Opinions

Blucher (1988).

Een film waar ik per ongeluk bij terecht kwam terwijl ik op zoek was naar informatie over Blucher (2025). Behalve de naam en een kleine bijrol voor het schip hebben de films verder ongeveer geen enkele overeenkomst; dit is een wat stereotype jaren-80 tv-film die alle gebruikelijke cliches over wrakduiken - nouja behalve die haai - koppelt aan een samenzwering van evil Duitsers en Noorse landverraders. Best onderhoudend en vlot gebracht, maar ook wel ietwat een sprookje - met een maximale duiktijd van 7 minuten een 200 meter lang schip dat ondersteboven op de bodem ligt doorzoeken, en dan meteen bij je eerste duik? Ja hoor, tuurlijk. Toch, er zijn bepaald slechtere werkjes in het genre.

Er komen de laatste jaren nogal wat films uit Noorwegen over de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog, en over het algemeen zijn dat prima films - kennelijk wordt de lat daarvoor best hoog gelegd, en wat ook helpt is dat de details van dat stukje oorlogsgeschiedenis bij ons niet zo heel goed bekend is. Terwijl er toch een heleboel te vertellen valt, zo blijkt. Dit specifieke onderwerp kwam ook al langs in de wat bredere beschouwing van Kongens Nei (2016), maar Blucher (2025) zoomt meer in op de Slag van de Drøbaksonde en de rol van Birger Eriksen daarin.

Regisseur Fahre legt de nadruk nogal sterk op de Noorse kant van het verhaal - en neemt nogal de tijd voor de haperende en aarzelende politieke en militaire gang van zaken, en om dat nog maar eens te benadrukken wordt er ook een raamconstructie met de onderzoekscommissie na de oorlog, die bepaald niet overtuigd was van de juistheid van zijn handelen - maar niet zoals hij zelf gedacht had over het begin van de actie. Voor zover het met een korte blik op de (Noorse) wikipedia te verifieren valt houdt Fahre zich daar vrij scherp mee aan wat er nu nog aan feiten beschikbaar is.

Eriksen wordt gepast ouderwets en patriarchaal gespeeld door Bjørn Sundquist, die hem neerzet als een wat brommelige oude ijzervreter die alleen als zijn dochter in de buurt is een beetje ontdooit. Dat en de fraaie scenes van het oude fort in actie maken de film de moeite waard.

Wellicht actueler dan ooit.

Terwijl de Nederlandse asielopvang de ene genante headline na de andere genereert, hebben we het op individueel niveau nog steeds over mensen die hun leven vorm proberen te geven op een normale en veilige manier, terwijl dat overduidelijk niet lukt waar ze ooit vandaan gekomen zijn - gisteren, of dertig jaar geleden. In de Amerikaanse variant is het helemaal al een absurd gedoe, als je bedenkt dat alleen de, ehh, Indigenous Peoples of the Americas en/of de First Nations daar eigenlijk recht van spreken hebben. Maar bij ons is het eigenlijk niet zo heel anders. Welk recht hebben wij eigenlijk op deze plek? En wat hebben wij er dan voor gedaan om dat recht te verdienen? En ik begin al maar helemaal niet over wat we als samenleving als plicht hebben, of wat ons vanuit onze voorvaderen opgedragen is - al is het dan maar via de geloofsovertuigingen. Hebt uw naaste lief - moet je in een god geloven om daar waarde aan te hechten? Of, als ik dat maar even simpel omdraai, snap je je geloof nog wel als je dat niet uitoefent?

Ik ben ondertussen 56 jaar oud, en heb in die tijd een heleboel vluchtelingen meegemaakt - uit Vietnam, Koerdistan, Syrie, Ambon, Ethiopie, Iran, Afghanistan. Allemaal, zonder een enkele uitzondering, mensen die gevlucht zijn uit een situatie die overduidelijk onhoudbaar was. Allemaal, zonder een enkele uitzondering, met volle inzet bereid om het beste van hun situatie te maken, meer dan bereid om elke denkbare tegenprestatie te leveren voor de vaak nogal magere ontvangst die ze 'genoten' hebben. Van een luilekkerland is al sinds begin jaren 80 geen enkele sprake meer. Ja, je krijgt onderdak als asielzoeker, maar in een hok waar een gewone Nederlander of student niet wonen wil. Van de toelage die je krijgt kan je letterlijk niks anders dan droog brood eten. En werken, dat willen de meesten heel graag - en vaak hebben ze een hele waslijst aan diploma's en ervaring. Maar mogen en de kans krijgen is een heel ander verhaal.

