Opinions

BB #44

Ik ben nooit precies een fan geweest van Lino Ventura, en ook dit keer ben ik weer niet kapot van zijn rol. Teveel hetzelfde als de gewone muffe boel, teveel herhaling. Met BB is het op zich vergelijkbaar, die doet ook niet veel anders dan in de meeste van haar films, het is grotendeels weer het onschuldige spontane meiske wat ze hier uithangt. Kennelijk ben ik daar dan wel ontvankelijk voor.

De Engelsen zijn grappig - wel enorm ongeloofwaardig, maar dat maakt niet echt uit als je Joe Turner en zijn band aan boord hebt. Het was beter geweest als ze de muziek aan hem hadden overgelaten, BB zingt wel aardig maar dat liedje doet me niks.

Qua verhaal wordt het niet echt grappig, net als in de meeste komedies waar BB in speelt. Het moet meer uit de situaties komen die dan kennelijk grappig waren, maar te vaak komt dat niet echt over. Wellicht een beetje ingehaald door de tijd.

De NYT had een nogal interessante opinie over de film - "the death of a star [...] and the birth of an actress: Brigitte Bardot". Kennelijk hadden ze even Le Mépris gemist, en À Coeur Joie, La Vérité. Of zelfs maar L'Ours et la Poupée. En al die talloze rollen waarin BB hetzelfde speelt als in deze kluchterige onleuke komedie.

B-film zonder behoorlijk verhaal - zet de film net een paar minuten geleden uit, maar als je me nu vraagt wat de clou was, dan moet ik alweer afhaken. Wel met redelijke beelden, maar da's dan vooral doordat Swanson meedoet. Er hangt een goedkope wazige walm, zegt Robert hierover al - daar heb ik toch weinig aan toe te voegen.

Indertijd een behoorlijk indrukwekkende film. Vernieuwend in meerdere opzichten, de rauwheid van de actie en de snelheid van het verhaal, en misschien meest van al nog de constante spanning.

Ik kijk hem nu voor de zoveelste keer, als het vanzelf eerste deel van een Bourne-marathon. Ondanks dat ik natuurlijk nog wel weet hoe het verhaal ongeveer loopt blijft het nog steeds spannend. Matt Damon zit prima in zijn rol, Franka Potente is leuk en erg fris als zijn charmante assistente, maar daarnaast zijn er ook een heleboel mooie bijrollen. Niet in het minst voor Julia Stiles als het nuffige kantoormiepje, en Chris Cooper als de bad guy die niet aarzelt over lijken te gaan.

Vakwerk, spannend van begin tot eind. Geen speld tussen te krijgen.

Eigenlijk gewoon een steengoeie actiefilm. Maar met Bourne heeft het weinig te maken. En dat mist dan toch wel een beetje.

Rachel Weisz en Jeremy Renner doen het prima. Dat dan in tegenstelling tot Edward Norton, die maar weinig toevoegt en vooral voor de poster gecast lijkt. Van de originele cast is niemand meer over - ook in het verhaal al niet. Behalve dan die paar bijrolletjes die vanuit Ultimatum meekomen - Scott Glenn, bijvoorbeeld. Niet genoeg om het verhaal te linken aan de eerdere drie films. Legacy, jawel. Misschien wordt het langzamerhand tijd om eens een ander boek van Ludlum uit te zoeken.

Maar genoeg gezeurd - het is nog steeds een leuke film, met een paar heel sterke scènes - de schietpartij in het huis, de drones in de sneeuw, de achtervolging. Heerlijk om te kijken.

Een erg tegenvallend tweede deel.

Het eerste deel vond ik indertijd geniaal, en krijgt ook nu nog zonder enige aarzelingen een hoge waardering. Maar deze is, zeker als je ze kort na elkaar kijkt, toch echt een miskleun. Het mist net allemaal de vonk in het verhaal, de spanning van het onbekende, en daar staat niks tegenover. Tussen de nog redelijke intro en de goede eindscene zit ruim anderhalf uur film waarin te weinig gebeurt, teveel wordt gespeeld op actiescenes die ons aan het beeld gekluisterd moeten houden - maar ze zijn niet indrukwekkend genoeg, lelijk in beeld gebracht, en voorzien van een tenenkrommend slecht achtergrondmuziekje. Als je er eenmaal naar begint te luisteren, verziekt het de hele scene.

