Opinions

Slappe hap.

Zwak en ongeloofwaardig plot, B-lijst actrices die het niet echt lukt om het een beetje op te leuken, lelijk gefilmd met een geelgroenig kleurzweem erover.

Het lijkt nogal op naaperij van Wild Things (1998). Maar da's een veel leukere film.

Af en toe een fijne soundtrack, mooie fris kleurige beelden, een knappe meid in de hoofdrol, en een lekker vlot verteld nietszeggend verhaaltje als kapstok voor wat clipjes.

Het zegt me helemaal niets, en het is ook oersaai - als het niet al dodelijk vermoeiend is, al die positieve young en eager naïviteit. Een beetje zo'n televisieprogramma-sfeer ligt er ook nog eens over, zoiets met allemaal van die mensen die iets willen bereiken. Getver.

Langdradig drama.

De langdradigheid wordt wel ietwat goedgemaakt door de mooie sfeervolle beelden en af en toe een stuk klassieke muziek er tussen door. Erg goed geacteerd, wel is Felicity Jones een jaartje of tien te oud voor haar rol als studente. De scenes waar ze piano speelt zijn erg knap.

Het drama komt vooral door subtiele scenes in beeld. Past goed bij de ingetogen stille sfeer van de film.

Wellicht wel ok.

Narratief wordt er wat teveel hooi op de vork genomen, met de sinistere cosmetica-industrie als bad guys tegenover de hoofdrol van het slachtoffer Mia. Maar daar ligt onder dat Mia op zoek is, en wat ze vindt regelrecht uit een standaard exploitatieporno verhaaltje gekopieerd lijkt. Het kan misschien allemaal wel onder de noemer ‘horror’ vallen, maar een standaard horrorfilmpje is het daarmee allerminst.

In de productie zit het op zich wel ok - niet dat de acteurs nou volgens de normale normen boven elke twijfel zijn, en er valt ook wel eens een foutje te bespeuren. Maar de locaties zijn treffend grimmig, het geel-groene licht zet een fraaie sfeer, en de soundtrack klopt ook wel aardig.

Waar het bij mij wel wat misgaat is in hoe de film wat gemakzuchtig meelift op een paar samenzweringstheorietjes. We hebben al genoeg onzin over ons uitgestort gekregen uit die hoek, ik ben daar eigenlijk wel een beetje klaar mee zo langzamerhand.

Clint doet romantiek.

En dan niet zomaar romantiek, maar tussen een hippiemeiske en een oude man. Niet bepaald een uniek verhaal, maar Clint kiest wel een vrij unieke benadering die schril afsteekt tegen de wat twijfelachtigere benadering van, noem, een Woody Allen, een Roman Polanski, een Stanley Kubrick waarbij zeker achteraf toch altijd een wat onplezierig plakkerige vieze-oude-mannengeur blijft hangen. Clint daarentegen omzeilt dat op een erg elegante manier waarbij beide personages hun charme behouden - sterker nog, laat groeien doorheen de film.

Holden speelt op zich wel goed - verdienstelijk is misschien het beste woord. Heel veel bijzonders vraagt de rol misschien ook niet van hem. Kay Lenz tegenover hem is ontwapenend schattig, en laat dat overkomen alsof daar geen moment van geacteerd is - wellicht is dat een knappe prestatie, maar ik ga er vooralsnog liever vanuit dat dat haar gewoon eigen is. En dan de hond nog - een leukere en knuffelbaardere filmhond schiet me niet snel te binnen.

Een van Clint's minst bekende films, lees ik hier. Maar ook wel een van de beste.

Onlogisch gedoe waarbij het af en toe volstrekt ongeloofwaardig wordt, een verhaal van de hak op de tak, helden die ondanks de ene kogelregen na de andere nauwelijks een schrammetje oplopen, gevechten van 1 tegen 10 met een voorspelbare afloop, en veel te veel focus op de actie.

Misschien nog net verteerbaar als je geluid en ondertiteling uitzet, en alle onzin tussen de actie doorspoelt. De free-running achtige scenes zijn nog wel leuk, de rest doet het voor mij echt niet.

Niet heel bijzonder, vind ik - en zeker geen opvallende uitschieter in dit genre. Wel een paar aardige grappen, en een wat scherpere humor dan meestal in dit soort films.

Een heel degelijke oorlogsfilm - voor de tijd. Een exponent van de periode.