Oh wacht, het ging over de film. Het geval van Antonio is nog veel absurder dan wat we hier al te ver vinden gaan - het zal je maar gebeuren, dat je vanaf je 3e levensjaar ergens woont, en vervolgens na ruim dertig jaar te horen krijgt dat je geen verblijfsvergunning hebt. Maar natuurlijk staat er meteen iemand klaar om te zeggen 'ach ja, zie je wel een crimineel'. Dan zeg ik, zoek je eigen stamboom eens even door, of daar niet toevallig iemand tussen zit die een tijdje op Havenstraat 6 gewoond heeft. Verder dan de tweede rang hoef je niet te zoeken gemiddeld.

Ehh, ohja, de film dus. Mooie rollen voor LeBlanc en Vikander - niet alleen dat ze in de eindscene en vergelijkbare tranentrekkerij erg effectief zijn, maar ook elk voor zich overtuigen in hun rol. De film doet verder verdienstelijk werk om dat in een kader te zetten, in een dienstig en geloofwaardig narratief te brengen. Een narratief dat geloofwaardig is omdat je al bij voorbaat weet dat er talloze mensen zijn die dit, of nog veel erger meegemaakt hebben. Of nu nog steeds meemaken.

Waar ik dan ondanks al deze ellende weer een klein beetje blij van word, als ik mijn dagelijkse boodschappen ga doen kom ik langs de plek van de Vietnamese bootvluchtelingen, je weet nog wel, van de jaren 70 en 80. Super aardige en nette mensen, altijd bezig om hun stekkie beter, mooier en netter te maken - maar ook altijd tijd voor een groet en een blije lach als ze me langs zien komen. Dan ben ik toch soms weer een beetje trots op mijn land.

Eindelijk weer eens een superheldenfilm van de oude stempel - het MCU negeer ik maar, want dat is zo’n verzameling loze cliches geworden dat ik dat niet meer bijbenen kan - welk deel van welk volstrekt oninteressant en zinloos verhaal is het deze week weer. Dan is deze een verademing, met een bijna-originele held, een bijna-originele oom als side kick. En wat verhulde maatschappijkritiek ook nog om er wat diepgang aan te geven.

Niet dat dat het nou tot een erg goeie film maakt, want ook deze verliest zich veel te veel in de superhero gimmicks en de actie. Superhelden staan bijna bovenaan de lijst trucs van luie screenwriters - mind control en time travel zijn nog erger, maar daar houdt het dan ook wel mee op.

Aan de andere kant zijn Mariduena en Marquezine wel een leuk en fris stel om de onzin aan op te hangen, en de side kick rollen zijn ook best goed ingevuld, al is Lopez wel op het randje van écht te veel. Het levert een aardige film op, geschikt voor een avond waarop je wel vermaakt wil worden, maar geen zin hebt in een échte film - zo een die ergens over gaat, zeg maar.

Het regent buiten, dus een mooi moment om een leuk vrolijk filmpje uit een warm land met strakblauwe hemels op te zetten. Op het strand met Kate Bosworth, niks mis mee.

Dan is het niet zo erg dat het verhaal niets voorstelt, het geheel nogal gemakzuchtig de uitgetreden paden bewandelt en niets nieuws te brengen heeft. Je moet niet altijd iets nieuws willen.

Lang niet zo leuk als het origineel, houterig geacteerd en met een verschikkelijk suf verhaal. Maar als je daar niet al te veel op let, het geluid en de ondertitels uitzet en vooral naar de beelden kijkt is het nog wel uit te houden... want dan lijkt het een reclamefilmpje voor een strandvakantie. Misschien helpt het weer daar ook bij... want regenachtige avonden genoeg deze zomer.

Woody Allen.

De man die op een enorme schare fans mag rekenen, die zelfs bij wat zijzelf een 'mindere Allen' vinden nog bovengemiddeld hoog scoren. Helaas, ik hoor daar niet bij. Waarom kijk je dan naar zijn films, wordt er wel eens gevraagd... nou, omdat je volgens mij een goede film meer waardeert als je af en toe ook eens een slechte ziet.

Waar de fanboys en -girls als regel over doordraven is dat er in Allen's films zulke mooie dialogen zitten. Ik zie het niet. Noem me eens een citaat, en dan een die we allemaal over tien jaar nog foutloos op kunnen zeggen - zoals de tekst van Lucius in Pulp Fiction. Hoeft niet eens van deze film, mag ook van de vorige twee. Zou me verbazen als dat iemand lukt.

