Opinions

Understanding makes the mind lazy

En dat lijken de makers zich vooral ook ter harte genomen te hebben bij het uitwerken van het script, want aan het einde van de film is me echt niet duidelijk wat het motief achter het verhaal is - waarom moest dit verteld worden, waar gaat de film over, wat is de boodschap. Ergens tussen nihilisme en zwartkijkerij lijkt het mij. Drama als genre, dat past best goed.

Maar er is ook wel wat positiefs te melden. Drie erg goeie acteurs die een serie erg mooie scenes neerzetten bijvoorbeeld, en mooie plaatjes van het dorpje. Er zijn toch zat films die daar lang niet in de buurt komen. En behalve dat, het is ook wel eens verfrissend om een film te zien die niet het standaard patroon van Hollywood volgt.

Alweer drie-en-dertig jaar geleden.

Over die tijd heb ik Das Boot toch zeker een keer of tien gezien, in alle verschillende versie - zelfs de serie die ervan gemaakt is. Maar de laatste keer was ook alweer een paar jaartjes geleden. Misschien wel in de vorige eeuw zelfs.

Dus toen ik van de week de film weer eens ging zien was het aan de ene kant wel een soort feest van herkenning, maar ook wel ietwat teleurstellend. Niet dat het een slechte film is ineens - verre van, maar de haast mythische proporties die het geheel in mijn herinnering had was toch niet helemaal in overeenstemming.

De claustrofobische setting in de boot vond ik vooral minder sterk dan ik in mijn hoofd had. Zat me nog even af te vragen of er daarbij misschien een verschil is omdat ik tegenwoordig een hd-tv heb, in plaats van een oude beeldbuis ter grootte van een postzegel. Toch was dat indertijd wel een van de meest indrukwekkende onderdelen van de film - naast de waanzin van de oorlog, de anonieme vijand die haast minder bedreigend is dan de eigen leiding en de landrotten op de sleepboot, de verveling in de lange perioden tussen de actie.

Toch met alle lichte teleurstelling nog steeds een erg fijne film, en het nog steeds onverminderd sterke einde maakt dan weer veel goed. Wir bauen fur den Sieg, dat soort details maakt het wel helemaal af. Evengoed na de film maar even wat zitten neuzen in de extra's op de DVD, en het stukje waarin kritiek gegeven wordt op Petersen's dramatisering - het knappen van meerdere bouten in de boot op grote diepte - deel ik eigenlijk wel. Subtieler was toch net een tikje beter geweest nog.

Cheech Marin was toen deze film uitkwam vooral bekend als de helft van Cheech and Chong. Erg flauwe humor vooral, en verder weinig te brengen - voor wat ik me ervan herinner, moet ik daar dan wel bij zeggen. Deze film zit wel een beetje in dezelfde hoek, hoewel de boventoon toch wel erg sympathiek is. En de boodschap is zo’n 34 jaar later nog steeds volledig actueel - nog steeds zijn er problemen op de grens tussen de VS en Mexico. En bespottelijker dan je je voorstellen kan, speelt precies het verhaal van Rudy zich ook af voor echte Amerikanen die zich niet kunnen legitimeren.

Maar daar ging het me even niet om bij deze film. Want Tito Larriva speelt er in mee (en wat nog meer is, hij speelt ook). En meer nog, La Bamba komt langs - en dat is dan denk ik daarmee nog vlak voordat Los Lobos daar hun hit mee hadden, door de film over Richie Valens. Nog uit de tijd van hun eerste plaat - die zo’n beetje gelijktijdig kwam met de opkomst van MTV., vroeger, toen daar nog muziek op was. Ook zij komen uit East L.A. Toch wel een belangrijk tijdperk, zowel voor de film als de muziek - en daar is dit verder misschien niet zo bijzondere filmpje dan toch nog een klein beetje bijzonder door. Will the Wolf Survive, Down on the Riverbed, Rio de Tenampa, en het mooiste liedje ooit en met de meest geniale lyrics: This Time.

Een monument van die tijd, daarmee. Al lijkt het maar wat zijdelings, maar dat is het niet. Net als toen ik die cd in mijn auto had, en mijn vriendin van toen begon te sijbelen over een nep-Mexicaanse band. Had me een heleboel gedoe bespaard als ik haar meteen toen en daar op de vluchtstrook gezet had.

