Opinions

Rare film.

Toch een hele tijd zitten twijfelen of ik 'm wel uit zou kijken. Uiteindelijk wel gedaan, en dat was wel de goede beslissing. Want aan het einde zitten er toch wel weer wat mooie scenes, die als het begin je niet meteen al heel erg tegenstaat toch wel wat toevoegen aan het geheel.

Wat moet ik er verder dan van vinden, hmm. Ik kan er eigenlijk alle kanten mee uit. Is dit een film die alleen maar probeert om van de mix van Kill Bill en Sin City en misschien Dogville iets nieuws te maken? Zo ja, dan is dat echt grandioos mislukt. Maar toch heeft de opklapstripwereld ook wel weer iets - en het is zeer zeker origineel. Op zijn minst is dat al een heel eigen stijl van beelden, en het vertellen van een verhaal - dwars door de talen heen. En dat de beelden echt op een heel hoog niveau staan zal denk ik toch niemand kunnen ontkennen.

Mooi plaatjeskijken is het beslist wel. En de acteurs zijn ook goed bezig - niet precies dat ze zichtbaar lol in hun werk hebben, maar het lijkt er welzeker op dat ze echt hun best aan het doen zijn. Of dit nu wel of niet een volgende Kill Bill zou worden, de acteurs doen er in ieder geval voluit hun best voor. Zeker de bekende namen doen het echt heel goed. Zoals Demi Moore, die hier denk ik toch wel het beste acteerwerk van haar carriere laat zien - en dat zegt wel wat, want ze heeft echt al eerder wat laten zien. Josh Hartnett is ook echt goed bezig - en dat is hij in de films waarin ik hem tot dusver gezien heb altijd wel, hij heeft wel een wat aparte lijst van films op z'n naam staan - dat helpt misschien wel. Woody Harrelson dan, die zaag ik nogal eens bij zijn enkels af, maar hier ontstijgt weer eens zijn gewone platte rol. De man kan echt wel heel goed spelen. Jammer dat we dat maar zo weinig zien. En dan Gackt nog. Wat we daar dan van maken moeten? Maar goed spelen doet hij zeker.

Des te meer jammer dat het verhaal zo lang duurt en zo weinig aanspreekt, en een zo ontoegankelijke mix van sprookje, opklapverhaal en bullshit vertelt. En de stijl van de gevechten is ook een die je echt aanspreken moet - maar dat lukt bij mij toch niet echt. Tot het laatste dan - dat heeft het weer wel.

Voor de liefhebber wel de moeite waard, maar zeker geen film voor het grote publiek. En in de optelling twijfel ik toch ook wat over de score, alles tussen de 0.5 en 5.0 kan ik wel begrijpen. Laat ik maar precies in het midden gaan zitten.

Herzien, en ook hermeningd.

Dat dit derde deel verreweg het beste en meest epische is van het drieluik Un Pugno, In Più, Il Buono mag geen verrassing heten. De opbouw naar de apotheose van dit derde deel, en ook de opbouw naar de apotheose in dit derde deel gaan hand in hand. Het verhaal neemt ons mee op een epische reis door de woestijn - met een roze parapluutje - naar de hel van de loopgravenoorlog, tot de militaire begraafplaats en het fraai aangelegde centrale plaveisel daarvan.

Net als in de vorige delen is de ontwikkeling van de stijl van Leone richting OUATITW duidelijk te volgen. De extreme close-ups die in dit deel toegevoegd worden, de rol van de muziek die sterker is dan ooit met vanzelf de shootout aan het einde met daarbij de ultiem epische melodie.

Daarmee haast de meest perfecte film ooit, ware het niet dat Leone hierna nog verder ging, en de lat nog een stuk hoger zou leggen. Toch is dit ook eigenlijk gewoon een onbetwistbaar meesterwerk. Niet op elk onderdeel op zich misschien, maar samengenomen klopt het allemaal zo goed dat er geen speld meer tussen te krijgen valt.

Kom er maar om, met alles wat nu geproduceerd wordt. Zit daar een film bij die over zestig jaar nog net zo relevant is als deze, en een die ik in mijn volgende reïncarnatie net zo graag elk jaar een keer of wat uit de kast haal?

Gisteren gezien, als onderdeel van de Werner Herzog-zomer in Eye.