Maargoed, laat ik het over deze film zelf hebben. Een stelletje door-en-door onsympathieke personen, die hun oninteressante leven op een onhandige manier verprutsen. Nauwelijks de moeite waard om een uur of anderhalf van je leven aan te verspillen. En dan nog met een ietwat moralistische nadreun als einde. Tsja, ik zal er wel iemand mee tegen de schenen schoppen, maar ik ben er echt niet kapot van. Het plot is nogal erg geïnspireerd op de klassiekers, A Streetcar Named Desire wordt daarbij genoemd, maar het is aan de andere kant ook wel zo volslagen cliché dat er wel meer voorbeelden van te vinden zijn. Het stereotype van rijk en geld kwijt, arm en gelukkig is tenslotte zo uitgetreden als wat - het enige verschil is dat in deze film iedereen onsympathiek, ongelukkig, en egoïstisch is.

Qua acteren, Cate Blanchet doet het niet onaardig, speelt een weinig verheffend karakter en laat daarbij een hele serie emoties en weinig flatteuze gezichten zien. Toch kan ik het geen acteursfilm vinden, het verhaal trekt daarvoor teveel aandacht naar zich toe, leidt af. En hoewel de kleinere bijrollen op zich goed gespeeld worden, valt Alec Baldwin af en toe behoorlijk door de mand, hij staat in een aantal scenes nogal erg zijn lines af te draaien. Net als Bobby Canavale overigens.

Ook in de montage af en toe een slordigheidje. Wellicht iets waar ik anders overheen zou kijken, maar het gedweep met Allen maakt me daar toch wat kritischer op dan gemiddeld. Tenslotte, alle meningen ten spijt, ik kan er echt niks meer in zien dan een slordig en liefdeloos gemaakte film.

Maargoed, ik heb me er dan ook bij neergelegd. Woody Allen is mijn ding niet.

Ai, is dat alweer zolang geleden. Ik herinner me nog prima welk een indruk deze film indertijd maakte toen hij - ongetwijfeld door Veronica - op de tv uitgezonden werd. Bijna blote mensen op tv, en dan nog voor middernacht ook, ongehoord. Maar eens even opgezocht omdat ik een echt tenenkrommend slechte film met Brooke Shields zag op Netflix - even als contrast, zeg maar.

En ergens heeft de film op mij kennelijk indertijd wel zoveel indruk gemaakt dat ik er een zwak voor Brooke Shields aan overgehouden heb. Misschien niet de beste actrice ooit, maar ik mocht haar altijd graag zien - al kan ik me eigenlijk ook nauwelijks een film herinneren waar ze in gespeeld heeft. Die serie Suddenly Susan wel, maar daar staat me ook niet zo heel veel meer van bij. Nog net wel dat ik daar graag op zondagavond naar keek, einde van het weekeind, morgen weer de sleur in - zoiets. Niet heel spannend, maar wel leuk kijken.

Net zoals bij deze film dan, want bij de herziening blijkt het toch allemaal nogal braaf en kinderlijk te zijn. Leuke plaatjes van een mooi eiland en strak blauwe hemels, en de bos haar van Brooke die alles keurig door de filmkeuring heen helpt. Moeilijk om nog te begrijpen waarom daar indertijd iets van gevonden werd.

Uit sentiment dan maar 3*, niet echt vanwege de verdiensten van de film zelf.

De musical is een wat moeizaam genre voor me - meestal is het typische soort muziek wat daar bij hoort echt niet mijn smaak. Een film over een musicalschrijver is dus wellicht wat te ver, te veel. Maar als het daar nou bij gebleven was had ik het wellicht nog kunnen hebben, maar dit is een praatfilm waarin een musicalschrijver zich onbegrenst autobio graaft in de onderkrochten van Hollywood - en dan komt zo ongeveer alles waar ik een bloedhekel aan heb samen. Hollywoodesk navelstaren in een musical, verteld door een vies oud mannetje met plakkerig haar over zijn kale kop heen. Daar kan geen Qualley tegen op.

In technische zin is het nog wel waarneembaar dat er af en toe aardig geacteerd wordt. Maar had dat dan in een andere film gedaan, denk ik dan. En was Linklater ons niet nog een vervolg van zijn before-serie schuldig? Dat zou al gauw interessanter zijn dan dit.

Oh, de soundtrack is me als nagels op een schoolbord, en niet alleen door de liedjes. Meh, wat een gezapigheid.