Ach ja, mezcal. Da’s een tijd geleden dat ik dat gedronken heb (en misschien is dat maar goed ook eigenlijk), maar ik heb het leren kennen door deze film. Net van school en m’n eerste baantje, van de provincie naar de grote stad en dan dit soort film en mezcal. En dan dit soort film in de bioscoop. Da’s wel even wat anders dan wat ik daarvoor gewend was, al vond ik mezelf daarvoor ook al heel wereldwijs.

Goed om dit meesterwerk weer eens te zien, en ik was ook precies in een bui voor de volle kracht van Stone’s visie op het levensverhaal van Ron Kovic. Zet dat eens af tegen wat er het laatste jaar in de VS gebeurd is - wat een absurd land is dat toch. Je zou denken dat ze van zo’n film zouden leren dat het anders moet - en er zijn nogal wat enorm sterke films met dezelfde boodschap ook. Maar nee, er verandert niks. De American Dream is niet kapot te krijgen, ondanks dat ieder weldenkend mens onmiddellijk doorheeft dat het grote onzin is. In Europa leren we tenminste nog dat wie voor een dubbeltje geboren is nooit een kwartje wordt - een veel gezonder uitgangspunt dan een droom die niet realistisch is.

Een van de laatste ‘grote’ Vietnam films - ik noem maar even The Deer Hunter (1978), Apocalypse Now (1979), Platoon (1986, en ook van Stone), Full Metal Jacket (1987), Good Morning Vietnam (1987). Waarmee Stone wel duidelijk al in een al bestaand sentiment kom aanhaken, en daardoor wellicht makkelijker zijn hardhandige boodschap kon brengen. En hij had aan het verhaal van Ron Kovic ook wel een erg sterk uitgangspunt vanzelf. Maar toch, het vermindert de kracht van het verhaal nergens - de nationalistische stoere praat is niets anders dan een heel dun laagje goud over een enorme hoop stront, en die vergelijking komt er in het ziekenhuis nog eens erg duidelijk uit. Geen budget voor gewonde soldaten, en ook niet als ze net gehoord hebben dat ze in een ‘rich man’s war’ hebben gevochten.

Zo vertelt Stone het verhaal. Rauw, hard, en zonder opsmuk - echter en geloofwaardiger zal je het niet snel vinden. Met een welhaast perfecte cast om dat perfect over te brengen, en als hoofdrolspeler Cruise - die tot dan toe eigenlijk alleen maar rollen had gespeeld die op zijn smoeltje waren geschreven en verder niet veel van enig talent vroegen. En dan zet hij zoiets neer - ongetwijfeld voor een belangrijk deel onder de bezielende invloed van Stone, maar dan toch. Er zitten toch echt een aantal scenes in die de meeste acteurs niet zouden aankunnen, maar Cruise doet dat onwaarschijnlijk goed. Onbegrijpelijk achteraf dat hij daar geen Oscar voor heeft gekregen - net als dat dat voor de muziek echt verdiend was geweest.

Nog wat iconische shots er bij, en een soundtrack die als een omen, een duistere wolk over het narratief heen hangt - en die ik na een week nog steeds niet uit mijn hoofd heb. Ik noemde dat woord al eerder - een meesterwerk. Zo werkt dat.

Het is dat er af en toe wel leuke landschapjes te zien zijn, al verveelt dat na een minuut of tien eigenlijk ook al wel. Verder is er weinig te beleven aan deze hele film - de badguy is niet bad en al zeker niet sinister, het meiske is wel erg hulpeloos, de sheriff nog suffer dan Roscoe P Coltrane’s domme hulpje - maar dan zonder in de verte grappig te zijn.

En dan komt het einde nog. Tuurlijk, met een kogel in je darmen ga je gewoon rondlopen en met jerrycans benzine lopen gooien. En ja, de speeltijd zit er op dus de badguy gaat maar even in de peut rollen als het al brandt, anders duurt het zo lang. Verder allemaal héél geloofwaardig.

Een mooie opbouw van de spanning, een duistere sfeer, maar een nogal onbevredigende uitwerking en een wat slap einde. Slordigjes geacteerd door Considine en Oldman, het komt in ieder geval echt niet op me over alsof ze nou heel diep in hun method acting boekje hebben gestudeerd om zich deze characters eigen te maken. Dan doen de dames het misschien nog net marginaal beter, maar ook daar moet je je niet te veel van voorstellen.

