Opinions

Een studie naar de leegheid.

Je kan er natuurlijk alles in lezen. Maar zoals ik het denk te kunnen samenvatten is de vraag die deze film wil stellen zoiets als: Welke elementen kan je uit een relatie verwijderen. En welke elementen je uit een film kunt verwijderen is kennelijk de invulling van die vraag. Het was misschien beter geweest als dat experiment een stapje verder gevoerd was, dan was het publiek niet verveeld met dit zoveelste mislukte stuk overpretentie van Nanouk Leopold. Dat deze onzin gesubsidieerd wordt is wat mij betreft echt van de gekken.

Net zowel de originele (deze dus) film gezien en de Amerikaanse remake Brothers (2009). Beide films zijn erg sterk, ik vind het lastig om te zeggen welke van de twee beter is. De remake poetst een paar schoonheidsfoutjes van het origineel weg, maar laat ook wat steekjes vallen waardoor je als je het origineel niet gezien hebt misschien wat kleine details in het verhaal mist. Wat hier ergens gesuggereerd wordt, dat het een beeld voor beeld remake is, is echt niet juist, er zijn wel degelijk verschillen - en soms ook best essentiele. Ook is het verhaal subtiel aangepast om meer in de Amerikaanse setting te passen, en dat is vind ik echt heel goed gedaan. Sommige scenes zijn in de originele versie beter, sommige in de remake, en dat zal ook wel wat aan je eigen smaak liggen.

Waar de remake vind ik wel echt sterker in is is dat de beelden duidelijk mooier en verzorgder zijn, zowel de scenes 'thuis' als in Afghanistan zijn echt sterker daardoor.

Hoe dan ook, het zijn beide erg goede films.

Kinderen horen niet in een oorlog.

Maarja, wie dan wel. En hebben we overigens niet uit Blood Diamonds de wijsheid opgedaan dat 'infanterie' zo heet omdat het vroeger kinderen waren. En nog niet zo heel lang geleden was de dienstplicht hier voor jongens van een jaar of 18 - die zou ik ook niet zonder meer volwassen noemen. Je moet dat soort dingen wel ietwat in het tijdsbeeld blijven zien - en ja, ook toen werden de stuiptrekkingen van het derde rijk wel verworpen, maar misschien met minder afstand dan we nu zouden doen.

Dezelfde nuance bekruipt me bij de film. Ja, het is wel een sterk verhaal, maar men speelt ook wel wat op het makkelijke sentiment. Dan zijn er toch bepaald wel betere films in het genre, en is deze wellicht vooral opvallend door het land van herkomst. Da's wel wat mager om er dan een cultstatus aan op te hangen.

De toespraak is wel echt geniaal mooi gedaan. Verder vond ik het niet zo meevallen eigenlijk.

Alles aan deze film zet mij enorm aan om er een absurd lang stuk over te schrijven. Liefst even lang als de film zelf, zodat je kan kiezen of de de film gaat kijken of dit stuk leest.

Wat ik al eens een keer of wat eerder opgemerkt heb, het aantal sterren is niet altijd een zinvolle benadering van wat wel of niet een 'goede' film is. Het blijft toch altijd een arbitraire metriek, en enorm afhankelijk van de context - wat voor soort film is het, welke verwachtingen had ik er vooraf van en valt dat mee of tegen. Paste de film bij de mood toen ik zat te kijken - en wellicht belangrijker nog, toen ik er wat over opschreef. Een wellicht veel zuiverdere metriek is hoeveel woorden ik er aan besteed: er zijn zat films die een drietje krijgen, en waar ik moeite heb om er drie zinnen over op te schrijven. Is dat dan een 'gemiddeld' goede film? En in vergelijking, deze film die ik beslist geen drie sterren ga geven maar toch ook geen vijf - maar waar ik wel een heel boekwerk over schrijven kan, en dan nog het gevoel heb dat er meer bij gekund had?

Eerst maar even wat onderwerpen die toch wel verplicht zijn als het over deze film gaat, en als eerste dan maar meteen de werkelijk kontkrakende speelduur. Het is lijkt het wel ietwat in de mode, een soort wedstrijd waar je hoog, heel hoog in scoren moet als je serieus genomen wil worden voor de grote prijzen. Terwijl aan de ene kant de maatschappij steeds meer moeite heeft om de aandacht langer dan vijf seconden bij social media vandaan te houden, telt een film van korter dan drie uur nauwelijks meer mee, zo lijkt het wel. Noodzakelijk is dat verder toch niet echt, want narratief had het zonder al te veel moeite ook wel in krap twee uur gekund volgens mij, en met wat creativiteit nog een half uur korter. Dus waarom? Death by powerpoint, maar dan de filmversie. Dat er dan een pause nodig is is al wel helemaal het toppunt - alles om maar op te vallen, die indruk krijg ik er van.

En hetzelfde met Vistavision. Mooie techniek hoor, maar er is een reden dat het al ruim vijftig jaar niet meer gebruikt wordt. Als je het jezelf nou echt graag moeilijk wil maken, waarom dan niet gewoon 70mm - dan kan je tenminste nog met enig recht volhouden dat je meer resolutie op het scherm krijgt dan met digitaal. Maar met VV is dat niet echt een zinvol argument te noemen - en voor de 'kleur' of 'look' van de film is al een even onzinnige discussie, vanwege dat alles na de camera nog steeds digitaal is, en de color grading gewoon volstrekt losstaat van het film formaat of de camera. Het zou wat uitmaken als je jaren-50 stock zou gebruiken, en je de voor toen typische maar wel foute kleuren zou krijgen - maar dat bestaat allang niet meer, en die foute kleuren komen in dit geval dus gewoon uit de computer, en dat is wat mij betreft grotendeels erg lelijk gedaan, en ook grotendeels niet in de 'goede' foute kleuren. Nogal nep dus eigenlijk.

Wat er dan vervolgens met de camera gedaan wordt, mwah - ja, er zitten zeker een aantal episch mooie beelden tussen. Maar ook enorm lelijke, en enorm overbodige. Het doet me de vraag aan of de gelukte beelden met opzet gelukt zijn, of per ongeluk - zoals een van mijn docenten ooit wel eens tegen me gezegd hebt 'je hebt geen talent, maar compenseert dat met een enorm hoog materiaalverbruik'. Als makkelijk voorbeeld van wat je beide kanten uit redeneren kan misschien, het beeld van het Statue of Liberty. Ik vind het vooral lelijk gedaan, en ontoepasselijk - het had gekund als Toth was flauwgevallen in het verhaal, maar zoals het nu langskomt, echt nee. Maar een minuut later komt er dan wel weer een beeld langs wat gewoon echt helemaal klopt, en zo als poster ingelijst kan worden en dan zowat het hele verhaal van de film al vertelt.

