Opinions

Een clichétsunami.

Met excuses voor de woordgrap, maar zoiets is het toch wel. Het scenario lijkt als twee druppels water op bijvoorbeeld Dante's Peak, die ik toevallig van de week eens opgezocht had - en ook die film kan al nauwelijks bogen op een origineel scenario. En erger, de golf lijkt ook al niet zo geloofwaardig - al moet ik zeggen dat ik geen flauw idee heb hoe zo'n ding er in het echt uit zou zien. En da's maar goed ook.

Wat nog wel aardig is is de setting in de mooie Noorse natuur. Dat helpt dan weer een heleboel.

Hmm.

Moretz doet het best aardig, en dat is wel het meest positieve dat er uit de film te halen valt - er zijn in het genre toch net iets teveel voorbeelden die dan toch een tikkie beter zijn uitgewerkt. En de medische stand kan zich aan dit verhaal even meten - tenslotte, het merendeel van de ziektes die de mens krijgen kan is nog steeds onbegrepen of zonder echte oplossing, alle mooie verhalen ten spijt. Google even iets als voetschimmel, voordat iemand daar verontwaardigd over gaat doen.

Waarmee het nog steeds als film niet veel verder komt dan een matige tranentrekker. Waarin Moretz het best aardig doet, dat moet gezegd.

Een intrigerende vraag, hoe zou de wereld er uit zien als reclame en marketing verboden zouden worden.

Jammer dat het zo onhandig verpakt is in een teveel zwalkend verhaal. Wel met een aantal aardige vondsten, beeldgrappen en gimmicks, maar dat verzandt teveel in het gedoe en de bespottelijk slecht overkomende hallucinatie-beelden.

Leelee Sobieski doet het soms nog wel aardig - vooral als ze zich aan wat betere acteurs optrekken kan, maar aan Ed Stoppard heeft ze overduidelijk niks - die bakt er ook maar weinig van.

Tsja, dan blijft er toch maar weinig over. Wat aardige plaatjes van Moskou, en een heel aparte humor. Niet echt de moeite.

Juno Temple en Michael Angarano zijn een leuk stel, grappig cynisch in hun versie van de American Dream - de zelfkant van de telefonische colportage, en de onwaarschijnlijke uitweg daaruit die de theepot ze plotseling geeft. De zwarte humor waarmee het verhaal verteld wordt is af en toe wel echt erg grappig. Toch blijft het allemaal wel een beetje braaf, en is het einde een beetje te makkelijk - van mij had het stelletje brave burgers nog wel een beetje dieper mogen zinken. Wel is er een heel duidelijke moraal te vinden in het verhaal, misschien minder voor de hand liggend dan je op het eerste gezicht zou denken, maar toch een best goeie. Daarvoor een halfje extra

Leuk gespeeld, inderdaad is Juno Temple erg mooi in beeld. Knappe meid, en hier erg goed op dreef.

Tijdsbeeld.

De trieste en donkere tijd in de nadagen van de Engelse mijnbouw, en de enorme werkloosheid die er in die tijd in het land al was wordt erg helder neergezet. En daar dan een knap verhaal doorheen gevlochten, en nog deels waar gebeurd ook - de fanfare is duidelijk gebaseerd op de echte die de muziek ook verzorgt. Met een paar glansrollen waarvan Postlethwaite me wel het meeste opviel nog - zonder de anderen daarmee tekort te willen doen, want over de hele linie is het niveau erg hoog.

En dat levert dan een behoorlijke film op, al raakt het misschien wat meer als je uit de UK komt. Of als je iets met dit soort muziek hebt misschien.

Pff.

