Opinions

Een klimaatfeelgoodfilm.

En dat is niet negatief, wat mij betreft - sterker, er mogen van mij heel, heel veel meer van dit soort films gemaakt worden. Misschien dat het dan eindelijk eens doordringt dat geld niet gelukkig maakt en dat bezit een tamelijk triest iets is om na te streven.

De film drijft eigenlijk vooral op Radha Mitchell en Ilsa Fogg, die het grootste deel van het verhaal trekken. Jammer, ik had graag meer van Wasikowska gezien, en als je fan bent van Bana dan moet je wel erg goed opletten.

Toch, en hoe flauw en simplistisch het plotje misschien ook is, het werkt wel, en de beelden zijn zowel boven als onder water supermooi. En bij gebrek aan hectisch plot blijft er tijd over om te mijmeren waar het nou eigenlijk om draait in het leven, en hoe tijdelijk het allemaal is uiteindelijk. Nee, het gaat niet om een soort van rat race in het afvinken van bucket lijstjes, het gaat om wat je belangrijk vindt. De aarde, onze plek daarop, net ietsje netter achterlaten dan toen we aankwamen bijvoorbeeld.

Ik snap niets van het verhaal - als dat er al is. De beelden zijn niet echt mooi - leuk dat de cameraman of zoiets het idee van flares ondekt heeft, maar hoevaak moet je dat te zien krijgen? En hebben ze nou echt niet door dat een flare eigenlijk altijd betekent dat de rest van het beeld geen contrast meer heeft, en dus naar de kloten is? Dan, als er geacteerd wordt valt dat niet op bij gebrek aan verhaal en beelden. De muziek is af en toe wel aardig - maar ik ren nog niet meteen naar de winkel voor de soundtrack.

Het had allemaal geniaal kunnen zijn, maar in deze vorm is het niets. Enige pluspunt is dat het een voor mij nieuw genre is - de 'psychedelische western'. Moet nog eens denken of ik dat nou echt een pluspunt vind.

Gut gut wat een drama.

Veel gedoe, maar het veelbelovende begin en de dramatische titel lopen toch uit op een volstrekte anticlimax. Misschien leuk voor de betrokkenen, maar voor de kijker gaat het uiteindelijk allemaal om niets, de belofte wordt niet waargemaakt. Misschien niet onaardig gespeeld, maar het script laat de karakters net als het verhaal als een mislukte soufflé leeglopen - de anticlimax is al even weinig geloofwaardig als de bordkartonnen personages. Wat daarbij nog het meeste irriteert is de overdreven dramatische muziek - misschien passend voor bij een einde waarbij de last man standing de hand aan zichzelf slaat, maar zover komt het dus niet echt.

Mislukt.

Neuh, dit is 'm niet.

Visueel ziet de film er op zich hier en daar wel prettig uit - en Asia Argento doet ook echt geen pijn aan mijn ogen. Verder dan dat komt het helaas niet, het komt vooral op me over alsof er misschien wel een plan of een idee was maar dat dat gewoon mislukt is - zelfs wat dat plan dan was wordt me niet duidelijk.

Dat past overigens wel bij de rest van het oeuvre van Assayas - sommige van zijn films zijn erg fraai, en sommige zijn dat niet. Daardoor ook juist leuker als het een keer wel echt goed lukt.

Ouch.

Kennelijk had de regisseur zijn handen al vol aan het Jamaicaanse accent, want dat is zo'n beetje het enige wat lijkt te kloppen aan de hele film - waarbij ik wel moet zeggen dat ik niet bepaald een expert ben. Narratief wordt het allemaal niet zo heel erg boeiend gebracht als ik heel eerlijk ben, maar erger dan dat: de muziek van Marley komt er maar matigjes uit, het is gewoon een opluchting als tijdens de aftiteling de man zelf komt. Dat doet mij dan meteen de overtuiging aan dat dit gewoon een documentaire had moeten zijn, als film werkt het gewoon niet. Geen kat naar Ben-Adir, die kan je tenslotte niet kwalijk nemen dat het niet zo klinkt als de echte. Wel een serieuze fout van de regie en de productie, dit had gewoon anders gemoeten. Jammer, Marley verdient beter.