En zo gaat het zo'n beetje doorheen de hele film. De scenes in de marmergroeve zijn hier en daar episch mooi - maar de onthulling van het blok marmer, geniaal in de simpliciteit met de fles water - maar dat wordt dan weer zò enorm knullig in beeld gebracht dat ik er haast bij begin te gillen. Zo volstrekt overbodig en jammer, en het doet eigenlijk alle wel gelukte beelden haast weer teniet.

In oplopende volgorde van ergernis geloof ik, wil ik dan wel even wat kwijt over de titel - en daarmee ook over dat onderdeel van het narratief. Met het brutalisme heeft de film eigenlijk hoegenaamd niets uit te staan, en er komt maar verrassend - en teleurstellend - weinig inhoudelijks over het brutalisme langs, en zelfs het Bauhaus wat wel genoemd wordt komt niet verder dan een wat losse verwijzing in het verleden van Toth. Terwijl ik me daar vanwege de titel toch echt aan wat meer verwacht en zelfs op verheugd had. En niet alleen langs die kant - de ietwat gesuggereerde aanleiding voor de (oh zo lelijke en verfoeide) brutalistische stijl is er in de realiteit helemaal niet, want die bestond al ver voor de periode waarin de film speelt. De correctere term zou wellicht zijn 'nieuw brutalisme' - wat meteen ook impliceert dat er een oudere vorm was, en daar hoeven we bijvoorbeeld alleen maar voor aan, inderdaad, Bauhaus of zelfs Le Corbusier te denken. Maar zelfs dan klopt de link, de aanleiding in het verleden van Toth niet, want het nieuw-brutalisme was veel breder, en ontstond eerder uit kostenoverweging en esthetische motieven.

Het liedje aan het einde - 'One for you, one for me'. Sowieso dat hele gedoe al met die frivool scheef lopende titelrol, maar dan met die enorme dissonans erbij. Er is vanuit het narratief wel een verklaring te bedenken, en wellicht klopt die ook met wat Corbet ermee bedoeld had - meer daarover wellicht later, als ik het tegen die tijd niet alweer vergeten ben. Maar of dat klopt of niet, het schraapt me evengoed als nagels over het schoolbord, en er moet me ook met een bijgaande diepe zucht van het hart dat het kneiterhard tegen het adagium 'show don't tell' ingaat - net als het hele einde al. Titelrollen zijn er voor de credits, als je dan nog iets te vertellen hebt dan is er gewoon iets mis met je film. Bijna net zo erg als hoofdstuktiteltjes, maar met als bonus strafpunten dat je je publiek met die nasmaak buiten gooit. Ohja, hoofdstuktiteltjes.

Dan kom ik langzamerhand bij de positievere punten, en als eerste dan het onwaarschijnlijke gegeven dat Corbet niet gewoon even een filmpje gemaakt heeft voor een bescheiden budget van nog geen 10 miljoen dollar - nee, hij heeft een van de meest epische en absurd lange films uit de filmgeschiedenis gemaakt voor een budget waar de meeste serieuze films nog niet eens een script van kunnen maken. Meer kwijt zijn aan de camerahuur, de stroomrekening voor de belichting. De rechten voor de soundtrack. De acteurs voor de bijrollen - elk. Je vraagt je af hoeveel hij op de pof heeft moeten doen, hoeveel spullen hij heeft moeten lenen - of hoeveel spullen hij heeft moeten 'lenen' - en al helemaal met het in die context nogal absurde idee om ouderwetse film te gebruiken. Dan is de waslijst aan anachronismes, foutjes en missertjes in het verhaal of minder goed gelukte scenes eigenlijk gewoon onwaarschijnlijk kort. Niet dat ik me als regel laat overhalen door dit soort aspecten - het is tenslotte het eindproduct wat telt, en je moet je publiek niet lastig willen vallen met hoe dat tot stand gekomen is, daar gaat het niet om. Maar toch, het verdient respect. Corbet weet waar hij mee bezig is, daar is geen speld tussen te krijgen.

Het verhaal van de film is in vrijwel alle opzichten gewoon absoluut geniaal. Een van de fraaiste voorbeelden van 'show don't tell' ooit wellicht, en niet alleen over de primaire verhaallijn maar ook over de onderlagen die je er wel of niet in zien en vinden kan. De enorme weelde aan detail, die pas achteraf en na een keer of wat kijken op zijn plaats begint te vallen, en dan nog steeds van alles open laat - precies zoals dat met echte mensen is. De meer dan lome timing waarmee voor alles, inclusief de meest overbodige trivialiteiten in het verhaal op ongekende wijze ruim de tijd wordt genomen, geen nuance over het hoofd gezien wordt, geen mogelijkheid onbenut blijft. Met als enige potentiele vraagteken daar tegenover dan weer de reveal aan het einde - die eigenlijk een lelijk contrast vormt, maar aan de andere kant ook deels wel ietwat noodzakelijk is om een aantal aspecten niet te laten ondersneeuwen in het complex van de vertelling. En als vergoelijking wil ik daarbij ook aanvoeren dat het klopt met hoe ik nadat ik een meer traditionele en niet-fictieve biopic zou kijken - en daarna zou nalezen over de achtergrond en hoe het met de persoon afgelopen is; daarmee valt het, hoe lelijk wellicht ook, toch perfect op zijn plaats.

En aan de andere kant moet ik daar ook gewoon bij opmerken dat precies hetzelfde verhaal ook zonder enige twijfel had kunnen worden teruggesneden naar een krappe anderhalf uur zonder daar ook maar enig risico door te lopen iets te missen - laat staan een detail dat in het verhaal noodzakelijk is. Het is een tweesnijdend zwaard - aan de ene kant is de film zo episch als gevolg van de speelduur en de rijkdom in nauwelijks narratief functioneel beeld, aan de andere kant doet het af aan de film door precies diezelfde speelduur en de goedbeschouwd af en toe glaciale vertelstijl - die met hetzelfde gemak en evenveel recht zowel episch en doodsaai genoemd kan worden.