Op afstand de sufste film die ik de afgelopen jaren gezien heb, struikelend van het ene cliche naar het andere. En slaapverwekkend ook, het gaat al mis in de eerste paar minuten van het begin - dat maar niet op gang lijkt te willen komen. Georgina die flessen recht staat te zetten, en daar staan dan de begintitels op... Pff, je zou van minder in slaap vallen. Een noodgreep om het dunne verhaal een paar minuten op te rekken? En dan de overdreven, onwereldlijk vreemde personen en situaties, net te raar maar niet genoeg om een leuk rariteitenkabinet te worden. Misschien dat het een dag van het jaar werkt voor de echt volslagen kritiekloze valentijnsaanhangers, maar de rest van het jaar absoluut niet. Georgina vind ik altijd grappig eigenlijk, en het rolletje van Simone van Bennekom vond ik ook wel wat hebben, maar daar blijft het ook wel zo'n beetje bij.

Misser van Vogel, en ondanks de behoorlijke overeenkomst met Hartenstraat vind ik deze toch echt stukken minder. Volgende keer maar even iets meer pit in het script steken.

Animaties zijn niet zo mijn ding eigenlijk, en ik kijk vrijwel nooit een en als ik dat toch doe dan valt het vaak wel wat tegen. Maar deze werd me subtiel aangeraden door mijn vriendin, met de woorden 'I defy you not to like it'. Ze komt uit Schotland, vandaar, en films met stoere heldinnen en Billy Connolly staan daarmee automatisch bovenaan.

En dat pakt in dit geval dan erg goed uit. Want Merida is een erg sympathieke stoere heldin, en alle voorspelbare Schottigheid wordt grappig gebracht. Ondanks dat animatie me meestal niet veel doet kan ik het in deze film wel mooi vinden, de vormgeving is prima en mooi uitgewerkt, zeker vanaf dat de diverse beren hun intrede doen. Dat dat een beetje magisch gaat hoort vanzelf ietwat bij het genre.

Het gebruikelijke Orwelliaanse toekomstbeeld van bureaucratie en overheidscontrole. Wellicht dat het in die tijd nog wel ergens te rechtvaardigen was, vanwege de dreiging van de Sovjetunie hoewel die goedbeschouwd al niks meer voorstelde. Of dat beeld ook maar in de verte realistisch is, je kan er een lange discussie over voeren, maar feit is dat alle controle nu feitelijk door megabedrijven wordt uitgevoerd - en dat die ook ons stemgedrag beinvloeden. Allemaal in naam van het grote geld en zij die zich koning wanen - en juist door hen is deze verhaallijn zo ver uitgekauwd en misbruikt dat het toch nauwelijks meer mogelijk is om er nog iets van waardering voor te voelen.

Of er goed gespeeld wordt kan je in dit soort rariteitenkabinet eigenlijk nauwelijks zeggen. Maar de aanwezigheid van een Bob Hoskins of een Gordon Kaye - nog zonder onderkinnen - is wel erg grappig, net als de nogal onherkenbare De Niro.

Verder vind ik de film toch eigenlijk vooral erg gedateerd. Niet zozeer qua styling of beelden, maar het motief waar ik al over begon. Klagen over de overheid en bureaucratie is iets voor mensen die geen enkel begrip hebben voor wat de overheid doet, en dat past echt niet bij iemand als Gilliam die zijn carriere te danken heeft aan publieke gelden. Gelukkig dat hij zich later wel wat herpakt heeft.

Langdradig maar toch wel spannend.

Dat lijkt een tegenstelling, maar deze film laat zien dat dat niet zo hoeft te zijn. Want hoewel er maar weinig gebeurt, en al zeker geen spectaculaire actiescenes, is het toch intrigerend hoe het afloopt. Misschien niet puntje-van-je-stoel spannend, maar toch.

Chris Cooper speelt een mooie rol. Ryan Phillippe viel me ook niet tegen.

Niet heel leuk.

Op zich is het idee nog wel oke en sommige van de situaties werken ook wel. Maar er was kennelijk niet genoeg om een hele film mee vol te krijgen, en dan wordt het een beetje zeuren. Wellicht wat teveel om de hoofdrollen en de regie in een hand te hebben - de production values waren ook niet echt geweldig of zo.