Zo slecht als je van de titel en de poster al verwachten kon. Super flauw, volslagen ongeloofwaardig maar niet op een goede manier, niet werkende grappen, geen enkele chemie tussen Green en Shields. Dat is het wel zo'n beetje. Green en Shields zijn ook nog eens niet erg best aan het spelen, de credits op dat vlak gaan naar de kinders.

Hoe ver is de huidige F1 afgedwaald van wat het was begin jaren-70. Ik begin er maar niet over.

Voor hier wellicht relevanter is hoe ver Al Pacino is afgedwaald van zijn kunnen als beginnende acteur hier, een jaartje of wat na Serpico. Nog jong en eager, en heel ver voordat de blurb over zijn method acting de kritiek op goedbeschouwd halve rolletjes doodsloeg.

In al die dimensies een sic gloria mundi, en daarmee eigenlijk verplicht kijkvoer voor wat nu dan weer even de orange army heet - het zielloze klapvee dat achter de hype aanloopt, maar nergens ook maar in de verte doorheeft waar het om gaat. Net als de hoofdpersoon in de film, met dank aan het boek van Erich Remarque. Een schrijver die niet vaak genoeg genoemd kan worden, want zijn werk was nog nooit zo relevant.

En voor Pacino wellicht een van zijn beste rollen, terwijl het van Keller overkomt alsof ze gewoon zonder moeite haar ding doet en evengoed een Pacino ver overklast. Wellicht ietwat geholpen door het script, het is niet echt de bedoeling dat de chauffeur/rijder/racer iets begrijpt van de emoties van waar het verhaal precies over gaat.

Dat vertaalt overigens prima naar de F1 van nu. Ik zie al die broekies echt op geen enkele manier iets in brengen tegen een vrouw van Keller's kaliber. En wellicht is dat ook precies wat er met de F1 mis is.

Bijna.

De opening belooft veel, en het einde is sterk. Wellicht dat wat daar tussen zit ook prima is, maar visueel staat dat me zodanig tegen dat ik het vooral een teleurstelling vind - en dat komt eigenlijk vooral door de lelijke neonkleurtjes om de mooie slanke hals van Sennott. Is het eerlijk om de film daar op af te rekenen? wellicht niet, aan de andere kant stoort het me bovenmatig.

Verder is het centrale punt van de film best leuk uitgewerkt en terecht, aan de andere kant ook wel een beetje cliche - het schreeuwt nogal om een 'ok boomer'. Even cliche.

De eerste helft is erg fraai, met een overtuigende Hurt en Turner die hun handen niet van elkaar af kunnen houden. Maar tegen de tijd dat de sinistere plannen gemaakt worden zakt het niveau wel wat - zowel van het plot dat begint te rammelen als het overtuigen van de hoofdrollen. Wel krijgen daarmee wat leuke bijrolletjes dan wat meer ruimte, zoals die van Ted Danson en Mickey Rourke.

Als neo-noir vond ik het toch wat aan de magere kant - eigenlijk vooral doordat de tweede helft wat teveel de broeierigheid en de hitte uit de titel verliest. Er zijn wel wat films te bedenken waarin dat beter werkt.

Best goed eigenlijk.

Jammer dat het nergens écht goed wordt, overigens, want dat was met deze enorme sterrencast wel mogelijk geweest denk je dan toch. Zelfs Madonna acteert behoorlijk en is daar echt niet het zwakke punt - dat is het script, wat ten onder gaat aan te weinig fantasie en te weinig lef. Ondanks het voorbeeld van Basic Instinct waar duidelijk van gejat en nageaapt wordt, en dan nog met zo’n overduidelijk mindere versie daarvan komen. Foutje van de regie lijkt me - en met 20/20 hindsight was inderdaad Uli Edel wellicht het zwakste punt van de schakel. Aan de andere kant is het ook zonder meer waar dat de film zelfs voor de eerste screening indertijd al door de critici werd afgesabeld, en ook dat heeft vanzelf wel een impact.