De acteurs dan, en daarmee als eerste de Lee-Van-Burentjes. Een onaangenamer stel buren zal je wellicht nooit tegenkomen, en dan bedoel ik wel de héle familie, want er zit zoals men dat dan zegt 'nog geen goeie hond bij'. Te beginnen al met het zoontje wat onze held zo slordig in een bijzonder vervelende situatie laat terecht komen, en daar nooit iets aan rechtzet - fraai maar weinig aansprekend gespeeld door Joe Alwyn. Even naar is Maggie Lee die even weinig mores lijkt te kennen, en ook weinig verdienstelijk gespeeld wordt door Stacy Martin - begrijp me goed, in beide gevallen is het niet slecht of zo, maar niemand zal een van die twee zich herinneren door wat ze in deze film laten zien, en normaal gesproken had ik er geen woord aan gewijd - maar in dit geval dient het als inleiding op, en contrast met, de stamvader van de Van-Burentjes. Een van de meest onaangename personen in de hele filmgeschiedenis wat mij betreft - de gluiperigheid druipt er gewoon met bakken van af, en daarmee eigenlijk een van de zwakste punten van de film - de rol van Guy Pearce is gewoon echt veel te dik aangezet. Maar aan de andere kant, het klopt ook ergens weer wel, het past in het narratief en is daar ook functioneel in. Maar amai wat een abjecte griezel, het is gewoon niet om aan te zien - en ik weet niet zo goed of ik het nou een bijzonder knappe rol van Guy Pearce moet vinden, of dat ik hem ervan moet verdenken dat hij echt zo is, of dat het een fout van de regie is. Maar, ook daar ook bij te nemen is dat wat wij hier echt ongeloofwaardig en veel te ver over the top vinden niet betekent dat het in de VS niet bestaat.

Jones is dan in haar rol veel subtieler, en blijft schijnbaar wat op de achtergrond in wat je oppervlakkig gezien een 'klein' rolletje zou kunnen vinden - maar naarmate de film vordert, of je meer van de details begint op te merken steeds groter blijkt te zijn. Niet precies een flatterende rol misschien, maar wel een enorm sterke. Jammer wel dat er in de half-erotische scenes dan weer de noodzaak gevoeld is om met body doubles te werken. Ergens doet dat toch af aan de zweem van authenticiteit die voor de rest haast ondoorbroken is, en ook zo'n grote rol speelt in de film - eigenlijk genoeg om een even lang epos over te schrijven als ik hier nu al doe.

Brody als laatste is geniaal in zijn rol - ondenkbaar dat iemand anders deze rol had kunnen spelen, en even ondenkbaar dat iemand anders even sterk had kunnen spelen. Daar kom ik dan hier ergens tegen dat hij drie en een half uur een grienend gezicht trekt, maar daar kan ik dan eigenlijk niets anders van denken als 'heb je de film eigenlijk wel gezien dan' - sowieso klopt het al niet, maar hij speelt een zwaar verslaafde met een niet al te vrolijk bestaan, om het voorzichtig uit te leggen - was het beter geweest als hij met een clownsmuts op de horlepiep zou dansen dan. Kan hij beter? Ja, dat denk ik echt wel. Is dit de beste rol die hij ooit gespeeld heeft? Misschien niet. Maar daar gaat het niet om - hij speelt déze rol geniaal goed, en beter dan wie anders het ook maar had geprobeerd, daar ben ik absoluut van overtuigd.

Natuurlijk ook nog een woordje over Isaach de Bankolé - een van die acteurs die schijnbaar elke denkbare rol volstrekt geloofwaardig invullen kan en daarbij zowel pontificaal op de voorgrond als vrijwel onzichtbaar blijven kan - en soms allebei tegelijk, zoals in The Limits of Control (2009). In deze film speelt hij een vrij tamme en gewone rol, maar wel een die een noodzakelijk vast punt, een soort rots in de branding lijkt voor Toth. Weer fraai neergezet, al zie ik hem liever in een hoofdrol.

Waarmee ik kom op wat wellicht het belangrijkste zou moeten zijn: de inhoud van de film, het levensverhaal van Toth eigenlijk - waar het tenslotte allemaal om draait. Het is geen beslist vrolijk verhaal, niet het gedeelte waar de film in eerste aanzet over gaat, en ook niet de voorgeschiedenis of het happily-ever-after - voor wat we daarvan te weten komen tenminste. Amerika, het land van de onbegrensde mogelijkheden en voor velen het beloofde land - maar ook een land waar een zeer groot aantal mensen met absurde denkbeelden wonen, en niet alleen nu maar ook voor en vlak na de tweede wereldoorlog. Het land waar de belofte was en is dat iedereen gelijke kansen heeft, maar dat in de praktijk nog moeilijker blijkt te liggen dan in de slechte oude tijd in Europa waar je nooit een kwartje werd als je voor een dubbeltje geboren was, waar je nooit bij de upstairs zou horen als je ooit downstairs begonnen was. Het is precies die huichelachtige vroomheid, het beter-dan-jij die de rol van Pearce zo scherp uitstraalt, en het script dat geen mogelijkheid overslaat om het hem ook als subtiele steek onder water of bruut letterlijk uit te laten spreken. Waarbij hij aan de ene kant de arme Toth ogenschijnlijk de helpende hand toereikt, maar daar altijd primair het eigen gewin, de eigen status en het eigen belang in zoekt. Niets van wat hij zegt is ooit oprecht of normaal, en in elke situatie loopt Toth de kans op de volgende vernedering, terwijl Lee Van Buren daar onverminderd, gelijk een niet nader te noemen Amerikaanse president, onvoorwaardelijke slaafse dankbaarheid voor terug eist. Het is de harde werkelijkheid van een maatschappij waarin vriendschap niet bestaat, alles uitgebuit wordt en alles om geld en macht draait, en dat weet Corbet er zowel subtiel in te wrijven als met de moker in te meppen. Zo mogelijk nog naargeestiger al dan de voorgeschiedenis waar Toth met zijn familie voor gevlucht is, een keiharde bespiegeling op het 'Land of the Free, Home of the Brave' dat Amerika wel denkt te zijn maar alleen voor de dunne bovenlaag van de samenleving daadwerkelijk is. Een land waar zonder enige aarzeling alles bij elkaar gediscrimineerd wordt door de groep die de touwtjes in handen heeft en alles bij elkaar liegt en bedriegt om dat zo te houden. Waar geen wet bestaat maar alleen het recht van de sterkste en de rijkste, en iemand die niet bij het juiste groepje hoort er nooit bij zal horen.

One for You, One for Me tenslotte. De meest voor de hand liggende uitleg - het liedje was in de tijd dat de afsluiting van de film speelt een 'wereld'hit. Nummer 1 in Belgie. Maar het is ook ietwat van een begrip in de film- en kunstwereld - een project voor het publiek, een project voor de maker zelf, en dat kan je makkelijk vertalen naar de letterlijke inhoud van de film - de bibliotheek is voor Van Buren, het complex is voor Toth - zo blijkt. En als je het voldoende uitrekt, kan je er ook een wat cynische bespiegeling op dat soort eerbewijzen slash carriere-retrospectieven als waarmee de film eindigt in zien, langs de lijnen van de verzuchting 'ze komen allemaal een keer aan de beurt'. Ik denk persoonlijk dat de rechten goed te doen waren, en dat Corbet het een mooie manier vond om het publiek de deur uit te krijgen.