Het verhaal valt daarbij dan van de ene ongeloofwaardigheid in de andere. Echt zo'n film waar je maar niet over moet gaan nadenken - daar wordt het echt niet beter van. Het moet eigenlijk vooral komen van de sfeer. En kennelijk was het regeneffect in de bonusaanbieding, want daar zit de tweede helft nogal erg vol mee.

Ik kan het weinig meer dan tweederangs kijkvoer vinden. Terwijl er op zich van het gegeven toch wel wat te maken geweest was, denk ik dan. Jammer. De omschrijving zag er best veelbelovend uit.

Best leuk.

Niet dat het idee nou zo vernieuwend is - en overduidelijk ook volslagen onzinnig. Maar het wordt wel netjes uitgewerkt, en de manier waarop is nogal herkenbaar uit hoe dat in spellen werkt waardoor het makkelijk is om de disbelief te suspenden. En ja, de actie is lekker vlot en met voldoende humor, en tussendoor wordt in mooie hapklare brokjes het verhaal een beetje verteld, en de achtergrond met brede stroken ingekleurd. Als enige kritiek daarop eigenlijk dat dat in het begin wat sloompjes gaat.

Grillo en Watts doen het 'best leuk voor hun leeftijd', en dat geldt vanzelf voor Gibson ook wel - eigenlijk een film voor bejaarden, nou ik er even bij nadenk. Maar je ziet het er niet echt aan af.

Jammer wel van het wat al te makkelijke en slappe einde. Of het dan de bedoeling is inderdaad dat er een tweede deel gaat komen? ik ben er nog niet uit of dat nou zo'n goed idee is. Soms moet je tevreden zijn met wat je hebt.

Best een interessant verhaal eigenlijk, en met voldoende mysterie er om heen om het ook in deze hervertelling nog spannend te houden. Soliede verteld, mooie beelden die je fraai in de tijd houden, en een vette cast om het geheel te spelen en het publiek naar de zaal te lokken met hun namen.

En ja, dat komt er dan toch een beetje weinig uit. Knightley speelt nogal vlak en kan niet voorkomen dat ik Coon eigenlijk een interessanter personage vind hebben - en ze dat personage vervolgens ook nog beter speelt. Cooper is misschien wat oud aan het worden, en voor DeSalvo had toch wel wat meer uit de kast getrokken mogen worden.

Slecht is het zeker niet, maar ik had er meer van gehoopt.

Superfilm.

Er komt niet meer zo vaak een geniaal en fris idee meer uit Hollywood, maar af en toe lukt het dan toch wel. En niet alleen het idee is goed - zoals zo vaak hangt het wel of niet grappig uitpakken van een situatie grotendeels aan de timing, en dat heeft Seligman kennelijk heel goed door. Waar het op zich nou niet echt grappig is om een dreun recht op je neus te krijgen, levert dat toch een paar keer echt een schaterlach op. Nou ja van mij dan toch.

En het wordt nog beter, met dat de film dan in de setting van een high school plaatsvindt. Ook in dat genre kan je dus nog echt wat nieuws en fris brengen. De hele serie maffe en halfgare karakters waar ze hier mee aankomen gaat heerlijk dwars tegen alle cliches in, schuurt prettig over de gevoeligheden van de woke haters, en weet ook nog een net niet helemaal happy einde te vinden. Erg fijn.

De film begint erg zwakjes met een aantal scenes die niet overtuigen. Zodra het vechten begint wordt het wel ietsje beter - nou ook weer niet goed, daar niet van, maar toch wel echt een verschil. En Kurylenko loopt er in het begin een beetje verdwaald bij, maar ook dat komt recht eens de wede tevoorschijn komt.

Ondertussen is het best te doen om tijdens de film even de wikipedia na te lezen over Boudica. De aantallen die daar genoemd worden zijn nogal verbijsterend - 230,000 rebellen onder Boudica, tegenover nog geen 10,000 Romeinen. En iets van 80,000 burgerslachtoffers, dat ook. De Iceni keken niet op een mensenleven, dat is wel duidelijk - en dat komt er in de film dan ook wel weer ietwat uit. Het zou wel interessant zijn om tijdens de film een body count bij te houden, maar helaas, ik was al heel snel de tel kwijt. Je hebt aan je vingers niet echt genoeg, zeg maar.

B-film zonder behoorlijk verhaal - zet de film net een paar minuten geleden uit, maar als je me nu vraagt wat de clou was, dan moet ik alweer afhaken. Wel met redelijke beelden, maar da's dan vooral doordat Swanson meedoet. Er hangt een goedkope wazige walm, zegt Robert hierover al - daar heb ik toch weinig aan toe te voegen.