Waar toch wel wat vraagtekens bij horen is bij de historische waarde. Ja het gaat over een brug, en die lijkt met z'n torentjes - niet de boog - ook nog wel iets op de originele waar het verhaal over gaat. Maar daar houdt het ook wel een beetje mee op. Het verhaal is opgeleukt in de stijl van de 'oorlogsboekjes' die in de jaren-70 op de middelbare school de ronde deden - een soort boeketreeksje voor jongens, zeg maar. Daardoor blijft het wel erg eendimensionaal allemaal.

Dat doet wel af aan de historische betekenis van de inname van de brug. Niet dat de oorlog daar nou heel veel korter door geworden is, maar in de wedloop van Patton en Montgomery tegen de Russen maakte dat wel degelijk wat uit - net als in hoeveel moeite, en daarmee direct ook hoeveel slachtoffers er anders bij de oversteek gemoeid waren geweest.

Aardige rollen van Hans Christian Blech, en vooral Robert Vaughn. Maar meer dan dat kan ik er eigenlijk niet in zien. Iets meer historisch detail en wat minder oorlogsboekje had het toch wel tot een heel veel betere film kunnen maken. Misschien zou deze film wel eens een mooie remake kunnen krijgen - en dan met de aandacht van, zeg, een Saving Private Ryan. Dat zou nog eens een fijne film opleveren.

Leuk stukje geschiedenisles.

Niet dat het nou helemaal precies de feiten volgt, maar het zit er dicht genoeg bij om er een mooi spannend verhaal van te maken - niet meteen in de spionnenruil, maar de hele intrige erom heen. Vrij perfectionistisch in het tijdsbeeld gezet, met veel aandacht voor kleine details - en ook daar goed genoeg dat de foutjes die er hier en daar ingeslopen zijn nergens opvallen.

Hanks is natuurlijk weer eens als held gecast - typecasting, maar het ligt hem wel weer goed. Weinig verrassend, zoals misschien de hele film wat weinig verrassend is - ik bedoel, prima cast, goed gefilmd, sterk verhaal, sterke sfeer. Vakwerk, dat is het. En dat is eigenlijk het enige wat er tegenin te brengen is: het had wat minder op safe gemogen.

Ik kan dit toch niet echt een goede film vinden.

Documentair klopt het allemaal net niet goed genoeg, wordt er te weinig van de achtergrond vermeld, en komt er te weinig van de tegenpartij langs. Als geromantiseerde film vagelijks gebaseerd op het onderwerp ontbreekt teveel de focus. Als grote productie lijkt er teveel gekeken te zijn naar de grote voorbeelden, maar daar geen les van geleerd, niet van begrepen te zijn wat die films precies tot iets bijzonders maakte. Zelfs maar een basaal idee van voor wie deze film is, en welke boodschap er voor hen is komt er niet uit.

Terwijl kosten noch moeite gespaard zijn. Een wellicht ongeevenaarde cast, en als een daarvan ook maar het kleinste steekje heeft laten vallen, dan heb ik daar niets van gemerkt. Zelfs de extras zijn prima - ik herinner me nog dat er indertijd een artikel over in de krant stond, dat de kinders uit Deventer hun haar in de goede stijl moesten laten knippen om mee te mogen doen - toch een hele opoffering in de langharige jaren-70. Ik vraag me af of we nu het verschil nog zouden zien, en of de makers zich niet beter op de hoofdzaken hadden kunnen richten. Een meer samenhangend verhaal, wellicht, of een moraal.

Maar wellicht was het daar toen ook gewoon nog te vroeg voor. Je kan eigenlijk pas een echt goede beschouwende film over dit soort lastig liggende gebeurtenissen maken als de emoties er over zover weg zijn dat je ongestoord je gang kan gaan, en dat is voor Market Garden nu, vandaag eind 2025, volgens mij nog steeds te vroeg. Dat hadden de makers zich kunnen en moeten realiseren, in plaats van blind een soort Longest Day in een andere setting te willen produceren - en in hun enthousiasme daarover ietwat te vergeten dat het nog niet zo lang geleden was. Dat een deel van de betrokkenen gewoon nog leefden, om maar eens iets heel voor de hand liggends te noemen.

Voor zo ongeveer alle bekende namen is een beroemde en gevierde acteur gevonden om die rol uit te beelden, en grotendeels komt de film daar ook wel mee weg - al moet ik zeggen dat ik de taal van Liv Ullman wel erg vind tegenvallen. Had daar iemand voor van straat gehaald, de eerste beste bakkersmeid had het beter gedaan. En hetzelfde geldt voor Peter Faber, wat een blamage voor het Nederlandse acteursgilde.