Nog even een uitsmijter naar aanleiding van de onvermijdelijke regen aan loftuitingen: dat Brody een Oscar voor zijn rol krijgt is wat mij betreft wel begrijpelijk - en ondanks dat ik nog niet alle films gezien heb, lijkt het er niet echt op dat daar een andere keuze in denkbaar was. Meer moeite heb ik met de Oscar voor original score - daar is me echt niets van opgevallen, en wellicht is dat iets positiefs, maar om dat nou ook al te gaan bekronen zegt misschien meer iets over de trieste toestand van de gemiddelde soundtrack dan over deze, ahem, 'uitzonderlijke' prestatie. En zo ongeveer net zo met de cinematografie - zoals ik in mijn betoog al ruim uitgemeten heb, ja, er zitten best wat leuke en misschien zelfs geniale beelden bij, maar minstens evenveel echt lelijke. Ik zie het er niet in, laat ik het daar maar bij houden.

Deze film was me aangeraden als een echte topper, maar eerlijk gezegd vond ik het toch niet helemaal meevallen. Nou is het al een oude film, maar ook voor 1976 vond ik de beeldkwaliteit niet echt overdonderend. Kennelijk wat beperkte middelen gehad tijdens de opname? Of misschien had ik een slechte kopie te pakken... het beeld was nogal overtuigend grauw, en dan niet op een manier die bedoeld en bestudeerd overkomt. En erg genoeg om van de inhoud af te leiden.

Hoe dan ook, het absurde gebeuren met de familie en omgeving was hier en daar wel komisch, maar dat ik er nou echt om lachen moest nauwelijks. Het had van mij wel wat meer over the top gemogen eigenlijk. Misschien ook wel het soort verhaal dat niet echt mijn ding is, dat speelt ook wel mee.

De soundtrack was dan wel weer erg fijn, en mooi ondersteunend aan het beeld.

Oubollige ouwe mannen.

Alle respect voor Freeman en Nicholson, dat wel, maar dit voorspelbare gedoetje tearjerker trekt niet op veel. Dat het woord bucketlist hiervandaan komt geloof ik ook niet zo, dat is in mijn herinnering toch al wat ouder.

Jammer dat de bucket list items ook allemaal zo uitgetreden zijn. Been there, didn’t bother, zo komt het op mij een beetje over. Het roept vooral de vraag op of er dan niet meer is. Waarom niet zoiets als de originele Cervantes-versie van Don Quixote lezen. Een ijsbeer voeren in de dierentuin. Een perfect gekruide soep koken. Het zal wel zoiets zijn dat al dat bucketlist gedoe zwaar gehypet is door alle luchtvaart business, maar wat me echt tegenstond is om die ouwe auto’s dan maar kort te gaan rijden. Dan heb je toch ergens iets gemist, vind ik dan. Triest gewoon. Misschien had die ene vraag moeten zijn ‘have you ever destroyed something for pleasure’.

Daarmee is het totaal toch nogal onbevredigend, ondanks de vette en stroperige feelgood sauce die er van af druipt. Voor mij te dik.

Clichefeestje.

Zo ongeveer alle verplichte onderdelen van het voorspelbare verhaal worden afgetikt terwijl het verhaal met een keurige timing naar het onvermijdelijke einde rolt. Maarja, voor verrassingen kijk je dit soort film niet echt. Wel voor de mooie plaatjes in de woestijn, en voor het soliede spel van Nighy - hoewel hij misschien wel wat erg op de automatische piloot speelt, is dat in zijn geval nog steeds helemaal prima. Burch is ook best goed, en de rest heeft maar weinig te doen. Ohja, het hondje natuurlijk nog. Schattig beest.

Waar het aan ligt is me even niet heel duidelijk, maar deze film werkt gewoon niet voor mij. Te subtiel, te weinig grappig - of wellicht ben ik er gewoon te bot voor, maar ik kom gewoon niet verder dan een flauwe glimlach, terwijl het als sociaal-maatschappelijke kritiek gewoon veel te veel het venijn mist.

Aan de cast ligt het niet, die is prima - met vanzelf Bardem als onbetwistbaar kopstuk. De beelden zijn ook prima. Het ligt aan het narratief en de timing waarmee het komt, en wellicht dat de structuur van raamvertelling ook vooral tegenwerkt.

Toch een fijn filmpje.

Alle kritiek op de wisselwerking tussen de buddies daargelaten - en eerlijk gezegd heeft dat kennelijk opvallende gebrek daaraan me geen moment gestoord - is dit voor mij gewoon een prachtig stuk vakwerk. De hele sfeer van donkere, rokerige beelden, de doorgezopen schorre stem van Stallone die het geheel ondertitelt, de grimmige toon in het verhaal, de niet precies harde maar wel rauwe muziek erbij... het klopt gewoon. Past ook precies bij de cynische en doorleefde rol die Stallone speelt. Met toch daar een heel helder en misschien zelfs eerbaar stel normen en waarden daarbij. Hoe noemen we dat ook alweer... ohja, een held.

Wat de film in het genre boven het gemiddelde laat uitstijgen is wat mij betreft - naast de perfect kloppende stijl - vooral dat de actie misschien niet de meest spectaculaire is die we ooit te zien gekregen hebben, maar dat het allemaal vooral geloofwaardig en fysiek mogelijk is. Geen dansje met de CGI hier - die techniek wordt kennelijk alleen gebruikt om Stallone's rimpels weg te vegen. Of hoe ze dat ook gedaan hebben. Er is in ieder geval wel een verschilletje tussen het portret van de man bij de premiere, en hoe hij in de film is. Maar, dat Stallone op zijn 67e met bijlen staat te zwaaien, en een plattere buik heeft dan ik op m'n 47e mag dan toch ook wel wat respect krijgen. Alle andere knasse knarren terzijde, hij staat er toch maar mooi. En levert weer eens een onderhoudend en goed werkend filmpje op. Dat dat dan artistiek of narratief misschien niet het hoogtepunt van de filmgeschiedenis zal worden, tsja - hoeveel slechtere films worden er in een jaar geproduceerd, denk ik dan. Laten die andere filmmakers eens naar Stallone kijken. Eerst de film, dan de pretenties. Even niet vergeten dat dit de man is die namen als Rambo en Rocky tot in zo'n beetje elk huishouden ter wereld heeft weten te krijgen.

Ontspoord.

Om maar even te beginnen, de cinematografie irriteert me. Het ziet er allemaal ontzettend nep uit, maar niet zo dat dat de bedoeling lijkt. Alsof iemand een nieuw trucje met zijn camera aan het uitproberen is - maar doe dat op de academie alsjeblieft, niet in een film waar mensen naar gaan kijken.