Snel weer vergeten ook, ben ik bang.

Prachtige film. Heerlijk gespeeld door Audrey Hepburn, ondersteund door George Peppard. Met een heerlijk irritante bijrol van een bijna onherkenbaar toegetakelde Mickey Rooney.

Nou is het zeker niet zo dat je niets merkt van de leeftijd van de film - 50 jaar oud, nu - maar toch komt het geheel niet gedateerd op me over.

En, de beste acteur in de film is zonder enige twijfel Cat. Geniaal wat dat beest doet.

Coming of age in negen uur.

Geen standaard highschool film, en daarom misschien indertijd de hit die het toen was. De cast van een paar bratpackers zal daar ook wel wat aan bijgedragen hebben. Niet echt een slechte film of zo, maar dertig jaar later valt me toch wel op dat het script wat simplistisch en wat moralistisch is - er wordt nogal makkelijk ingespeeld op de stereotype tieneremoties. Waarvan de beste samenvatting wellicht in de film zelf uitgesproken wordt: ouders en kinderen kunnen niet goed met elkaar overweg, anders zouden ze wel bij elkaar blijven wonen.

Vooral naar het einde toe wordt het nog simplistischer, en neemt de film een paar al te makkelijke afslagen om tot het voorspelbare einde te komen. Jammer, dat had toch wel beter gekund. Net als het eindshot van Judd Nelson op het voetbalveld me net op het verkeerde moment doet herinneren aan nog wat flauwe en zwakke cinematografie. Haalt de film toch behoorlijk naar beneden.

Jeugdsentiment voel ik er ondertussen, dertig jaar later, niet echt meer bij. Aan de andere kant is het ook niet bepaald strafwerk om de film nog eens te zien.

Trage film over relatieproblemen en dergelijke. En je kan er zonder al te veel moeite waarschijnlijk ook nog wel allerlei diepere lagen in vinden. Moet dat? Ik vind van niet - ook in de bovenlaag is het een prettige film. Maar geen meesterwerk.

Robin Wright speelt in mijn ogen heel overtuigend de rol van een Zweedse die een niet al te goed vlottende relatie heeft met Jude Law - sommige van de details die daar een rol in spelen zijn misschien wel wat karikaturaal Zweeds, maar ook wel herkenbaar. Jude Law speelt zoals wel vaker gezegd zichzelf - of in ieder geval zoals we van hem wel vaker zien. Juliette Binoche vind ik in deze film niet op haar best - maar nog steeds veruit de beste van de film.

Minghella lijkt zich te specialiseren in films die een beetje voortkabbelen, The English Patient en Cold Mountain heb ik in ieder geval van hem gezien, en die lijken in dat opzicht best wel wat op deze film. Iets anders dat ze gemeen hebben is een stijl van beeldvoering die nog niet precies mooifilmerij is maar wel wat die kant uitgaat. In dit geval redt dat de film - anders was het voor mij toch wel een te lange zit geweest. Hoewel, een film met Juliette Binoche erin kan ik denk ik toch eigenlijk niet uitzetten.

Slappe hap.

Zwak en ongeloofwaardig plot, B-lijst actrices die het niet echt lukt om het een beetje op te leuken, lelijk gefilmd met een geelgroenig kleurzweem erover.

Het lijkt nogal op naaperij van Wild Things (1998). Maar da's een veel leukere film.

Af en toe een fijne soundtrack, mooie fris kleurige beelden, een knappe meid in de hoofdrol, en een lekker vlot verteld nietszeggend verhaaltje als kapstok voor wat clipjes.

Het zegt me helemaal niets, en het is ook oersaai - als het niet al dodelijk vermoeiend is, al die positieve young en eager naïviteit. Een beetje zo'n televisieprogramma-sfeer ligt er ook nog eens over, zoiets met allemaal van die mensen die iets willen bereiken. Getver.

Langdradig drama.