Daar staat dan weer tegenover dat er een klein maar perfect rolletje is voor Denholm Elliot - zo iemand die vrijwel altijd wel hetzelfde soort rol speelt, maar daarmee elke keer wel een essentiele inkleuring geeft aan de film waar het om gaat. Er zijn toch maar weinig acteurs die dat zo goed kunnen, eigenlijk is de enige andere die me te binnen schiet de even onvolprezen Eddie Marsan.

Verder is het meer een kwestie van wie er eigenlijk niet meedeed. Sean Connery krijgt een heldenrol, Hopkins mag de beroemde John Frost neerzetten waar de nieuwe brug in Arnhem naar vernoemd is, Michael Caine als de verzakende Vandeleur, James Caan met zijn overbodige feelgood uitstapje in het bos, tot en met Laurence Olivier aan toe. Er is er eigenlijk maar een die er ietsje uitspringt, en dat is ook meteen de reden waarom ik deze film nu gekeken heb: Gene Hackman.

Zijn rol als de kritische majoor-generaal Stanisław Sosabowski komt er maar matigjes uit, veel verder dan wat geklaag en gemor komt het niet, terwijl zijn rol in het echt volgens talloze bronnen toch veel groter was. Des te erger dat hij ondanks zijn enorme inspanningen achteraf als zondebok voor het mislukken van de operatie is neergezet - niet dat de film daar iets aan bijdraagt, maar daar had toch wel een wat duidelijker standpunt in genomen mogen worden. Nog maar zo'n reden waarom ik denk dat deze film te vroeg gemaakt is.

Wel zoals altijd een erg mooie rol van Hackman. Jammer dat hij er niet meer bij zal zijn, als de onvermijdelijke remake over een jaartje of twintig, dertig, vijftig eindelijk komt. Als er duidelijk uitgesproken kan worden dat het toch een beetje een vergissing was om dit avontuur aan te gaan, en dat er absurd geblunderd is met tienduizenden slachtoffers als resultaat.

Waar gehakt wordt vallen spaanders, maar als de boom de verkeerde kant uit valt moet je in staat zijn om daarvan toe te geven dat het fout ging. Daar lijkt nog steeds geen sprake van, en dat de film daar geen standpunt in, of zelfs maar over kan of wil nemen nekt het voor mij. Kom maar eens terug als je er uit bent, dat is de beste samenvatting.

De titel kende ik al heel lang, omdat het boek waar de film op gebaseerd is bij mijn vader in de boekenkast stond. Nooit aan toegekomen om het te lezen, en waar het ondertussen terecht gekomen is, geen idee.

Maar, de film. Op zich een aardig tijdsbeeld, maar daar zijn er wel meer van. Leuk om Grace Kelly en Mickey Rooney te zien, ook dat wel. Buiten dat vond ik het nogal langdradig, en wat weinig spannend buiten de scenes waar het geheel dan om draait. Voor zover ik even in de gauwigheid meen te zien wel behoorlijk accuraat, hoe het met de schepen en de vliegtuigen gaat - dat is op zich wel weer een pluspunt, want dat is nogal eens anders. Verder wel een beetje erg obscuur, als je niet heel erg fan van de acteurs bent of geinteresseerd bent in het onderwerp heeft de film eigenlijk niet bijzonder veel te brengen.

Clint doet romantiek.

Ik zal deze film indertijd hebben overgeslagen vanwege Meryl Streep - en dan zeker al in combinatie met romantiek. Nog net niet zo erg als een familiedrama, maar wel erg dichtbij. Maar het valt mee, blijkt - er was wel een scene waarvan ik vond dat ze wat aan het overacten was, maar het was niet de hele film, en ik ergerde me er ook niet bovenmatig aan. Puntje voor Clint de regisseur, die zijn zaakjes goed onder controle houdt. En daarnaast zet hij een fenomenale rol neer - misschien een tikkie meer stereotype mannelijk dan we nu langzamerhand gewend beginnen te raken, maar het speelt in de jaren 60 of zo. En net zo zijn de mores waarmee Streep haar leven leidt, haar keuzes maakt ietwat uit die tijd. Wat niet zo fijn werkt is het gedoe met de flashbacks, en de kinders spelen ook wel bepaald minder goed - vooral zoonlief. Maar gelukkig krijgen ze ook weinig screentime.

Verder eigenlijk gewoon in alles een stereotype Clint film - solide vakwerk, goed gespeeld, strakke regie, niet erg verrassend en ietwat op veilig. Maar als het zo’n fijne film oplevert is dat geen kritiek. Integendeel.

The unbearable lightness of being Bridget Jones.