Een klimaatfeelgoodfilm.

En dat is niet negatief, wat mij betreft - sterker, er mogen van mij heel, heel veel meer van dit soort films gemaakt worden. Misschien dat het dan eindelijk eens doordringt dat geld niet gelukkig maakt en dat bezit een tamelijk triest iets is om na te streven.

De film drijft eigenlijk vooral op Radha Mitchell en Ilsa Fogg, die het grootste deel van het verhaal trekken. Jammer, ik had graag meer van Wasikowska gezien, en als je fan bent van Bana dan moet je wel erg goed opletten.

Toch, en hoe flauw en simplistisch het plotje misschien ook is, het werkt wel, en de beelden zijn zowel boven als onder water supermooi. En bij gebrek aan hectisch plot blijft er tijd over om te mijmeren waar het nou eigenlijk om draait in het leven, en hoe tijdelijk het allemaal is uiteindelijk. Nee, het gaat niet om een soort van rat race in het afvinken van bucket lijstjes, het gaat om wat je belangrijk vindt. De aarde, onze plek daarop, net ietsje netter achterlaten dan toen we aankwamen bijvoorbeeld.

Ik snap niets van het verhaal - als dat er al is. De beelden zijn niet echt mooi - leuk dat de cameraman of zoiets het idee van flares ondekt heeft, maar hoevaak moet je dat te zien krijgen? En hebben ze nou echt niet door dat een flare eigenlijk altijd betekent dat de rest van het beeld geen contrast meer heeft, en dus naar de kloten is? Dan, als er geacteerd wordt valt dat niet op bij gebrek aan verhaal en beelden. De muziek is af en toe wel aardig - maar ik ren nog niet meteen naar de winkel voor de soundtrack.

Het had allemaal geniaal kunnen zijn, maar in deze vorm is het niets. Enige pluspunt is dat het een voor mij nieuw genre is - de 'psychedelische western'. Moet nog eens denken of ik dat nou echt een pluspunt vind.

Gut gut wat een drama.

Veel gedoe, maar het veelbelovende begin en de dramatische titel lopen toch uit op een volstrekte anticlimax. Misschien leuk voor de betrokkenen, maar voor de kijker gaat het uiteindelijk allemaal om niets, de belofte wordt niet waargemaakt. Misschien niet onaardig gespeeld, maar het script laat de karakters net als het verhaal als een mislukte soufflé leeglopen - de anticlimax is al even weinig geloofwaardig als de bordkartonnen personages. Wat daarbij nog het meeste irriteert is de overdreven dramatische muziek - misschien passend voor bij een einde waarbij de last man standing de hand aan zichzelf slaat, maar zover komt het dus niet echt.

Mislukt.

Neuh, dit is 'm niet.

Visueel ziet de film er op zich hier en daar wel prettig uit - en Asia Argento doet ook echt geen pijn aan mijn ogen. Verder dan dat komt het helaas niet, het komt vooral op me over alsof er misschien wel een plan of een idee was maar dat dat gewoon mislukt is - zelfs wat dat plan dan was wordt me niet duidelijk.

Dat past overigens wel bij de rest van het oeuvre van Assayas - sommige van zijn films zijn erg fraai, en sommige zijn dat niet. Daardoor ook juist leuker als het een keer wel echt goed lukt.

Ouch.

Kennelijk had de regisseur zijn handen al vol aan het Jamaicaanse accent, want dat is zo'n beetje het enige wat lijkt te kloppen aan de hele film - waarbij ik wel moet zeggen dat ik niet bepaald een expert ben. Narratief wordt het allemaal niet zo heel erg boeiend gebracht als ik heel eerlijk ben, maar erger dan dat: de muziek van Marley komt er maar matigjes uit, het is gewoon een opluchting als tijdens de aftiteling de man zelf komt. Dat doet mij dan meteen de overtuiging aan dat dit gewoon een documentaire had moeten zijn, als film werkt het gewoon niet. Geen kat naar Ben-Adir, die kan je tenslotte niet kwalijk nemen dat het niet zo klinkt als de echte. Wel een serieuze fout van de regie en de productie, dit had gewoon anders gemoeten. Jammer, Marley verdient beter.

Zo slecht als je van de titel en de poster al verwachten kon. Super flauw, volslagen ongeloofwaardig maar niet op een goede manier, niet werkende grappen, geen enkele chemie tussen Green en Shields. Dat is het wel zo'n beetje. Green en Shields zijn ook nog eens niet erg best aan het spelen, de credits op dat vlak gaan naar de kinders.