Een verhaal, nee daar begin ik maar niet over. Niet alleen dat het op niets trekt, er komt niet eens echt uit waarom we zonodig twee uur naar gesoebat in een trein moeten kijken. Alsof die set de enige was die vrijgespeeld kon worden, zoiets.

Dan de actie ook maar even. Niet dat een film daarover zou moeten gaan, maar het is het enige wat nog een beetje werkt - in de eerste matpartij zat dan tenminste nog iets vagelijks grappigs. Daarna is dat ook wel over, de paar grappen die er nog langskomen zijn te flauw voor woorden.

Leitch laat wel erg duidelijk zien dat hij van oorsprong stuntman is. Misschien had hij daarbij moeten blijven, want een vermelding als ‘Spartan Warrior (uncredited)’, daar mag je trots op zijn. Atomic Blonde kon ik nog hebben, maar deze Bullet Train loopt te ver uit de rails.

Tsja, een film waar Trejo’s naam als publiekstrekker op de poster staat, dan weet je waar je aan toe bent. En het wordt nog erger, want zijn rol is zo mager dat het eigenlijk wel een cameo genoemd mag worden. Maar toch, ondanks dat Milev wel erg krampachtig duwt en trekt om zijn rariteitenkabinet een cultstatus te laten bereiken, er gaan toch ook wel een behoorlijk aantal dingen erg goed. De vormgeving is ongekend gruizig, de varkens zijn over the top vies, en de grote held Rob Justice is zo anti als het maar kan. En het einde is wellicht gewoon geniaal, en het enige wat me daar tegenover dan echt dwars zit is dat het net een tikkie te lang duurt voordat het komt - terwijl de film toch maar voor 76 minuten op de rol staat. De gimmick is ook gewoon net wat te dun om die tijd vol te krijgen.

Meh.

Aan de positieve kant dan, laat ik daar mee beginnen, dat deze zesde Transformers-film weer ietsje terug komt naar de basis, naar wat het eerste deel tot een erg fijne film maakte. Maar het is aan de andere kant ook wel weer erg veel regurgiteren. En nee, Steinfeld is geen Fox, en Lendeborg is geen LaBeouf - of andersom, wellicht.

Tel dat op bij toch net iets minder beeld, minder mooie effecten, een ouwe kever in plaats van een Corvette. En ja, een flauwe en erg irritante soundtrack. Director in a coma, ahah, uhuh, it's serious.

Een nogal oninteressant verhaal gemixt met een onduidelijke documentaire, opgezet vanuit een goede bedoeling die er niet echt uitkomt. Tenminste, op mij komt het echt niet over - waar gaat de film nou eigenlijk over, wat is dan die boodschap die met een paar weinig subtiele gebeurtenissen overgebracht moet worden?

Een zeurfilm over een zoekerig meisje, meer kan ik er niet van maken.

Aardig.

En dat is vooral omdat het lekker vlot gaat, en omdat de mij onbekende Willem de Wolf zo'n heerlijk griezelige bad guy neerzet, en met een absoluut ondoorgrondelijke mimiek zijn absurde quotes uitspreekt en zich fijntjes nergens door laat beinvloeden. Of tegenhouden.

Daar tegenover staat wel dat het gezinnetje wat matigjes acteert, dat het plot wel een beetje rammelt en de situatie een heel klein tikkeltje te geforceerd is. En misschien zelfs dat het gezinnetje toch wat al te over the top etterig is. En dat vind ik dan ook wel wat een gemiste kans - ik had eigenlijk verwacht en gehoopt dat de moordlustige Ed wat meer de sympathie naar zich toe zou trekken, naar het einde toe - een mooi duister extra laagje in het verhaal, zoiets. Maar nee.

Maar toch, het is zeker een aardig filmpje, en voor Nederlandse begrippen erg goed.

Ik kwam een week of wat geleden op het idee om Der Untergang weer eens te herzien, eigenlijk als vergelijking met deze film - eens zien wie mijn favoriete Hitler is (hmm, dat klinkt best raar eigenlijk). Wat ik van te voren niet wist was dat de twee films wel heel sterk op elkaar lijken. Op zich vrij vanzelfsprekend, de gebeurtenissen zijn tenslotte hetzelfde en de locatie ook... maar toch lijkt het er op dat de makers van Der Untergang meer dan een klein beetje naar dit voorbeeld gekeken hebben. En het enige opvallende verschil is dat de rol van Traudl Junge veel kleiner is in deze versie.

Anthony Hopkins valt mij eigenlijk een beetje tegen. Zijn Hitler heeft wel angstaanjagende driftbuien, maar overtuigt daar toch net niet mee. Misschien ook wel door de taal, maar ook de mimiek en uitstraling mankeert toch wel wat - en de trillingen zijn ook wat al te sterk aangezet. Tenminste in vergelijking - heb niet de moeite genomen om de historie er op na te slaan.

Verder is de rest van deze film ook wel wat minder, de leeftijd is wat beter te zien en het budget was waarschijnlijk ook een heel stuk lager.

Rare film.

Toch een hele tijd zitten twijfelen of ik 'm wel uit zou kijken. Uiteindelijk wel gedaan, en dat was wel de goede beslissing. Want aan het einde zitten er toch wel weer wat mooie scenes, die als het begin je niet meteen al heel erg tegenstaat toch wel wat toevoegen aan het geheel.

Wat moet ik er verder dan van vinden, hmm. Ik kan er eigenlijk alle kanten mee uit. Is dit een film die alleen maar probeert om van de mix van Kill Bill en Sin City en misschien Dogville iets nieuws te maken? Zo ja, dan is dat echt grandioos mislukt. Maar toch heeft de opklapstripwereld ook wel weer iets - en het is zeer zeker origineel. Op zijn minst is dat al een heel eigen stijl van beelden, en het vertellen van een verhaal - dwars door de talen heen. En dat de beelden echt op een heel hoog niveau staan zal denk ik toch niemand kunnen ontkennen.

Mooi plaatjeskijken is het beslist wel. En de acteurs zijn ook goed bezig - niet precies dat ze zichtbaar lol in hun werk hebben, maar het lijkt er welzeker op dat ze echt hun best aan het doen zijn. Of dit nu wel of niet een volgende Kill Bill zou worden, de acteurs doen er in ieder geval voluit hun best voor. Zeker de bekende namen doen het echt heel goed. Zoals Demi Moore, die hier denk ik toch wel het beste acteerwerk van haar carriere laat zien - en dat zegt wel wat, want ze heeft echt al eerder wat laten zien. Josh Hartnett is ook echt goed bezig - en dat is hij in de films waarin ik hem tot dusver gezien heb altijd wel, hij heeft wel een wat aparte lijst van films op z'n naam staan - dat helpt misschien wel. Woody Harrelson dan, die zaag ik nogal eens bij zijn enkels af, maar hier ontstijgt weer eens zijn gewone platte rol. De man kan echt wel heel goed spelen. Jammer dat we dat maar zo weinig zien. En dan Gackt nog. Wat we daar dan van maken moeten? Maar goed spelen doet hij zeker.

