Opinions

De omschrijving is ‘drama’, maar ‘horror’ was ook wel op zijn plaats geweest. Het is ronduit verbijsterend wat er - nog helemaal niet zo lang geleden - allemaal werd uitgehaald met de arme zielen waarvan de gewone mensen vonden dat er een steekje bij los zat. Of misschien gewoon als ze iemand liever kwijt waren. En dan was de diagnose wellicht ‘hysterie’ of iets dergelijks middeleeuws, de behandeling al even absurd, en met een ethiek waar elke arts zich ongetwijfeld met terugwerkende kracht voor schaamt. Maarja, indertijd gold Charcot als de autoriteit, en zelfs Freud heeft bij hem gestudeerd. Wellicht is het nog steeds wel aan hem te wijten dat de psychologie en psychiatrie zulke moeizame vakgebieden zijn.

Maargoed, het was maar een film. Behalve het moeilijke onderwerp wel opvallend mooi gefilmd, de locaties zijn gepast sinister, net als de hele aankleding en de inrichting van het gekkenhuis. Zo’n ijsbad bijvoorbeeld, om de rillingen van te krijgen - en niet alleen van de kou. Je zou van minder nachtmerries krijgen.

Dat Laurent haar zaakjes als regisseur goed onder controle heeft is allang geen verrassing meer, en ze kan zichzelf ook goed de baas blijkt nog maar weer eens. Fijn dat we door de streaming boel dit soort producties tegenwoordig ook wat makkelijker buiten Frankrijk vinden.

Heel mooi gefotografeerd en gespeeld onderkoeld drama met het nodige mysterie, en diepgewortelde trauma's die teruggrijpen op de onafhankelijkheidsstrijd van Algerije en de Fransen die daar woonden en leefden. Ongetwijfeld met hier en daar verweven in het verhaal ook de jeugdherinneringen en jeugdtrauma's van de regisseuse, die daar zelf in die tijd opgegroeid is. Door de subtiele benadering die het verhaal daaromheen weeft wordt die ongetwijfeld moeilijke jeugd langzaam in beeld gebracht, en is de impact misschien sterker dan in een rechtstreekse versie met veel confronterende beelden en actie geweest zou zijn.

Sterk punt, naast de mooie beelden van Algerije en de Provence, is toch zeker het acteren - geen speld tussen te krijgen. Wel een film waarbij je goed moet blijven opletten - om niet een van de vele details in het verhaal te missen.

Ik heb wel eens in een wat sacherijnige bui opgemerkt dat de films op Netflix allemaal prut zijn, en dat ze alleen de series redelijk voor elkaar lijken te kunnen krijgen. Daar is met deze film dan een aardige oplossing voor gevonden - bedenk gewoon vijf afleveringen van een serie en plak die aanelkaar tot een film... en ja, ondertussen lijkt mijn oorspronkelijke stelling wel wat achterhaald, er komt wel steeds meer wat het bekijken waard is - al overheerst het oude videotheekgevoel ook nog wel wat.

Ohja, het ging hier over de film. Jammer eigenlijk dat het gebrek aan samenhang van de losse verhalen wat overheerste terwijl ik de film zat te kijken, want daardoor vergeet je wat makkelijk dat elk van de verhalen op zich best sterk zijn. Dat de samenhang wellicht meer te vinden is in de breedte en diepte van alle verhalen die er over het wilde westen te vertellen zijn. En wellicht belangrijker nog, de geniale cast en de mooie cinematografie waar ze in uitgewerkt zijn.

Tom Waits als goudzoeker was wel het mooiste deel. Maar de opening met Buster Scruggs is ook wel echt geniaal.

Leuk.

Een fijn ongedwongen vertelling die een stuk van de geschiedenis van het wilde westen uitlegt, maar zonder dat dat ergens echt zo overkomt. Robards, die ik geloof ik alleen ken uit zijn rol in OUATITW kon welhaast zo uit die film weggelopen zijn. Stella Stevens dan niet, ondanks dat ze toch in 76 films gespeeld heeft is dit de eerste die ik zie.

Voor Peckinpah is het een wat weinig opmerkelijke film misschien, maar daarmee niet minder goed. En een erg sterk einde ook, de symboliek spat er vanaf.

Leuk.