Hoe ver is de huidige F1 afgedwaald van wat het was begin jaren-70. Ik begin er maar niet over.

Voor hier wellicht relevanter is hoe ver Al Pacino is afgedwaald van zijn kunnen als beginnende acteur hier, een jaartje of wat na Serpico. Nog jong en eager, en heel ver voordat de blurb over zijn method acting de kritiek op goedbeschouwd halve rolletjes doodsloeg.

In al die dimensies een sic gloria mundi, en daarmee eigenlijk verplicht kijkvoer voor wat nu dan weer even de orange army heet - het zielloze klapvee dat achter de hype aanloopt, maar nergens ook maar in de verte doorheeft waar het om gaat. Net als de hoofdpersoon in de film, met dank aan het boek van Erich Remarque. Een schrijver die niet vaak genoeg genoemd kan worden, want zijn werk was nog nooit zo relevant.

En voor Pacino wellicht een van zijn beste rollen, terwijl het van Keller overkomt alsof ze gewoon zonder moeite haar ding doet en evengoed een Pacino ver overklast. Wellicht ietwat geholpen door het script, het is niet echt de bedoeling dat de chauffeur/rijder/racer iets begrijpt van de emoties van waar het verhaal precies over gaat.

Dat vertaalt overigens prima naar de F1 van nu. Ik zie al die broekies echt op geen enkele manier iets in brengen tegen een vrouw van Keller's kaliber. En wellicht is dat ook precies wat er met de F1 mis is.

Bijna.

De opening belooft veel, en het einde is sterk. Wellicht dat wat daar tussen zit ook prima is, maar visueel staat dat me zodanig tegen dat ik het vooral een teleurstelling vind - en dat komt eigenlijk vooral door de lelijke neonkleurtjes om de mooie slanke hals van Sennott. Is het eerlijk om de film daar op af te rekenen? wellicht niet, aan de andere kant stoort het me bovenmatig.

Verder is het centrale punt van de film best leuk uitgewerkt en terecht, aan de andere kant ook wel een beetje cliche - het schreeuwt nogal om een 'ok boomer'. Even cliche.

De eerste helft is erg fraai, met een overtuigende Hurt en Turner die hun handen niet van elkaar af kunnen houden. Maar tegen de tijd dat de sinistere plannen gemaakt worden zakt het niveau wel wat - zowel van het plot dat begint te rammelen als het overtuigen van de hoofdrollen. Wel krijgen daarmee wat leuke bijrolletjes dan wat meer ruimte, zoals die van Ted Danson en Mickey Rourke.

Als neo-noir vond ik het toch wat aan de magere kant - eigenlijk vooral doordat de tweede helft wat teveel de broeierigheid en de hitte uit de titel verliest. Er zijn wel wat films te bedenken waarin dat beter werkt.

Best goed eigenlijk.

Jammer dat het nergens écht goed wordt, overigens, want dat was met deze enorme sterrencast wel mogelijk geweest denk je dan toch. Zelfs Madonna acteert behoorlijk en is daar echt niet het zwakke punt - dat is het script, wat ten onder gaat aan te weinig fantasie en te weinig lef. Ondanks het voorbeeld van Basic Instinct waar duidelijk van gejat en nageaapt wordt, en dan nog met zo’n overduidelijk mindere versie daarvan komen. Foutje van de regie lijkt me - en met 20/20 hindsight was inderdaad Uli Edel wellicht het zwakste punt van de schakel. Aan de andere kant is het ook zonder meer waar dat de film zelfs voor de eerste screening indertijd al door de critici werd afgesabeld, en ook dat heeft vanzelf wel een impact.

Toch, het blijft een vermakelijk en onderhoudend geheel, en nu alweer zoveel jaar verder is het vooral vermakelijk om de sterren-in-wording van toen terug te zien in een vroege rol. Dertig jaar geleden alweer, ai. En toch ook wel een triest en zorgelijk iets, hoe preuts en fundamentalistisch-Amerikaans de hele filmindustrie ondertussen alweer geworden is - waarbij zo’n ‘shame shame’ scene in GoT wel kan, maar een fris-gezonde partij n..ken niet door de censuur komt. Ook dat hoort bij de verrechtsing van de samenleving en de veel sterkere focus op het geloof die we uit die hoek opgedrongen krijgen.

