Opinions

Vind dit niet een eenvoudige film om een mening over te hebben - daar is het wel een wat te ingewikkeld ding voor. En eigenlijk houd ik daar niet zo van - een film hoort vind ik toch vooral vermaak te zijn en daarnaast een beetje tot nadenken te stemmen. Niet andersom, en dat is wel wat deze film doet. Misschien dat ik er daarom morgen of volgende week wel heel anders over denk - en dat ik deze film nog een paar keer ga kijken staat vast.

Een ding is wat mij betreft ook op voorhand buiten twijfel - Natalie Portman moet hiervoor een oscar krijgen. Ze speelt werkelijk beter, mooier, en met meer zelfopoffering dan ik hiervoor ooit gezien heb.

Het verhaal past mooi bij het verhaal - ik bedoel, de film past wat bij in de film als het verhaal van Het Zwanenmeer verteld wordt, maar dat is net niet helemaal het verhaal zoals ik dat daarbij in m'n hoofd heb. En daarmee valt de film door de mand, eigenlijk, en dat is naar, want dat was niet nodig geweest.

Daarmee ook wat deze film van een meesterwerk onderscheidt. Het is aan alles te zien dat dit zo iets had kunnen worden. De acteurs zijn daar - en ze schitteren allemaal. De cameraman is er - alles perfect in beeld. Geniale visuele vondsten - zoals de tattoos van Mila Kunis.De belichting is er - nouja, met uitzondering van die scene in die donkere kroeg, maar daar hoort-ie ook niet. Het verhaal was al klaar sinds de tijd van Tsjaikovsky - daar had alleen de extra laag van de waanzin van Nina aan toegevoegd hoeven te worden.

Waar gaat het dan mis? Volgens mij alleen doordat de regisseur de weg kwijt geraakt is, teveel over het paard getild is. In die Beschrankung zeigt sich den Meister, zei Hitchcock daarover geloof ik.

Erg fijne film.

Om mee te beginnen, dit is geloof ik de eerste film die een in de verte realistisch beeld geeft van hoe hacken eigenlijk werkt. Er zijn wel wat schoonheidsfoutjes te vinden in het hacken en de omgang met de computers, zeker, maar wel heel veel minder dan in alle films die ik tot zover gezien heb. Waarbij ik me nog steeds afvraag waarom er dan toch soms concessies gedaan worden aan de kijker - de progress box bij het kopiëren van files op het console, bijvoorbeeld. Schoonheidsfoutjes. In het macroperspectief zit het behoorlijk goed, en da's wel vrij uniek. De enige echt grove fout die me irriteerde was dat je niet zomaar een overboeking kan doen bij een bank door de pc van de receptie te hacken. Dat werkt echt niet.

Voor wat betreft de cinematografie hier en daar heerlijk. De scenes in het begin zijn als de 30 jaar betere en mooiere versie van de beelden uit Tron - deel 1, bedoel ik dan. Nog steeds best onzinnig en poëtisch, maar wel erg mooi en grafisch erg goed in de richting met de driedimensionale structuren. En goddank zonder bliepjes erbij.

Over het verhaal kan je elke denkbare mening hebben. Ondenkbaar is het scenario wat mij betreft zeker niet, hoewel de combinatie van de hacks wellicht niet volstrekt logisch is - er is voor de blackhats wel een eenvoudigere manier denkbaar om hun doel te bereiken, en het plan dat ze in de film uitvoeren zou in het echt nogal veel kans maken op het soort economische verschuiving waar de politiek zich mee gaat bemoeien - en de uitkomst daarvan is voor de blackhat dan nogal onzeker. Slecht plan dus. Zou subtieler moeten.

Veel kritiek op de casting, en vooral vanwege Hemsworth. Volstrekt onterecht wat mij betreft, niet alle hackers zijn bleke puisterige mannekes met armpjes als lucifers - eehh, dat zal misschien zoiets als een derde zijn, maar zeker niet meer. Wat Hemsworth wel heeft is de focus en de doelgerichtheid die er bij hoort, en af en toe ook de wat gekke trekjes. Tegenspel genoeg, Tang Wei zet een erg sterke bijrol neer, en daarvan zou je dan kunnen zeggen dat een love interest niet realistisch is in een verhaal over hackers, maar ook daar kijk ik wat ruimer tegenaan - het is niet het gemiddelde misschien, maar onmogelijk is het zeker niet. Viola Davis speelt wel een beetje haar gewone soort rol, maar da's nog steeds een genot en perfect de goede toon - en misschien is het in de context wel ietwat een dienstbare rol, maar nog steeds wel een heel autoritair sterke. Eigenlijk alleen Wang Leehom hangt er een beetje bij, en ook dat is iets waar de rol om vraagt, zijn rol is ook wel ietwat de minst dankbare qua karakterontwikkeling - de rest krijgt in de context van het verhaal wat mij betreft voldoende ruimte en diepte. Behalve misschien de bad guys; die zijn dan misschien wat minder geloofwaardig, of misschien eigenlijk ook wel niet. Wat zal ik ervan zeggen, ik weet het eigenlijk niet.