Het idee is geniaal - en kennelijk eerder in een kortfilm gebruikt waar dit een remake van is. Dat verklaart ook wel wat dat het wat dun aanvoelt, alsof er te weinig materiaal was om de speelduur te vullen. En de cast schiet misschien ook wat kort om dat van hun kant te compenseren, ofwel laat misschien de regie die steek vallen.

Hoe dan ook, het is best een leuk filmpje en verfrissend anders. En het geeft wat tegengas aan al die gedachten dat ik later-als-ik-groot-ben ooit nog eens wil verhuizen naar een onbewoond eiland.

Dat het niet best zou zijn was me al meteen duidelijk, maar - ahem - ik hoopte dan toch wel wat op beelden in de richting van wat op de poster staat. Maar nee hoor.

Het blijft me eigenlijk wel een beetje een raadsel waarom The Asylum zulke echt enòrm slechte films maakt - niet gewoon slecht, maar echt heel, heel slecht. Zo slecht dat je zou denken dat het daardoor juist extra moeite kost, je daar mensen met een speciaal soort talent voor nodig hebt. Hoe zouden ze de crew daarvoor bij elkaar zoeken, bijvoorbeeld? Op de IMDB scores kijken, en als iemand meegewerkt heeft aan een film boven de 3.0 kom je niet meer in aanmerking? En dan de intake, zo van 'nee, we willen echt niet dat je je best doet, het moet gewoon serieus een ktfilm worden waar helemaal niets goeds aan is'. En zou er iemand door het script gaan, om er fouten in te schrijven, de dialogen extra nep te maken?

Maar laat je door dit proza niet inspireren om naar de film te gaan kijken. Echt zonde van je tijd.

Fijne film om naar te kijken als je moe bent, je mist weinig van het verhaal als je af en toe een beetje indommelt. De meeste actiescenes zijn als je het verhaal niet volgt nog wel te doen - met uitzondering van die achtervolging op de motor, die vind ik echt tenenkrommend slecht, ze (dwz. beide stuntmensen, neem ik dan maar aan) rijden alsof ze nog nooit op een motor gezeten hebben. Maar verder is het geschiet, gevecht, en geplof best redelijk gedaan.

De muziek doet me dan weer helemaal niets. Het camerawerk is wel weer goed. Het acteren houdt niet over, Banderas trekt z'n gewone bekken - een rol spelen is er niet echt bij, maar dat wordt ook niet echt gevraagd misschien? Talisa Soto is af en toe als mooie beeldvulling aanwezig maar meer verwacht het script niet van haar, Lucy Liu heeft ook weinig werk - alleen beweegt ze wat meer.

Tsja, als ik hiervoor naar de bioscoop gegaan was, zou ik me wel wat bekocht voelen, maar 1 euro voor de dvd? Ach, ik heb slechtere liggen...

Harmsen is leuk als altijd, en Pittoors speelt goed. Embrechts is wel redelijk, maar ffs wat met die coup soleil, dat slaat de plank zo enorm mis.

Helaas, het verhaal is beroerd slecht uitgewerkt, en een drama van dik hout zaagt men geen gaatjes maar wel zo voorspelbaar als een grammofoonplaat van Johan Nijenhuis. Ook een vergelijking met de Soof-serie schoot me te binnen. Waarom krijgen we het in Nederland toch niet voor elkaar om een goed verhaal over normale mensen te maken? Of zijn die er misschien ondertussen gewoon niet meer. Of ligt het aan de regie en productie die geen idee hebben waar ze mee bezig zijn. Alledrie wellicht.

Een interessante film wellicht, maar het komt me ook over dat het narratief de hoofdpersoon wat onschuldiger aftekent dan wat volgens het artikel van The Guardian terecht zou zijn - er wordt nogal wat over het hoofd gezien of uit de vertelling weggelaten. Tsja, ‘based on’ is niet hetzelfde als het verhaal, het hele verhaal en niets dan het verhaal. Toch voelt het daarmee wel ietwat als onvolledig en ook wel wat gekleurd, terwijl er juist daardoor ook een heleboel vraagtekens over blijven - op zijn allerminst ligt er toch een zweem van revisionisme over de film.

Poots speelt geweldig, maar daar was ik vanzelf ook blindelings van uitgegaan. Als er al iets van kritiek mogelijk is, dan is het dat er wat weinig ruimte blijft voor de bijrollen.