Indertijd een behoorlijk indrukwekkende film. Vernieuwend in meerdere opzichten, de rauwheid van de actie en de snelheid van het verhaal, en misschien meest van al nog de constante spanning.

Ik kijk hem nu voor de zoveelste keer, als het vanzelf eerste deel van een Bourne-marathon. Ondanks dat ik natuurlijk nog wel weet hoe het verhaal ongeveer loopt blijft het nog steeds spannend. Matt Damon zit prima in zijn rol, Franka Potente is leuk en erg fris als zijn charmante assistente, maar daarnaast zijn er ook een heleboel mooie bijrollen. Niet in het minst voor Julia Stiles als het nuffige kantoormiepje, en Chris Cooper als de bad guy die niet aarzelt over lijken te gaan.

Vakwerk, spannend van begin tot eind. Geen speld tussen te krijgen.

Eigenlijk gewoon een steengoeie actiefilm. Maar met Bourne heeft het weinig te maken. En dat mist dan toch wel een beetje.

Rachel Weisz en Jeremy Renner doen het prima. Dat dan in tegenstelling tot Edward Norton, die maar weinig toevoegt en vooral voor de poster gecast lijkt. Van de originele cast is niemand meer over - ook in het verhaal al niet. Behalve dan die paar bijrolletjes die vanuit Ultimatum meekomen - Scott Glenn, bijvoorbeeld. Niet genoeg om het verhaal te linken aan de eerdere drie films. Legacy, jawel. Misschien wordt het langzamerhand tijd om eens een ander boek van Ludlum uit te zoeken.

Maar genoeg gezeurd - het is nog steeds een leuke film, met een paar heel sterke scènes - de schietpartij in het huis, de drones in de sneeuw, de achtervolging. Heerlijk om te kijken.

Een erg tegenvallend tweede deel.

Het eerste deel vond ik indertijd geniaal, en krijgt ook nu nog zonder enige aarzelingen een hoge waardering. Maar deze is, zeker als je ze kort na elkaar kijkt, toch echt een miskleun. Het mist net allemaal de vonk in het verhaal, de spanning van het onbekende, en daar staat niks tegenover. Tussen de nog redelijke intro en de goede eindscene zit ruim anderhalf uur film waarin te weinig gebeurt, teveel wordt gespeeld op actiescenes die ons aan het beeld gekluisterd moeten houden - maar ze zijn niet indrukwekkend genoeg, lelijk in beeld gebracht, en voorzien van een tenenkrommend slecht achtergrondmuziekje. Als je er eenmaal naar begint te luisteren, verziekt het de hele scene.

In het verhaal gebeurt ook te weinig. Het hele idee hebben we uit deel 1 al wel begrepen, voortborduren op dezelfde intrige is echt geen goed idee - daar krijg je geen indrukwekkend tweede deel mee.

Goed. Op naar deel drie. Als ik het me goed herinner... is dat weer een stuk leuker.

Beter dan het tegenvallende deel twee, maar nog steeds ontbreekt er een heleboel van het origineel. De frisheid, de paranoia en daardoor beklemmende sfeer die in het eerste deel zo vernieuwend werkte is hier toch wat teveel bekend, en de scenes achter de schermen bij de geheime dienst zijn wat te flauw en worden ook wat te vaak herhaald.

De actie is wel een ietsje beter nu, de locaties zijn zelfs prima in orde. Toch af en toe gewoonweg te langdradig. Het verhaal weet met een paar wat moeizame draaien nog steeds spannend genoeg te blijven, dat dan weer wel.

Qua acteren weinig bijzonders te melden, het borduurt allemaal nogal voort op de al ingezette richting. Matt Damon laat maar weinig zien eigenlijk, verder dan wat heen en weer rennen en een beetje moeilijk kijken komt het nauwelijks. Dan heeft Julia Stiles haast nog meer te doen. Of Joan Allen als Pamela Landy. Maar ook dat alles is vooral voortborduren. Wat me dan wel nog opvalt is Scott Glenn, die nieuw in dit deel hier moeiteloos een ouderwets simpele hiërarchische baas neerzet. Doet hij mooi. Je zou haast denken dat hij zo van een atoomonderzeeër gestapt is, en in plaats van vervroegd pensioen dit baantje heeft gekregen.