Toch, het blijft een vermakelijk en onderhoudend geheel, en nu alweer zoveel jaar verder is het vooral vermakelijk om de sterren-in-wording van toen terug te zien in een vroege rol. Dertig jaar geleden alweer, ai. En toch ook wel een triest en zorgelijk iets, hoe preuts en fundamentalistisch-Amerikaans de hele filmindustrie ondertussen alweer geworden is - waarbij zo’n ‘shame shame’ scene in GoT wel kan, maar een fris-gezonde partij n..ken niet door de censuur komt. Ook dat hoort bij de verrechtsing van de samenleving en de veel sterkere focus op het geloof die we uit die hoek opgedrongen krijgen.

Ondertussen is het zoals gezegd best leuk om de film weer te zien. En is het erg dat indertijd iedereen het maar niks vond - maar het wel gezien had, net zoals ze altijd de ‘artikelen’ in de playboy hadden gelezen? Wellicht niet - ik vertrouw Madonna er wel mee dat dit onderdeel van haar strategie was en het paste in wat ze toen van plan was, aanvullend op dat boek wat ze toen had en de styling van de concerten die ze toen gaf. En of Willem Dafoe er ooit van wakker gelegen heeft, van die nominatie voor de Golden Raspberry als Worst Actor? Nu in ieder geval vast niet meer.

Leonardo di Caprio is een heel goede acteur geworden, dit is echt niet de eerste film waarin hij dat laat zien. Russell Crowe kan het misschien ook wel, maar in deze film komt daar maar heel weinig uit.

Het verhaal zit ergens half tussen voortkabbelen en spannend in. Het is niet bepaald saai, maar echt heel interessant wordt het toch ook nergens. Ongeloofwaardig vind ik het eigenlijk niet, de dingen gaan wel zo ongeveer op dit soort manier denk ik eigenlijk. Maar dat maakt het nog niet tot een leuke film.

De hoofdpersonen worden me ook al niet echt sympathiek. En Ridley Scott heeft toch wel wat van zijn 'touch' verloren, lijkt het - mooie plaatjes zie ik hier toch niet echt de toon zetten.

Het einde is wel aardig.

Verder is het wel erg droef. Een verzameling irritante mensen die geen van allen iets interessants te brengen hebben. Nouja, Najib komt er nog wel mee weg, maar dat is dan ook wel de enige. En een piepklein rolletje voor Manouk van der Meulen - leuk om weer eens te zien. Voor de rest volstrekte tijdverspilling.

En wat me nou echt volstrekt ontgaat is waarom ik deze film indertijd heb bewaard.

Boer Peer is blijven steken in de vroege jaren-50. Als de Nederlandse versie van de Japanse soldaten in de wildernis van Azie, zonder begrip van de wereld die zonder hen verder gegaan is.

Als documentaire wel een beetje eenzijdig en beperkt. Wellicht dat het een goede keuze is om Peer voor zichzelf te laten spreken en daar geen weerwoord of duiding aan te willen geven, maar daar staat tegenover dat het resultaat daar toch wat dun bij blijft. Als Jongbloed er inderdaad 8 jaar aan gewerkt heeft zou je toch net iets meer verwachten.

Alweer een tijdje geleden gezien, en dat was best een leuke avond in de bios. Volle zaal met ademloos kijkende mensen, en ik ook. Maar eens ik de zaal uit kwam begon het wel wat te knagen - dat de film een kleine dichterlijke vrijheid neemt was me al wel duidelijk, maar pas na een tijdje begon ik me langzaam te herinneren dat de volgorde toch echt anders was van een paar van de events in de film. En ja, als je er dan een heel klein beetje induikt blijkt dat er wel heel veel dingen niet echt kloppen. Of zelfs echt niet.

Waar de film leuk in slaagt is om een sprookje te weven rond Queen en het ontstaan van de liedjes. Dat dat ook echt een sprookje is is ook wel duidelijk. Nou zou je daar vrede mee kunnen hebben, maar ja, ik heb het nooit zo op geschiedsvervalsing. En waarom de bandleden als brave huisvaders worden afgeschilderd, en Freddie als enige wat queer mag zijn - maar dan wel een beetje calvinistisch terughoudend. Ook niet echt helemaal zoals het echt was, dacht ik toch. Captain Pervert legt de vinger daarmee precies op de zere plek - het is allemaal te gelikt, te braaf, en te mooi. En als ik ook maar even terugdenk aan die tijd, dan was er toch echt een ander geluid te horen. Ook zonder social media kwam dat wel door.