Niet zomaar eenvoudig om er iets van te vinden - want de complexiteit van het afgeleide onderwerp is nogal wat. Ontegenzeglijk dat de wordingsgeschiedenis van Fitzcarraldo erg, erg interessant is, en meteen al met het openingsshot van de Cessna die in de blubber landt krijgen we daar een verhaal mee te zien waarin je leven tot dan toe voor je ogen langs flitst. En even later, of anders in alle andere materiaal dat er voor handen is, leren we dat dat nou niet echt een theoretisch geval was, of een incident op een verder kuch kuch perfect werkende internationale luchthaven. Of richting einde, als het schip stuurloos door de stroomversnellingen dobbert en Kinski, Herzog en wat los personeel rustig aan het debatteren zijn over hoe ze de volgende scene moeten doen.

Of over de moeilijkheden die Herzog over zichzelf afroept met dit script en dit scenario, en met deze cast - je kan daar boeken over vol schrijven. Hijzelf houdt het er bij dat het noodzakelijk was om op die plek te zijn om authentieke beelden te krijgen, authentieke reacties van de acteurs te krijgen, en dat het publiek echt het verschil zou zien. En ja, dat is wellicht inderdaad volstrekt en ontegenzeglijk waar, want waarom anders is het resultaat een van de beste films ooit. Of je het aan de beelden ziet, of uit de recensie gelezen hebt, of in de afgeleide vorm uit deze documentaire haalt - of dat je het net als ik uit de zevenenvijftigste herziening van het origineel haalt, met ondersteuning van alles wat ik daar als achtergrond over vinden kan.

Dan komt de beroemde monoloog van Herzog nog, veel later in de documentaire, waaruit ergens in de verte misschien een paar subtiele signalen verborgen zijn dat hij misschien wel ergens in de buurt van zijn grenzen begint te komen. Waarin hij begint over dat de vogels daar niet zingen, maar schreeuwen van pijn - en nog niet eens zozeer wat hij dan zegt, maar de manier waarop. Waar je dan van snapt dat het een uitbarsting is waarin zijn masker maar een klein beetje afzakt. Een mooi moment, maar met weinig betrekking op de film zelf, en het lukt Blank ook maar nauwelijks om het in een context te krijgen.

En dan komt het ook nog dat Blank maar vijf en een halve week van de uiteindelijk vier jaar ter plaatse geweest is, en het einde geeft dan ook al wel heel duidelijk aan dat hij niet dezelfde lange adem heeft als Herzog. De commentary track op de dvd van Fitzcarraldo geeft, zo je in de lezing van Herzog meegaat, een veel beter, meer gedetailleerd, en vooral ook veel meer genuanceerd beeld van hoe het daadwerkelijk toeging.

En evengoed is uit al dat soort andere bronnen wel heel erg duidelijk dat Blank toch wel erg veel gemist heeft van wat er om hem heen allemaal aan de gang was - en zoals Herzog dat dan weer fraai zegt, meer geinteresseerd was in de colonnes heen- en weer lopende mieren dan wat er op de set aan de hand was. Er had zoveel meer in deze film kunnen zitten dan alleen het wat al te brave rariteitenkabinet wat hij ervan gemaakt heeft - en wellicht is dat geen echt verwijt, wellicht heeft hij zijn relatie met Herzog ook ietwat in ere willen houden, maar ook is het wellicht zo dat Blank gewoon te ver uit zijn comfort zone was - in tegenstelling tot de huidige idioterie geloof ik er in dat je alleen naar beste kunnen presteert als je daar binnen blijft, en dat is voor Blank maar al te duidelijk echt volstrekt niet van toepassing.

Toch, ondanks dat er uit andere bronnen meer en vooral meer gedetailleerd materiaal beschikbaar is - wat ik tot zover hiernaast behalve de gebruikelijke bronnen gevonden heb is de audio commentary met Norman Hill en Herzog's broer Lucki Stipetic, en het boek Herzog on Herzog van Paul Cronin - wat deze documentaire toevoegt is precies het beroemde citaat van Herzog, uitgesproken in Blank's camera. En daarnaast ook talloze andere shots die Herzog zelf wellicht nooit het daglicht had laten zien - zoals bijvoorbeeld wanneer Thomas Mauch zijn hand gebroken heeft, en Herzog als toeschouwer een stevige slok neemt uit de fles tequila die voor de verdoving bedoeld was - en het ziet er ook aan alle kanten uit dat hij dat nodig heeft. Of het moment dat hij de bebloede speer in zijn hand heeft en zegt dat hij die aan zijn zoontje geven wil - maar je tegelijkertijd aan zijn ogen ziet dat hij dat toch maar niet zo'n goed idee vindt.