De langdradigheid wordt wel ietwat goedgemaakt door de mooie sfeervolle beelden en af en toe een stuk klassieke muziek er tussen door. Erg goed geacteerd, wel is Felicity Jones een jaartje of tien te oud voor haar rol als studente. De scenes waar ze piano speelt zijn erg knap.

Het drama komt vooral door subtiele scenes in beeld. Past goed bij de ingetogen stille sfeer van de film.

Wellicht wel ok.

Narratief wordt er wat teveel hooi op de vork genomen, met de sinistere cosmetica-industrie als bad guys tegenover de hoofdrol van het slachtoffer Mia. Maar daar ligt onder dat Mia op zoek is, en wat ze vindt regelrecht uit een standaard exploitatieporno verhaaltje gekopieerd lijkt. Het kan misschien allemaal wel onder de noemer ‘horror’ vallen, maar een standaard horrorfilmpje is het daarmee allerminst.

In de productie zit het op zich wel ok - niet dat de acteurs nou volgens de normale normen boven elke twijfel zijn, en er valt ook wel eens een foutje te bespeuren. Maar de locaties zijn treffend grimmig, het geel-groene licht zet een fraaie sfeer, en de soundtrack klopt ook wel aardig.

Waar het bij mij wel wat misgaat is in hoe de film wat gemakzuchtig meelift op een paar samenzweringstheorietjes. We hebben al genoeg onzin over ons uitgestort gekregen uit die hoek, ik ben daar eigenlijk wel een beetje klaar mee zo langzamerhand.

Clint doet romantiek.

En dan niet zomaar romantiek, maar tussen een hippiemeiske en een oude man. Niet bepaald een uniek verhaal, maar Clint kiest wel een vrij unieke benadering die schril afsteekt tegen de wat twijfelachtigere benadering van, noem, een Woody Allen, een Roman Polanski, een Stanley Kubrick waarbij zeker achteraf toch altijd een wat onplezierig plakkerige vieze-oude-mannengeur blijft hangen. Clint daarentegen omzeilt dat op een erg elegante manier waarbij beide personages hun charme behouden - sterker nog, laat groeien doorheen de film.

Holden speelt op zich wel goed - verdienstelijk is misschien het beste woord. Heel veel bijzonders vraagt de rol misschien ook niet van hem. Kay Lenz tegenover hem is ontwapenend schattig, en laat dat overkomen alsof daar geen moment van geacteerd is - wellicht is dat een knappe prestatie, maar ik ga er vooralsnog liever vanuit dat dat haar gewoon eigen is. En dan de hond nog - een leukere en knuffelbaardere filmhond schiet me niet snel te binnen.

Een van Clint's minst bekende films, lees ik hier. Maar ook wel een van de beste.

Onlogisch gedoe waarbij het af en toe volstrekt ongeloofwaardig wordt, een verhaal van de hak op de tak, helden die ondanks de ene kogelregen na de andere nauwelijks een schrammetje oplopen, gevechten van 1 tegen 10 met een voorspelbare afloop, en veel te veel focus op de actie.

Misschien nog net verteerbaar als je geluid en ondertiteling uitzet, en alle onzin tussen de actie doorspoelt. De free-running achtige scenes zijn nog wel leuk, de rest doet het voor mij echt niet.

Niet heel bijzonder, vind ik - en zeker geen opvallende uitschieter in dit genre. Wel een paar aardige grappen, en een wat scherpere humor dan meestal in dit soort films.

Een heel degelijke oorlogsfilm - voor de tijd. Een exponent van de periode.

Waar toch wel wat vraagtekens bij horen is bij de historische waarde. Ja het gaat over een brug, en die lijkt met z'n torentjes - niet de boog - ook nog wel iets op de originele waar het verhaal over gaat. Maar daar houdt het ook wel een beetje mee op. Het verhaal is opgeleukt in de stijl van de 'oorlogsboekjes' die in de jaren-70 op de middelbare school de ronde deden - een soort boeketreeksje voor jongens, zeg maar. Daardoor blijft het wel erg eendimensionaal allemaal.

