Bonnard, Pierre et Marthe (2023)

Deze film doet alles goed. Bonnard is een mooi onderwerp voor een film - een van de belangrijkste schilders in het post-impressionisme, het ontstaan van de abstracte kunst, met een ontzagwekkend ouevre van werken over een tijdsspanne van meer dan 50 jaar. En toch vrij onbekend, en ietwat kleinerend wel “peintre du bonheur” genoemd, vanwege zijn voorkeur voor alledaagse onderwerpen. Toch blijkt hij nauwelijks een alledaags leven geleid te hebben, getuige deze film van Martin Provost. De cast is sowieso al onovertrefbaar. Vincent Macaigne is wellicht een van de beste acteurs die Frankrijk op dit moment heeft, en lijkt dan ook nog eens passabel op Bonnard. Cécile de France wellicht wat minder duidelijk op Marthe, maar dat compenseert ze met haar fijne spel en presence - wat een feest is het om die twee hun hoofdrollen te zien spelen, met het ene na het andere personage dat in de zijlijnen langskomt in hun leven terwijl we ondertussen spelenderwijs kennis maken met het werk van Bonnard en later Marthe, en hen zien groeien in hun kunst. Cinematografisch op een niveau wat past bij het onderwerp, en met een fijn krassend vioolmuziekje om de sleutelscenes mee te omlijsten. Dit is een soort film wat ik erg graag mag zien - verhalend sterk, mooi gespeeld en mooi in beeld gebracht, en leerzaam op een gebied waarvan je nog niet wist dat je het interessant zou vinden. Kwam er maar elke dag zo’n film uit.