Wat dan nog steeds blijft knagen is de documentaire achtergrond, het raamwerk. Waarom was Blank daar, wat was zijn motief, welke accreditatie had hij om daar te zijn, en hoe heeft hij die ingevuld. Dat lijkt achteraf toch vooral op basis van een veronderstelde vriendschap met Herzog te zijn, net als bij Werner Herzog Eats His Shoe - waarvan in ieder geval de lezing van Herzog is dat hij dacht dat die short niet voor het publiek gemaakt ging worden. En dat lijkt met deze doc toch wel wat veel op hetzelfde. Het eert Herzog dat hij in elke denkbare setting alsnog lovende woorden laat vallen, maar wellicht is dat toch niet echt verdiend.

Achteraf heeft Blank wel iets afgeleverd dat wellicht interessant is in de specifieke gebeurtenissen waar hij getuige van was, maar het komt op mij nergens over alsof hij ook maar in de buurt was van de essentie van het geheel, begreep wat hij zag, of in staat was daar een integer beeld van te geven. Misschien is dat niet verkeerd, maar wees daar dan ook eerlijk over, en trek het kleed van nederigheid aan waar dat past. Zoals het nu is zie ik alleen een kraaiende feut in de cutting room die blij is over hoeveel ophef hij gaat krijgen met wat hij gevonden heeft - met net iets teveel pijnlijke echos die ik daar in mijn professionele leven van zie.

Dat lijkt dan leuk, maar het volgende jaar ben je weer vergeten, en terecht - maar Herzog is wel van een heel andere orde, want die doet waar een Blank alleen maar een nogal slechte docu over maakt. Tel dat op, doe je ding er mee.

Van alle films met Pegg die ik gezien heb is dit tot dusver wel de minst grappige en meest slaapverwekkende - en dat bleek ook nog eens in de praktijk, want ik ben dus gewoon echt in slaap gevallen halverwege. Nog wel even fast-forward door de gemiste helft heen gelopen, maar echt de moeite vond ik dat ook maar nauwelijks. Het beeld ziet er erg verzorgd uit, dat moet gezegd.

Charmant.

Het verhaal is verschrikkelijk cliche, een zoveelste variant op een verhaal dat al honderden keren verteld is, maar het wordt wel op zo'n aangename en gladde manier gebracht dat dat maar nauwelijks irriteert. Overgeproduceerd wellicht, maar je kan er ook in zien dat er met veel aandacht voor detail een mooie film gemaakt is.

Christina Aguilera doet het erg goed, beter dan je zou mogen verwachten eigenlijk - zeker als je haar als niet meer ziet dan het zoveelste gehypete zangeresje. Haar muziek doet me op zich niet zoveel, en de manier waarop ze de meeste liedjes zingt is me eigenlijk te theatraal, maar wat ze met haar stem kan is zeker wel bewonderenswaardig. En het acteren gaat haar ook niet slecht af, ze is zeker niet de zwakste in dit gezelschap.

Toch heeft Mazzy Star het mooiste liedje in de film. Maar dat kan aan mij liggen.

Ontspoord.

Het idee was misschien best leuk, en het eerste kwartiertje of zo is veelbelovend. Maar daarna verliest het plot zich en verwordt het tot een lange zit met de tobberige verwikkelingen die we te verduren krijgen. Misschien ook niet de slimste keuze om Tilda Cobham-Hervey de hoofdrol te geven en Suki Waterhouse de bijrol - dat had mijn aandacht in ieder geval wat beter vastgehouden maar buiten dat, het tegenspel van de bezoekers van het pompstation is ook nogal onder de maat.

De beelden zijn dan wel weer aardig. De crew is zeker niet slecht en had wellicht wat meer in petto - met een wat beter script had er zomaar een culthitje uit kunnen komen.

Leuk.

Fijn uit de hand lopende idioterie. Met een stelletje acteerkanonnen die met zichtbaar plezier een nietszeggend filmpje aan het maken zijn, en daar vrolijk alle varianten en schakeringen van idioot tot loser uithangen. George Clooney is daarbij wel misschien de zwakste schakel qua acteerprestaties, maar irriteert niet. Wel jammer vind ik dat Tilda Swinton niet wat meer ruimte krijgt - altijd een leuk en erg apart mens, tenslotte.