Waar ik ook echt gek op ben in deze film is de soundtrack. Eigenlijk niet het juiste woord, want eindelijk hebben we eens een film die niet hangt op nepperige semi-klassieke sfeermuziek, niet hangt op een verzameling goed uitgekozen popdeuntjes uit de juiste periode, maar gewoon echte slimme dingen doet met het geluid dat bij het verhaal hoort. Inclusief af en toe een minuutje oorverdovende stilte. Dat zal wellicht heel persoonlijk zijn, maar het trekt me echt in de film - niet achteroverzitten met een bak popcorn en een glas drank voor een uurtje feelgood, maar opletten wat er gebeurt. Heb ik nog niet zo duidelijk en zo consequent in een andere film gezien^H^H^H^Hhoord, maar het bevalt me echt erg goed.

Tel ik het bij elkaar op dan kom ik uit op een nogal behoorlijk geniale film. Met nog steeds een aantal kleine concessies aan het publieke begrip van de materie, maar eindelijk eens niet de standaard Hollywood-onzin. Met een niet-stereotype cast. En met een mooi en onconventioneel sounddesign. Begint behoorlijk richting compromisloos te gaan, en dat scoort erg hoog bij mij.

Voor de zoveelste keer herzien, en deze keer alle drie delen achter elkaar. Snipes en Kristofferson zijn heel goed bezig, ze zijn ubercool als allesovertreffende vampierenjagers. In deze serie films alleen leuke hippe vampieren, en dat is echt een verademing ten opzichte van het kwezelige, vegetarische Twilight genre.

Voor de zoveelste keer herzien, en deze keer alle drie delen achter elkaar. Snipes en Kristofferson zijn heel goed bezig, ze zijn ubercool als allesovertreffende vampierenjagers. In deze serie films alleen leuke hippe vampieren, en dat is echt een verademing ten opzichte van het kwezelige, vegetarische Twilight genre.

Dit tweede deel mist misschien een klein beetje de vernieuwende beeldstijl waardoor het eerste deel echt opviel. Maar, wat daar als pluspunt dan weer tegenover staat is dat de helden van deel een, Snipes en Kristofferson, allebei weer meedoen in deel 2. Ook nieuw in deze film zijn de breedbekvampieren, wat mij betreft echt een new level qua walgelijke kotsbekkies. Bah, gauw kop afhakken.

Herzien, voor het eerst in een jaar of twintig - en dan vanzelf de Final Cut. Ik vond het eerlijk gezegd niet meevallen.

Op zich is de Final Cut wel echt beter dan de originele versie, ik heb wel de lijst met verschillen erbij gepakt moet ik toegeven, het is hier en daar wel wat aan de subtiele kant maar de film wordt er onmiskenbaar wel beter van.

Wat er tegenviel was eigenlijk vooral de manier waarop het verhaal in beeld komt - over de hele linie. Ik kon het niet echt worden met de vormgeving, ik vond de manier waarop de acteurs en sets in beeld kwamen wat minder, de acteurs zelf vielen me ook wat tegen. Waarmee op geen manier in m'n hoofd zit dat het allemaal slecht is of zo, maar aan de andere kant was de verwachting wel erg hooggespannen, en dat kwam er toch weinig uit. Erg hard aangeknaagd door de tand des tijds, en daar heeft deze film dan toch op de een of andere manier veel harder onder te lijden dan andere topfilms uit die tijd. Misschien juist vooral door de uitgesproken futuristische vormgeving.

Wauw.

Misschien vooral omdat het origineel me nu eigenlijk heel eerlijk gezegd wat tegenvalt, had ik niet heel hooggespannen verwachtingen bij het vervolg. Hoe vaak is het tenslotte niet dat een tweede of verder deel eigenlijk vooral tegenvalt, uitmelkt wat in het origineel redelijk was en in de herhaling haast nooit verder dan matig komt. Maar het kan anders, dat blijkt wel.

Voorop wat mij betreft toch wel de mooi uitgewerkte toekomstvisie. Niet precies geloofwaardig misschien, maar wel mooi aansluitend aan het origineel en verder de toekomst in verplaatst, met nieuwe gimmicks en mooie beelden - en wat mij betreft veel beter uitgewerkt. Gosling speelt een mooie hoofdrol en is een waardig opvolger van Ford, en Ford zelf is ook aanwezig om zijn eigen verhaallijn continuiteit te geven, Sean Young komt even uit het archief, en Hoeks zet een mooi sekreet neer. En dan nog een verhaal dat tot bijna het laatst blijft intrigeren, ondanks de moordend lange speelduur. Veel beter dan verwacht, en zeker beter dan het origineel.

Voor de zoveelste keer herzien, en deze keer alle drie delen achter elkaar. Snipes en Kristofferson zijn heel goed bezig, ze zijn ubercool als allesovertreffende vampierenjagers. In deze serie films alleen leuke hippe vampieren, en dat is echt een verademing ten opzichte van het kwezelige, vegetarische Twilight genre.