En dat is dan waar ik na een paar weekjes mijmeren op uitkom, als samenvatting. Een leuk en sterk verteld sprookje. Met een vrijwel perfecte cast voor de bandleden, en veel beter dan je zou kunnen verwachten voor de rol van Freddie Mercury. Maar met Queen heeft het denk ik bitter weinig te maken.

Best leuk.

Niet dat het allemaal heel erg klopt of geloofwaardig is, en in de ontknoping zitten er nogal wat stevige plotholes in het verhaal. Maar, totdat het zover is wordt het spannend verteld, en Pierre Niney zet een prima nerd neer - wellicht wel wat geholpen door zijn google-glasses uitstraling, of is het Snowden waar ik mee in de war ben. Lou de Laâge komt aan de andere kant wat weinig uit de verf, en de bijrol van Dussollier vond ik ook niet zo indrukwekkend.

Tsja.

Twee hipsters als laatste mensen op de aarde. Dat kan dan bij voorbaat eigenlijk al niet meer goed komen, bedenk ik me achteraf pas. Wel de belofte van een mooi mysterie, maar er komt wat weinig uit. Zoals de term bokeh vrij vertaald kan worden - de voorgrond is wel scherp in beeld, maar verder is alles onduidelijk. Geen diepere laag in dit geval. En ja, de IJslandse natuur is prachtig, maar aan de andere kant komen precies ook weer dat stelletje cliches langs waardoor ik me echt afvraag of het wel de moeite is om daar ooit nog heen te gaan. Wéér dat stomme vliegtuig.

De acteurs - en dat zijn eigenlijk alleen Monroe en O'Leary - vallen in een paar van de scenes vrij hard door de mand. Het nonverbale gaat ze nog redelijk af, maar een groter of traditioneel beroep op vakkunst of talent wordt niet ingevuld. Dat is toch wel een behoorlijke miskleun van de regie vind ik dan, dat had anders opgelost moeten worden - zo zet je zowel voor de regie zelf als voor de acteurs een slecht visitekaartje in de etalage.

Het merkwaardige levensverhaal van de heer en mevrouw Derek heeft een paar twijfelachtige filmpjes opgeleverd, waarin het lichaam van Bo de hoofdrol speelt en je vooral verder niet op de inhoud letten moet. Ook in dit voorbeeld, een verhaal waar een bouquetreeksauteur zich voor doodschamen zou verfilmd op een amateuristisch-trieste manier. Ook nogal twijfelachtig de manier waarop D'Abo in de film rondloopt - niet alleen wordt ze gepresenteerd als 14, ouder dan 15 kan ze niet geweest zijn. Misschien dat dat in de ogen van John&Bo door de beugel kon, en de zeitgeist was toen ook iets anders dan nu - maar fout blijft het.

En dan het stierengevecht-gedoe nog. Tenenkrommend, en dat is bij mij dan vooral omdat de hoorns van de stieren verminkt zijn - en het uberhaupt ook nogal scharminkelige beesten zijn. Ik wil er nog wel ietwat in mee dat het een eeuwenoud ritueel is, een spel met leven en dood, maar de stier moet dan wel een serieuze kans krijgen. Niet dit respectloze gepruts. En dat geldt eigenlijk voor de hele film wel.

Een erg sterke en audiovisueel af en toe geniale documentaire - precies zoals ik een documentaire graag zie, zonder uitleggerige voice over en al helemaal zonder talking heads. Zeker in het begin perfect mooi gedaan, met de ge-ontmenselijkte parades op een vlot muziekje. De absurditeit spat er van af. Dat niveau blijft helaas niet tot het einde zo, maar toch is de rest ook zeker goed gedaan.

De vergelijking met Koyaanisqatsi ligt erg voor de hand maar gaat ook nogal mank, in mijn ogen. Ten eerste omdat de muziek in die serie me absoluut nooit gelegen heeft, maar ook de pretentie ervan. Die zie ik in The Bomb helemaal niet, en dat maakt echt een enorm verschil.

Wellicht leuk om deze samen met Oppenheimer als double bill te zien, als echte nerdy atoombomavond. Twee heel verschillende benaderingen van hetzelfde idee - de waanzin van de mensheid.