In het vliegtuig gezien. Dat is misschien geen ideale setting voor een film als deze.

Laat ik beginnen met dat de cinematografie indrukwekkend is. Wat een mooi spel met licht, en compositie. De verstilde grauwe beelden passen ook perfect bij het nogal zwaarmoedige verhaal wat te vertellen valt.

Daarmee is het ook gezegd qua positieve punten. De muziek is wat mij betreft volstrekt misplaatst, irriteert en leidt af. Acteren - het is misschien heel goed, maar daar is toch ook moeilijk een oordeel over te vormen met zoveel verzwegen emotie, zoveel niet uitgesproken leed. Maar wat het meeste kwaad doet is de observerende, verstilde, afstandelijke stijl van filmen. Daardoor blijft het verhaal ook erg op afstand, blijven de emoties wezenlijk vreemd. Alsof je er wel eens een boek over gelezen hebt, heel lang geleden, maar dat eigenlijk allang weer vergeten bent.

Het verhaal dan, dat kan ik niet anders dan uitgesproken zwak vinden. Het is misschien een artistieke keuze om door weglating een meer intrigerend verhaal te willen presenteren, maar wat mij betreft bereikt Leopold er in deze film alleen nog meer afstandelijkheid mee. Dat kan toch nooit de bedoeling zijn geweest - een film maken die de kijkers koud laat.

Een film over roeien, dat is bij mij altijd makkelijk scoren. En dan nog over een acht vol underdogs, in de historische setting van de beruchte Olympische Spelen in 1936 - vroegâh, toen de Spelen nog gewoon over politiek gingen in plaats van over de commercie en heel, heel veel geld. Waargebeurd, met een goeie cast.

Daar kan dan niks mee misgaan zou je dan denken, en dat gaat er eigenlijk ook niet. Maar er gaat ook niets echt goed, en dat is wellicht zowel de meest terechte als de meest flauwe kritiek om Clooney voor zijn ondertussen alweer 11e film als regisseur te geven. Het kleurt allemaal erg braaf tussen de lijntjes, alles gebeurt voorspelbaar op de klok, en het einde weet je ook al wel.

Het is best prettig kijken. Zo ongeveer met meest dodelijke commentaar dat een filmmaker krijgen kan, maar Clooney verdient het ten volle met dit flauwe werkje.

Een clichétsunami.

Met excuses voor de woordgrap, maar zoiets is het toch wel. Het scenario lijkt als twee druppels water op bijvoorbeeld Dante's Peak, die ik toevallig van de week eens opgezocht had - en ook die film kan al nauwelijks bogen op een origineel scenario. En erger, de golf lijkt ook al niet zo geloofwaardig - al moet ik zeggen dat ik geen flauw idee heb hoe zo'n ding er in het echt uit zou zien. En da's maar goed ook.

Wat nog wel aardig is is de setting in de mooie Noorse natuur. Dat helpt dan weer een heleboel.

Hmm.

Moretz doet het best aardig, en dat is wel het meest positieve dat er uit de film te halen valt - er zijn in het genre toch net iets teveel voorbeelden die dan toch een tikkie beter zijn uitgewerkt. En de medische stand kan zich aan dit verhaal even meten - tenslotte, het merendeel van de ziektes die de mens krijgen kan is nog steeds onbegrepen of zonder echte oplossing, alle mooie verhalen ten spijt. Google even iets als voetschimmel, voordat iemand daar verontwaardigd over gaat doen.

Waarmee het nog steeds als film niet veel verder komt dan een matige tranentrekker. Waarin Moretz het best aardig doet, dat moet gezegd.

Een intrigerende vraag, hoe zou de wereld er uit zien als reclame en marketing verboden zouden worden.

Jammer dat het zo onhandig verpakt is in een teveel zwalkend verhaal. Wel met een aantal aardige vondsten, beeldgrappen en gimmicks, maar dat verzandt teveel in het gedoe en de bespottelijk slecht overkomende hallucinatie-beelden.

Leelee Sobieski doet het soms nog wel aardig - vooral als ze zich aan wat betere acteurs optrekken kan, maar aan Ed Stoppard heeft ze overduidelijk niks - die bakt er ook maar weinig van.

Tsja, dan blijft er toch maar weinig over. Wat aardige plaatjes van Moskou, en een heel aparte humor. Niet echt de moeite.