Het zoveelste deel alweer, en net als het vorige heeft het maar weinig te brengen. Nóg minder leuk dan het vorige deel, niks nieuws onder de zon, en het script is alsof het een remake van Soof 3 is met een groter budget - als een soort voorzeggen wat voor soort emoties de doelgroep op deze leeftijd verplicht moet hebben. En nou ik het over die leeftijd heb, ai, wat is Emma Thompson ineens oud - het staat haar goed, daar niet van, maar toch een beetje schrikken. Leuk dat zo'n beetje de hele cast weer komt opdraven, jammer dat Colin Firth er wat sukkelig uitgeschreven is. En getver, wat een gemakzuchtige en flauwe soundtrack weer - als ik dat soort dingen horen wil, dan zet ik m'n ouwe lul playlist wel aan.

Verder een erg groot gehalte aan mooi hoor, maak er nog maar een. Al hoop ik toch echt wel dat dit nou het laatste deel is. En als er dan zonodig toch nog een deel moet komen, laat dat dan Bridget Jones' Funeral worden.

Hier en daar echt wel hilarisch.

Maar toch voelt het wel wat als een deel teveel. De grappen zijn er echt wel, maar het duurt hier en daar wat lang tot de volgende komt, en het hele gebeuren is ook wel net wat te veel voorspelbaar. De nieuwe acteurs in dit deel vond ik niet echt sterk, en Mr. Darcy was wat erg de automatische piloot aan het spelen. De een-tweetjes tussen Zellweger en Solemani vond ik dan wel weer goed werken.

Het boek herinner ik me wel als spannend - verder is het wel een beetje verdwenen uit m'n geheugen, maar dat ik het spannend vond weet ik nog wel. Maar dat is de film niet. En zulke gaten in het plot zullen er toch in het boek wel niet gezeten hebben.

Voor het acteren ook al geen punten. Eva - Hanna Obbeek doet het nog niet onaardig, maar de rest veroorzaakt best kromme tenen af en toe.

Oh help. Waar ben ik nu weer in verzeild geraakt.

Er zijn twee dingen in een film die onmiddellijk en onverbiddelijk de score naar beneden halen - of, misschien beter uitgedrukt, een film afserveren. Beelden tijdens de aftiteling, en hoofdstuktitels in de film zelf. Ik vraag me echt af waarom dat toch elke keer weer geprobeerd wordt - de correlatie is echt heel duidelijk, het zijn alleen prutfilms waarin een van deze twee gebruikt worden. Met hoofdstuktiteltjes is het elke keer weer de pretentie die niet ingevuld kan worden, en met de treppenwitzen in de aftiteling is het elke keer weer de vraag waarom die grap dan niet in de film zelf gepast had.

Nog zo'n ding. Het herbruiken of jatten van een melodietje van Bach of zo is best ok, maar er is wel een fijne lijn tussen jatten en vermoorden. Het eindeloze herhalen van de baslijn van de Passacaglia is in ieder geval als nagels over een schoolbord, en getuigt van bitter weinig respect voor de oude meester. Deze film maakt het vermoorden dan weer tot een hogere kunst - ik had echt niet kunnen vermoeden dat de arme Bach in een luttele twee-en-een-half uur zo vaak vermoord zou kunnen worden.

En dan nog. Een of ander gristelijk motiefje van wraak en vergiffenis, van deemoed en straf. Het geeft me onmiddelijk het gevoel dat er weer een of andere filmstudent met zijn calvinistische achtergrond moet afrekenen, omdat hij op de havo te lui was om Maarten 't Hart te lezen - of te dom was om er iets van te snappen. Maar, echt, in godsnaam, moet de rest van de wereld nog getuige zijn van het gepruts dat daar dan uit voortvloeit. Tsjesus. Welkom in de twintigste eeuw, ja, dat is de vorige.

Even terug naar de film zelf dan maar. De verschillende delen, de hoofdstukjes dan maar, hangen als los zand aan elkaar - en dan maar aan de dichterlijke vrijheid waarom onze lieve hoofdpersoon dan af en toe zijn fraaie littekens mist. Het zal me boeien. Echt, serieus, rot op met dit soort geloofsonzin - ik ben in het westland opgegroeid, als iemand ergens over twijfelt wil ik hem of haar best even afrossen, begeleid met de woorden ‘God straft door mijn hand’. Zoals het hoort tenslotte, hier op aard zoals in den hemel. Ik had toch gehoopt dat we die onzin nou eindelijk eens achter ons zouden kunnen laten, maar nee - er is weer iemand opgestaan die er weer zonodig een eigen interpretatie aan moet geven. Oh Heer, laat het alsjeblieft iets beters zijn dan dit.