Best wel een trieste film.

Over het bombardement van Rotterdam zou je eigenlijk hopen een integere oorlogsfilm te zien. Met voldoende aandacht voor het militaire aspect, en ook - vooral - voldoende inzicht in de manier waarop door de Duitsers het bombarderen van een burgerdoel als politiek pressiemiddel gebruikt werd. Dat was toen nog ietwat nieuw, wel na Guernica maar toch op een wat andere schaal.

Als je dan eens in Rotterdam rondloopt, en de lelijke nieuwbouw in het centrum in je opneemt - en het contrast daarmee, de vriendelijke buurtjes voorbij de brandgrens, dan is het me eigenlijk een raadsel hoe we ooit weer tot een normale verstandhouding tussen de volken kunnen komen. Het is gewoon te erg, dit litteken van de stad. Dat nog steeds, zestig of zeventig jaar later nog zo voelbaar is. En daarmee ook wel heel persoonlijk - want, ik heb het bombardement dan wel niet meegemaakt, ik ben wel opgegroeid tussen de mensen die dat wel hebben, en hun normen en waarden heb ik meegekregen.

Maargoed, terug naar de film. Een suf romantisch verhaaltje als saus over een historische tragedie. Respectloos gebruik makend van het tragische lot van de stad, de historische kern van Rotterdam en de mensen die daar hun bestaan opgebouwd hadden. Meeliftend op de nihilistische terroristen van het Duitse regime.

Triest, ik zei het al. Als er nog iets van integriteit, van documentaire vastheid in te herkennen was geweest. Maar nee, deze film gaat voor het goedkope verhaal, de platte en hersenloze versie, een suf romantisch verhaaltje boven de realiteit - de tragiek van de dood van een stad.

Respectloos, dat is het woord wel.

Een gewone film.

Gisteren een ogenschijnlijk vergelijkbare film gezien, Strategic Air Command (1955). Bijna hetzelfde verhaal. Maar waar die film erg ver doorschiet in de aandacht voor de vliegtuigen en het verhaal in de film bijna volstrekt negeert, is deze film voorzien van een daadwerkelijk verhaal. Het past dan wel op een luciferdoosje, maar het is er wel. En er is zelfs best veel ruimte voor - voor de relaties in het gezin van Chuck, de emoties van de beschermende vader tegenover zijn opgroeiende dochter, en de ongemakkelijke omgang met de man die misschien wel zijn schoonzoon gaat worden, maar ook zijn baas is.

Gelukkig blijft het allemaal best oppervlakkig, en western-achtig simpel en rechtdoorzee. Maar de hoeveelheid verhaal die er nu is leidt al heel erg af van de hoofdzaak - want zijn dat niet de vliegtuigen, de strakblauwe lucht, de bommen en de neopatriottische bedoening daaromheen. Het verhaaltje over de mensen, de liefde, de relaties - wat brengt het, dat niet al in elk boeketreeksje staat. Is daardoor de veel extremere, meer gefocuste, en meer cult-achtige Strategic Air Command uiteindelijk ruim vijftig jaar later niet de betere film?

Deze film heeft daar tegenover dan wel weer een paar mooie rollen. Karl Malden zet in ieder geval een heel goede en supersympathieke sergeant neer. Daar is echt weinig tegen in te brengen. En Efrem Zimbalist komt ook goed weg met zijn karakterswitch van rotzak naar ideale schoonzoon. Maar de echte troef is een mooiere, en meer passend bij een cultstatus: de onvergetelijke Natalie Wood doet mee. Helaas niet in zo'n mooie hoofdrol als de poster belooft. Maar toch - het geeft de film net een klein beetje iets bijzonders. Waar ik eigenlijk die inbreng, het bijzondere, het interessante verwacht had van de B-52 is het toch vooral Natalie die daarmee wegloopt. Had ze nou maar een echte hoofdrol gehad, dan was het een heel interessante film geweest. Nu is het meer een allegaartje dat veel belooft en maar weinig waar kan maken.