En weer zijn de originele helden, Snipes en Kristofferson van de partij in dit vervolg. In deel drie krijgt Kris Kristofferson wel een duidelijk kleinere rol. Dat wordt dan weer ruimschoots gecompenseerd door Jessica Biel, die hier de lekkerste, stoerste, meest ubercoole vampierenkiller ooit mag spelen. En dat redt de film, anders was deel drie toch wat afgezaagd aan het worden.

Indertijd geloof ik vrij origineel geloof ik, maar ondertussen struikel je over de variaties van dit script, al zijn de meeste niet in een romcom gegoten en ook niet zo aardig gelukt als deze. En wat een cast ook, met Christopher Walken, Sissy Spacek en Alicia Silverstone. Je zou je gaan afvragen hoe Brendan Fraser zich daar bij naar binnen gespooft heeft. Zelfs in een rol als deze die om een weirdo vraagt houdt hij zich maar met moeite staande.

Verder is het idee goed, maar de uitwerking wat te suf en vooral veel te braaf en te Hollywooderig. Had dit idee aan een van die oude Franse of Italiaanse regisseurs gegeven met de vrije hand er wat van te maken. Aan de andere kant, dan hadden we waarschijnlijk nu allemaal nog in een schuilkelder gezeten en Gitanes gerookt.

Meirelles levert nou niet bepaald een constant niveau.

The Constant Gardener kon ik wel waarderen. 360 vond ik waardeloos gepruts. Deze kan ik ook erg slecht hebben. Maar The Two Popes was wel weer aardig.

Deze film dus, tsja, er wordt goedbeschouwd gewoon te weinig gedaan met het idee. Er wordt niet echt duidelijk hoe het is voor de enige ziende, en ook al niet hoe het is voor de blinden. Hoe het voelt, proeft, ruikt en klinkt, zeg maar - dat werkte in iets als Perfect Sense toch wel een stuk beter vond ik. En dat het verhaal nou zo geloofwaardig is? ik geloof eerlijk gezegd niet zo in de vrij ordelijke, bijna gemoedelijke en vriendschappelijke onthechting die we hier zien - ik moet dan al gauw denken aan leeggeplunderde schappen pleepapier. Of als we de rol van de overheid beschouwen, zoiets als How I Live Now.

Moore maakte op mij niet echt indruk, en Ruffalo ergert zoals gewoonlijk. Wel altijd leuk om Danny Glover te zien.

Bij de naam van Sofia Coppola verwacht ik eigenlijk een film met een eigenzinnige filosofische kijk, vertaald in langzame en erg mooie beelden die haast voor zichzelf spreken.

Zo'n film is dit dus niet. Meer een documentaire, met een weinig nieuws brengende beschouwing van de ledigheid en blingblingfascinatie van de bekende hollywooders en hun wannabees. Daarmee heeft de rolprent maar weinig te brengen, weinig toe te voegen aan wat allang bekend was. Nouja, niet voor mij, maar het effect van verrassing of nieuw inzicht is daarmee evengoed wel nihil. Wat ook niet echt helpt is dat de omschrijving van het verhaal al zo ongeveer de hele film weggeeft.

Daarmee blijft er niks over dan een stel niet onaardige jonge meiden die wat rondhannesen met nieuwe jurkjes. Nouja, tweedehands gejatte jurkjes dan. Meh.

Don't fuck me! You know what happens when you fuck me?

Nobody cums?

Ondertussen voor de derde keer, en ik aarzel ietwat tussen vier sterren of nog hoger. Ja, zo goed is deze film gewoon. Alles klopt - het concept werkt, de uitwerking klopt, de beelden zijn super knap en in een perfect consistente en mooie stijl, het meiske dat de hoofdrol speelt zit precies goed op de grens van geloofwaardig irritant en leuk. De soundtrack bonkt, zaagt en dreunt, de timing klopt en laat je voelen dat je zelf een trip doormaakt. En de gore op een zwart-wit geblokte keukenvloer, zo simpel mag het gewoon zijn.

Dora Madison speelt de niet al te sympathieke heldin absoluut geweldig, er is gewoon geen speld tussen te krijgen. Niet echt traditioneel acteren misschien, maar de (vele) scenes waarin ze duidelijk de weg kwijt is overtuigen probleemloos. Zonder meer ook erg knappe regie van Begos, knappe editing, kneiter strakke timing, fijn aparte soundscapes, fraaie color grading - je snapt al waar ik heen wil, alles klopt gewoon. Zelfs de dialogen zijn regelmatig leuk, gevat tot aan hilarisch, en nergens in de 80 minuten kakt de film ook maar een seconde in.

Erg knap werk.

Eerst even wat dingen rechtzetten.

Ten eerste is het genre 'science fiction' absoluut niet van toepassing - in geen enkel opzicht heeft de film daar iets mee te maken. En ten tweede gaan alle vergelijkingen met The Matrix volstrekt mank, wellicht alleen gebaseerd op de rol van kristallen in het verhaal. Jammerlijk, want daar gaat het dus helemaal niet om.