Ondertussen is het zoals gezegd best leuk om de film weer te zien. En is het erg dat indertijd iedereen het maar niks vond - maar het wel gezien had, net zoals ze altijd de ‘artikelen’ in de playboy hadden gelezen? Wellicht niet - ik vertrouw Madonna er wel mee dat dit onderdeel van haar strategie was en het paste in wat ze toen van plan was, aanvullend op dat boek wat ze toen had en de styling van de concerten die ze toen gaf. En of Willem Dafoe er ooit van wakker gelegen heeft, van die nominatie voor de Golden Raspberry als Worst Actor? Nu in ieder geval vast niet meer.

Leonardo di Caprio is een heel goede acteur geworden, dit is echt niet de eerste film waarin hij dat laat zien. Russell Crowe kan het misschien ook wel, maar in deze film komt daar maar heel weinig uit.

Het verhaal zit ergens half tussen voortkabbelen en spannend in. Het is niet bepaald saai, maar echt heel interessant wordt het toch ook nergens. Ongeloofwaardig vind ik het eigenlijk niet, de dingen gaan wel zo ongeveer op dit soort manier denk ik eigenlijk. Maar dat maakt het nog niet tot een leuke film.

De hoofdpersonen worden me ook al niet echt sympathiek. En Ridley Scott heeft toch wel wat van zijn 'touch' verloren, lijkt het - mooie plaatjes zie ik hier toch niet echt de toon zetten.

Banderas, Williams, zelfs Derek Jacobi in de cast. Vilmos Zsigmond als DOP. Een interessant idee voor het verhaal, en de perfecte locatie er voor. Hoe kan dat dan nog misgaan, zou je je afvragen.

Ik denk dat we dat wel zo'n beetje volledig op Jonas McCord kunnen afschuiven - die niet alleen de regie deed, maar ook het onderliggende boek omschreef naar een script, en daar zo te zien de nodige aanpassingen voor, ehh, nodig vond. Op zijn conto dus zowel de slechte prestaties van Banderas die ongekend staat te stuntelen, als de belabberde teksten die hij uit te spreken krijgt.

Timing en editing kloppen al evenmin. De hand van Zsigmond is nog wel duidelijk te zien, maar de epische beelden die hij wist te maken zijn niet op de sleutelmomenten van het verhaal terecht gekomen, en dan blijft er te weinig impact over.

Jammer. Je zou hopen dat er een remake komt, ooit nog eens, want het concept is beslist interessant genoeg om een betere film te verdienen.

Het einde is wel aardig.

Verder is het wel erg droef. Een verzameling irritante mensen die geen van allen iets interessants te brengen hebben. Nouja, Najib komt er nog wel mee weg, maar dat is dan ook wel de enige. En een piepklein rolletje voor Manouk van der Meulen - leuk om weer eens te zien. Voor de rest volstrekte tijdverspilling.

En wat me nou echt volstrekt ontgaat is waarom ik deze film indertijd heb bewaard.

Boer Peer is blijven steken in de vroege jaren-50. Als de Nederlandse versie van de Japanse soldaten in de wildernis van Azie, zonder begrip van de wereld die zonder hen verder gegaan is.

Als documentaire wel een beetje eenzijdig en beperkt. Wellicht dat het een goede keuze is om Peer voor zichzelf te laten spreken en daar geen weerwoord of duiding aan te willen geven, maar daar staat tegenover dat het resultaat daar toch wat dun bij blijft. Als Jongbloed er inderdaad 8 jaar aan gewerkt heeft zou je toch net iets meer verwachten.

Alweer een tijdje geleden gezien, en dat was best een leuke avond in de bios. Volle zaal met ademloos kijkende mensen, en ik ook. Maar eens ik de zaal uit kwam begon het wel wat te knagen - dat de film een kleine dichterlijke vrijheid neemt was me al wel duidelijk, maar pas na een tijdje begon ik me langzaam te herinneren dat de volgorde toch echt anders was van een paar van de events in de film. En ja, als je er dan een heel klein beetje induikt blijkt dat er wel heel veel dingen niet echt kloppen. Of zelfs echt niet.

Waar de film leuk in slaagt is om een sprookje te weven rond Queen en het ontstaan van de liedjes. Dat dat ook echt een sprookje is is ook wel duidelijk. Nou zou je daar vrede mee kunnen hebben, maar ja, ik heb het nooit zo op geschiedsvervalsing. En waarom de bandleden als brave huisvaders worden afgeschilderd, en Freddie als enige wat queer mag zijn - maar dan wel een beetje calvinistisch terughoudend. Ook niet echt helemaal zoals het echt was, dacht ik toch. Captain Pervert legt de vinger daarmee precies op de zere plek - het is allemaal te gelikt, te braaf, en te mooi. En als ik ook maar even terugdenk aan die tijd, dan was er toch echt een ander geluid te horen. Ook zonder social media kwam dat wel door.