Want net als Natalie komen ook de vliegtuigen minder op de voorgrond dan de poster belooft. Nog net niet helemaal beeldvulling. Zo indrukwekkend als in Strategic Air Command wordt het nergens. Jammer eigenlijk - het voelt toch een beetje als een teleurstelling, als je ze in deze volgorde ziet. Andersom was misschien beter geweest. Want dit is zeker geen slechte film, maar iets veel ergers nog dan dat - het is een vrij gewone film. Te weinig willen kiezen, te weinig focus.

Vergeetbaar.

Uit de oude doos, uit de tijd dat Angelina Jolie nog geen raar vouwtje in haar lip had en nog een mooie frisse meid was. En een onderhoudende film, vakkundig en spannend in elkaar gezet waardoor het zwakkige plot niet heel erg opvalt. Tot het einde van de film dan, want dat is nogal aan de flauwe kant. Wel met een paar mooie spectaculaire scenes voor Denzel Washington, die puik werk aflevert. Net als Angelina trouwens.

Under the Tuscan Sun was een heerlijke film. Maar of het de jaren zijn? deze is dat niet, en Diane Lane lijkt zich geen moment op haar gemak te voelen onder de Franse zon en de charmes van Arnaud Viard. Daar staat dan wel tegenover dat het verhaal meerdere locaties aandoet waar ik met mijn meissie langsgeweest ben, en dat is dan toch wel weer grappig.

Over de rol van Viard, en daar tegenover de erg karikaturale Baldwin, ach, je kan er alles van vinden. Maar de oplettende kijker ziet natuurlijk dat hij, in tegenstelling tot wat mijn voorganger meent, als echte gentleman alles betaalt.

Deze film doet alles goed.

Bonnard is een mooi onderwerp voor een film - een van de belangrijkste schilders in het post-impressionisme, het ontstaan van de abstracte kunst, met een ontzagwekkend ouevre van werken over een tijdsspanne van meer dan 50 jaar. En toch vrij onbekend, en ietwat kleinerend wel “peintre du bonheur” genoemd, vanwege zijn voorkeur voor alledaagse onderwerpen. Toch blijkt hij nauwelijks een alledaags leven geleid te hebben, getuige deze film van Martin Provost.

De cast is sowieso al onovertrefbaar. Vincent Macaigne is wellicht een van de beste acteurs die Frankrijk op dit moment heeft, en lijkt dan ook nog eens passabel op Bonnard. Cécile de France wellicht wat minder duidelijk op Marthe, maar dat compenseert ze met haar fijne spel en presence - wat een feest is het om die twee hun hoofdrollen te zien spelen, met het ene na het andere personage dat in de zijlijnen langskomt in hun leven terwijl we ondertussen spelenderwijs kennis maken met het werk van Bonnard en later Marthe, en hen zien groeien in hun kunst. Cinematografisch op een niveau wat past bij het onderwerp, en met een fijn krassend vioolmuziekje om de sleutelscenes mee te omlijsten.

Dit is een soort film wat ik erg graag mag zien - verhalend sterk, mooi gespeeld en mooi in beeld gebracht, en leerzaam op een gebied waarvan je nog niet wist dat je het interessant zou vinden. Kwam er maar elke dag zo’n film uit.

Een wat flauwe klucht rondom het systeem van het Franse puntenrijbewijs, met verwikkelingen alom en niet in het minst over het Bretonse dialect waarin Soazig (spreek uit Söze) een voornaam is en Kaer zoiets van ‘schip’ betekent. Vermakelijk voor een regenachtige middag, maar niet echt meer dan dat.

«Je vous parle de cinéma, vous me parlez de météo. Au revoir.»

Ondanks deze toch jaloersmakend geniale quote van Godard is Bonnie and Clyde uiteindelijk een nogal Franse film geworden. Een soort Nouvelle Vague, maar dan in Amerika - overduidelijk meegelift op de indruk die Truffaud en Godard op Beatty hadden achtergelaten. Dat komt terug in het einde, in de lompe en achteloze manier waarmee de gebeurtenissen doorheen de film worden uitgebeeld. Maar vooral ook in het nihilisme van de karakters, die ondergeschikt worden gemaakt aan de vertelling net als de historische feiten dat worden. Een goed verhaal heeft tenslotte geen feiten nodig. Of in de woorden van Blanche Barrow That film made me look like a screaming horse's ass! De film doet dan ook nergens een beroep op feitelijkheid - wie er een paar tellen bij nadenkt snapt dat al. Net zoals sprookjes als Roodkapje en Moeder de Gans dat niet doen. De film is een parabel, een spel met de werkelijkheid zoals Shakespeare dat al deed, zoals de schrijvers in de oudheid dat deden van Homerus tot Herodotus. Daarmee ook direct de weerlegging van elke vergelijking met het postfactualisme van nu - een parabel hoeft zich niet aan feiten te houden, en is duidelijk iets anders dan het verdraaien daarvan.