Het gaat dus niet helemaal goed met Greg(Wilson), hij is niet meer helemaal in de realiteit maar zit in een droomwereld en komt daar Isabel tegen die een grote rol blijkt te gaan spelen in zijn psychose. En dat is dan Hayek - je zou haast gaan willen dat je zelf zoiets overkwam, ware het niet dat Greg niet alleen op de wereld is, en zijn dochter Emily(Cooper) is ook naar hem op zoek.

Visueel wordt het ernstig knap uitgewerkt, met de schimmen van de realiteit gemengd met de fantasie waardoor je met wat moeite beide verhalen parallel kan zien - en overigens is ook dat een knappe verwijzing naar hoe een psychose vaak werkt, en je zelfs terwijl je daar in zit wel degelijk registreert dat er wat anders gebeurt dan waar je je op dat moment door laat leiden. Ook fijn dat alles niet precies voor je wordt uitgekauwd - al heeft dat de film misschien wel een hoop punten gekost, gezien de lage scores uit het Matrix-kamp die maar blijven doormekkeren over hun rode en blauwe pillen. Kijk eens verder.

Prachtig in beeld gebracht simpel maar oh zo mooi romantisch verhaal. Deze eenvoudige Franse film heeft precies dat waar heel Hollywood altijd zo krampachtig naar op zoek is maar toch eigenlijk nooit vinden zal - of misschien alleen heel soms, en bijna per ongeluk.

Wat een mooie reis maken de broers samen met Rosalie. Met hun ouwe roestige aak, over de Seine, dwars door Parijs, met de Pont Napoleon en de Notre Dame als achtergrond. En dat is nog maar het begin, daarna worden de locaties nog veel rustieker en romantischer, van overslag naar bunker, zandafgraving, oud-ijzerhandel - ik zou zonder enige aarzeling zo mee willen reizen. Een road movie is het, bijna - maar dan op het water, en met een extra diepte in het verhaal - over het schilderij, de vader, de moeder, het schip, de katten en de paarden, de toekomst van de broers en het meisje. En wat wordt dat verhaal mooi verteld - nooit zoet en stroperig, maar altijd met een donkere wolk drama vlakbij de zon.

Het einde is misschien wat te abrupt, en roept wel wat vragen op - maar hoe had het anders kunnen zijn. Ik vind het niet afdoen aan de film.

Vahina Giocante, Rosalie is perfect gecast als net niet helemaal precies mooi meisje - maar juist daardoor is ze zo mooi - dat op zoek is naar iets waarvan ze zelf ook niet heel goed weet wat het is. Net als de broers Nicolas Duvauchelle en Steve Le Roi perfect gecast zijn - ze zouden echt broers kunnen zijn, ze komen over alsof ze al hun hele leven samen aan het acteren zijn. Echt heel goed gedaan.

Wat ik wat vreemd vind is dat deze film weinig aandacht lijkt te krijgen - wat mij betreft volstrekt onterecht. Ik vind het echt een prachtig romantisch drama, en zeker geschikt om meer dan een keer te zien ook - er zitten voldoende details in om nog eens rustig te willen herzien, al was het alleen maar om de prachtige beelden.

Leuke film, zonder teveel pretenties en zonder de pubertwilightvampieren die de laatste tijd zo overdreven in de mode zijn. En daardoor onbedoeld eigenlijk weer heel fris. En zeker een heel veel betere film.

Het verhaal slaat natuurlijk zo ongeveer nergens op - zoals het hoort in dit sprookjesachtige genre. Maar toch blijft het meeslepend genoeg om je aandacht ietwat vast te houden. Wat daarbij zeker een heleboel werkt is de manier waarop het in beeld gebracht wordt. Mooi sfeervol, duister, met de net een tikje vreemde en onbekende stad als achtergrond. Daar passen Agnes Bruckner en Hugh Dancy op dezelfde manier ook bij, net een tikje vreemd en onbekend.

Eigenlijk gewoon goed.

Een verhaal dat er toe doet mag best sympathiek tegemoet getreden worden. Hoewel dat natuurlijk ook weer niet wegneemt dat dit verhaal ook wel weer wat erg gemakzuchtig door de cliches heen wandelt, en eigenlijk nog best voorzichtig is met het aan de kaak stellen van de toch nogal immorele manier waarop er met Afrika omgesprongen wordt als er ergens geld te halen valt. Diamanten, goud, olie, slaven, wapens, medicijnen, afval - erg fraai is de optelsom niet.

Aan de andere kant staat dan natuurlijk een mooie avonturenfilm, met een foute held, een goede antiheld en een mooi meisje. Hoe zou dat toch aflopen, en toch: het wordt aansprekend gebracht en de verontwaardiging geeft daarnaast een extra reden om de aandacht te binden. Goed spel van de hoofdrollen, met een paar kleine missertjes van een teveel overdrijvende DiCaprio daargelaten, tegen de achtergrond van het mooie Afrika. Niks mis mee. Dan kan het nog zo cliche zijn, het levert nog steeds een prima film op.