In het verhaal gebeurt ook te weinig. Het hele idee hebben we uit deel 1 al wel begrepen, voortborduren op dezelfde intrige is echt geen goed idee - daar krijg je geen indrukwekkend tweede deel mee.

Goed. Op naar deel drie. Als ik het me goed herinner... is dat weer een stuk leuker.

Beter dan het tegenvallende deel twee, maar nog steeds ontbreekt er een heleboel van het origineel. De frisheid, de paranoia en daardoor beklemmende sfeer die in het eerste deel zo vernieuwend werkte is hier toch wat teveel bekend, en de scenes achter de schermen bij de geheime dienst zijn wat te flauw en worden ook wat te vaak herhaald.

De actie is wel een ietsje beter nu, de locaties zijn zelfs prima in orde. Toch af en toe gewoonweg te langdradig. Het verhaal weet met een paar wat moeizame draaien nog steeds spannend genoeg te blijven, dat dan weer wel.

Qua acteren weinig bijzonders te melden, het borduurt allemaal nogal voort op de al ingezette richting. Matt Damon laat maar weinig zien eigenlijk, verder dan wat heen en weer rennen en een beetje moeilijk kijken komt het nauwelijks. Dan heeft Julia Stiles haast nog meer te doen. Of Joan Allen als Pamela Landy. Maar ook dat alles is vooral voortborduren. Wat me dan wel nog opvalt is Scott Glenn, die nieuw in dit deel hier moeiteloos een ouderwets simpele hiërarchische baas neerzet. Doet hij mooi. Je zou haast denken dat hij zo van een atoomonderzeeër gestapt is, en in plaats van vervroegd pensioen dit baantje heeft gekregen.

In het vliegtuig gezien. Dat is misschien geen ideale setting voor een film als deze.

Laat ik beginnen met dat de cinematografie indrukwekkend is. Wat een mooi spel met licht, en compositie. De verstilde grauwe beelden passen ook perfect bij het nogal zwaarmoedige verhaal wat te vertellen valt.

Daarmee is het ook gezegd qua positieve punten. De muziek is wat mij betreft volstrekt misplaatst, irriteert en leidt af. Acteren - het is misschien heel goed, maar daar is toch ook moeilijk een oordeel over te vormen met zoveel verzwegen emotie, zoveel niet uitgesproken leed. Maar wat het meeste kwaad doet is de observerende, verstilde, afstandelijke stijl van filmen. Daardoor blijft het verhaal ook erg op afstand, blijven de emoties wezenlijk vreemd. Alsof je er wel eens een boek over gelezen hebt, heel lang geleden, maar dat eigenlijk allang weer vergeten bent.

Het verhaal dan, dat kan ik niet anders dan uitgesproken zwak vinden. Het is misschien een artistieke keuze om door weglating een meer intrigerend verhaal te willen presenteren, maar wat mij betreft bereikt Leopold er in deze film alleen nog meer afstandelijkheid mee. Dat kan toch nooit de bedoeling zijn geweest - een film maken die de kijkers koud laat.

Een film over roeien, dat is bij mij altijd makkelijk scoren. En dan nog over een acht vol underdogs, in de historische setting van de beruchte Olympische Spelen in 1936 - vroegâh, toen de Spelen nog gewoon over politiek gingen in plaats van over de commercie en heel, heel veel geld. Waargebeurd, met een goeie cast.

Daar kan dan niks mee misgaan zou je dan denken, en dat gaat er eigenlijk ook niet. Maar er gaat ook niets echt goed, en dat is wellicht zowel de meest terechte als de meest flauwe kritiek om Clooney voor zijn ondertussen alweer 11e film als regisseur te geven. Het kleurt allemaal erg braaf tussen de lijntjes, alles gebeurt voorspelbaar op de klok, en het einde weet je ook al wel.

Het is best prettig kijken. Zo ongeveer met meest dodelijke commentaar dat een filmmaker krijgen kan, maar Clooney verdient het ten volle met dit flauwe werkje.

Een clichétsunami.

Met excuses voor de woordgrap, maar zoiets is het toch wel. Het scenario lijkt als twee druppels water op bijvoorbeeld Dante's Peak, die ik toevallig van de week eens opgezocht had - en ook die film kan al nauwelijks bogen op een origineel scenario. En erger, de golf lijkt ook al niet zo geloofwaardig - al moet ik zeggen dat ik geen flauw idee heb hoe zo'n ding er in het echt uit zou zien. En da's maar goed ook.

