Opinions

Topsport is niet gezond.

Net als een heleboel dingen, overigens, en dat levert best vaak interessante films op. Zoals deze, waarin de hoofdpersoon zichzelf een onmenselijke druk oplegt om te presteren. Het waarom wordt fijntjes achterwege gelaten, en dat is bij nader inzien ook wellicht volledig irrelevant. Net als bijzaken zoals achtergrond, historie, karakterstudie, diepgang, dat leidt allemaal alleen maar af van waar het om gaat. Ledigheid, afleiding, overbodige ruis die genegeerd moet worden. Tenminste, dat is het soort gedachtengang die je van Dall verwachten zou, dus daarmee klopt het allemaal precies.

Wat mij behalve het intense spel van Fuhrman trof in de film is de ongebruikelijk visuele manier van vertellen die Hadaway gebruikt. Precies de goeie locaties ook, met het duistere hok voor de ergometers aan het einde van een stemmige betonnen tunnel - een van de weinige films die iets van een inzicht geven in hoe trainen op zo’n ding precies werkt, al is de alles overtreffende verveling van een uurtje intervallen niet echt getroffen - maar misschien is dat ook wel onmogelijk. Wel supermooie plaatjes op het water, in het eerste licht van de ochtend - dan zou je naief even kunnen denken dat dat is waar het allemaal om gaat, maar nee, ook daarmee wordt er weer even subtiel ingewreven dat Dall het toch wel heel erg graag wil allemaal. Obsessief graag. Ten koste van alles. Letterlijk.

Dat dat niet tot een standaard Hollywoods happy end komt lijkt dan wel een gegeven, en het verschil in het smoeltje van Dall aan het begin en einde van de film is op z’n minst schokkend. Maar toch is er denk ik wel een sprankje hoop in het einde dat Hadaway er in vindt. Ook dat vind ik best knap gedaan, maar het meest indrukwekkend is wel het acteren van Fuhrman die een overtuigende fysieke aftakeling laat zien. Je moet het maar willen.

Het Tweede Vaticaanse concilie.

Nogal droge en onbekende materie voor een atheist als Blurp eigenlijk, en eerlijk gezegd had ik me niet precies verwacht aan deze vrij historische benadering. Hoewel je er misschien met hetzelfde gemak een horrorfilm in zien kan, want de machtsspelletjes van de moeder-overste zijn toch best eng. Het doet me herinneren aan die keer, nog maar een paar jaar geleden, dat ik de verkeerde afslag had genomen in een klooster en daar in een mooi kapelletje terecht kwam waar op de verdieping een stel novices zo'n soort van trance-gezang aan het doen was. De rillingen liepen me over mijn rug. Kennelijk zijn de wijzigingen van Johannes XXIII nog niet overal doorgedrongen.

Vooral Melissa Leo speelt fraai - al kan datzelfde beslist niet voor haar karakter gesteld worden, wat een apert rotwijf is dat. En dan de kudde jonge pubertjes waar ze de baas over speelt met een soort psychologisch SM-spelletje bedoeld om haar slachtoffers zoveel mogelijk te ontmenselijken. Jakkiebah.

Wat we in de aftiteling leren mag dan ook niet echt verrassend genoemd worden. Enge sektes, allemaal.

De echte illusie is dat dit een goeie film is.

En daar komt de film ook nog heel behoorlijk mee weg ook. Het verhaal wordt zo vakkundig spannend gemaakt, door de flitsende beelden, opzwepende muziek, heen en weer rennende mensen en vlotte actie dat het nauwelijks meer opvalt dat het plot af en toe best grote gaten laat vallen, er geen enkele karakterontwikkeling is, en geen diepgang valt te vinden. De goocheltrucs, pardon illusies, zijn stuk voor stuk even spectaculair als ongeloofwaardig. En al helemaal als er dan zonodig nog even moet worden uitgelegd hoe dat dan allemaal zat. De achtervolgingen zijn eigenlijk wel wat erg duidelijk CGI, en ook al erg ongeloofwaardig - zeker achteraf.