Oh en nog leerzaam ook: op zich best logisch, maar 'infanterie' en 'kindsoldaat' liggen qua etymologie best dicht bij elkaar.

Voor zover ik weet een uniek concept, en buiten dat ook volstrekt origineel in genoeg details om een heel universum mee te vullen. Geniale vormgeving, perfect samenspel van beeld, soundtrack en muziek. Narratief wellicht een teleurstelling voor de toevallige kijker, maar een heerlijke verrassing voor wie er voor open wil staan - wie wil zien hoeveel werelden, hoeveel verhalen, hoeveel films er worden samengevat in een luttele 50 minuten. De essentie van de SF film, samengebald in een tour de force die geen enkel tegenwicht kent.

Ja, ook ik vind de overdaad aan titels storend.

Dit is het dan.

Waar ik films om kijk. Niet het gewone, van iemand die er wel eens van gehoord heeft en wel weet hoe dat moet - en zijn neefje heeft wel een camera. Niet het grote geld, van laten we even een nog grotere productie maken met nog grotere en mooiere actie. Nee - iemand die gewoon een goed idee heeft en daar zijn ziel en zaligheid in steken wil. En dan ook nog eens het talent heeft om er wat van te maken, en een hele groep mensen mee krijgt die daar aan meedoen willen.

Vanaf de eerste beelden is het ook duidelijk dat de cinematografie erg, erg ok is - al is die misschien niet constant op hetzelfde niveau. Zou ook nauwelijks kunnen. Wel erg knap gedaan. Maar wat na een minuutje of wat ook meteen al opvalt, er is een verhaal. Kom daar nog eens om tegenwoordig - en meer dan dat nog, er is niet alleen een verhaal, maar er zijn ook mensen met diepgang en achtergrond die daar een rol in spelen. Karakters, zeg maar. En ook erg knap om in het toch behoorlijk uitgereden zombie- genre nog steeds met vernieuwende en verrassende actie en gore te komen. En vanzelf super om zoveel native Americans in een film te zien - en uber stoer in hun rol ook nog eens, al is dat wat cliche, maar ook op onderdelen erg, erg schrijnend in het verhaal. Gelukkig is niet de fout gemaakt om ook nog een Bekende Acteur te casten. Liever zo, fris en onbedorven. Nou ja behalve de zombies, dan.

Met de stemmige beelden (buiten de paar echt knappe trucs) en de bijpassende muziek wordt je echt meegezogen in een andere wereld - en zo hoort het ook voor iets wat in principe toch een horror is, al is het zombie-genre bij voorbaat ietwat komisch. Toch, zo moet het. En het tikje drama dat er in het verhaal zit past daar dan ook prima bij. Jammer dat het einde niet heel sterk is.

Erg knap gedaan, een film met karakter. Mijlenver verwijderd van de kansloze troep die Hollywood bij gebrek aan inspiratie uitbraakt, en ook mijlenver verwijderd van het dilettantistische gepruts van Netflix ed. Geweldig dat het kennelijk toch nog kan!

Ai.

In mijn thema van de week - films met Julia Roberts - had ik even over het hoofd gezien dat dit een film is waarin broerlief Eric de hoofdrol heeft, en er zit toch een markant verschil tussen Eric-films en Julia-films. Ja, ook toen al dus.

Details zoals Dennis Hopper die af en toe zijn neppe Ierse accent vergeet en ineens een nep Duits accent heeft. Een karakteracteur als Elias Koteas die niet echt verder komt dan aan zijn baard te krabben. Gary Swanson, de senator met zijn fraaie speech tijdens de zitting - maar de camera is niet op hem in focus maar op de dame naast hem.

Het is de aanwezigheid van Eric Roberts - de ongekroonde koning van de B-film, die simpelweg door zijn astrale projectie, zijn duistere aura elke film onderuit haalt tot dat niveau. Of daar onder. Zelfs ons'Zjuul krijgt daar geen deukje in. Daarom moet deze film bewaard blijven. Voor de wetenschap. Zodat filmstudenten ooit, ver in de toekomst kunnen begrijpen hoe dat werkt, welk onzichtbaar quantumdeeltje daarvoor verantwoordelijk is.

Het heeft wel wat.

Op zich is de verhaallijn wel wat flauw, maar in een paar subtiele details wordt het toch net wel wat meer. Fraaie cinematografie, dat zeker - en beslist aan het einde een paar erg knappe shots. Opvallend hoe anders, en toch hetzelfde Frances McDormand er hier uit ziet - en ja, het is ook al een tijdje geleden vanzelf.

De wordingsgeschiedenis is dan nog een apart verhaal erbij. Van no-budget naar low-budget, en dan dit ervan weten te maken. Knap werk.

Leuk tijdsbeeld.