Wat nog wel aardig is is de setting in de mooie Noorse natuur. Dat helpt dan weer een heleboel.

Hmm.

Moretz doet het best aardig, en dat is wel het meest positieve dat er uit de film te halen valt - er zijn in het genre toch net iets teveel voorbeelden die dan toch een tikkie beter zijn uitgewerkt. En de medische stand kan zich aan dit verhaal even meten - tenslotte, het merendeel van de ziektes die de mens krijgen kan is nog steeds onbegrepen of zonder echte oplossing, alle mooie verhalen ten spijt. Google even iets als voetschimmel, voordat iemand daar verontwaardigd over gaat doen.

Waarmee het nog steeds als film niet veel verder komt dan een matige tranentrekker. Waarin Moretz het best aardig doet, dat moet gezegd.

Een intrigerende vraag, hoe zou de wereld er uit zien als reclame en marketing verboden zouden worden.

Jammer dat het zo onhandig verpakt is in een teveel zwalkend verhaal. Wel met een aantal aardige vondsten, beeldgrappen en gimmicks, maar dat verzandt teveel in het gedoe en de bespottelijk slecht overkomende hallucinatie-beelden.

Leelee Sobieski doet het soms nog wel aardig - vooral als ze zich aan wat betere acteurs optrekken kan, maar aan Ed Stoppard heeft ze overduidelijk niks - die bakt er ook maar weinig van.

Tsja, dan blijft er toch maar weinig over. Wat aardige plaatjes van Moskou, en een heel aparte humor. Niet echt de moeite.

Juno Temple en Michael Angarano zijn een leuk stel, grappig cynisch in hun versie van de American Dream - de zelfkant van de telefonische colportage, en de onwaarschijnlijke uitweg daaruit die de theepot ze plotseling geeft. De zwarte humor waarmee het verhaal verteld wordt is af en toe wel echt erg grappig. Toch blijft het allemaal wel een beetje braaf, en is het einde een beetje te makkelijk - van mij had het stelletje brave burgers nog wel een beetje dieper mogen zinken. Wel is er een heel duidelijke moraal te vinden in het verhaal, misschien minder voor de hand liggend dan je op het eerste gezicht zou denken, maar toch een best goeie. Daarvoor een halfje extra

Leuk gespeeld, inderdaad is Juno Temple erg mooi in beeld. Knappe meid, en hier erg goed op dreef.

Tijdsbeeld.

De trieste en donkere tijd in de nadagen van de Engelse mijnbouw, en de enorme werkloosheid die er in die tijd in het land al was wordt erg helder neergezet. En daar dan een knap verhaal doorheen gevlochten, en nog deels waar gebeurd ook - de fanfare is duidelijk gebaseerd op de echte die de muziek ook verzorgt. Met een paar glansrollen waarvan Postlethwaite me wel het meeste opviel nog - zonder de anderen daarmee tekort te willen doen, want over de hele linie is het niveau erg hoog.

En dat levert dan een behoorlijke film op, al raakt het misschien wat meer als je uit de UK komt. Of als je iets met dit soort muziek hebt misschien.

Pff.

Op afstand de sufste film die ik de afgelopen jaren gezien heb, struikelend van het ene cliche naar het andere. En slaapverwekkend ook, het gaat al mis in de eerste paar minuten van het begin - dat maar niet op gang lijkt te willen komen. Georgina die flessen recht staat te zetten, en daar staan dan de begintitels op... Pff, je zou van minder in slaap vallen. Een noodgreep om het dunne verhaal een paar minuten op te rekken? En dan de overdreven, onwereldlijk vreemde personen en situaties, net te raar maar niet genoeg om een leuk rariteitenkabinet te worden. Misschien dat het een dag van het jaar werkt voor de echt volslagen kritiekloze valentijnsaanhangers, maar de rest van het jaar absoluut niet. Georgina vind ik altijd grappig eigenlijk, en het rolletje van Simone van Bennekom vond ik ook wel wat hebben, maar daar blijft het ook wel zo'n beetje bij.

Misser van Vogel, en ondanks de behoorlijke overeenkomst met Hartenstraat vind ik deze toch echt stukken minder. Volgende keer maar even iets meer pit in het script steken.