Wellicht het meest noemenswaard is de rol van Beatty in de wordingsgeschiedenis van de film. Het lef om de Nouvelle Vague naar de VS te halen is toch als een trap in de edele delen van Hollywood, en om daar vervolgens een succes van te maken pas echt onvergefelijk. Dat hij daar uiteindelijk toch mee weggekomen is is op zich al een ongekende overwinning op de Amerikaanse truttigheid, en behalve dat lanceerde het ook nog eens de carrieres van Faye Dunaway en Gene Hackman - die beiden erg, erg indrukwekkende scenes hebben in de film. Als acteur, bedoel ik dan. En ook Gene Wilder, al moet ik zeggen dat ik dat dan eerder een afgrijselijke vergissing vind, want hier is hij al grotendeels teveel en te irritant.

Beeld en geluid zijn ook wel zo ongeveer ongeevenaard voor die tijd, en nog steeds indrukwekkend. Kom er eens om, zo'n scene als Beatty en Dunaway in het maisveld, of direct daarna, de scene met Bonnie's moeder en de vervreemdende beelden in de zonsondergang. Had de film gewerkt met een andere actrice dan Dunaway, met haar verblindend mooie smoeltje? Had de film gewerkt met andere bijrollen dan die van Hackman, van Parsons, van Evans?

Een antwoord daarop is niet nodig, maar ook niet mogelijk. Soms staan de sterren bij elkaar, en of dat een kwestie van talent, geluk, hard werk of toeval is lijkt daar maar weinig voor uit te maken.

Indertijd gezien en toen vond ik het een heel erg goeie film.

Nu nog steeds wel. Maar de charme is er toch een beetje vanaf. Misschien is dat voor een deel wel omdat de jaren-70 disco sfeer - inclusief bijbehorende muziek - me erg makkelijk irriteert; het hoort misschien wel perfect bij de setting van het verhaal, maar daarom vind ik het nog niet mooi of fijn. En voor een deel misschien ook wel door de toch wat documentaire benadering van het levensverhaal - erg mooi gedaan, maar toch ook wat weinig verrassend. Zeker als je de film al eens gezien hebt.

Toch wel erg mooi gedaan. De hele rij acteurs die langskomt alleen al - da's toch wel echt knap werk om die bij elkaar te krijgen, en zo perfect te laten spelen ook. Daar zit echt weinig mogelijkheid tot kritiek in. Heather Graham en Julianne Moore zijn wellicht de mooiste pornosterren ooit. Burt Reynolds als de sleazy pornobaas overtuigt perfect. Mark Wahlberg als de ietwat domme jonge hond is onovertroffen.

Maar waar ik mee blijf zitten is dat er weinig verrassing in zit. Slecht herkijkbaar, kennelijk.

Deze film levert het bewijs van de stelling dat je met een heleboel geniale acteurs nog steeds een slechte film maken kan. Want dat is het - een slechte film.

Het verhaal heeft op zich potentieel genoeg, maar maakt geen keuzes en vertilt zich daardoor. De contradicties tussen geld en bezit, hebberigheid en liefhebben, kunst en prutsen, commercie en lijden - ze zitten er allemaal in, maar geen van alle komen ze behoorlijk uit de verf.

Christopher Lee zet een aangenaam personage neer. Als een van de weinigen, en misschien is hij daar eigenlijk wel helemaal alleen in. Die trap krijgt de kunstwereld wel na - de enige die ietwat sympathiek overkomt is de eigenaar die zijn kunst rechtstreeks van de kunstenaar koopt. De rest is amoreel, geldbelust, oneerlijk, en waarschijnlijk nog meer dan dat - en allemaal tegelijk zonodig.