Juno Temple en Michael Angarano zijn een leuk stel, grappig cynisch in hun versie van de American Dream - de zelfkant van de telefonische colportage, en de onwaarschijnlijke uitweg daaruit die de theepot ze plotseling geeft. De zwarte humor waarmee het verhaal verteld wordt is af en toe wel echt erg grappig. Toch blijft het allemaal wel een beetje braaf, en is het einde een beetje te makkelijk - van mij had het stelletje brave burgers nog wel een beetje dieper mogen zinken. Wel is er een heel duidelijke moraal te vinden in het verhaal, misschien minder voor de hand liggend dan je op het eerste gezicht zou denken, maar toch een best goeie. Daarvoor een halfje extra

Leuk gespeeld, inderdaad is Juno Temple erg mooi in beeld. Knappe meid, en hier erg goed op dreef.

Tijdsbeeld.

De trieste en donkere tijd in de nadagen van de Engelse mijnbouw, en de enorme werkloosheid die er in die tijd in het land al was wordt erg helder neergezet. En daar dan een knap verhaal doorheen gevlochten, en nog deels waar gebeurd ook - de fanfare is duidelijk gebaseerd op de echte die de muziek ook verzorgt. Met een paar glansrollen waarvan Postlethwaite me wel het meeste opviel nog - zonder de anderen daarmee tekort te willen doen, want over de hele linie is het niveau erg hoog.

En dat levert dan een behoorlijke film op, al raakt het misschien wat meer als je uit de UK komt. Of als je iets met dit soort muziek hebt misschien.

Pff.

Op afstand de sufste film die ik de afgelopen jaren gezien heb, struikelend van het ene cliche naar het andere. En slaapverwekkend ook, het gaat al mis in de eerste paar minuten van het begin - dat maar niet op gang lijkt te willen komen. Georgina die flessen recht staat te zetten, en daar staan dan de begintitels op... Pff, je zou van minder in slaap vallen. Een noodgreep om het dunne verhaal een paar minuten op te rekken? En dan de overdreven, onwereldlijk vreemde personen en situaties, net te raar maar niet genoeg om een leuk rariteitenkabinet te worden. Misschien dat het een dag van het jaar werkt voor de echt volslagen kritiekloze valentijnsaanhangers, maar de rest van het jaar absoluut niet. Georgina vind ik altijd grappig eigenlijk, en het rolletje van Simone van Bennekom vond ik ook wel wat hebben, maar daar blijft het ook wel zo'n beetje bij.

Misser van Vogel, en ondanks de behoorlijke overeenkomst met Hartenstraat vind ik deze toch echt stukken minder. Volgende keer maar even iets meer pit in het script steken.

Animaties zijn niet zo mijn ding eigenlijk, en ik kijk vrijwel nooit een en als ik dat toch doe dan valt het vaak wel wat tegen. Maar deze werd me subtiel aangeraden door mijn vriendin, met de woorden 'I defy you not to like it'. Ze komt uit Schotland, vandaar, en films met stoere heldinnen en Billy Connolly staan daarmee automatisch bovenaan.

En dat pakt in dit geval dan erg goed uit. Want Merida is een erg sympathieke stoere heldin, en alle voorspelbare Schottigheid wordt grappig gebracht. Ondanks dat animatie me meestal niet veel doet kan ik het in deze film wel mooi vinden, de vormgeving is prima en mooi uitgewerkt, zeker vanaf dat de diverse beren hun intrede doen. Dat dat een beetje magisch gaat hoort vanzelf ietwat bij het genre.

Het gebruikelijke Orwelliaanse toekomstbeeld van bureaucratie en overheidscontrole. Wellicht dat het in die tijd nog wel ergens te rechtvaardigen was, vanwege de dreiging van de Sovjetunie hoewel die goedbeschouwd al niks meer voorstelde. Of dat beeld ook maar in de verte realistisch is, je kan er een lange discussie over voeren, maar feit is dat alle controle nu feitelijk door megabedrijven wordt uitgevoerd - en dat die ook ons stemgedrag beinvloeden. Allemaal in naam van het grote geld en zij die zich koning wanen - en juist door hen is deze verhaallijn zo ver uitgekauwd en misbruikt dat het toch nauwelijks meer mogelijk is om er nog iets van waardering voor te voelen.

Of er goed gespeeld wordt kan je in dit soort rariteitenkabinet eigenlijk nauwelijks zeggen. Maar de aanwezigheid van een Bob Hoskins of een Gordon Kaye - nog zonder onderkinnen - is wel erg grappig, net als de nogal onherkenbare De Niro.