Dat doet wel af aan de historische betekenis van de inname van de brug. Niet dat de oorlog daar nou heel veel korter door geworden is, maar in de wedloop van Patton en Montgomery tegen de Russen maakte dat wel degelijk wat uit - net als in hoeveel moeite, en daarmee direct ook hoeveel slachtoffers er anders bij de oversteek gemoeid waren geweest.

Aardige rollen van Hans Christian Blech, en vooral Robert Vaughn. Maar meer dan dat kan ik er eigenlijk niet in zien. Iets meer historisch detail en wat minder oorlogsboekje had het toch wel tot een heel veel betere film kunnen maken. Misschien zou deze film wel eens een mooie remake kunnen krijgen - en dan met de aandacht van, zeg, een Saving Private Ryan. Dat zou nog eens een fijne film opleveren.

Leuk stukje geschiedenisles.

Niet dat het nou helemaal precies de feiten volgt, maar het zit er dicht genoeg bij om er een mooi spannend verhaal van te maken - niet meteen in de spionnenruil, maar de hele intrige erom heen. Vrij perfectionistisch in het tijdsbeeld gezet, met veel aandacht voor kleine details - en ook daar goed genoeg dat de foutjes die er hier en daar ingeslopen zijn nergens opvallen.

Hanks is natuurlijk weer eens als held gecast - typecasting, maar het ligt hem wel weer goed. Weinig verrassend, zoals misschien de hele film wat weinig verrassend is - ik bedoel, prima cast, goed gefilmd, sterk verhaal, sterke sfeer. Vakwerk, dat is het. En dat is eigenlijk het enige wat er tegenin te brengen is: het had wat minder op safe gemogen.

Ik kan dit toch niet echt een goede film vinden.

Documentair klopt het allemaal net niet goed genoeg, wordt er te weinig van de achtergrond vermeld, en komt er te weinig van de tegenpartij langs. Als geromantiseerde film vagelijks gebaseerd op het onderwerp ontbreekt teveel de focus. Als grote productie lijkt er teveel gekeken te zijn naar de grote voorbeelden, maar daar geen les van geleerd, niet van begrepen te zijn wat die films precies tot iets bijzonders maakte. Zelfs maar een basaal idee van voor wie deze film is, en welke boodschap er voor hen is komt er niet uit.

Terwijl kosten noch moeite gespaard zijn. Een wellicht ongeevenaarde cast, en als een daarvan ook maar het kleinste steekje heeft laten vallen, dan heb ik daar niets van gemerkt. Zelfs de extras zijn prima - ik herinner me nog dat er indertijd een artikel over in de krant stond, dat de kinders uit Deventer hun haar in de goede stijl moesten laten knippen om mee te mogen doen - toch een hele opoffering in de langharige jaren-70. Ik vraag me af of we nu het verschil nog zouden zien, en of de makers zich niet beter op de hoofdzaken hadden kunnen richten. Een meer samenhangend verhaal, wellicht, of een moraal.

Maar wellicht was het daar toen ook gewoon nog te vroeg voor. Je kan eigenlijk pas een echt goede beschouwende film over dit soort lastig liggende gebeurtenissen maken als de emoties er over zover weg zijn dat je ongestoord je gang kan gaan, en dat is voor Market Garden nu, vandaag eind 2025, volgens mij nog steeds te vroeg. Dat hadden de makers zich kunnen en moeten realiseren, in plaats van blind een soort Longest Day in een andere setting te willen produceren - en in hun enthousiasme daarover ietwat te vergeten dat het nog niet zo lang geleden was. Dat een deel van de betrokkenen gewoon nog leefden, om maar eens iets heel voor de hand liggends te noemen.

Voor zo ongeveer alle bekende namen is een beroemde en gevierde acteur gevonden om die rol uit te beelden, en grotendeels komt de film daar ook wel mee weg - al moet ik zeggen dat ik de taal van Liv Ullman wel erg vind tegenvallen. Had daar iemand voor van straat gehaald, de eerste beste bakkersmeid had het beter gedaan. En hetzelfde geldt voor Peter Faber, wat een blamage voor het Nederlandse acteursgilde.