Een paar scenes zijn echt geniaal. Welke dat zijn is misschien wel erg persoonlijk trouwens - net als wat je van de acteerprestaties daarin vindt. Hangt misschien ook van je stemming af. Voor mij zijn het vooral Malkovich en McDormand die er uitschieten - en de Russen natuurlijk.

Ja, het is wel een beetje een B-film. Met een oversentimenteel verhaal en een cast waar niet genoeg uit komt. Voorop toch wel Cary Elwes, die lijkt te zijn vergeten dat hij vandaag iemand anders dan Westley moet spelen.

Daar staat dan wel tegenover dat Roché passend sinister is, en Grammer best in die jurkjes past. En de locaties zijn ook best prima, al had een mooie actiescene buiten toch wel een beetje geholpen. En een iets levendigere soundtrack, die violen zuigen de levensvreugde gewoon uit je lijf.

En het verhaal trekt helemaal al op niets. Kennelijk hebben de schrijvers niet echt in hun hoofd gehad hoe de situatie toen in Frankrijk was. Of uberhaupt de topografie van het land - als je aan de Middellandse Zee zit, dan haal je met een simpel zendertje met een bereik van 50km echt Lyon niet, bijvoorbeeld. Het is best een eindje, en er zitten ook wat bergen tussen.

Maarja, Judd Hirsch doet mee, dus je moet 'm wel gezien hebben. Daarom.

Een veelbelovend begin, met het eerste fragment waar tekenfilm-achtige effecten nou eens wel zinvol in beeld vertaald worden. En Rosamund Pike om dat beeld dan ook nog eens echt mooi te maken.

Daarna wordt het toch wel wat minder, en valt het beeldverhaal meer terug op zwarte en foute humor. Best erg fout af en toe. Nou kan ik daar wel om lachen, maar dat zal niet voor iedereen gelden.

En een vijfluik is natuurlijk een heel stuk sterker als er iets van een rode lijn in zit, of de verhalen iets van samenkomen. Nu voelt het meer aan alsof je een paar afleveringen van een serie zit door te zappen. Er was ooit zo'n serie van verhalen van Roald Dahl - Tales of the Unexpected. Zoiets is dit eigenlijk. Alleen dan een paar tikkeltjes minder goed geslaagd - als het verschil tussen middelmatig en geniaal, maar dan niet ten gunste van deze film dus.

Serious profession.

Bradley Cooper lijkt niet echt heel sprekend op Lenny Henry, maar de kok die hij hier neerzet vertoont nogal wat overeenkomsten met de kok van Henry. Wel een wat geciviliseerd, minder ambitieus, en makkere versie, en met wat onvoldoende komisch materiaal om een aflevering van 101 minuten mee te vullen. Wel overduidelijk een veel groter budget, en de techniek van nu is ook ietsje beter dan wat de BBC indertijd in een aflevering van Chef! kon inzetten. En dan heb ik het nog niet eens over het trieste derde seizoen.

Cooper doet het op zich best goed, en er zijn een heleboel mooie bijrollen - hoewel ik van Miller wel net wat meer verwacht had eigenlijk. Het verhaal is best op orde, en het is ook prima in beeld. Dat het toch wat onbevredigend aanvoelt komt vooral door het vergelijk met de oude serie, en misschien is dat iets dat alleen ik erin zie. Echt slecht is het zeker niet.

Het begin is nogal zwak, maar zodra het zaakje een beetje op gang is verbetert dat wel wat. Toch is het gebrek aan behoorlijke production values wel storend, en de cinematografie is wel wat erg basaal. Eng wordt het nergens, de focus ligt duidelijk op de komedie en het ietwat op de hak nemen van de genrecliches. Sommige van de grappen werken voor mij wel, maar echt grappig wordt het nou ook weer niet.

Wat de film nog wel een beetje redt is dat er twee knappe dames meespelen. Dat heeft de cameraman dan wel weer goed in de gaten.

Subtiele variaties of het zombie genre in deze Koreaanse visie op het fenomeen - bijvoorbeeld, de zombies zijn bloedsnel, terwijl ze meestal een overdreven houterige manier van voortbewegen gebruiken. En ze zien er ook wat anders uit - geen monochrome zombies hier. Misschien wat minder humor dan de leukste films uit het genre, maar er zijn wel genoeg subtiele grappen en situaties om het vanuit die optiek tot een leuke film te maken - het gaat niet alleen om de Koreaanse benadering die het interessant maakt.

