Opinions

Spanning over actie, en ook wel iets van vorm over inhoud.

Waarbij ik misschien moet beginnen met dat Tilda Swinton zo ongeveer mijn favoriete actrice is, en ze hier ook nog eens een erg interessante rol heeft - de zangeres die haar stem kwijt is, in een film waarin het vooral gaat om de interacties tussen de op relatieramkoers liggende vakantiegangers. Dat levert ook een heleboel mooie scenes op. En ongeveer even interessant is de haast onherkenbare Fiennes die een heel ander soort type speelt dan we van hem gewend zijn - erg knap, en ik vind dat altijd het kenmerk van een echt goeie acteur, dat je af en toe op deze manier verrast wordt. Van Schoenaerts en Johnson ben ik dan belangrijk minder onder de indruk, hoewel dat ook wel door hun wat kleinere rollen komt - vooral Johnson heeft niet zo heel veel meer te doen dan wat broeierig kijken, dat doet ze best goed overigens, maar de paar scenes die meer vragen vond ik toch wat matig.

Tot zover vooral positief, en de opbouw van de spanning en de manier waarop de verwikkelingen zich opstapelen, eigenlijk is er geen speld tussen te krijgen. Behalve dat het hier en daar wel wat sloom en traag is, dan. En nouja, ook met uitzondering van het gebeuren met de vluchtelingen dan - dat zal wel bedoeld zijn om de tegenstelling tussen vluchteling en vakantievierder aan te zetten, maar het komt er niet echt uit, en het plotdevice aan het einde waar de vluchtelingen dan als potentieel excuus opgevoerd worden is te dun om hun aanwezigheid daar aan op te hangen. Komt op mij toch vooral over als een te gezocht en onvoldoende uitgewerkt onderdeel.

Dat maakt hier en daar wel dat de film een tikje teveel richting elitair gedoe gaat. Net op de rand van, zeg maar. Gelukkig zitten er geen hoofdstuktiteltjes in.

Bioboerenfeelgood.

Wel wat simplistisch hier en daar, en ongeveer even wetenschappelijk onderbouwd als Clarkson's Farm. En narratief zit het ook niet heel sterk in elkaar, en de rode draad van de brave hond is wat al te sentimenteel voor mij. Maar er zijn leuke mooi groene plaatjes, er krioelt van alles, en het varken is heel schattig.

Gelukkig wordt het bioboeren hier ook steeds populairder. Want, sentimenteel en Amerikaans drammerig als deze film dan is, de problemen die er aangekaart worden zijn wel heel reeel, en dat zijn ze ook hier. De landbouwgrond is uitgeput en dood, en de schamele lapjes natuur worden overweldigd door de stikstofuitstoot. Dat moet anders, en de boodschap dat dat eigenlijk vrij simpel kan is wel heel terecht.

Dit viel niet tegen - de film is precies wat je kan verwachten met zo'n titel.

Bijzonder fijne film.

Niet alleen vanwege het meest opvallende - het vrijwel totale gebrek aan dialoog - maar ook door het originele en geniaal simpele verhaal. Onwerkelijk en sprookjesachtig, maar ook echt en geloofwaardig. Ook erg fijn vind ik de vele subtiele grapjes - de foto in het mozaïek, de weegschaal. Erg goed.

I found this new way of extending the chord changes so it was like - a whole new song. And it still fit.

Ik heb nooit echt iets gekund met de jazz van Charlie Parker, maar met deze uitleg begin ik er tenminste iets van te begrijpen. Niet dat ik het ineens mooi vind, dat is nog een hele stap verder. Alleen maar het eerste stukje van begrip.

Dat maakt de film wel tot een lange zit. Voor toen best knap en gedurfd dat de saxofoon die je hoort de originele opnames van Parker zelf zijn met een band eronder gemixt. Duidelijk dat deze film voor Clint een labour of love was, een duidelijker antwoord dan dat op de vraag 'voor wie heeft Clint deze film gemaakt' is niet nodig. En wellicht zou hij blij zijn te weten dat de muziek van zijn held door deze film net iets bekender geworden is.

Whitaker krijgt terecht lof voor zijn rol, en eigenlijk zijn alle acteurs goed bezig. De regie van Clint is ook voortreffelijk - en zoals altijd soliede maar ook weinig verrassend. En hij legt het drama er goed op, de scene waarbij Bird terugkomt op zijn oude stek en 'Buster Franklin' ziet spelen is gewoon ronduit schrijnend.