Nee, dus - de bittere kelk moet tot de bodem gedronken worden. Waar de Nederlandse film af en toe wat zelfkastijding ondergaat vanwege het idee van wellicht overbodig bloot, wentelt dit geval zich in een orgie van overbodig calvinisme. En nog maar weer meer. Was het script door een fundamentalistische Islamiet met kwade bedoelingen geschreven, dan nog had die ergens nog de eer aan zichzelf gehouden en, laten we zeggen, de tweede helft van de film teveel gevonden.

Goed. Laat ik mijn persoonlijke brimstone hiermee gedaan vinden - de locaties zijn in ieder geval prima, en de acteurs doen prima hun werk. Hoewel het me zoals altijd ergens pijn in mijn ziel doet om Carice in een internationale film te zien. Die stem en dat accent, sorry, het werkt gewoon echt niet - het voelt als de vakantieman die vraagt om Salau aan te wijzen op de kaart, en Carice wijst elke keer Mongolie aan.

Wat een merkwaardig land is de VS toch.

Cheerleaders zijn op zich nog best een grappig fenomeen, maar zo ver doorgevoerd als in deze film, dat hoort toch in een parallel universum thuis zou je denken. Maar wellicht is de VS ook wel een soort parallel universum eigenlijk - of in ieder geval is het toch een stuk makkelijker te begrijpen als je daarvan uitgaat.

Filmisch is er maar weinig te melden, het kijkt lekker vlot weg, al vraag ik me wel af hoeveel ongelukken er bij de opnames gebeurd zijn - niet elke film heeft een credit voor een 'Toothless Cheerleader' op de rol staan. Daar keek ik even naar om te checken hoeveel stuntpersonen er meegedaan hadden, maar die zag ik niet zo gauw. Wel 4 stand-ins, en jawel, bloopers tijdens de aftiteling.

Niet een van Dunst' meest indrukwekkende rollen eigenlijk, ze wordt eigenlijk gewoon overklast door Dushku en Union. Best een mooie cast eigenlijk, ook in de onbetekenende bijrolletjes die nooit doorgebroken zijn. En ja, dan kwamen er nog 6 of zo vervolgen, maar daar pas ik geloof ik maar voor, zo te zien aan de gemiddelde scores hebben die maar weinig gemeen met dit origineel.

Interessante documentaire over Turing.

Vooral over zijn leven, over zijn werk niet meer dan het tipje van de sluier - ik had graag meer willen weten over de manier waarop hij zijn code breaking heeft gedaan. Maar de film maakt daar toch wel de juiste keuze in, het meest schokkende in het leven van Turing is de respectloze en ondankbare manier waarop er met hem werd omgegaan. Nog los van dat voor wat we nu vinden dat hem vanwege zijn geaardheid niets verweten had kunnen of mogen worden, de dankbaarheid die het Verenigd Koninkrijk hem verschuldigd is is toch wel erg ver te zoeken. Een 'sorry' na vijftig jaar, dat is het beste dat er vanaf kan, kennelijk. Erg goedkoop. Erg triest.

Hoewel de documentaire best wat feitelijkheden boven water brengt, blijft de persoon van Turing toch mysterieus. Niet alleen in zijn werk, maar ook in zijn leven, en in zijn beslissing om daar een einde aan te maken. Intrigerend, maar wellicht is dit ook het soort intrigerende zaken waarvan het antwoord voor altijd verborgen zal blijven. En misschien is dat ook maar beter zo.

Te waarderen in de film is dat er - kennelijk - niet wordt gespeculeerd, maar alleen wordt uitgegaan van de gedocumenteerde of in eerste hand bevestigde feiten. Speculatie daarmee aan de kijker, en daar is zat ruimte voor - hoe had de wereld er nu uitgezien als Turing zijn werk ongestoord en gesteund had kunnen voortzetten. Ik durf er niet over te denken.

Leuk. Lekker ongegeneerd plat en lomp. Politiek incorrect als het echte leven. Vlot van de ene grap in de andere, en plat en lomp als de humor is, het wordt wel met een erg goeie timing opgediend. Met een stel prima acteurs die er overduidelijk lol in hebben. En niet alleen Sylvia Hoeks - die er overigens wel de oorzaak van was dat ik dit filmpje een kans gaf. Goed uitgepakt dus.

Ietwat zwalkend en een wat teleurstellend einde, vond ik. En wat me ook erg vaak opvalt in Belgische film is een soort morsige grauwe bruine sfeer, een soort helaasheid der dingen die de toon zet, en die me ook hier weer opvalt. En dat is beslist geen compliment. De acteurs vond ik dan wel positief overkomen, wellicht met een wat minder stereotype Belgische regie dat de film me beter bevallen zou.