Als je wat met die periode hebt dan. En er moet wel gezegd dat de soundtrack erg op safe speelt. Voor een mooie cast is ook gezorgd. Jammer alleen dat het verhaal zo flauw is, dat er nogal wat ongeloofwaardigheden in sluipen en dat het einde wat sentimenteel en voorspelbaar is. De interactie tussen de broertjes overtuigt me niet echt, de paar scenes die ze samen hebben zijn niet echt de sterkste.

Nogal wat genrecliches inderdaad, maar een daarvan ontbreekt vrij opvallend - het 'you have the right to an attorney'. Dat was echt al ingevoerd in 1974 waar de film begint. Heeft het kennelijk niet gered in de remake en verplaatsing naar Amerika.

Overigens goed opletten, Mila Kunis, Zoe Saldana en Marion Cotillard lijken zeker niet sprekend op elkaar, maar ik vergiste me toch een keer of wat.

Zwak.

In de lijst van Clint Eastwood toch echt een van de mindere films, en niet alleen om het matte acteren - het flauwe sentimentele verhaaltje is al eens beter verteld (hoewel de film die ik daarmee bedoel me dan weer niet te binnen wil vallen). Maar toch, Clint zelf speelt niet heel geweldig, Jeff Daniels heeft zijn dag niet, en over de rest begin ik maar niet. Het is allemaal net een beetje teveel Dirty Harry na z'n pensioen, met bijbehorend gezapige production values. Respect voor Clint's leeftijd, maar daar wordt de film niet goed van - en nauwelijks te geloven dat het van dezelfde man is die daarna nog even meesterwerken als MDB neergezet heeft.

Een wat vreemde mix. Een remake van een anime, en met een smeltkroes als crew en cast.

De stijl van Nahon is goed te herkennen, en redt denk ik ook de film - of is misschien juist de trap na. Maakt het tot iets bijzonders, zoveel is zeker. Net als de aanwezigheid van Koyuki - die ik toch altijd erg indrukwekkend vind. Daartegenover dan weer een Allison Miller, die geen indruk maakt - en Gianna Jun, die dat weer wel doet.

Een belangrijk deel van het verhaal wordt (ahem, natuurlijk) ingevuld door vechtpartijen. Mooi in beeld, zoveel mogen we van Nahon ook wel verwachten, met als toppunt wel de scene met de aanval vanuit de boom. Maar de trieste CGI in de scenes met de truck slaat dan weer nergens op - net als de vaker genoemde bloedbolletjes. Om de link met de anime te maken misschien, of misschien gewoon uit gemakzucht of gewoon mislukt.

Voor de liefhebber wel leuk om gezien te hebben, ieder ander zal het vooral een rare film vinden denk ik.

Blucher (1988).

Een film waar ik per ongeluk bij terecht kwam terwijl ik op zoek was naar informatie over Blucher (2025). Behalve de naam en een kleine bijrol voor het schip hebben de films verder ongeveer geen enkele overeenkomst; dit is een wat stereotype jaren-80 tv-film die alle gebruikelijke cliches over wrakduiken - nouja behalve die haai - koppelt aan een samenzwering van evil Duitsers en Noorse landverraders. Best onderhoudend en vlot gebracht, maar ook wel ietwat een sprookje - met een maximale duiktijd van 7 minuten een 200 meter lang schip dat ondersteboven op de bodem ligt doorzoeken, en dan meteen bij je eerste duik? Ja hoor, tuurlijk. Toch, er zijn bepaald slechtere werkjes in het genre.

Er komen de laatste jaren nogal wat films uit Noorwegen over de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog, en over het algemeen zijn dat prima films - kennelijk wordt de lat daarvoor best hoog gelegd, en wat ook helpt is dat de details van dat stukje oorlogsgeschiedenis bij ons niet zo heel goed bekend is. Terwijl er toch een heleboel te vertellen valt, zo blijkt. Dit specifieke onderwerp kwam ook al langs in de wat bredere beschouwing van Kongens Nei (2016), maar Blucher (2025) zoomt meer in op de Slag van de Drøbaksonde en de rol van Birger Eriksen daarin.

Regisseur Fahre legt de nadruk nogal sterk op de Noorse kant van het verhaal - en neemt nogal de tijd voor de haperende en aarzelende politieke en militaire gang van zaken, en om dat nog maar eens te benadrukken wordt er ook een raamconstructie met de onderzoekscommissie na de oorlog, die bepaald niet overtuigd was van de juistheid van zijn handelen - maar niet zoals hij zelf gedacht had over het begin van de actie. Voor zover het met een korte blik op de (Noorse) wikipedia te verifieren valt houdt Fahre zich daar vrij scherp mee aan wat er nu nog aan feiten beschikbaar is.

Eriksen wordt gepast ouderwets en patriarchaal gespeeld door Bjørn Sundquist, die hem neerzet als een wat brommelige oude ijzervreter die alleen als zijn dochter in de buurt is een beetje ontdooit. Dat en de fraaie scenes van het oude fort in actie maken de film de moeite waard.

Wellicht actueler dan ooit.