Misschien wat dramatischer dan de gemiddelde film in het genre, maar dat viel me niet in negatieve zin op - de karakters zijn goed bij elkaar gevonden en versterken elkaar tot een behoorlijk sterk en goed verhaal. Daarmee steekt deze toch al makkelijk ver boven de gemiddelde zombiefilm uit.

Wat een volslagen idioterie.

Botersculpturen is inderdaad kennelijk een behoorlijk populair gedoe in delen van de US. Nogal verwerpelijk, eigenlijk, als je er over nadenkt. Alsof er geen wereldhongerprobleem meer op te lossen is. Ik kreeg vroeger op m'n donder als ik met m'n eten zat te spelen. Deze mensen kennelijk niet. Genant.

Leuk is het allemaal ook niet - op de wat flauw shockerende dingetjes van Olivia Wilde na. Jennifer Garner irriteert vooral. Maar die irriteert me in haast elke film - je kan haar opvallende verschijning misschien mooi noemen, maar oerlelijk zit er ook niet ver vandaan, met die rare opgespoten lippen. Dan is Yara Shahidi veel leuker aan het spelen. En veel natuurlijker ook.

Maargoed. Het enige dat de film eigenlijk te brengen heeft is de verbazing 'doen mensen dat echt'. Ja dus. Maar om dan 90 minuten te verspelen om daar achter te komen - je kan beter een boek lezen. Of een frisse wandeling in het bos maken.

Mooie film, goed verhaal dat me ietwat aangeslagen achterlaat.

Ashton Kutcher blijkt dus toch wel te kunnen acteren - ik had nog niet eerder een film gezien waarin hij dat doet. Hier dus wel. Logan Lerman, de jongste versie van Evan, maakt nog veel meer indruk - de scene's waarin de oudere Evan terugkeert zijn echt goed gedaan. Ook mooi gedaan dat zowel voor Evan als Kayleigh er elk drie ietwat overtuigende versies gevonden zijn.

De onvermijdelijke vraag kwam tijdens de film al bij me op - hoeveel hiervan is precies autobiografisch?

Tijd genoeg voor dat soort overpeinzingen, overigens, dit is geen film waar je nou echt met al je zintuigen bijgesleept wordt. Visueel zit het allemaal wel prima in elkaar overigens, de locatie is prachtig en de enige klacht die ik kan bedenken is dan dat Melanie Laurent wat weinig te bewonderen is, t'is toch wel een erg knappe meid. De cast is ongeveer even perfect als de beelden - met de opvallende uitzondering van Pitt en Jolie dan, die ik maar bar weinig indruk vind maken met dit langdurige verhaal over de ledigheid van het bestaan. Wat overtild van Jolie, lijkt me, want heel fraai komt het er niet uit. Maar, de locatie blijft perfect.

Mooie film.

Dat wil zeggen, visueel. Perfect in stijl, prachtig gefotografeerd, locaties om met open mond naar te staren. Erg mooi gebruik van licht en kleur, waarbij dat geheel ook nog eens mooi aansluit bij de beeldstijl en de sfeer van het verhaal. Dat verhaal, daar loopt dan nog eens Gemma Arterton doorheen - als een vleesgeworden natte droom eigenlijk, te mooi om waar te zijn, de vrouw waarmee je niet mee kan gaan, die te gevaarlijk is. Daarmee in volmaakte tegenstelling tot Saoirse Ronan, het brave lieve meiske dat aan de goede kant probeert te blijven, ondanks dat dat nou net niet helemaal makkelijk is.

Wel wat jammer dat het verhaal dan toch eigenlijk weinig boeit, weinig te vertellen heeft. Nou is dat natuurlijk ook nogal aan de onmogelijke kant in een genre dat zo volkomen uitgekauwd is als dit. In ieder geval al een hele opluchting om eens een vampierenfilm te zien die niet ten onder gaat aan de twilightanemie van de laatste jaren. En nog steeds knap dat ook met de weinig verrassende plotwendingen er nog steeds erg mooie beelden worden gebruikt om die te vertellen - het over the top kapmes bijvoorbeeld, dat gaat me wel even bijblijven.

En het is ook wel een film die het potentieel heeft om wat te groeien bij een herziening.

Mooie film.