En hier laat ik het maar bij, het artikel in The Guardian is zodanig uitgebreid dat daar weinig meer aan toe te voegen valt.

Kerstmis voor volwassenen.

Voor mensen die het al eens meegemaakt hebben, of juist niet. Voor wie het langzamerhand duidelijk begint te worden dat niet elke beker tot de bodem genoten hoeft te worden, voor wie door schade en schande geleerd heeft dat je vrienden die mensen zijn die je om je heen hebt als je geen feest viert. Voor wie doorheeft dat jouw lol iemand anders' verdriet is. En voor wie ondanks dat alles nog steeds gelooft in de vonk, voor wie de hoop koestert, voor wie overtuigd is dat het toch komt.

Meh.

Te braaf, dit stuk afkijksel van Les Pétroleuses (1971). En dat was dan alweer een afkijksel van Viva María! (1965). Louis Malle's minst gelukte film, wellicht, maar nog steeds wel een stuk beter dan dit stuk prutswerk. Er zat tenminste nog iets van een verhaal in, terwijl dit misbaksel er teveel moeite voor moet doen, teveel binnen de lijntjes kleurt, en teveel op de jurken van Hayek en Cruz leunt om het publiek erbij te houden. Nouja, allez, ik heb het ook tot de titels volgehouden.

Aardig filmpje wat naar het einde toe wat te sentimenteel wordt. Maar probeer daar eens aan te ontkomen met zo'n onderwerp.

Goeie vechtscenes, maar ik mis toch wel wat spectaculaire stunts - er zijn er wel een paar, maar niet echt veel. En een verhaal zou ook niet echt kwaad kunnen, het wordt na een half uurtje wel wat saai. Alleen de moeite waard als je er voor het vechten naar kijkt.

Nogal een stuk jeugdsentiment, maar goedbeschouwd is dit eigenlijk helemaal niet zo'n goeie serie. Zeker het begin is best langdradig, het drama wordt nogal onevenwichtig en vooral te bombastisch gebracht, en de muziek is echt als nagels over een schoolbord. De beeldkwaliteit op de DVD die ik heb is best slecht - en of er nog iets beters te vinden is betwijfel ik wel wat, het is tenslotte al een tijdje geleden en het was 'maar' voor TV.

En om het nou de mooiste rol van Nicole Kidman te noemen, mwah. Veel interessanter eigenlijk is de aanwezigheid van Denholm Elliot - misschien wat minder bekend, maar hij speelt zijn rol als aan lager wal geraakte man zonder identiteit wel heel erg goed. Ietwat komisch wel dat hij als een kameleon van naam verandert, en de bad guy in het verhaal dat ook doet. Iets minder essentieel in het verhaal en ook wellicht niet zo overtuigend in zijn rol is de haast onherkenbare Hugo Weaving - wie herkent daar Agent Smith in. En het eerste rolletje van Deborah Unger.

Maar zonder het jeugdsentiment eigenlijk niet meer de moeite waard. Zo werkt de tand des tijds - langzaam maar zeker.

In mijn poging om alle films waar Gene Hackman in meespeelt te zien, kom ik af en toe echte juweeltjes tegen - films waarvan ik me echt afvraag hoe het kan dat ze vergeten lijken te zijn. Dit is daar dus niet een van. Dit lijkt meer op een aflevering van een of andere serie, waar we indertijd naar keken omdat het enige alternatief Nederland 2 was. In de tijd dat kleur nog nieuw was, en de wereld buiten de tv nog zwart-wit leek.

Deels ligt dat aan Robert Wagner - al nooit een echt goede acteur geloof ik, maar hopeloos verstrikt geraakt in dat soort series. Maar ook Hackman vind ik niet meevallen in dit kleine bijrolletje. En de rest van de cast evenzo - nouja, Jill St. John doet geen pijn aan mijn ogen, maar er komt ook ongeveer niks meer uit dan dat. Een soort tijdsbeeld van de late jaren-60, maar niet op een positieve manier. Net als het verhaal, ook al zo'n stapel cliches uit de tijd van The Saint, Gerard de Villiers, en honderdduizend afleveringen Hart to Hart.

Dat liedje van Quincy Jones is wellicht het leukste aan de hele film - maar ook al niet echt mijn ding.