De hele cast lijkt best goed bezig. Wel is er achteraf een klein zeurend stemmetje in m'n achterhoofd dat vraagt wat ze dan precies zo goed gedaan hebben. Welke scenes heeft Isla Fisher ("he, wie?") eigenlijk precies goed gespeeld, bijvoorbeeld. Of Melanie Laurent - die met een beduidend grotere rol toch ook nauwelijks iets te spelen heeft. Alsof niet het greenscreen, maar het karakter dat elk van deze mooie acteurs spelen mag later nog met de computer ingetekend gaat worden. Een gapende leegte voor een achtergrond die nog ingekleurd moet worden.

En dat het loze gedoe met illusies gecombineerd met lege karakters nergens heen gaat, daarvan is het toch best teleurstellende einde dan het bewijs. Kennelijk was het niet mogelijk om er een beter einde aan te draaien. Onbevredigend is het wel.

Maar toch doet de film precies wat het doel kennelijk is - twee uur perfect onderhoudend vermaak leveren. Daarmee een redelijk geslaagde illusie, waar je niet doorheen moet willen prikken. Het is pas achteraf, als je er even over nadenkt, dat je de truc er in ziet.

Flauwe hap.

De goocheltrucs werken maar gedeeltelijk, en worden af en toe echt veel te ver uitgemolken - met het kaartjegooien wel als toppunt. Het verhaal slaat absoluut nergens meer op, het hangt van ongeloofwaardigheden aan elkaar. En echt spectaculair wil het voor mij ook maar niet worden. Waar ik nog net een beetje wat mee heb is de vlotte interacties tussen de goochelaars. Jammer dat Laurent niet meer meedoet - hoewel Caplan met haar deadpan humor bij mij niet echt verkeerd valt.

Verder, erg slappe hap, en een volkomen overbodig tweede deel van een film waarvan het eerste deel al niet zo best was.

Leuk.

Wel op een subtiele manier, het gesoebat over het toneelspel moet je wel een beetje liggen. En de grof geschilde pieper, ook dat is wel iets waar de een van blauw ligt en de andere vragend zit te kijken waar het nou over gaat. Toch wel een mooie verzameling absurde ideeen, en mooi bij elkaar geharkt in een narratief dat achteraf mooi bij elkaar komt. Knap gedaan.

En natuurlijk ook altijd een feest om naar Nederland's beste acteur te kijken. Heerlijk de scenes waar hij weer zijn tekst kwijt is, zo dom als die man uit zijn ogen kijken kan. Dat is toch wel een zeldzaam talent.

Het verhaal van Nummer 24, Gunnar Sønsteby. Zonder al te overbodige heldhaftigheid - de vergelijking met onze 'eigen' Soldaat van Oranje doet zich aan, zowel in real life als in de verfilming, en dan kan ik toch niet anders zeggen dat deze beschouwing een stuk volwassener en oprechter overkomt. Ook de keuze om het verhaal in een raamconstructie met de scholieren te vertellen ligt me goed, want dat geeft een fraai beeld van het latere leven van Sønsteby.

Het enige wat voor mij niet zo goed werkte was het stukje aan het einde - sowieso is het natuurlijk niet echt een heel originele gedachte, maar het staat ook nog eens duidelijk vermeld op de Wikipedia-entry van Sønsteby. Storender wel dat de makers verzuimd hebben om het meiske net wat meer invulling mee te geven - waarom bijvoorbeeld is ze zo geinteresseerd in een oudoom die een 50 jaar voor haar geboorte aan zijn eindje gekomen is. En het open einde past dan ook niet, en al helemaal niet als je de Wikipedia er naast houdt. Onnodig en onduidelijk.

Super film, als je iets met het genre hebt. Welk genre is dat? Mexploitation? Nunsploitation? Grindhouse? Zal me roesten - 't is een leuke film.