En dat is dan waar ik na een paar weekjes mijmeren op uitkom, als samenvatting. Een leuk en sterk verteld sprookje. Met een vrijwel perfecte cast voor de bandleden, en veel beter dan je zou kunnen verwachten voor de rol van Freddie Mercury. Maar met Queen heeft het denk ik bitter weinig te maken.

Best leuk.

Niet dat het allemaal heel erg klopt of geloofwaardig is, en in de ontknoping zitten er nogal wat stevige plotholes in het verhaal. Maar, totdat het zover is wordt het spannend verteld, en Pierre Niney zet een prima nerd neer - wellicht wel wat geholpen door zijn google-glasses uitstraling, of is het Snowden waar ik mee in de war ben. Lou de Laâge komt aan de andere kant wat weinig uit de verf, en de bijrol van Dussollier vond ik ook niet zo indrukwekkend.

Tsja.

Twee hipsters als laatste mensen op de aarde. Dat kan dan bij voorbaat eigenlijk al niet meer goed komen, bedenk ik me achteraf pas. Wel de belofte van een mooi mysterie, maar er komt wat weinig uit. Zoals de term bokeh vrij vertaald kan worden - de voorgrond is wel scherp in beeld, maar verder is alles onduidelijk. Geen diepere laag in dit geval. En ja, de IJslandse natuur is prachtig, maar aan de andere kant komen precies ook weer dat stelletje cliches langs waardoor ik me echt afvraag of het wel de moeite is om daar ooit nog heen te gaan. Wéér dat stomme vliegtuig.

De acteurs - en dat zijn eigenlijk alleen Monroe en O'Leary - vallen in een paar van de scenes vrij hard door de mand. Het nonverbale gaat ze nog redelijk af, maar een groter of traditioneel beroep op vakkunst of talent wordt niet ingevuld. Dat is toch wel een behoorlijke miskleun van de regie vind ik dan, dat had anders opgelost moeten worden - zo zet je zowel voor de regie zelf als voor de acteurs een slecht visitekaartje in de etalage.

Het merkwaardige levensverhaal van de heer en mevrouw Derek heeft een paar twijfelachtige filmpjes opgeleverd, waarin het lichaam van Bo de hoofdrol speelt en je vooral verder niet op de inhoud letten moet. Ook in dit voorbeeld, een verhaal waar een bouquetreeksauteur zich voor doodschamen zou verfilmd op een amateuristisch-trieste manier. Ook nogal twijfelachtig de manier waarop D'Abo in de film rondloopt - niet alleen wordt ze gepresenteerd als 14, ouder dan 15 kan ze niet geweest zijn. Misschien dat dat in de ogen van John&Bo door de beugel kon, en de zeitgeist was toen ook iets anders dan nu - maar fout blijft het.

En dan het stierengevecht-gedoe nog. Tenenkrommend, en dat is bij mij dan vooral omdat de hoorns van de stieren verminkt zijn - en het uberhaupt ook nogal scharminkelige beesten zijn. Ik wil er nog wel ietwat in mee dat het een eeuwenoud ritueel is, een spel met leven en dood, maar de stier moet dan wel een serieuze kans krijgen. Niet dit respectloze gepruts. En dat geldt eigenlijk voor de hele film wel.

Een erg sterke en audiovisueel af en toe geniale documentaire - precies zoals ik een documentaire graag zie, zonder uitleggerige voice over en al helemaal zonder talking heads. Zeker in het begin perfect mooi gedaan, met de ge-ontmenselijkte parades op een vlot muziekje. De absurditeit spat er van af. Dat niveau blijft helaas niet tot het einde zo, maar toch is de rest ook zeker goed gedaan.

De vergelijking met Koyaanisqatsi ligt erg voor de hand maar gaat ook nogal mank, in mijn ogen. Ten eerste omdat de muziek in die serie me absoluut nooit gelegen heeft, maar ook de pretentie ervan. Die zie ik in The Bomb helemaal niet, en dat maakt echt een enorm verschil.

Wellicht leuk om deze samen met Oppenheimer als double bill te zien, als echte nerdy atoombomavond. Twee heel verschillende benaderingen van hetzelfde idee - de waanzin van de mensheid.

Best wel een trieste film.

