Opinions

Een veelbelovend begin, met het eerste fragment waar tekenfilm-achtige effecten nou eens wel zinvol in beeld vertaald worden. En Rosamund Pike om dat beeld dan ook nog eens echt mooi te maken.

Daarna wordt het toch wel wat minder, en valt het beeldverhaal meer terug op zwarte en foute humor. Best erg fout af en toe. Nou kan ik daar wel om lachen, maar dat zal niet voor iedereen gelden.

En een vijfluik is natuurlijk een heel stuk sterker als er iets van een rode lijn in zit, of de verhalen iets van samenkomen. Nu voelt het meer aan alsof je een paar afleveringen van een serie zit door te zappen. Er was ooit zo'n serie van verhalen van Roald Dahl - Tales of the Unexpected. Zoiets is dit eigenlijk. Alleen dan een paar tikkeltjes minder goed geslaagd - als het verschil tussen middelmatig en geniaal, maar dan niet ten gunste van deze film dus.

Serious profession.

Bradley Cooper lijkt niet echt heel sprekend op Lenny Henry, maar de kok die hij hier neerzet vertoont nogal wat overeenkomsten met de kok van Henry. Wel een wat geciviliseerd, minder ambitieus, en makkere versie, en met wat onvoldoende komisch materiaal om een aflevering van 101 minuten mee te vullen. Wel overduidelijk een veel groter budget, en de techniek van nu is ook ietsje beter dan wat de BBC indertijd in een aflevering van Chef! kon inzetten. En dan heb ik het nog niet eens over het trieste derde seizoen.

Cooper doet het op zich best goed, en er zijn een heleboel mooie bijrollen - hoewel ik van Miller wel net wat meer verwacht had eigenlijk. Het verhaal is best op orde, en het is ook prima in beeld. Dat het toch wat onbevredigend aanvoelt komt vooral door het vergelijk met de oude serie, en misschien is dat iets dat alleen ik erin zie. Echt slecht is het zeker niet.

Het begin is nogal zwak, maar zodra het zaakje een beetje op gang is verbetert dat wel wat. Toch is het gebrek aan behoorlijke production values wel storend, en de cinematografie is wel wat erg basaal. Eng wordt het nergens, de focus ligt duidelijk op de komedie en het ietwat op de hak nemen van de genrecliches. Sommige van de grappen werken voor mij wel, maar echt grappig wordt het nou ook weer niet.

Wat de film nog wel een beetje redt is dat er twee knappe dames meespelen. Dat heeft de cameraman dan wel weer goed in de gaten.

Subtiele variaties of het zombie genre in deze Koreaanse visie op het fenomeen - bijvoorbeeld, de zombies zijn bloedsnel, terwijl ze meestal een overdreven houterige manier van voortbewegen gebruiken. En ze zien er ook wat anders uit - geen monochrome zombies hier. Misschien wat minder humor dan de leukste films uit het genre, maar er zijn wel genoeg subtiele grappen en situaties om het vanuit die optiek tot een leuke film te maken - het gaat niet alleen om de Koreaanse benadering die het interessant maakt.

Misschien wat dramatischer dan de gemiddelde film in het genre, maar dat viel me niet in negatieve zin op - de karakters zijn goed bij elkaar gevonden en versterken elkaar tot een behoorlijk sterk en goed verhaal. Daarmee steekt deze toch al makkelijk ver boven de gemiddelde zombiefilm uit.

Wat een volslagen idioterie.

Botersculpturen is inderdaad kennelijk een behoorlijk populair gedoe in delen van de US. Nogal verwerpelijk, eigenlijk, als je er over nadenkt. Alsof er geen wereldhongerprobleem meer op te lossen is. Ik kreeg vroeger op m'n donder als ik met m'n eten zat te spelen. Deze mensen kennelijk niet. Genant.

Leuk is het allemaal ook niet - op de wat flauw shockerende dingetjes van Olivia Wilde na. Jennifer Garner irriteert vooral. Maar die irriteert me in haast elke film - je kan haar opvallende verschijning misschien mooi noemen, maar oerlelijk zit er ook niet ver vandaan, met die rare opgespoten lippen. Dan is Yara Shahidi veel leuker aan het spelen. En veel natuurlijker ook.

Maargoed. Het enige dat de film eigenlijk te brengen heeft is de verbazing 'doen mensen dat echt'. Ja dus. Maar om dan 90 minuten te verspelen om daar achter te komen - je kan beter een boek lezen. Of een frisse wandeling in het bos maken.

Mooie film, goed verhaal dat me ietwat aangeslagen achterlaat.

Ashton Kutcher blijkt dus toch wel te kunnen acteren - ik had nog niet eerder een film gezien waarin hij dat doet. Hier dus wel. Logan Lerman, de jongste versie van Evan, maakt nog veel meer indruk - de scene's waarin de oudere Evan terugkeert zijn echt goed gedaan. Ook mooi gedaan dat zowel voor Evan als Kayleigh er elk drie ietwat overtuigende versies gevonden zijn.

De onvermijdelijke vraag kwam tijdens de film al bij me op - hoeveel hiervan is precies autobiografisch?

Tijd genoeg voor dat soort overpeinzingen, overigens, dit is geen film waar je nou echt met al je zintuigen bijgesleept wordt. Visueel zit het allemaal wel prima in elkaar overigens, de locatie is prachtig en de enige klacht die ik kan bedenken is dan dat Melanie Laurent wat weinig te bewonderen is, t'is toch wel een erg knappe meid. De cast is ongeveer even perfect als de beelden - met de opvallende uitzondering van Pitt en Jolie dan, die ik maar bar weinig indruk vind maken met dit langdurige verhaal over de ledigheid van het bestaan. Wat overtild van Jolie, lijkt me, want heel fraai komt het er niet uit. Maar, de locatie blijft perfect.

Mooie film.

Dat wil zeggen, visueel. Perfect in stijl, prachtig gefotografeerd, locaties om met open mond naar te staren. Erg mooi gebruik van licht en kleur, waarbij dat geheel ook nog eens mooi aansluit bij de beeldstijl en de sfeer van het verhaal. Dat verhaal, daar loopt dan nog eens Gemma Arterton doorheen - als een vleesgeworden natte droom eigenlijk, te mooi om waar te zijn, de vrouw waarmee je niet mee kan gaan, die te gevaarlijk is. Daarmee in volmaakte tegenstelling tot Saoirse Ronan, het brave lieve meiske dat aan de goede kant probeert te blijven, ondanks dat dat nou net niet helemaal makkelijk is.

Wel wat jammer dat het verhaal dan toch eigenlijk weinig boeit, weinig te vertellen heeft. Nou is dat natuurlijk ook nogal aan de onmogelijke kant in een genre dat zo volkomen uitgekauwd is als dit. In ieder geval al een hele opluchting om eens een vampierenfilm te zien die niet ten onder gaat aan de twilightanemie van de laatste jaren. En nog steeds knap dat ook met de weinig verrassende plotwendingen er nog steeds erg mooie beelden worden gebruikt om die te vertellen - het over the top kapmes bijvoorbeeld, dat gaat me wel even bijblijven.

En het is ook wel een film die het potentieel heeft om wat te groeien bij een herziening.

Mooie film.