Ik wil ook zo’n ezel.

Hoe langer ik over de film nadenk, hoe genialer hij wordt. Sowieso is het erg interessant hoeveel verschillende manieren er zijn om de situatie uit te leggen - iedereen haalt daar iets anders uit lijkt het wel. Het is ook een heerlijk absurd verhaal propvol ingekleurd met schijnbaar irrelevante details die toch weer ergens iets toevoegen.

McDonagh weet het beste uit zijn acteurs te halen - niet alleen de voor de hand liggende hoofdrollen van Farrell en Gleeson zijn perfect, ook alle bijrollen. Zelfs de ezel is prima. En ook de beelden zijn schitterend, het groene landschap met de huisjes van Colm en Padraic - waar op zich al een wereld van detail in zit, de ruige kust als achtergrond voor het onnavolgbare verhaal.

Deze had ik dus nog nooit gezien. Waarom? Misschien omdat ik in de war was met Fair Game (1995), en daar was ik niet zo kapot van. Maarja, Cindy is toch niet helemaal hetzelfde als Pam, hoor ik je dan denken.

En inderdaad - Pam was toen al een ervaren actrice. Als je even in het midden laat of het nou om talent of ervaring gaat, dan is er zoiets als de theorie van de 10.000 uren. Daar zat Pam denk ik toen al echt wel aan, met weet-ik-hoeveel jaren Baywatch en nog wat ander gruis. Toch nogal een voorsprong, zou je denken.

Nog eens een andere vergelijking - John Carpenter's Escape films, die qua narratief, beeldzetting en tijdperk (zowel fictief als verschijningsdatum) wel aardig overeenkomen. Daar zou ik toch wel eens een hoorcollege op de filmacademie aan willen wijden - waarom vinden we de ene dan cult, en de andere prut. Leg me het uit, want ik wil het gewoon echt heel graag snappen.

Als ik maar even een flauwe voorzet doe zelf? Barb Wire verliest het vooral door een gebrek aan geloof in zichzelf. Geen geschikte regisseur voor weten te strikken - nog even los van Carpenter, denk ik dan, wat had bijvoorbeeld een Michael Mann ervan kunnen maken. Of een Zack Snyder. Maar nee, Hogan maakt er helemaal niks van, en dat was ook wel te verwachten, want al zijn films scoren niet zo best. Je zou haast denken dat het misschien gewoon aan hem ligt.

Want, aan Pam ligt het niet, dat is toch wel overduidelijk. Wie de openingsscenes gezien heeft op een echt bioscoopscherm moet beamen dat ze zowel de inhoud als de diepte heeft om elke denkbare film te laten groeien tot een kijkfeest in meerdere dimensies. En ze speelt ook nog eens best behoorlijk. Wat ik al noemde, die 10.000 uur of zo, en om nou meteen weer te zeggen dat ze geen 'talent' heeft, pfah. Say it to her face. Maar geen woorden als 'babe' gebruiken, want dat valt kennelijk niet zo goed.

Echt slecht is de film vanzelf ook echt niet. Er is best wel een poging gedaan om iets van een narratief bij elkaar te harken, al is het niet het meest geniale concept ooit. De cast doet het ook wel redelijk, al moet het misschien wel vooral van Barb komen. De actie is ook wel aardig - het klopt in het concept, en het werkt om Pam haar 'assets' naar volle omvang in te zetten. En wellicht nog het beste wat de film objectief goed doet: de locaties kloppen prima, helemaal in de goede stijl met wat wellicht toch het grote voorbeeld was.

Misschien ligt het dan, by association, wel aan Udo Kier. Niet dat hij hier nou echt slecht is met zijn kleine bijrolletje, maar films waarin hij speelt zijn dat bovengemiddeld vaak wel. Een beetje hetzelfde punt als het gebrek aan lef in de productie - als je Udo Kier in de cast hebt, dan zet je daarmee toch ook wel een limiet aan je ambitie. Ik dacht zelfs even Eric Roberts te herkennen, daar is dat nog een heel stuk erger mee.

Even terug naar mijn idee van een hoorcollege op de filmacademie. Er zijn talloze films als voorbeeld te bedenken met veel minder script, veel minder acteurs, en veel minder budget die wél iets hebben veroorzaakt - succes, een cult following, winst, whatever. Maar deze film is vergeten. Noem me drie redenen waarom - maar zonder de naam Pamela Anderson.