Even los van welk genre het precies is en hoe je dat noemt - nogmaals, wat boeit dat, wat ik bedoel is: De kills kunnen best wat meer gore gebruiken, en ik mis een echte BFG - hoe kan je dit soort film nou serieus nemen als er geen BFG in zit. Nude nuns en tieten zijn er zat - ik was na 20 seconden al de tel kwijt. Muziek is ok maar zonder uitschieters - ik ga niet meteen de soundtrack zoeken, en dat deed ik indertijd voor Desperado wel, om die vergelijking maar even te maken.

Maar kortom, wat ik een beetje mis is het echt volledig over the top losgaan - waar Desperado wel een mooi voorbeeld van was, indertijd, en tegenover wat ik toen ooit gezien had. Deze film is een beetje te braaf over the top, niet volledig over. Misschien dat de nonnen voor de gemiddelde Amerikaan een paar honderd extra over the top punten geven - maar niet voor mij, als hardcore Europeaan.

Niettemin echt een film die zeker boven het gemiddelde uitsteekt. Respect!

Best een aardige film, met een heleboel mysterie erin - naast de al genoemde ingredienten als sex, horror, en arthouse-gedoe. Jammer dat het einde dan wat tegenvalt...

Op zich ook wel leuk om de jaren-70 sfeer even terug op te snuiven.

Een verrassend interessante film - in de setting van een moord, maar dat lijkt haast eerder een bijkomstigheid dan de hoofdzaak. Nogal ongebruikelijk van insteek, en daardoor een boeiende toevoeging aan het al te welbekende genre van de policier, waarin de Franse cinema nochtans talloze pareltjes heeft geproduceerd.

Tot in de kleinste bijrolletjes perfect gespeeld - geloofwaardige, authentiek overkomende karakters die met gevoel voor detail neergezet worden. En zonder af te doen aan de prestaties van de acteurs, geeft de consistentie wel de indruk dat de regie daar een sterke hand in heeft gehad - en van regisseur Moll is me dat ook al eens eerder opgevallen. Fraai werk, ik ga nog eens kijken of ik wat meer van hem vinden kan.

Ook leuk dat de plaats van handeling me wel wat bekend is - ik ben meerdere keren in die streek geweest, en ken zowel Grenoble als St-Jean-de-Maurienne wel ietwat. Dat voegt toch ook wel wat toe, en ook daarbij klopt alles gewoon tot in detail - het karakter van de beide plaatsen wordt perfect getroffen.

Raar verhaal.

Het begint nog wel wat veelbelovend, maar daarna wordt het vooral saai. Er ontstaat eerst een soort kat en muisspel, maar als de muis bijna de hele film lang in zijn hol blijft kan het toch niet anders dan saai zijn. Ongeloofwaardig ook hoe er met de nummertjes omgegaan wordt, hoe daar dan weer iets van een oplossing in gevonden wordt. Prutserig.

Wel mooie locaties - f16-bunkertjes, als ik het zo even zie. Best leuk aan de buitenkant, en de interieurs zijn nog een tikkie beter. Toch jammer dan dat daar niet echt op een zinvolle manier gebruik van gemaakt wordt - er had zoveel meer gekund met deze locaties.

John Cusack draait zijn rolletje een beetje teveel op de automatische piloot af. Malin Akerman doet dat dan misschien net iets beter, maar krijgt wat te weinig ruimte in het plot.

Qua omgeving, achtergrond van het verhaal lijkt het wel wat op The Falcon and the Snowman (1985). Maar, dat is toch wel een heel veel betere film - en al bijna dertig jaar ouder, denk daar eens even bij na. En dan ook nog het onvergetelijke nummer van Pat Metheny.

Heerlijke nonsens.