Verder vind ik de film toch eigenlijk vooral erg gedateerd. Niet zozeer qua styling of beelden, maar het motief waar ik al over begon. Klagen over de overheid en bureaucratie is iets voor mensen die geen enkel begrip hebben voor wat de overheid doet, en dat past echt niet bij iemand als Gilliam die zijn carriere te danken heeft aan publieke gelden. Gelukkig dat hij zich later wel wat herpakt heeft.

Langdradig maar toch wel spannend.

Dat lijkt een tegenstelling, maar deze film laat zien dat dat niet zo hoeft te zijn. Want hoewel er maar weinig gebeurt, en al zeker geen spectaculaire actiescenes, is het toch intrigerend hoe het afloopt. Misschien niet puntje-van-je-stoel spannend, maar toch.

Chris Cooper speelt een mooie rol. Ryan Phillippe viel me ook niet tegen.

Niet heel leuk.

Op zich is het idee nog wel oke en sommige van de situaties werken ook wel. Maar er was kennelijk niet genoeg om een hele film mee vol te krijgen, en dan wordt het een beetje zeuren. Wellicht wat teveel om de hoofdrollen en de regie in een hand te hebben - de production values waren ook niet echt geweldig of zo.

Snel weer vergeten ook, ben ik bang.

Prachtige film. Heerlijk gespeeld door Audrey Hepburn, ondersteund door George Peppard. Met een heerlijk irritante bijrol van een bijna onherkenbaar toegetakelde Mickey Rooney.

Nou is het zeker niet zo dat je niets merkt van de leeftijd van de film - 50 jaar oud, nu - maar toch komt het geheel niet gedateerd op me over.

En, de beste acteur in de film is zonder enige twijfel Cat. Geniaal wat dat beest doet.

Coming of age in negen uur.

Geen standaard highschool film, en daarom misschien indertijd de hit die het toen was. De cast van een paar bratpackers zal daar ook wel wat aan bijgedragen hebben. Niet echt een slechte film of zo, maar dertig jaar later valt me toch wel op dat het script wat simplistisch en wat moralistisch is - er wordt nogal makkelijk ingespeeld op de stereotype tieneremoties. Waarvan de beste samenvatting wellicht in de film zelf uitgesproken wordt: ouders en kinderen kunnen niet goed met elkaar overweg, anders zouden ze wel bij elkaar blijven wonen.

Vooral naar het einde toe wordt het nog simplistischer, en neemt de film een paar al te makkelijke afslagen om tot het voorspelbare einde te komen. Jammer, dat had toch wel beter gekund. Net als het eindshot van Judd Nelson op het voetbalveld me net op het verkeerde moment doet herinneren aan nog wat flauwe en zwakke cinematografie. Haalt de film toch behoorlijk naar beneden.

Jeugdsentiment voel ik er ondertussen, dertig jaar later, niet echt meer bij. Aan de andere kant is het ook niet bepaald strafwerk om de film nog eens te zien.

Trage film over relatieproblemen en dergelijke. En je kan er zonder al te veel moeite waarschijnlijk ook nog wel allerlei diepere lagen in vinden. Moet dat? Ik vind van niet - ook in de bovenlaag is het een prettige film. Maar geen meesterwerk.

Robin Wright speelt in mijn ogen heel overtuigend de rol van een Zweedse die een niet al te goed vlottende relatie heeft met Jude Law - sommige van de details die daar een rol in spelen zijn misschien wel wat karikaturaal Zweeds, maar ook wel herkenbaar. Jude Law speelt zoals wel vaker gezegd zichzelf - of in ieder geval zoals we van hem wel vaker zien. Juliette Binoche vind ik in deze film niet op haar best - maar nog steeds veruit de beste van de film.

Minghella lijkt zich te specialiseren in films die een beetje voortkabbelen, The English Patient en Cold Mountain heb ik in ieder geval van hem gezien, en die lijken in dat opzicht best wel wat op deze film. Iets anders dat ze gemeen hebben is een stijl van beeldvoering die nog niet precies mooifilmerij is maar wel wat die kant uitgaat. In dit geval redt dat de film - anders was het voor mij toch wel een te lange zit geweest. Hoewel, een film met Juliette Binoche erin kan ik denk ik toch eigenlijk niet uitzetten.