Een ode aan, of anders gezegd: gejat van De Grønne Slagtere (2003), maar in plaats van de subtiele humor in die film gooit deze variant het over de boeg van de extreem botte politieke incorrectheid. Soms werkt dat (bij het bestellen in het restaurant, bijvoorbeeld) maar soms ook niet - als je vegan bent, of ietsje overgewicht hebt, lid bent van een of andere minderheid of een wat donkerdere huid hebt kan ik me best voorstellen dat het wel wat veel te ver gaat allemaal. Dat vind ik namelijk al, terwijl ik geloof ik niets heb om me over gediscrimineerd te voelen.

Toch, in de kunst van het over the top gaan doet de film dan wel weer een ding heel erg goed - als je over the top gaat, ga dan ver. En wellicht is het van het begin al naief om iets subtiels te verwachten van Fabrice Eboué - die overigens wel vakwerk levert met zijn rol. Net als Marina Foïs, maar dat had ik ook wel verwacht. Altijd leuk om haar in een film te zien.

Het verhaal begint behoorlijk sterk, maar kakt een paar keer in waardoor het toch wat langdradig aanvoelt. Daartegenover staat wel een indringende sfeer, en de nogal grauwe aankleding van de DDR-mensen en de vervallen pandjes waar ze in leven en werken. Maar ook wat losse plotdraadjes die meer vragen oproepen dan er beantwoord worden. Gemiddeld behoorlijk sterk gespeeld. En een einde met een aardige draai er aan.

Kortom, wisselend en niet helemaal evenwichtig. Maar wel de moeite.

Vroeger best vaak op de tv gezien, ik zal misschien 12 of 15 geweest zijn denk ik. Toen vond ik er maar niks aan - het overdreven hippie gedoe van de jaren-70 lag me al niet erg, en dan deze film als een soort lachspiegel er tegenover kwam echt helemaal niet aan.

Nu wel. Wat een geniaal fijne film, geweldig kolderiek allemaal met de ene volstrekt absurde situatie na de andere, en de heerlijke Fonda die zich in het ene na het andere malle outfitje wulps uit elke penarie weet te kronkelen. En eigenlijk het enige wat een beetje gedateerd op me overkomt is haar jaren-70 big-hair kapsel.

Waarbij de film natuurlijk zijn tijd ver vooruit was. Ook dat is toch wel knap, een parodie op de jaren-70 terwijl de film al van 1968 was. Woodstock was een jaar later pas, bijvoorbeeld.

Barbarian Queen.

Een film in het zeemleren-bikini genre, en dan met een bijzonder fraaie cast ook nog. Nouja, ik heb alleen naar de dames gekeken als ik heel eerlijk ben, en dat ziet er toch bijzonder plezierig uit. Wat een mooie vrouw, die Lana Clarkson - en als je dan nietsvermoedend ergens op klikt op de wikipedia, dan verzand je ineens in dat ze vermoord is door Phil Spector. Man man man.

Ohja, het ging over de film. De dames zien er dus bijzonder plezierig uit, en dan ook nog eens dat ze regelmatig alleen een zeemleren monokini aanhebben. Kom daar nu nog eens om, met alle nieuwe preutsheid. Toch, een goede film is het beslist niet, want het verhaal - voor wat er dan van is - wordt dermate suf en flauw verteld dat ik mijn aandacht er nauwelijks bij houden kan. En de kwaliteit van de kopie die ik had was ook nogal matig - steeds stukken in een andere beeldverhouding er tussendoor.

Als kijkvoer in een pulpthema wel ok, maar aan de andere kant zelfs in het genre toch duidelijk onder het gemiddelde. En die knipoog naar een vervolg, meh.

Ik ben wat weinig onder de indruk van deze film. Wat vlakjes en wat warrig en met wat te weinig diepgang voor de karakters van de hoofdrolspelers. Maar er is ook positief nieuws, Scott Glenn die een mooie rol neerzet, en het toch ondanks alle voorspelbaarheid best mooi uitgewerkte einde. Dat tilt het nog net op.

Fijne en vooral ontzettend lieve film.