Des te meer jammer dat het verhaal zo lang duurt en zo weinig aanspreekt, en een zo ontoegankelijke mix van sprookje, opklapverhaal en bullshit vertelt. En de stijl van de gevechten is ook een die je echt aanspreken moet - maar dat lukt bij mij toch niet echt. Tot het laatste dan - dat heeft het weer wel.

Voor de liefhebber wel de moeite waard, maar zeker geen film voor het grote publiek. En in de optelling twijfel ik toch ook wat over de score, alles tussen de 0.5 en 5.0 kan ik wel begrijpen. Laat ik maar precies in het midden gaan zitten.

Herzien, en ook hermeningd.

Dat dit derde deel verreweg het beste en meest epische is van het drieluik Un Pugno, In Più, Il Buono mag geen verrassing heten. De opbouw naar de apotheose van dit derde deel, en ook de opbouw naar de apotheose in dit derde deel gaan hand in hand. Het verhaal neemt ons mee op een epische reis door de woestijn - met een roze parapluutje - naar de hel van de loopgravenoorlog, tot de militaire begraafplaats en het fraai aangelegde centrale plaveisel daarvan.

Net als in de vorige delen is de ontwikkeling van de stijl van Leone richting OUATITW duidelijk te volgen. De extreme close-ups die in dit deel toegevoegd worden, de rol van de muziek die sterker is dan ooit met vanzelf de shootout aan het einde met daarbij de ultiem epische melodie.

Daarmee haast de meest perfecte film ooit, ware het niet dat Leone hierna nog verder ging, en de lat nog een stuk hoger zou leggen. Toch is dit ook eigenlijk gewoon een onbetwistbaar meesterwerk. Niet op elk onderdeel op zich misschien, maar samengenomen klopt het allemaal zo goed dat er geen speld meer tussen te krijgen valt.

Kom er maar om, met alles wat nu geproduceerd wordt. Zit daar een film bij die over zestig jaar nog net zo relevant is als deze, en een die ik in mijn volgende reïncarnatie net zo graag elk jaar een keer of wat uit de kast haal?

Gisteren gezien, als onderdeel van de Werner Herzog-zomer in Eye.

Niet zomaar eenvoudig om er iets van te vinden - want de complexiteit van het afgeleide onderwerp is nogal wat. Ontegenzeglijk dat de wordingsgeschiedenis van Fitzcarraldo erg, erg interessant is, en meteen al met het openingsshot van de Cessna die in de blubber landt krijgen we daar een verhaal mee te zien waarin je leven tot dan toe voor je ogen langs flitst. En even later, of anders in alle andere materiaal dat er voor handen is, leren we dat dat nou niet echt een theoretisch geval was, of een incident op een verder kuch kuch perfect werkende internationale luchthaven. Of richting einde, als het schip stuurloos door de stroomversnellingen dobbert en Kinski, Herzog en wat los personeel rustig aan het debatteren zijn over hoe ze de volgende scene moeten doen.

Of over de moeilijkheden die Herzog over zichzelf afroept met dit script en dit scenario, en met deze cast - je kan daar boeken over vol schrijven. Hijzelf houdt het er bij dat het noodzakelijk was om op die plek te zijn om authentieke beelden te krijgen, authentieke reacties van de acteurs te krijgen, en dat het publiek echt het verschil zou zien. En ja, dat is wellicht inderdaad volstrekt en ontegenzeglijk waar, want waarom anders is het resultaat een van de beste films ooit. Of je het aan de beelden ziet, of uit de recensie gelezen hebt, of in de afgeleide vorm uit deze documentaire haalt - of dat je het net als ik uit de zevenenvijftigste herziening van het origineel haalt, met ondersteuning van alles wat ik daar als achtergrond over vinden kan.

Dan komt de beroemde monoloog van Herzog nog, veel later in de documentaire, waaruit ergens in de verte misschien een paar subtiele signalen verborgen zijn dat hij misschien wel ergens in de buurt van zijn grenzen begint te komen. Waarin hij begint over dat de vogels daar niet zingen, maar schreeuwen van pijn - en nog niet eens zozeer wat hij dan zegt, maar de manier waarop. Waar je dan van snapt dat het een uitbarsting is waarin zijn masker maar een klein beetje afzakt. Een mooi moment, maar met weinig betrekking op de film zelf, en het lukt Blank ook maar nauwelijks om het in een context te krijgen.

En dan komt het ook nog dat Blank maar vijf en een halve week van de uiteindelijk vier jaar ter plaatse geweest is, en het einde geeft dan ook al wel heel duidelijk aan dat hij niet dezelfde lange adem heeft als Herzog. De commentary track op de dvd van Fitzcarraldo geeft, zo je in de lezing van Herzog meegaat, een veel beter, meer gedetailleerd, en vooral ook veel meer genuanceerd beeld van hoe het daadwerkelijk toeging.

En evengoed is uit al dat soort andere bronnen wel heel erg duidelijk dat Blank toch wel erg veel gemist heeft van wat er om hem heen allemaal aan de gang was - en zoals Herzog dat dan weer fraai zegt, meer geinteresseerd was in de colonnes heen- en weer lopende mieren dan wat er op de set aan de hand was. Er had zoveel meer in deze film kunnen zitten dan alleen het wat al te brave rariteitenkabinet wat hij ervan gemaakt heeft - en wellicht is dat geen echt verwijt, wellicht heeft hij zijn relatie met Herzog ook ietwat in ere willen houden, maar ook is het wellicht zo dat Blank gewoon te ver uit zijn comfort zone was - in tegenstelling tot de huidige idioterie geloof ik er in dat je alleen naar beste kunnen presteert als je daar binnen blijft, en dat is voor Blank maar al te duidelijk echt volstrekt niet van toepassing.