Daar staat dan weer tegenover dat er een klein maar perfect rolletje is voor Denholm Elliot - zo iemand die vrijwel altijd wel hetzelfde soort rol speelt, maar daarmee elke keer wel een essentiele inkleuring geeft aan de film waar het om gaat. Er zijn toch maar weinig acteurs die dat zo goed kunnen, eigenlijk is de enige andere die me te binnen schiet de even onvolprezen Eddie Marsan.

Verder is het meer een kwestie van wie er eigenlijk niet meedeed. Sean Connery krijgt een heldenrol, Hopkins mag de beroemde John Frost neerzetten waar de nieuwe brug in Arnhem naar vernoemd is, Michael Caine als de verzakende Vandeleur, James Caan met zijn overbodige feelgood uitstapje in het bos, tot en met Laurence Olivier aan toe. Er is er eigenlijk maar een die er ietsje uitspringt, en dat is ook meteen de reden waarom ik deze film nu gekeken heb: Gene Hackman.

Zijn rol als de kritische majoor-generaal Stanisław Sosabowski komt er maar matigjes uit, veel verder dan wat geklaag en gemor komt het niet, terwijl zijn rol in het echt volgens talloze bronnen toch veel groter was. Des te erger dat hij ondanks zijn enorme inspanningen achteraf als zondebok voor het mislukken van de operatie is neergezet - niet dat de film daar iets aan bijdraagt, maar daar had toch wel een wat duidelijker standpunt in genomen mogen worden. Nog maar zo'n reden waarom ik denk dat deze film te vroeg gemaakt is.

Wel zoals altijd een erg mooie rol van Hackman. Jammer dat hij er niet meer bij zal zijn, als de onvermijdelijke remake over een jaartje of twintig, dertig, vijftig eindelijk komt. Als er duidelijk uitgesproken kan worden dat het toch een beetje een vergissing was om dit avontuur aan te gaan, en dat er absurd geblunderd is met tienduizenden slachtoffers als resultaat.

Waar gehakt wordt vallen spaanders, maar als de boom de verkeerde kant uit valt moet je in staat zijn om daarvan toe te geven dat het fout ging. Daar lijkt nog steeds geen sprake van, en dat de film daar geen standpunt in, of zelfs maar over kan of wil nemen nekt het voor mij. Kom maar eens terug als je er uit bent, dat is de beste samenvatting.

De titel kende ik al heel lang, omdat het boek waar de film op gebaseerd is bij mijn vader in de boekenkast stond. Nooit aan toegekomen om het te lezen, en waar het ondertussen terecht gekomen is, geen idee.

Maar, de film. Op zich een aardig tijdsbeeld, maar daar zijn er wel meer van. Leuk om Grace Kelly en Mickey Rooney te zien, ook dat wel. Buiten dat vond ik het nogal langdradig, en wat weinig spannend buiten de scenes waar het geheel dan om draait. Voor zover ik even in de gauwigheid meen te zien wel behoorlijk accuraat, hoe het met de schepen en de vliegtuigen gaat - dat is op zich wel weer een pluspunt, want dat is nogal eens anders. Verder wel een beetje erg obscuur, als je niet heel erg fan van de acteurs bent of geinteresseerd bent in het onderwerp heeft de film eigenlijk niet bijzonder veel te brengen.

Clint doet romantiek.