Vooral erg mooi gespeeld door Evan Rachel Wood, die een bijzonder goede rol neerzet en met haar schattige zonnige maar ook breekbare en hulpbehoevende karakter de hele film tot iets magisch maakt, de wereld tot een betere plaats maakt, en de onvermijdelijke positieve invloed op Scott Speedman en zijn ouders uitoefent. Het verhaal lijkt misschien wat onrealistisch en vermijdt de echte onderliggende problematiek misschien wat makkelijk, maar er wordt ook wel een aanzet tot een verklaring gegeven waardoor ik er wel in geloof - en sowieso is het geheel eigenlijk een stuk realistischer dan de gemiddelde romantische komedie.

En we krijgen ook nog een mooie road trip te zien. Mooie beelden van het Amerikaanse landschap, absurde avonturen en een paar hartbrekende momenten. Verplichte onderdelen voor een road trip haast, maar wel erg mooi gedaan - en zonder dat soort dingen is het ook niet echt een road trip.

J.K. Simmons heeft een leuk bijrolletje als de ietwat Freudiaans aandoende psychiater. Dat is dan het enige wat mij opvalt als een verschil tussen wat we in de film zien en hoe het in het echt toegaat - deze psychiater kan toegeven dat het mis had. Heb ik in het echt nog niet meegemaakt.

Leuk idee maar wat slapjes uitgewerkt.

Wat vooral misgaat is dat het af en toe behoorlijk stilvalt, wat meer vaart en wat meer spanningsboog had er denk ik zomaar een veel betere film van gemaakt. En wat meer aandacht voor goeie grappen en situaties. Verder is alles eigenlijk wel aanwezig, de cast is prima op z'n plaats en de cameraman kent z'n vak wel.

Onderhoudend.

We volgen Barney door zijn leven. En terwijl er eigenlijk maar weinig echt opzienbarends gebeurt, wordt het wel zo gebracht dat de film boeiend blijft. Het motief van het plot - de moord - speelt eigenlijk maar een heel kleine rol, het gaat vooral om het leven van Barney zelf. Goed gespeeld, mooi uitgewerkt. Wat opvallend mooi gedaan is is de grime, waarmee het verschil in leeftijd over de film heen mooi geloofwaardig wordt neergezet.

Monument.

Maar weer eens herzien, en het blijft toch een genot om naar te kijken, ook al weet je nog precies hoe het afloopt. Eigenlijk niets van de kracht verloren gegaan over de tijd heen. De interacties tussen Douglas en Stone dragen de film, met aanvulling van hun sidekicks. Het mysterie dat eromheen ligt is, hoe vreemd het ook misschien klinkt, eigenlijk het zwakste punt in het geheel.

Visueel ook erg goed, hoewel wel een beetje gemakzuchtig. Vind ik nu, een jaartje of tien geleden was ik er meer van onder de indruk.

Een kansloze poging om het succes van deel 1 op te rekken - of was dat eigenlijk wel de bedoeling, vraag je je haast af. Hebben de makers van dit broddelwerkje er dan zo weinig van begrepen, wat Basic Instinct tot een succes maakte, of hebben ze er bewust voor gekozen om al die elementen uit dit vervolg weg te laten. Schromelijk mislukt, dat is de enige conclusie.

Terwijl er toch wel een erg fraaie cast aanwezig was. Ligt het dan aan de regie? deels vanzelf wel, want het had toch allemaal echt wel een stuk stakker in de hand gehouden moeten worden. Waar bijvoorbeeld Stone eigenlijk gewoon veel te oud is voor de rol die ze te spelen krijgt, ze heeft beslist wel die femme fatale uitstraling waardoor je dat eventjes vergeet - maar dat komt er in deze film echt geen moment uit. Daar laat Caton-Jones gewoon steek na steek vallen. Maar ook de acteurs waar je beter van verwachten zou, een Thewlis of Rampling, het komt er allemaal niet uit.

In de onvermijdelijke vergelijking is het met de cinematografie ook maar heel triest gesteld. Geen enkel beeld dat een beetje aanspreekt, het ziet er allemaal even flauw en oninteressant uit. Net als de soundtrack.

Wellicht over de hele linie opgeteld het slechtste tweede deel ooit.

Waar gebeurd.