Aardig regenachtige-zondagmiddagfilmpje. Vooral leuk door de aanwezigheid van de frisse en erg jonge Danes en Beckinsale, verder is het wat erg veel afgekeken van Bangkok Hilton - en die is toch wel een tikkie beter. De dames spelen erg goed, maar de bijrollen stuntelen af en toe wat veel, vooral Pullman viel me wat tegen.

Sprookje.

Of de echte geschiedenis zich ook maar ergens in de verte van dit verhaal afgespeeld is lijkt twijfelachtig, en het verhaal is wel wat te mooi om waar te zijn. Historisch is de film vooral interessant doordat het een van de eerste - of misschien ook de eerste - film was waarin de (ahem) native americans niet als de bad guys werden neergezet, maar de immigranten. Waarin Indianen als wijs en vergevingsgezind getoond worden, in plaats van lukraak pijlen afschietend.

James Stewart is zijn gewone zelf, de rechtschapen maar wel wat slome held. Wat dat betreft weinig bijzonders. Uberhaupt niet in het acteerwerk eigenlijk, behalve misschien dat er niet echt duidelijk 'echte' native americans mee lijken te spelen. Zover gingen ze dan kennelijk toch net weer niet.

Geniaal.

De combinatie van verhaal, drama, muziek en gevoel is perfect bij elkaar gebracht. Perfect in de timing van de niet-lineaire vertelling. Perfect verteld over het opbouwen en weer afbreken, het samenbrengen en uiteenrijten, het nieuwe leven en het verlies. Een drama zoals het leven, met alle scherpe randjes er aan. Daar past het onderwerp dan ook wel bij, ook als je geen kinderen hebt - zoals ik - spatten de emoties van het scherm af. Een tearjerker, wie het er zonder moeite droog bij houdt heeft een aandoening aan z'n traanklieren.

De muziek houdt het dan nog een beetje luchtig. Heel bijzonder daarbij is de vanzelfsprekende manier waarop de band speelt en Veerle Baetens en Johan Heldenbergh samenzingen. Daar is overduidelijk heel goed naar Walk the Line (2005) gekeken - en geluisterd; de stem van Veerle Baetens lijkt zelfs behoorlijk op die van Reese Witherspoon. De band staat daarbij als een huis, het is alsof ze al hun hele leven samen op het podium staan, zo soepel loopt het. Opvallend dat zowel Walk the Line als deze voor mij eigenlijk een perfecte soundtrack hebben - ik ben een metalhead, en heb eigenlijk niks met country of bluegrass.

Het is wat mij betreft niet de monoloog in het theater, het is het nummer dat ze daarvoor spelen dat het enige is dat me wat tegenviel. Net niet helemaal natuurlijk vond ik dat, te gespeeld en teveel verkrampte handen in beeld.

Details, dat zijn het - ik heb het over verreweg de beste film die ik in maanden zag.

Onderhoudend.

Beter dan dat wordt het niet echt, want ondanks wat plottwists wordt het niet echt spannend. Erger, je krijgt net wat teveel tijd om jezelf vragen te gaan stellen over de gaten in het verhaal, en hoe onwaarschijnlijk het allemaal is als je de stukken bij elkaar optelt. Daarmee klopt het karakter van Mark Wahlberg niet echt meer, de commissaris valt door de mand, mevrouw de burgemeester valt door de mand... en zo kan ik nog wel even door.

Mark Wahlberg heb ik wel eens beter zien spelen, maar lijkt hier op de automatische piloot te werken. Russell Crowe is ook al geen echte karakteracteur, en als hij niet de held kan spelen valt hij toch wat door de mand lijkt het. Catherine Zeta-Jones, zoals Sergio Leone dat zo mooi zegt - mooi als altijd, inhoudsloos als altijd - kan echt wel wat beter dan wat ze hier laat zien. De redding komt van de iets minder bekende namen: Barry Pepper en Alona Tal doen het best aardig vind ik.

En dan een paar plaatjes van New York, en dat is het dan. De rest is niet echt de moeite waard.

Aardig.

De zoekende Nora dobbert wat door het leven op zoek naar geluk, en de film dobbert wat op zoek naar een passend einde. Dat einde vond ik overigens wel het zwakste in de film, jammer dat die wat gemakzuchtige uitweg gekozen is. Verder is het best een leuk en erg mooi naturel verhaal. Daardoor ook wel wat saai en wat dobberig, maar dat ligt ook wel wat aan het onderwerp.