Toch, ondanks dat er uit andere bronnen meer en vooral meer gedetailleerd materiaal beschikbaar is - wat ik tot zover hiernaast behalve de gebruikelijke bronnen gevonden heb is de audio commentary met Norman Hill en Herzog's broer Lucki Stipetic, en het boek Herzog on Herzog van Paul Cronin - wat deze documentaire toevoegt is precies het beroemde citaat van Herzog, uitgesproken in Blank's camera. En daarnaast ook talloze andere shots die Herzog zelf wellicht nooit het daglicht had laten zien - zoals bijvoorbeeld wanneer Thomas Mauch zijn hand gebroken heeft, en Herzog als toeschouwer een stevige slok neemt uit de fles tequila die voor de verdoving bedoeld was - en het ziet er ook aan alle kanten uit dat hij dat nodig heeft. Of het moment dat hij de bebloede speer in zijn hand heeft en zegt dat hij die aan zijn zoontje geven wil - maar je tegelijkertijd aan zijn ogen ziet dat hij dat toch maar niet zo'n goed idee vindt.

Wat dan nog steeds blijft knagen is de documentaire achtergrond, het raamwerk. Waarom was Blank daar, wat was zijn motief, welke accreditatie had hij om daar te zijn, en hoe heeft hij die ingevuld. Dat lijkt achteraf toch vooral op basis van een veronderstelde vriendschap met Herzog te zijn, net als bij Werner Herzog Eats His Shoe - waarvan in ieder geval de lezing van Herzog is dat hij dacht dat die short niet voor het publiek gemaakt ging worden. En dat lijkt met deze doc toch wel wat veel op hetzelfde. Het eert Herzog dat hij in elke denkbare setting alsnog lovende woorden laat vallen, maar wellicht is dat toch niet echt verdiend.

Achteraf heeft Blank wel iets afgeleverd dat wellicht interessant is in de specifieke gebeurtenissen waar hij getuige van was, maar het komt op mij nergens over alsof hij ook maar in de buurt was van de essentie van het geheel, begreep wat hij zag, of in staat was daar een integer beeld van te geven. Misschien is dat niet verkeerd, maar wees daar dan ook eerlijk over, en trek het kleed van nederigheid aan waar dat past. Zoals het nu is zie ik alleen een kraaiende feut in de cutting room die blij is over hoeveel ophef hij gaat krijgen met wat hij gevonden heeft - met net iets teveel pijnlijke echos die ik daar in mijn professionele leven van zie.

Dat lijkt dan leuk, maar het volgende jaar ben je weer vergeten, en terecht - maar Herzog is wel van een heel andere orde, want die doet waar een Blank alleen maar een nogal slechte docu over maakt. Tel dat op, doe je ding er mee.

Van alle films met Pegg die ik gezien heb is dit tot dusver wel de minst grappige en meest slaapverwekkende - en dat bleek ook nog eens in de praktijk, want ik ben dus gewoon echt in slaap gevallen halverwege. Nog wel even fast-forward door de gemiste helft heen gelopen, maar echt de moeite vond ik dat ook maar nauwelijks. Het beeld ziet er erg verzorgd uit, dat moet gezegd.

Charmant.

Het verhaal is verschrikkelijk cliche, een zoveelste variant op een verhaal dat al honderden keren verteld is, maar het wordt wel op zo'n aangename en gladde manier gebracht dat dat maar nauwelijks irriteert. Overgeproduceerd wellicht, maar je kan er ook in zien dat er met veel aandacht voor detail een mooie film gemaakt is.

Christina Aguilera doet het erg goed, beter dan je zou mogen verwachten eigenlijk - zeker als je haar als niet meer ziet dan het zoveelste gehypete zangeresje. Haar muziek doet me op zich niet zoveel, en de manier waarop ze de meeste liedjes zingt is me eigenlijk te theatraal, maar wat ze met haar stem kan is zeker wel bewonderenswaardig. En het acteren gaat haar ook niet slecht af, ze is zeker niet de zwakste in dit gezelschap.

Toch heeft Mazzy Star het mooiste liedje in de film. Maar dat kan aan mij liggen.

Ontspoord.

Het idee was misschien best leuk, en het eerste kwartiertje of zo is veelbelovend. Maar daarna verliest het plot zich en verwordt het tot een lange zit met de tobberige verwikkelingen die we te verduren krijgen. Misschien ook niet de slimste keuze om Tilda Cobham-Hervey de hoofdrol te geven en Suki Waterhouse de bijrol - dat had mijn aandacht in ieder geval wat beter vastgehouden maar buiten dat, het tegenspel van de bezoekers van het pompstation is ook nogal onder de maat.

De beelden zijn dan wel weer aardig. De crew is zeker niet slecht en had wellicht wat meer in petto - met een wat beter script had er zomaar een culthitje uit kunnen komen.

Leuk.

Fijn uit de hand lopende idioterie. Met een stelletje acteerkanonnen die met zichtbaar plezier een nietszeggend filmpje aan het maken zijn, en daar vrolijk alle varianten en schakeringen van idioot tot loser uithangen. George Clooney is daarbij wel misschien de zwakste schakel qua acteerprestaties, maar irriteert niet. Wel jammer vind ik dat Tilda Swinton niet wat meer ruimte krijgt - altijd een leuk en erg apart mens, tenslotte.

Een paar scenes zijn echt geniaal. Welke dat zijn is misschien wel erg persoonlijk trouwens - net als wat je van de acteerprestaties daarin vindt. Hangt misschien ook van je stemming af. Voor mij zijn het vooral Malkovich en McDormand die er uitschieten - en de Russen natuurlijk.

Ja, het is wel een beetje een B-film. Met een oversentimenteel verhaal en een cast waar niet genoeg uit komt. Voorop toch wel Cary Elwes, die lijkt te zijn vergeten dat hij vandaag iemand anders dan Westley moet spelen.

Daar staat dan wel tegenover dat Roché passend sinister is, en Grammer best in die jurkjes past. En de locaties zijn ook best prima, al had een mooie actiescene buiten toch wel een beetje geholpen. En een iets levendigere soundtrack, die violen zuigen de levensvreugde gewoon uit je lijf.

En het verhaal trekt helemaal al op niets. Kennelijk hebben de schrijvers niet echt in hun hoofd gehad hoe de situatie toen in Frankrijk was. Of uberhaupt de topografie van het land - als je aan de Middellandse Zee zit, dan haal je met een simpel zendertje met een bereik van 50km echt Lyon niet, bijvoorbeeld. Het is best een eindje, en er zitten ook wat bergen tussen.

Maarja, Judd Hirsch doet mee, dus je moet 'm wel gezien hebben. Daarom.

Een veelbelovend begin, met het eerste fragment waar tekenfilm-achtige effecten nou eens wel zinvol in beeld vertaald worden. En Rosamund Pike om dat beeld dan ook nog eens echt mooi te maken.

Daarna wordt het toch wel wat minder, en valt het beeldverhaal meer terug op zwarte en foute humor. Best erg fout af en toe. Nou kan ik daar wel om lachen, maar dat zal niet voor iedereen gelden.