Leuk ongeloofwaardig, nergens serieus, overdreven mooier-dan-echt vrouwen in veel te heet gewassen zustersuniformpjes, gore scenes waarbij het bloed van het plafond af druipt. Met daarbij nog wat niet-correcte humor. Prima vermaak zolang je maar niet de fout maakt om je te verwachten aan een uitgebalanceerd drama over de moeilijke werkdag van het verplegend personeel. Maar hoe je zo'n fout maken kan als je de poster ziet is me echt een raadsel.

Of Paz de la Huerta nou expres heel overdreven acteert of dat ze niet anders kan zal ik niet uitspreken. Bijzonder is het wel, en in deze film werkt het wel. Net als haar fraaie lijf met alle rondingen erg goed past in de verder ook wat overdreven aangezette beelden. Dat is Katrina Bowden wat gewoner - maar ook mooi in beeld.

Puberaal vermaak? Jawel. Niks mis mee. Zolang je maar toe durft te geven dat dat af en toe best leuk is. Fijn even niet-politiek-correct zijn.

Ouwe tangen in het water.

Want wat is het fijn dat Bening en Foster zo mooi oud mogen zijn, hun rimpels mogen laten zien - de rimpels die ze verdiend hebben. Met hun nog steeds mooie lijf, getekend door een leven waarover talloze verhalen te vertellen zijn - net als het leven van de protagonist, wellicht, al ziet zij er in de clips toch net iets minder filmsterachtig uit. Iets met het echte leven versus Hollywood wellicht.

Verder vind ik het hele idee van dit soort lange-afstandszwemmen toch wat moeilijk te begrijpen, te artificieel. Zwemmen met een haaienkooi, allez. Maar hoe anders is het dan om een boot naast je te hebben met een mental coach, een handig lampje dat de richting wijst, vers water met wat voedingsstoffen er in. Ja, het is een enorme en indrukwekkende prestatie, maar daar zijn er al zoveel van - waar ik naar zoek is het waarom, wat het betekent, en in deze film vind ik het niet. Ik zou meer respect hebben voor Nyad als ze met dezelfde inzet wollen hemdjes had gebreid voor de mensen in de arme landen, zoals mijn demente oma deed.

Aan de andere kant van de medaille is er vanzelf het motiverende idee dat je nooit te oud bent om iets volstrekt onmogelijks te doen. Als je de kracht maar vindt om Netflix uit te zetten zijn er geen grenzen, dat is de wijze les die deze film ons meegeeft.

Tsja, wat moet ik hier nou weer mee.

Positief:

- een ongewone film, die wat discussie oproept.

- een hele serie van mijn favoriete acteurs en actrices laten een heel ander soort rol zien dan anders. En dan heb ik het nog niet eens over Mia Goth en Stacy Martin.

Negatief:

- Elitair gedoe met een verhaal met hoofdstuktiteltjes. Wat op een gegeven moment nog een rol gaat spelen in de verhaalstructuur ook. Teveel pretentie, en dat werkt me zonder uitzondering altijd op m'n humeur. Nouja, ik leer er weer eens wat nieuws van, 'de eend die niet kwaakt'.

- Ernstig lelijke grime, de kop van Charlotte Gainsbourg is absoluut niet overtuigend.

- Veel lelijke beelden, met nogal wat herhaling van de beeldstijl uit zijn vorige films.

- Een tenenkrommend slecht einde, zo verschrikkelijk suf en cliche. En tot overmaat van ramp dan ook nog zo'n uberflauw stukje muziek op de eindtitels. Dat kost echt een heel punt.

En dan het hele verhaal zelf nog. Overbodig lang, Von Trier lijkt zich volledig te verliezen in allerlei details en twijfelachtige filosofietjes, overbodig gedoe met symboliek van de koude grond. Het levert wel een bijzondere film op, maar niet direct in positieve zin. Misschien moeten we maar hopen op een speciale 'director's cut' van een uurtje of twee korter. Ik had in ieder geval niet het gevoel dat ik met de 'korte' versie van krap vier uur iets gemist heb.