Terwijl de Nederlandse asielopvang de ene genante headline na de andere genereert, hebben we het op individueel niveau nog steeds over mensen die hun leven vorm proberen te geven op een normale en veilige manier, terwijl dat overduidelijk niet lukt waar ze ooit vandaan gekomen zijn - gisteren, of dertig jaar geleden. In de Amerikaanse variant is het helemaal al een absurd gedoe, als je bedenkt dat alleen de, ehh, Indigenous Peoples of the Americas en/of de First Nations daar eigenlijk recht van spreken hebben. Maar bij ons is het eigenlijk niet zo heel anders. Welk recht hebben wij eigenlijk op deze plek? En wat hebben wij er dan voor gedaan om dat recht te verdienen? En ik begin al maar helemaal niet over wat we als samenleving als plicht hebben, of wat ons vanuit onze voorvaderen opgedragen is - al is het dan maar via de geloofsovertuigingen. Hebt uw naaste lief - moet je in een god geloven om daar waarde aan te hechten? Of, als ik dat maar even simpel omdraai, snap je je geloof nog wel als je dat niet uitoefent?

Ik ben ondertussen 56 jaar oud, en heb in die tijd een heleboel vluchtelingen meegemaakt - uit Vietnam, Koerdistan, Syrie, Ambon, Ethiopie, Iran, Afghanistan. Allemaal, zonder een enkele uitzondering, mensen die gevlucht zijn uit een situatie die overduidelijk onhoudbaar was. Allemaal, zonder een enkele uitzondering, met volle inzet bereid om het beste van hun situatie te maken, meer dan bereid om elke denkbare tegenprestatie te leveren voor de vaak nogal magere ontvangst die ze 'genoten' hebben. Van een luilekkerland is al sinds begin jaren 80 geen enkele sprake meer. Ja, je krijgt onderdak als asielzoeker, maar in een hok waar een gewone Nederlander of student niet wonen wil. Van de toelage die je krijgt kan je letterlijk niks anders dan droog brood eten. En werken, dat willen de meesten heel graag - en vaak hebben ze een hele waslijst aan diploma's en ervaring. Maar mogen en de kans krijgen is een heel ander verhaal.

Oh wacht, het ging over de film. Het geval van Antonio is nog veel absurder dan wat we hier al te ver vinden gaan - het zal je maar gebeuren, dat je vanaf je 3e levensjaar ergens woont, en vervolgens na ruim dertig jaar te horen krijgt dat je geen verblijfsvergunning hebt. Maar natuurlijk staat er meteen iemand klaar om te zeggen 'ach ja, zie je wel een crimineel'. Dan zeg ik, zoek je eigen stamboom eens even door, of daar niet toevallig iemand tussen zit die een tijdje op Havenstraat 6 gewoond heeft. Verder dan de tweede rang hoef je niet te zoeken gemiddeld.

Ehh, ohja, de film dus. Mooie rollen voor LeBlanc en Vikander - niet alleen dat ze in de eindscene en vergelijkbare tranentrekkerij erg effectief zijn, maar ook elk voor zich overtuigen in hun rol. De film doet verder verdienstelijk werk om dat in een kader te zetten, in een dienstig en geloofwaardig narratief te brengen. Een narratief dat geloofwaardig is omdat je al bij voorbaat weet dat er talloze mensen zijn die dit, of nog veel erger meegemaakt hebben. Of nu nog steeds meemaken.

Waar ik dan ondanks al deze ellende weer een klein beetje blij van word, als ik mijn dagelijkse boodschappen ga doen kom ik langs de plek van de Vietnamese bootvluchtelingen, je weet nog wel, van de jaren 70 en 80. Super aardige en nette mensen, altijd bezig om hun stekkie beter, mooier en netter te maken - maar ook altijd tijd voor een groet en een blije lach als ze me langs zien komen. Dan ben ik toch soms weer een beetje trots op mijn land.

Eindelijk weer eens een superheldenfilm van de oude stempel - het MCU negeer ik maar, want dat is zo’n verzameling loze cliches geworden dat ik dat niet meer bijbenen kan - welk deel van welk volstrekt oninteressant en zinloos verhaal is het deze week weer. Dan is deze een verademing, met een bijna-originele held, een bijna-originele oom als side kick. En wat verhulde maatschappijkritiek ook nog om er wat diepgang aan te geven.

Niet dat dat het nou tot een erg goeie film maakt, want ook deze verliest zich veel te veel in de superhero gimmicks en de actie. Superhelden staan bijna bovenaan de lijst trucs van luie screenwriters - mind control en time travel zijn nog erger, maar daar houdt het dan ook wel mee op.

Aan de andere kant zijn Mariduena en Marquezine wel een leuk en fris stel om de onzin aan op te hangen, en de side kick rollen zijn ook best goed ingevuld, al is Lopez wel op het randje van écht te veel. Het levert een aardige film op, geschikt voor een avond waarop je wel vermaakt wil worden, maar geen zin hebt in een échte film - zo een die ergens over gaat, zeg maar.