Animaties zijn niet zo mijn ding eigenlijk, en ik kijk vrijwel nooit een en als ik dat toch doe dan valt het vaak wel wat tegen. Maar deze werd me subtiel aangeraden door mijn vriendin, met de woorden 'I defy you not to like it'. Ze komt uit Schotland, vandaar, en films met stoere heldinnen en Billy Connolly staan daarmee automatisch bovenaan.

En dat pakt in dit geval dan erg goed uit. Want Merida is een erg sympathieke stoere heldin, en alle voorspelbare Schottigheid wordt grappig gebracht. Ondanks dat animatie me meestal niet veel doet kan ik het in deze film wel mooi vinden, de vormgeving is prima en mooi uitgewerkt, zeker vanaf dat de diverse beren hun intrede doen. Dat dat een beetje magisch gaat hoort vanzelf ietwat bij het genre.

Het gebruikelijke Orwelliaanse toekomstbeeld van bureaucratie en overheidscontrole. Wellicht dat het in die tijd nog wel ergens te rechtvaardigen was, vanwege de dreiging van de Sovjetunie hoewel die goedbeschouwd al niks meer voorstelde. Of dat beeld ook maar in de verte realistisch is, je kan er een lange discussie over voeren, maar feit is dat alle controle nu feitelijk door megabedrijven wordt uitgevoerd - en dat die ook ons stemgedrag beinvloeden. Allemaal in naam van het grote geld en zij die zich koning wanen - en juist door hen is deze verhaallijn zo ver uitgekauwd en misbruikt dat het toch nauwelijks meer mogelijk is om er nog iets van waardering voor te voelen.

Of er goed gespeeld wordt kan je in dit soort rariteitenkabinet eigenlijk nauwelijks zeggen. Maar de aanwezigheid van een Bob Hoskins of een Gordon Kaye - nog zonder onderkinnen - is wel erg grappig, net als de nogal onherkenbare De Niro.

Verder vind ik de film toch eigenlijk vooral erg gedateerd. Niet zozeer qua styling of beelden, maar het motief waar ik al over begon. Klagen over de overheid en bureaucratie is iets voor mensen die geen enkel begrip hebben voor wat de overheid doet, en dat past echt niet bij iemand als Gilliam die zijn carriere te danken heeft aan publieke gelden. Gelukkig dat hij zich later wel wat herpakt heeft.

Langdradig maar toch wel spannend.

Dat lijkt een tegenstelling, maar deze film laat zien dat dat niet zo hoeft te zijn. Want hoewel er maar weinig gebeurt, en al zeker geen spectaculaire actiescenes, is het toch intrigerend hoe het afloopt. Misschien niet puntje-van-je-stoel spannend, maar toch.

Chris Cooper speelt een mooie rol. Ryan Phillippe viel me ook niet tegen.

Niet heel leuk.

Op zich is het idee nog wel oke en sommige van de situaties werken ook wel. Maar er was kennelijk niet genoeg om een hele film mee vol te krijgen, en dan wordt het een beetje zeuren. Wellicht wat teveel om de hoofdrollen en de regie in een hand te hebben - de production values waren ook niet echt geweldig of zo.

Snel weer vergeten ook, ben ik bang.

Prachtige film. Heerlijk gespeeld door Audrey Hepburn, ondersteund door George Peppard. Met een heerlijk irritante bijrol van een bijna onherkenbaar toegetakelde Mickey Rooney.

Nou is het zeker niet zo dat je niets merkt van de leeftijd van de film - 50 jaar oud, nu - maar toch komt het geheel niet gedateerd op me over.

En, de beste acteur in de film is zonder enige twijfel Cat. Geniaal wat dat beest doet.

Coming of age in negen uur.

Geen standaard highschool film, en daarom misschien indertijd de hit die het toen was. De cast van een paar bratpackers zal daar ook wel wat aan bijgedragen hebben. Niet echt een slechte film of zo, maar dertig jaar later valt me toch wel op dat het script wat simplistisch en wat moralistisch is - er wordt nogal makkelijk ingespeeld op de stereotype tieneremoties. Waarvan de beste samenvatting wellicht in de film zelf uitgesproken wordt: ouders en kinderen kunnen niet goed met elkaar overweg, anders zouden ze wel bij elkaar blijven wonen.