Ik zal deze film indertijd hebben overgeslagen vanwege Meryl Streep - en dan zeker al in combinatie met romantiek. Nog net niet zo erg als een familiedrama, maar wel erg dichtbij. Maar het valt mee, blijkt - er was wel een scene waarvan ik vond dat ze wat aan het overacten was, maar het was niet de hele film, en ik ergerde me er ook niet bovenmatig aan. Puntje voor Clint de regisseur, die zijn zaakjes goed onder controle houdt. En daarnaast zet hij een fenomenale rol neer - misschien een tikkie meer stereotype mannelijk dan we nu langzamerhand gewend beginnen te raken, maar het speelt in de jaren 60 of zo. En net zo zijn de mores waarmee Streep haar leven leidt, haar keuzes maakt ietwat uit die tijd. Wat niet zo fijn werkt is het gedoe met de flashbacks, en de kinders spelen ook wel bepaald minder goed - vooral zoonlief. Maar gelukkig krijgen ze ook weinig screentime.

Verder eigenlijk gewoon in alles een stereotype Clint film - solide vakwerk, goed gespeeld, strakke regie, niet erg verrassend en ietwat op veilig. Maar als het zo’n fijne film oplevert is dat geen kritiek. Integendeel.

The unbearable lightness of being Bridget Jones.

Het zoveelste deel alweer, en net als het vorige heeft het maar weinig te brengen. Nóg minder leuk dan het vorige deel, niks nieuws onder de zon, en het script is alsof het een remake van Soof 3 is met een groter budget - als een soort voorzeggen wat voor soort emoties de doelgroep op deze leeftijd verplicht moet hebben. En nou ik het over die leeftijd heb, ai, wat is Emma Thompson ineens oud - het staat haar goed, daar niet van, maar toch een beetje schrikken. Leuk dat zo'n beetje de hele cast weer komt opdraven, jammer dat Colin Firth er wat sukkelig uitgeschreven is. En getver, wat een gemakzuchtige en flauwe soundtrack weer - als ik dat soort dingen horen wil, dan zet ik m'n ouwe lul playlist wel aan.

Verder een erg groot gehalte aan mooi hoor, maak er nog maar een. Al hoop ik toch echt wel dat dit nou het laatste deel is. En als er dan zonodig toch nog een deel moet komen, laat dat dan Bridget Jones' Funeral worden.

Hier en daar echt wel hilarisch.

Maar toch voelt het wel wat als een deel teveel. De grappen zijn er echt wel, maar het duurt hier en daar wat lang tot de volgende komt, en het hele gebeuren is ook wel net wat te veel voorspelbaar. De nieuwe acteurs in dit deel vond ik niet echt sterk, en Mr. Darcy was wat erg de automatische piloot aan het spelen. De een-tweetjes tussen Zellweger en Solemani vond ik dan wel weer goed werken.

Het boek herinner ik me wel als spannend - verder is het wel een beetje verdwenen uit m'n geheugen, maar dat ik het spannend vond weet ik nog wel. Maar dat is de film niet. En zulke gaten in het plot zullen er toch in het boek wel niet gezeten hebben.

Voor het acteren ook al geen punten. Eva - Hanna Obbeek doet het nog niet onaardig, maar de rest veroorzaakt best kromme tenen af en toe.

Oh help. Waar ben ik nu weer in verzeild geraakt.

Er zijn twee dingen in een film die onmiddellijk en onverbiddelijk de score naar beneden halen - of, misschien beter uitgedrukt, een film afserveren. Beelden tijdens de aftiteling, en hoofdstuktitels in de film zelf. Ik vraag me echt af waarom dat toch elke keer weer geprobeerd wordt - de correlatie is echt heel duidelijk, het zijn alleen prutfilms waarin een van deze twee gebruikt worden. Met hoofdstuktiteltjes is het elke keer weer de pretentie die niet ingevuld kan worden, en met de treppenwitzen in de aftiteling is het elke keer weer de vraag waarom die grap dan niet in de film zelf gepast had.

Nog zo'n ding. Het herbruiken of jatten van een melodietje van Bach of zo is best ok, maar er is wel een fijne lijn tussen jatten en vermoorden. Het eindeloze herhalen van de baslijn van de Passacaglia is in ieder geval als nagels over een schoolbord, en getuigt van bitter weinig respect voor de oude meester. Deze film maakt het vermoorden dan weer tot een hogere kunst - ik had echt niet kunnen vermoeden dat de arme Bach in een luttele twee-en-een-half uur zo vaak vermoord zou kunnen worden.