En een vijfluik is natuurlijk een heel stuk sterker als er iets van een rode lijn in zit, of de verhalen iets van samenkomen. Nu voelt het meer aan alsof je een paar afleveringen van een serie zit door te zappen. Er was ooit zo'n serie van verhalen van Roald Dahl - Tales of the Unexpected. Zoiets is dit eigenlijk. Alleen dan een paar tikkeltjes minder goed geslaagd - als het verschil tussen middelmatig en geniaal, maar dan niet ten gunste van deze film dus.

Serious profession.

Bradley Cooper lijkt niet echt heel sprekend op Lenny Henry, maar de kok die hij hier neerzet vertoont nogal wat overeenkomsten met de kok van Henry. Wel een wat geciviliseerd, minder ambitieus, en makkere versie, en met wat onvoldoende komisch materiaal om een aflevering van 101 minuten mee te vullen. Wel overduidelijk een veel groter budget, en de techniek van nu is ook ietsje beter dan wat de BBC indertijd in een aflevering van Chef! kon inzetten. En dan heb ik het nog niet eens over het trieste derde seizoen.

Cooper doet het op zich best goed, en er zijn een heleboel mooie bijrollen - hoewel ik van Miller wel net wat meer verwacht had eigenlijk. Het verhaal is best op orde, en het is ook prima in beeld. Dat het toch wat onbevredigend aanvoelt komt vooral door het vergelijk met de oude serie, en misschien is dat iets dat alleen ik erin zie. Echt slecht is het zeker niet.

Het begin is nogal zwak, maar zodra het zaakje een beetje op gang is verbetert dat wel wat. Toch is het gebrek aan behoorlijke production values wel storend, en de cinematografie is wel wat erg basaal. Eng wordt het nergens, de focus ligt duidelijk op de komedie en het ietwat op de hak nemen van de genrecliches. Sommige van de grappen werken voor mij wel, maar echt grappig wordt het nou ook weer niet.

Wat de film nog wel een beetje redt is dat er twee knappe dames meespelen. Dat heeft de cameraman dan wel weer goed in de gaten.

Subtiele variaties of het zombie genre in deze Koreaanse visie op het fenomeen - bijvoorbeeld, de zombies zijn bloedsnel, terwijl ze meestal een overdreven houterige manier van voortbewegen gebruiken. En ze zien er ook wat anders uit - geen monochrome zombies hier. Misschien wat minder humor dan de leukste films uit het genre, maar er zijn wel genoeg subtiele grappen en situaties om het vanuit die optiek tot een leuke film te maken - het gaat niet alleen om de Koreaanse benadering die het interessant maakt.

Misschien wat dramatischer dan de gemiddelde film in het genre, maar dat viel me niet in negatieve zin op - de karakters zijn goed bij elkaar gevonden en versterken elkaar tot een behoorlijk sterk en goed verhaal. Daarmee steekt deze toch al makkelijk ver boven de gemiddelde zombiefilm uit.

Wat een volslagen idioterie.

Botersculpturen is inderdaad kennelijk een behoorlijk populair gedoe in delen van de US. Nogal verwerpelijk, eigenlijk, als je er over nadenkt. Alsof er geen wereldhongerprobleem meer op te lossen is. Ik kreeg vroeger op m'n donder als ik met m'n eten zat te spelen. Deze mensen kennelijk niet. Genant.

Leuk is het allemaal ook niet - op de wat flauw shockerende dingetjes van Olivia Wilde na. Jennifer Garner irriteert vooral. Maar die irriteert me in haast elke film - je kan haar opvallende verschijning misschien mooi noemen, maar oerlelijk zit er ook niet ver vandaan, met die rare opgespoten lippen. Dan is Yara Shahidi veel leuker aan het spelen. En veel natuurlijker ook.

Maargoed. Het enige dat de film eigenlijk te brengen heeft is de verbazing 'doen mensen dat echt'. Ja dus. Maar om dan 90 minuten te verspelen om daar achter te komen - je kan beter een boek lezen. Of een frisse wandeling in het bos maken.

Mooie film, goed verhaal dat me ietwat aangeslagen achterlaat.

Ashton Kutcher blijkt dus toch wel te kunnen acteren - ik had nog niet eerder een film gezien waarin hij dat doet. Hier dus wel. Logan Lerman, de jongste versie van Evan, maakt nog veel meer indruk - de scene's waarin de oudere Evan terugkeert zijn echt goed gedaan. Ook mooi gedaan dat zowel voor Evan als Kayleigh er elk drie ietwat overtuigende versies gevonden zijn.

De onvermijdelijke vraag kwam tijdens de film al bij me op - hoeveel hiervan is precies autobiografisch?

Tijd genoeg voor dat soort overpeinzingen, overigens, dit is geen film waar je nou echt met al je zintuigen bijgesleept wordt. Visueel zit het allemaal wel prima in elkaar overigens, de locatie is prachtig en de enige klacht die ik kan bedenken is dan dat Melanie Laurent wat weinig te bewonderen is, t'is toch wel een erg knappe meid. De cast is ongeveer even perfect als de beelden - met de opvallende uitzondering van Pitt en Jolie dan, die ik maar bar weinig indruk vind maken met dit langdurige verhaal over de ledigheid van het bestaan. Wat overtild van Jolie, lijkt me, want heel fraai komt het er niet uit. Maar, de locatie blijft perfect.

Mooie film.

Dat wil zeggen, visueel. Perfect in stijl, prachtig gefotografeerd, locaties om met open mond naar te staren. Erg mooi gebruik van licht en kleur, waarbij dat geheel ook nog eens mooi aansluit bij de beeldstijl en de sfeer van het verhaal. Dat verhaal, daar loopt dan nog eens Gemma Arterton doorheen - als een vleesgeworden natte droom eigenlijk, te mooi om waar te zijn, de vrouw waarmee je niet mee kan gaan, die te gevaarlijk is. Daarmee in volmaakte tegenstelling tot Saoirse Ronan, het brave lieve meiske dat aan de goede kant probeert te blijven, ondanks dat dat nou net niet helemaal makkelijk is.

Wel wat jammer dat het verhaal dan toch eigenlijk weinig boeit, weinig te vertellen heeft. Nou is dat natuurlijk ook nogal aan de onmogelijke kant in een genre dat zo volkomen uitgekauwd is als dit. In ieder geval al een hele opluchting om eens een vampierenfilm te zien die niet ten onder gaat aan de twilightanemie van de laatste jaren. En nog steeds knap dat ook met de weinig verrassende plotwendingen er nog steeds erg mooie beelden worden gebruikt om die te vertellen - het over the top kapmes bijvoorbeeld, dat gaat me wel even bijblijven.

En het is ook wel een film die het potentieel heeft om wat te groeien bij een herziening.

Mooie film.