Parker Posey heeft precies de goeie balans tussen kwetsbaar, vertederend en grappig om het idee te laten werken.

Grappig. Mooi.

Bill Murray is echt geniaal - wat een goede acteur is hij - in deze trage film die eigenlijk haast nergens over lijkt te gaan, zo langzaam druppelt het verhaal. Maar toch. En alleen om Bill Murray is deze film al de moeite waard, wat hij met zijn gezichtsuitdrukking allemaal kan overbrengen is echt prachtig om te zien.

Goede soundtrack ook, leuk en origineel. Ook mooie rolletjes voor de dames - waarvan die van Alexis Dziena natuurlijk de leukste is en ook Tilda Swinton, onherkenbaar is ze in deze film, ik zag pas bij de titelrollen wie ze gespeeld had - en daar had ik toch echt een beetje op gelet. Maar ook Sharon Stone en Julie Delpy had ik in de film ook even niet herkend. Goed gedaan - en ook een kenmerk van goed acteren vind ik, als je niet in de gaten hebt wie de acteur is.

Het verhaal is misschien wat te onduidelijk, te gezocht, teveel wat je er maar in lezen wilt. Dat is het wel enerzijds wat de film onderscheidt van een echt meesterwerk, maar aan de andere kant stoort het me ook niet voldoende om me te ergeren - het is pas achteraf dat ik vragen ga stellen over hoe en waarom, en welke symboliek er misschien bedoeld is.

Leuke, mooie film, is de korte samenvatting.

Ik weet nog wel dat ik dit vroeger maar niks vond - samen met de Philoe Beddoe-films. Geen stoere Clint met een grote revolver en snedige oneliners, maar een loser aan de zelfkant van de VS - het land van de onbegrensde mogelijkheden en de American Dream. Nu vind ik deze films de beste die Clint ooit gemaakt heeft. Er is zoveel meer dan het Amerika van de dirty harries, de superhelden en de blockbusters, en juist deze films laten dat zo mooi en met een enorme warmte zien.

Bronco Billy en zijn makkers zijn daar een mooi voorbeeld van, al wordt het wel net iets te letterlijk uitgelegd op zo'n tweederde van de film. Toch, het doet niet af aan de kracht van het verhaal - alle misfits zijn welkom in het circus van Bronco Billy, en iedereen die er bij terecht komt of als toeschouwer in de zaal zit wordt onderdeel van de familie, geen ontkomen aan. De weerzijde van de American Dream - het maakt niet uit wat je bereikt hebt, het gaat er om waar je bij hoort.

Dat er goed gespeeld wordt is eigenlijk al boven elke twijfel verheven - waar dat zo lijkt, heb ik toch sterk de indruk dat het script en de regie dat zo vragen. Zo bijvoorbeeld de wat bijzondere manier waarop Billy en Antoinette met elkaar omgaan - maar precies zo heb ik me altijd al wat afgevraagd wat ze precies in elkaar gezien hebben. Toch is het er, onmiskenbaar, en ook daardoor is de film zo sterk. Veel natuurlijker dan we gewend zijn, dat is ook een aspect ervan.

Cinematografisch is het wel allemaal wat veilig en mak, maar dat zijn we van Clint ook wel gewend - soliede vakwerk, maar geen verrassingen. Daar zijn andere films voor.

Op zo ongeveer elk series lijstje van 'beste films ooit' staat Bronenosets Potyomkin wel ergens. En vaak ergens bovenaan.

Toch, als ik de eerste twee delen zie bekruipt me eerder de vraag of ik niet wat anders te doen heb, want heel best is het niet. We kunnen het Eisenstein wellicht niet kwalijk nemen dat hij het adagium 'show, don't tell' niet toepast, maar dan nog, de titelkaarten zijn wel wat erg uitleggerig. Ook een paar echt ernstige fouten in de continuity, en de sleutelscene van de dappere Vakulinchuk die het loodje moet leggen wordt wel erg dik aangezet met de pathetische manier waarop hij aan het blok blijft hangen - maar sorry, welk serieus slagschip op volle zee laat een blok zonder doel buitenboord hangen. Gepruts wat je eerder van de Asylum-versie zou verwachten.

Interessanter wordt het in deel drie. Het openingsbeeld al, met een werkende stoomkraan maakt alles eigenlijk al goed. Supermooie beelden van de haven in de mist van de vroege ochtend, overal oude (maar toen nieuwe) schepen. Nogal een stijlbreuk eigenlijk, je zou je afvragen of het wellicht ooit het plan geweest was om de film hiermee te laten beginnen. Of misschien gewoon een moment van bezinning, een rust voor de emoties die nog komen gaan - hoe dan ook, het levert een paar erg mooie scenes op. Ook de scenes op de kade daarna zijn erg prettig, de eensgezindheid onder de bevolking is treffend - ondanks dat daar oosterlijk-orthodoxen, boerka's, gewone hoofddoekjes en Rasputin-baarden door elkaar lopen. Met antisemieten hebben ze helemaal niets, dat wordt er goed ingewreven.