Vooral naar het einde toe wordt het nog simplistischer, en neemt de film een paar al te makkelijke afslagen om tot het voorspelbare einde te komen. Jammer, dat had toch wel beter gekund. Net als het eindshot van Judd Nelson op het voetbalveld me net op het verkeerde moment doet herinneren aan nog wat flauwe en zwakke cinematografie. Haalt de film toch behoorlijk naar beneden.

Jeugdsentiment voel ik er ondertussen, dertig jaar later, niet echt meer bij. Aan de andere kant is het ook niet bepaald strafwerk om de film nog eens te zien.

Trage film over relatieproblemen en dergelijke. En je kan er zonder al te veel moeite waarschijnlijk ook nog wel allerlei diepere lagen in vinden. Moet dat? Ik vind van niet - ook in de bovenlaag is het een prettige film. Maar geen meesterwerk.

Robin Wright speelt in mijn ogen heel overtuigend de rol van een Zweedse die een niet al te goed vlottende relatie heeft met Jude Law - sommige van de details die daar een rol in spelen zijn misschien wel wat karikaturaal Zweeds, maar ook wel herkenbaar. Jude Law speelt zoals wel vaker gezegd zichzelf - of in ieder geval zoals we van hem wel vaker zien. Juliette Binoche vind ik in deze film niet op haar best - maar nog steeds veruit de beste van de film.

Minghella lijkt zich te specialiseren in films die een beetje voortkabbelen, The English Patient en Cold Mountain heb ik in ieder geval van hem gezien, en die lijken in dat opzicht best wel wat op deze film. Iets anders dat ze gemeen hebben is een stijl van beeldvoering die nog niet precies mooifilmerij is maar wel wat die kant uitgaat. In dit geval redt dat de film - anders was het voor mij toch wel een te lange zit geweest. Hoewel, een film met Juliette Binoche erin kan ik denk ik toch eigenlijk niet uitzetten.

Slappe hap.

Zwak en ongeloofwaardig plot, B-lijst actrices die het niet echt lukt om het een beetje op te leuken, lelijk gefilmd met een geelgroenig kleurzweem erover.

Het lijkt nogal op naaperij van Wild Things (1998). Maar da's een veel leukere film.

Af en toe een fijne soundtrack, mooie fris kleurige beelden, een knappe meid in de hoofdrol, en een lekker vlot verteld nietszeggend verhaaltje als kapstok voor wat clipjes.

Het zegt me helemaal niets, en het is ook oersaai - als het niet al dodelijk vermoeiend is, al die positieve young en eager naïviteit. Een beetje zo'n televisieprogramma-sfeer ligt er ook nog eens over, zoiets met allemaal van die mensen die iets willen bereiken. Getver.

Langdradig drama.

De langdradigheid wordt wel ietwat goedgemaakt door de mooie sfeervolle beelden en af en toe een stuk klassieke muziek er tussen door. Erg goed geacteerd, wel is Felicity Jones een jaartje of tien te oud voor haar rol als studente. De scenes waar ze piano speelt zijn erg knap.

Het drama komt vooral door subtiele scenes in beeld. Past goed bij de ingetogen stille sfeer van de film.

Wellicht wel ok.

Narratief wordt er wat teveel hooi op de vork genomen, met de sinistere cosmetica-industrie als bad guys tegenover de hoofdrol van het slachtoffer Mia. Maar daar ligt onder dat Mia op zoek is, en wat ze vindt regelrecht uit een standaard exploitatieporno verhaaltje gekopieerd lijkt. Het kan misschien allemaal wel onder de noemer ‘horror’ vallen, maar een standaard horrorfilmpje is het daarmee allerminst.

In de productie zit het op zich wel ok - niet dat de acteurs nou volgens de normale normen boven elke twijfel zijn, en er valt ook wel eens een foutje te bespeuren. Maar de locaties zijn treffend grimmig, het geel-groene licht zet een fraaie sfeer, en de soundtrack klopt ook wel aardig.

Waar het bij mij wel wat misgaat is in hoe de film wat gemakzuchtig meelift op een paar samenzweringstheorietjes. We hebben al genoeg onzin over ons uitgestort gekregen uit die hoek, ik ben daar eigenlijk wel een beetje klaar mee zo langzamerhand.

Clint doet romantiek.