Maar niet precies zoals het in de film getoond wordt - sterker nog, de film had net zo goed volledig verzonnen kunnen zijn, dat had ongeveer de zelfde overeenkomsten met de echte gebeurtenissen gehad. Wellicht om de werkelijkheid net ietsje verteerbaarder te maken voor het Amerikaanse publiek - in het echt was de hoeveelheid feelgood beduidend minder. En wellicht ook om het allemaal wat simpeler te maken, en de titelrol wat korter. In dat kader ook wel te vermelden dat de USAF kennelijk hun search-and-rescue aanpak grondig onder handen genomen hebben na dit voorval - hoewel de marine daar dan kennelijk niet precies van meegeprofiteerd lijkt te hebben, gezien die andere Hackman-film die ik vorige week zag: Behind Enemy Lines (2001).

Als film op zich, stapt Bat21 wat laat op de bandwagon van de anti-Vietnamoorlogsfilms, en zijn de krokodillentranen van Hackman's karakter ook wat aan de late kant. Dat gezegd, is het verder wel een spannende film, ondanks dat je vanzelf weet hoe het afloopt blijft het boeiend hoe het tot dat einde komt. En al kloppen de vliegtuigen en helicopters niet met het echte verhaal, het zijn wel het soort vliegtuigen wat in de periode van de Vietnam-oorlog gebruikt werd, en voor mijn onbekwame oog zien de ontploffingen er ook overtuigend genoeg uit. Wel is het verhaal van Hackman op de grond en Glover in de lucht met hun walkie-talkies af en toe wat te langdradig naar mijn smaak, en te gezocht om er een soort buddy movie van te maken - en dat komt in de ontknoping dan ook nog weer eens terug. En het gevlieg met de helicopters lijkt er ook niet erg op, als je dat vergelijkt met bijvoorbeeld Apocalypse Now.

Al met al een ietwat gemankeerde film, vond ik. Wel de moeite waard door Hackman en Glover, terwijl precies dat duo ook afdoet. En de vraag blijft of het niet met betrekkelijk weinig moeite een veel betere film had kunnen zijn. Wellicht als eerste had iemand Markle moeten voorleggen wat voor film hij nou eigenlijk precies wilde maken, wat zijn boodschap daarmee moest gaan worden. Anno 1988, dus na de grote golf Vietnam-oorlogfilms en de steeds sterkere anti-oorlogssfeer daar in, was dat toch echt wel een opportune vraag geweest - en bij gebrek aan een duidelijke keuze komt daar dus dit soort gemankeerde half-half film uit. Jammer.

Ouderwets vakwerk. Een van de weinige oorlogsfilms waarin iedereen de goede taal spreekt, er niet op een ontploffinkje meer of minder gekeken wordt, en dat de hele set vol acteurs staat mag daarbij niet deren - dat maakt het authentiek, tenslotte, en als er eentje sneuvelt dan passen we het script wel aan. Een beetje dezelfde filosofie als die uit Tora! Tora! Tora! spreekt. De paar scenes waar ‘special’ effects gebruikt zijn zijn ook direct als zodanig herkenbaar, en ja, dat betekent dus dat de rest gewoon echte ontploffingen en branden waren, en die balk die neerkomt zag er ook best echt uit.

Tegelijkertijd bulkt de cast van de bekende namen - al moest een deel daarvan toen nog bekend worden. Voor wie zich afvraagt waarom sommige rolletjes nogal klein zijn, wellicht is dat een deel van de verklaring. Regisseur Guy Hamilton had al wel duidelijk vaker met het bijltje gehakt, want zijn lijstje films heeft wel een aantal andere bekende titels, al was ook voor hem dit ongetwijfeld een monsterproductie. Kosten noch moeite gespaard om overal de juiste vliegtuigen vandaan te halen - en je moet wel goed opletten om te zien waar dat net niet helemaal gelukt is.

Prettig sympathiek filmpje, op een rustige manier grappig, het gaat meer om de situaties die leuk zijn dan om echte grappen - en daarbij is het meest vrij subtiel, geen platte dijenkletsers. Leuk om een keer gezien te hebben en duurt kort genoeg om niet te gaan vervelen - de 90 minuten die hier staan heb ik toch zeker niet gezien, en op IMDB staat 79 minuten - en de versie die ik heb haalt maar net over de 70 minuten tot de aftiteling.