Dan deel vier. De trapscene vond ik eerlijk gezegd wat tegenvallen - één enkele linie tinnen soldaatjes maar, dat komt toch wat over als een budgetprobleem. En dat gedoetje met die kinderwagen, ja, knap gedaan hoor, maar erg iconisch vond ik het eerlijk gezegd niet. Misschien is het dat je al weet wat er aan komt. De scene aan het eind, als Potyomkin op het theater schiet is eigenlijk interessanter - het shot van de glazig kijkende stenen leeuwen vind ik dan echt weer geniaal mooi. Wat de film overigens voor het gemak maar niet meldt is dat ja, er inderdaad wel geschoten is, maar niet raak.

Deel vijf is een mixed bag - enerzijds is het erg interessant plaatjeskijken op het oude schip, aan de andere kant narratief nogal uit de propagandistische duim gezogen en met wat goofs die makkelijk vermeden hadden kunnen worden. Zoals dat er vlaggeseinen worden gebruikt om de vrome boodschap over te brengen, en even daarna het bericht komt dat de schepen binnen schootsafstand zijn - maar zelfs zo'n oud pieremegochel als Potyomkin had serieuze twaalfduims Krupp-kanonnen waarmee je ook toen al zonder enige moeite over de horizon heen kon schieten, en die vlaggen zie je dan echt allang niet meer. Evengoed is het schip van de tegenpartij veel te modern voor een slag in 1905 - dat is overduidelijk een generatie later.

Maar de uitsmijter is wel het einde, met de rode vlag in top en iedereen doet mee boodschap. Dat lag in het echt toch wel wat genuanceerder. Het blijft natuurlijk een officiele staats-propagandafilm. Maar ondanks dat, wel erg mooi plaatjeskijken - sowieso in de machinekamer, met de mooie Schäffer-Budenberg manometers en de stoommachine, maar zeker ook de oude slagschepen in volle zee - ongetwijfeld gejat van archiefbeelden, maar daarom niet minder fijn.

Als film voor zo'n lijstje als waar ik mee begon, mwah - daar moet toch op zijn minst een nuance bij, je kan dit niet echt meer vergelijken met een film van nu. Zeker wel een stuk filmgeschiedenis, en op een aantal punten zeker baanbrekend. Maar niet zonder mankementen.

Net zowel de originele (volgens mij Deense) film gezien en de Amerikaanse remake. Beide films zijn erg sterk, ik vind het lastig om te zeggen welke van de twee beter is. De remake poetst een paar schoonheidsfoutjes van het origineel weg, maar laat ook wat steekjes vallen waardoor je als je het origineel niet gezien hebt misschien wat kleine details in het verhaal mist. Wat hier ergens gesuggereerd wordt, dat het een beeld voor beeld remake is, is echt niet juist, er zijn wel degelijk verschillen - en soms ook best essentiele. Ook is het verhaal subtiel aangepast om meer in de Amerikaanse setting te passen, en dat is vind ik echt heel goed gedaan. Sommige scenes zijn in de originele versie beter, sommige in de remake, en dat zal ook wel wat aan je eigen smaak liggen.

Waar de remake vind ik wel echt sterker in is is dat de beelden duidelijk mooier en verzorgder zijn, zowel de scenes 'thuis' als in Afghanistan zijn echt sterker daardoor.

Hoe dan ook, het zijn beide erg goede films.

Slapstick met een twist.

Leuk van de hak op de tak, het ene idiote plan na het andere als ongegeneerd onlogisch motief om het verhaal langs een paar mooie plekken te slepen. Flauwe slapstick humor die vooral qua timing erg goed in elkaar zit. Brody, Weisz en Ruffalo en nog een beetje Kikuchi zijn daar het sterke punt in, zonder dat soort acteurs zou het nauwelijks kunnen werken. Vooral Brody maakt indruk en brengt net dat beetje gekkigheid dat de rol nodig heeft - en Weisz vanzelfsprekend ook, maar daar had ik dat ook al van verwacht.

Jammer wel dat er wat veel open eindjes en plotholes overblijven. Bij de eerste keer kijken valt dat misschien nog niet zo heel erg op, maar het maakt de herkijkbaarheid wel wat minder.