En dan nog. Een of ander gristelijk motiefje van wraak en vergiffenis, van deemoed en straf. Het geeft me onmiddelijk het gevoel dat er weer een of andere filmstudent met zijn calvinistische achtergrond moet afrekenen, omdat hij op de havo te lui was om Maarten 't Hart te lezen - of te dom was om er iets van te snappen. Maar, echt, in godsnaam, moet de rest van de wereld nog getuige zijn van het gepruts dat daar dan uit voortvloeit. Tsjesus. Welkom in de twintigste eeuw, ja, dat is de vorige.

Even terug naar de film zelf dan maar. De verschillende delen, de hoofdstukjes dan maar, hangen als los zand aan elkaar - en dan maar aan de dichterlijke vrijheid waarom onze lieve hoofdpersoon dan af en toe zijn fraaie littekens mist. Het zal me boeien. Echt, serieus, rot op met dit soort geloofsonzin - ik ben in het westland opgegroeid, als iemand ergens over twijfelt wil ik hem of haar best even afrossen, begeleid met de woorden ‘God straft door mijn hand’. Zoals het hoort tenslotte, hier op aard zoals in den hemel. Ik had toch gehoopt dat we die onzin nou eindelijk eens achter ons zouden kunnen laten, maar nee - er is weer iemand opgestaan die er weer zonodig een eigen interpretatie aan moet geven. Oh Heer, laat het alsjeblieft iets beters zijn dan dit.

Nee, dus - de bittere kelk moet tot de bodem gedronken worden. Waar de Nederlandse film af en toe wat zelfkastijding ondergaat vanwege het idee van wellicht overbodig bloot, wentelt dit geval zich in een orgie van overbodig calvinisme. En nog maar weer meer. Was het script door een fundamentalistische Islamiet met kwade bedoelingen geschreven, dan nog had die ergens nog de eer aan zichzelf gehouden en, laten we zeggen, de tweede helft van de film teveel gevonden.

Goed. Laat ik mijn persoonlijke brimstone hiermee gedaan vinden - de locaties zijn in ieder geval prima, en de acteurs doen prima hun werk. Hoewel het me zoals altijd ergens pijn in mijn ziel doet om Carice in een internationale film te zien. Die stem en dat accent, sorry, het werkt gewoon echt niet - het voelt als de vakantieman die vraagt om Salau aan te wijzen op de kaart, en Carice wijst elke keer Mongolie aan.

Wat een merkwaardig land is de VS toch.

Cheerleaders zijn op zich nog best een grappig fenomeen, maar zo ver doorgevoerd als in deze film, dat hoort toch in een parallel universum thuis zou je denken. Maar wellicht is de VS ook wel een soort parallel universum eigenlijk - of in ieder geval is het toch een stuk makkelijker te begrijpen als je daarvan uitgaat.

Filmisch is er maar weinig te melden, het kijkt lekker vlot weg, al vraag ik me wel af hoeveel ongelukken er bij de opnames gebeurd zijn - niet elke film heeft een credit voor een 'Toothless Cheerleader' op de rol staan. Daar keek ik even naar om te checken hoeveel stuntpersonen er meegedaan hadden, maar die zag ik niet zo gauw. Wel 4 stand-ins, en jawel, bloopers tijdens de aftiteling.

Niet een van Dunst' meest indrukwekkende rollen eigenlijk, ze wordt eigenlijk gewoon overklast door Dushku en Union. Best een mooie cast eigenlijk, ook in de onbetekenende bijrolletjes die nooit doorgebroken zijn. En ja, dan kwamen er nog 6 of zo vervolgen, maar daar pas ik geloof ik maar voor, zo te zien aan de gemiddelde scores hebben die maar weinig gemeen met dit origineel.