En dan niet zomaar romantiek, maar tussen een hippiemeiske en een oude man. Niet bepaald een uniek verhaal, maar Clint kiest wel een vrij unieke benadering die schril afsteekt tegen de wat twijfelachtigere benadering van, noem, een Woody Allen, een Roman Polanski, een Stanley Kubrick waarbij zeker achteraf toch altijd een wat onplezierig plakkerige vieze-oude-mannengeur blijft hangen. Clint daarentegen omzeilt dat op een erg elegante manier waarbij beide personages hun charme behouden - sterker nog, laat groeien doorheen de film.

Holden speelt op zich wel goed - verdienstelijk is misschien het beste woord. Heel veel bijzonders vraagt de rol misschien ook niet van hem. Kay Lenz tegenover hem is ontwapenend schattig, en laat dat overkomen alsof daar geen moment van geacteerd is - wellicht is dat een knappe prestatie, maar ik ga er vooralsnog liever vanuit dat dat haar gewoon eigen is. En dan de hond nog - een leukere en knuffelbaardere filmhond schiet me niet snel te binnen.

Een van Clint's minst bekende films, lees ik hier. Maar ook wel een van de beste.

Onlogisch gedoe waarbij het af en toe volstrekt ongeloofwaardig wordt, een verhaal van de hak op de tak, helden die ondanks de ene kogelregen na de andere nauwelijks een schrammetje oplopen, gevechten van 1 tegen 10 met een voorspelbare afloop, en veel te veel focus op de actie.

Misschien nog net verteerbaar als je geluid en ondertiteling uitzet, en alle onzin tussen de actie doorspoelt. De free-running achtige scenes zijn nog wel leuk, de rest doet het voor mij echt niet.

BB #28

Encore des photographes!

BB in een lelijke eend - een échte, met gerimpelde motorkap en schommelvering. Het verkeer in Parijs, met de agent in Crabtree-uniform. De taart. De ouwe karts, met de bijpassende ouwe overalls en helmen. La Bamba.

Verder is het wel een grappig filmpje, maar aan de andere kant ook weinig opzienbarends. Het beruchte dansje stelt al helemaal niets voor, de beelden zijn zo blurry dat er niets dan een vage vorm overblijft. Terwijl BB in een paar andere scenes zonder enige gene in haar blote billen door het beeld huppelt - dat kon dan weer wel zonder ophef kennelijk.

De eerste sinds BB #20 Les Bijoutiers waar Vadim regie weer in handen heeft, en het werkt een stuk beter dan die film - maar nog steeds niet in de buurt van EDCLF. Voor Vadim dan, BB was tegen deze tijd allang dat niveau ontstegen.

Als film misschien weinig opzienbarend, maar wel - zeker in het begin - een erg fraai tijdsbeeld van Parijs. Erg leuk om te zien, zelfs na een kleine dertig BB-films achter elkaar raak ik daar toch niet op uitgekeken.

Niet heel bijzonder, vind ik - en zeker geen opvallende uitschieter in dit genre. Wel een paar aardige grappen, en een wat scherpere humor dan meestal in dit soort films.

Een heel degelijke oorlogsfilm - voor de tijd. Een exponent van de periode.

Waar toch wel wat vraagtekens bij horen is bij de historische waarde. Ja het gaat over een brug, en die lijkt met z'n torentjes - niet de boog - ook nog wel iets op de originele waar het verhaal over gaat. Maar daar houdt het ook wel een beetje mee op. Het verhaal is opgeleukt in de stijl van de 'oorlogsboekjes' die in de jaren-70 op de middelbare school de ronde deden - een soort boeketreeksje voor jongens, zeg maar. Daardoor blijft het wel erg eendimensionaal allemaal.

Dat doet wel af aan de historische betekenis van de inname van de brug. Niet dat de oorlog daar nou heel veel korter door geworden is, maar in de wedloop van Patton en Montgomery tegen de Russen maakte dat wel degelijk wat uit - net als in hoeveel moeite, en daarmee direct ook hoeveel slachtoffers er anders bij de oversteek gemoeid waren geweest.

Aardige rollen van Hans Christian Blech, en vooral Robert Vaughn. Maar meer dan dat kan ik er eigenlijk niet in zien. Iets meer historisch detail en wat minder oorlogsboekje had het toch wel tot een heel veel betere film kunnen maken. Misschien zou deze film wel eens een mooie remake kunnen krijgen - en dan met de aandacht van, zeg, een Saving Private Ryan. Dat zou nog eens een fijne film opleveren.