Wat de film dan nog overblijft is de visuele aanwezigheid van Heather Graham en Amanda Seyfried. Toch wat mager.

Ik heb het niet met post-apocalyptische films de laatste tijd - het lijkt erop alsof de makers erop vertrouwen dat het schokeffect ("oh, wat erg") wel genoeg zal zijn. Ook deze film heeft weer zonodig kannibalen ondanks dat dat eigenlijk niks toevoegt. Ook deze film gebruikt een gebrek aan kleur bij wijze van "hippe" beeldtaal - ik vind het vooral erg lelijk. De trucerij met het veel te harde contrast klopt wetenschappelijk denk ik niet - dat zou dan moeten wijzen op een dunnere dampkring met minder vocht, maar het stikt de hele tijd van de wolken - maar op zich is dat als gimmick wel goed bedacht. Dat effect had in het verhaal op talloze manieren gebruikt kunnen worden om een soort nadruk te leggen, een soort hogere attentie aan te geven - maar kennelijk was dat teveel moeite. Gemiste kans - en een voorbeeld van alle kansen die de film laat liggen.

Een klein pluspuntje vind ik dan nog dat als je echt duf genoeg bent om op de ontknoping te blijven wachten, je tenminste nog een paar kleine verrassinkjes in het plot krijgt - dat verder denk ik aan alle kanten rammelt. Is het de moeite waard om daar over na te gaan denken, verklaringen in te zoeken? Ik vind van niet - het basisgegeven van het verhaal, de bijbel (toch verreweg het meest gedrukte boek ooit) is nergens meer te vinden, behalve een enkele kopie in Braille en moet naar een wederopbouwcentrum gebracht worden is al dermate gezocht dat je het alleen als een allegorie kan opvatten - en op die manier kan je toch alles wel aan elkaar verklaren.

Denzel Washington speelt zijn gewone vlakke rol, maar wel goed, vind ik - dat valt op, meestal irriteert hij me mateloos.

De film vertelt een boek wat geen vertaling nodig heeft. Voorspelbaar tot de laatste minuut, flauwzoet en zonder enige verrassing. Echegui speelt wel aardig, Clafin redt het alleen door zijn bekakte Engelse accent. De schattigheid die de twee op die foto met het hartje uitstralen wordt in de film niet echt gehaald.

The Book of Vision.

Carlo Hinterman's tweede 'echte' optreden als regisseur - en het eerste was twintig jaar eerder, en dat was een documentaire over Terrence Malick. En Terrence Malick is dan weer producent van deze film. Zoals Cath Clarke opmerkt in haar review in The Guardian, je zou denken dat Hinterman Malick's grootste fan is - en inderdaad, spot de poster van Badlands.

Toch is het beslist geen zielloos of karakterloos na-apen wat deze film doet - sterker nog, de van Malick zo gekende stijl ontbreekt volledig. Wel draait de film veel meer om de beelden en de emoties die die oproepen dan om een traditioneel verteld narratief - ofwel dat, ofwel ik ben te duf om er veel van te snappen. Erg is dat misschien overigens niet, want de beelden zijn af en toe overweldigend mooi en soms ook onwerelds, vervreemdend en scheppen daarmee een nogal onvergelijkbare sfeer. Of wellicht kan je ook gewoon zeggen dat Hinterman zich enorm vertild heeft aan een overduidelijk mislukte poging.

De cast is in ieder geval erg fijn - voorop Lotte Verbeek die met haar wat etherische uitstraling perfect in de beelden past - wat zei ik ook alweer, overweldigend en onwerelds mooi. Met gepast tegenspel van Charles Dance, die ik wel eens de mooiste man van het Britse acteursgilde genoemd heb. Jammer dat zijn talent er net wat weinig uit komt, het is allemaal goed, daar niet van - maar niet overweldigend goed, en we weten dat hij dat wel in zich heeft.

Zo gaat het eigenlijk ook met alle andere aspecten. Sommige van de details zijn perfect, maar er komt niet echt een overtuigend en consistent geheel uit. Maar het is evengoed een feest om naar te kijken, en te mijmeren dat net als het onderwerp wat Hinterman wellicht probeert te behandelen, een daadwerkelijk begrip van het geheel ons wellicht niet gegeven is.