Over het bombardement van Rotterdam zou je eigenlijk hopen een integere oorlogsfilm te zien. Met voldoende aandacht voor het militaire aspect, en ook - vooral - voldoende inzicht in de manier waarop door de Duitsers het bombarderen van een burgerdoel als politiek pressiemiddel gebruikt werd. Dat was toen nog ietwat nieuw, wel na Guernica maar toch op een wat andere schaal.

Als je dan eens in Rotterdam rondloopt, en de lelijke nieuwbouw in het centrum in je opneemt - en het contrast daarmee, de vriendelijke buurtjes voorbij de brandgrens, dan is het me eigenlijk een raadsel hoe we ooit weer tot een normale verstandhouding tussen de volken kunnen komen. Het is gewoon te erg, dit litteken van de stad. Dat nog steeds, zestig of zeventig jaar later nog zo voelbaar is. En daarmee ook wel heel persoonlijk - want, ik heb het bombardement dan wel niet meegemaakt, ik ben wel opgegroeid tussen de mensen die dat wel hebben, en hun normen en waarden heb ik meegekregen.

Maargoed, terug naar de film. Een suf romantisch verhaaltje als saus over een historische tragedie. Respectloos gebruik makend van het tragische lot van de stad, de historische kern van Rotterdam en de mensen die daar hun bestaan opgebouwd hadden. Meeliftend op de nihilistische terroristen van het Duitse regime.

Triest, ik zei het al. Als er nog iets van integriteit, van documentaire vastheid in te herkennen was geweest. Maar nee, deze film gaat voor het goedkope verhaal, de platte en hersenloze versie, een suf romantisch verhaaltje boven de realiteit - de tragiek van de dood van een stad.

Respectloos, dat is het woord wel.

Een gewone film.

Gisteren een ogenschijnlijk vergelijkbare film gezien, Strategic Air Command (1955). Bijna hetzelfde verhaal. Maar waar die film erg ver doorschiet in de aandacht voor de vliegtuigen en het verhaal in de film bijna volstrekt negeert, is deze film voorzien van een daadwerkelijk verhaal. Het past dan wel op een luciferdoosje, maar het is er wel. En er is zelfs best veel ruimte voor - voor de relaties in het gezin van Chuck, de emoties van de beschermende vader tegenover zijn opgroeiende dochter, en de ongemakkelijke omgang met de man die misschien wel zijn schoonzoon gaat worden, maar ook zijn baas is.

Gelukkig blijft het allemaal best oppervlakkig, en western-achtig simpel en rechtdoorzee. Maar de hoeveelheid verhaal die er nu is leidt al heel erg af van de hoofdzaak - want zijn dat niet de vliegtuigen, de strakblauwe lucht, de bommen en de neopatriottische bedoening daaromheen. Het verhaaltje over de mensen, de liefde, de relaties - wat brengt het, dat niet al in elk boeketreeksje staat. Is daardoor de veel extremere, meer gefocuste, en meer cult-achtige Strategic Air Command uiteindelijk ruim vijftig jaar later niet de betere film?

Deze film heeft daar tegenover dan wel weer een paar mooie rollen. Karl Malden zet in ieder geval een heel goede en supersympathieke sergeant neer. Daar is echt weinig tegen in te brengen. En Efrem Zimbalist komt ook goed weg met zijn karakterswitch van rotzak naar ideale schoonzoon. Maar de echte troef is een mooiere, en meer passend bij een cultstatus: de onvergetelijke Natalie Wood doet mee. Helaas niet in zo'n mooie hoofdrol als de poster belooft. Maar toch - het geeft de film net een klein beetje iets bijzonders. Waar ik eigenlijk die inbreng, het bijzondere, het interessante verwacht had van de B-52 is het toch vooral Natalie die daarmee wegloopt. Had ze nou maar een echte hoofdrol gehad, dan was het een heel interessante film geweest. Nu is het meer een allegaartje dat veel belooft en maar weinig waar kan maken.

Want net als Natalie komen ook de vliegtuigen minder op de voorgrond dan de poster belooft. Nog net niet helemaal beeldvulling. Zo indrukwekkend als in Strategic Air Command wordt het nergens. Jammer eigenlijk - het voelt toch een beetje als een teleurstelling, als je ze in deze volgorde ziet. Andersom was misschien beter geweest. Want dit is zeker geen slechte film, maar iets veel ergers nog dan dat - het is een vrij gewone film. Te weinig willen kiezen, te weinig focus.

Vergeetbaar.