Het regent buiten, dus een mooi moment om een leuk vrolijk filmpje uit een warm land met strakblauwe hemels op te zetten. Op het strand met Kate Bosworth, niks mis mee.

Dan is het niet zo erg dat het verhaal niets voorstelt, het geheel nogal gemakzuchtig de uitgetreden paden bewandelt en niets nieuws te brengen heeft. Je moet niet altijd iets nieuws willen.

Lang niet zo leuk als het origineel, houterig geacteerd en met een verschikkelijk suf verhaal. Maar als je daar niet al te veel op let, het geluid en de ondertitels uitzet en vooral naar de beelden kijkt is het nog wel uit te houden... want dan lijkt het een reclamefilmpje voor een strandvakantie. Misschien helpt het weer daar ook bij... want regenachtige avonden genoeg deze zomer.

Woody Allen.

De man die op een enorme schare fans mag rekenen, die zelfs bij wat zijzelf een 'mindere Allen' vinden nog bovengemiddeld hoog scoren. Helaas, ik hoor daar niet bij. Waarom kijk je dan naar zijn films, wordt er wel eens gevraagd... nou, omdat je volgens mij een goede film meer waardeert als je af en toe ook eens een slechte ziet.

Waar de fanboys en -girls als regel over doordraven is dat er in Allen's films zulke mooie dialogen zitten. Ik zie het niet. Noem me eens een citaat, en dan een die we allemaal over tien jaar nog foutloos op kunnen zeggen - zoals de tekst van Lucius in Pulp Fiction. Hoeft niet eens van deze film, mag ook van de vorige twee. Zou me verbazen als dat iemand lukt.

Maargoed, laat ik het over deze film zelf hebben. Een stelletje door-en-door onsympathieke personen, die hun oninteressante leven op een onhandige manier verprutsen. Nauwelijks de moeite waard om een uur of anderhalf van je leven aan te verspillen. En dan nog met een ietwat moralistische nadreun als einde. Tsja, ik zal er wel iemand mee tegen de schenen schoppen, maar ik ben er echt niet kapot van. Het plot is nogal erg geïnspireerd op de klassiekers, A Streetcar Named Desire wordt daarbij genoemd, maar het is aan de andere kant ook wel zo volslagen cliché dat er wel meer voorbeelden van te vinden zijn. Het stereotype van rijk en geld kwijt, arm en gelukkig is tenslotte zo uitgetreden als wat - het enige verschil is dat in deze film iedereen onsympathiek, ongelukkig, en egoïstisch is.

Qua acteren, Cate Blanchet doet het niet onaardig, speelt een weinig verheffend karakter en laat daarbij een hele serie emoties en weinig flatteuze gezichten zien. Toch kan ik het geen acteursfilm vinden, het verhaal trekt daarvoor teveel aandacht naar zich toe, leidt af. En hoewel de kleinere bijrollen op zich goed gespeeld worden, valt Alec Baldwin af en toe behoorlijk door de mand, hij staat in een aantal scenes nogal erg zijn lines af te draaien. Net als Bobby Canavale overigens.

Ook in de montage af en toe een slordigheidje. Wellicht iets waar ik anders overheen zou kijken, maar het gedweep met Allen maakt me daar toch wat kritischer op dan gemiddeld. Tenslotte, alle meningen ten spijt, ik kan er echt niks meer in zien dan een slordig en liefdeloos gemaakte film.

Maargoed, ik heb me er dan ook bij neergelegd. Woody Allen is mijn ding niet.

Ai, is dat alweer zolang geleden. Ik herinner me nog prima welk een indruk deze film indertijd maakte toen hij - ongetwijfeld door Veronica - op de tv uitgezonden werd. Bijna blote mensen op tv, en dan nog voor middernacht ook, ongehoord. Maar eens even opgezocht omdat ik een echt tenenkrommend slechte film met Brooke Shields zag op Netflix - even als contrast, zeg maar.

En ergens heeft de film op mij kennelijk indertijd wel zoveel indruk gemaakt dat ik er een zwak voor Brooke Shields aan overgehouden heb. Misschien niet de beste actrice ooit, maar ik mocht haar altijd graag zien - al kan ik me eigenlijk ook nauwelijks een film herinneren waar ze in gespeeld heeft. Die serie Suddenly Susan wel, maar daar staat me ook niet zo heel veel meer van bij. Nog net wel dat ik daar graag op zondagavond naar keek, einde van het weekeind, morgen weer de sleur in - zoiets. Niet heel spannend, maar wel leuk kijken.

Net zoals bij deze film dan, want bij de herziening blijkt het toch allemaal nogal braaf en kinderlijk te zijn. Leuke plaatjes van een mooi eiland en strak blauwe hemels, en de bos haar van Brooke die alles keurig door de filmkeuring heen helpt. Moeilijk om nog te begrijpen waarom daar indertijd iets van gevonden werd.

Uit sentiment dan maar 3*, niet echt vanwege de verdiensten van de film zelf.