De uitsmijter tijdens de aftiteling, 'Parker's Mood' komt overigens wel bij me aan. Leuk getruc met de maat en de melodie - waarmee ik wellicht weer terug ben bij waar ik mee begon.

Gekunsteld.

Op zich is het motief me best sympathiek, de subtiele aanklacht tegen de haast en de druk van de maatschappij en de steeds verdergaande individualisering daarvan. Maar in de uitwerking verliest Ferran zich naar mijn smaak teveel, en hoe knap de beelden van de vogels ook gemaakt zijn, het schiet het doel nogal voorbij - in plaats van een metafoor te vormen, wordt het geheel nu te metafysisch en daarmee belachelijk. Daarbij is de film nodeloos langdradig en saai.

Wel erg goed gespeeld door een mooie cast.

Oh, het is een remake van een Franse film.

Tant pis, ik vind deze versie gewoon leuk ondanks of zelfs zonder dat ik het origineel gezien heb. Misschien nog eens inhalen als ik daar aan toe kom. Wat een mooie cast, en wat doet Williams het goed. Jammer dat niet de hele cast openlijk gay kon zijn waar van toepassing, de hele film gaat er tenslotte over dat iedereen zichzelf moet kunnen zijn. En even jammer dat er niet meer echte lgtbqia meespelen - als al niet in een over-the-top cliche film als deze, wanneer dan. Nouja als ze gewoon zichzelf zijn.

Verder is het wel een heerlijk feelgood filmpje. Laat al die mensen die vinden dat ze iets opgedrongen krijgen eens kijken - zonder dat iemand het weet, zodat ze alleen voor zichzelf een mening vormen. Blije mensen die gewoon alleen hun eigen ding willen doen en zichzelf willen zijn, niks om bang voor te zijn.

Ai, wat een misser. Veel te veel voice over, gespring in de tijd, en geen boodschap in een film die zichzelf veel, veel te serieus neemt. En maar niet lijkt te kunnen kiezen tussen de genres. Daar komt dan deze bijster onleuke bedoening uit - met een Robbie die wel haar best doet, maar kansloos is om er wat van te maken.

Qua humor is het dan al zo’n beetje niks, de actie valt me ook niet mee. Weinig spektakel, weinig interessants aan anders dan wat ongeinspireerde matpartijtjes. En dan blijkt 109 minuten toch nog een lange zit te zijn.

Beetje vreemd.

Sowieso het gegeven al, maar ook de keuze om het tamelijk neutraal (maw, zonder nadruk op drama of humor) te vertellen. En weinig verrassend ook, maar dat kan je ook wel verwachten als een van de alternatieve titels het einde al prijsgeeft. Bijna saai, hoewel toch op een ongrijpbare manier wel boeiend - en precies zo'n gevoel als ik wel vaker overhoud aan films uit Japan en omstreken. Alsof er een soort begrip voor nodig is wat ik precies net niet snap.

Ook visueel wel wat apart, met een net ietsje afwijkende cinematografie zowel in cameravoering als kleurgebruik. Daarmee net als het cultuur/belevingsaspect waar ik het hierboven over heb leuk anders dan de gemiddelde Hollywood-brij in teal and orange. Leuk als afwisseling, maar ook wel wat jammer dat het me nog steeds niet echt lukt om tot de kern te komen - dit soort films echt helemaal te begrijpen. Maar misschien is dat teveel gevraagd.

Het verhaal van Håkon Håkonsson is best interessant (en was bij mij helemaal niet bekend, evenmin als de strijd tussen de birkebeiner en de bagler). En het wordt fijn direct en zonder al te veel opsmuk verteld, hoewel in de invulling wel heel duidelijk is aan welke kant van het conflict de sympathie moet liggen. Verder is het verhaal klein gehouden, het budget zal daar wellicht een rol in gespeeld hebben, maar misschien was de werkelijkheid ook wel wat minder groots in Håkon's tijd. De tocht van de twee met het kind heeft zeker wel echt plaatsgevonden, en wordt tegenwoordig in meerdere wedstrijden in Noorwegen jaarlijks herdacht.

Dat de karakters wat eendimensionaal blijven vind ik niet zo bezwaarlijk - en er staat ook wel genoeg tegenover. Door de kledij is het eenvoudig om de strijdende partijen uit elkaar te houden, de Telemark-ski-techniek was kennelijk in die tijd al goed ingeburgerd, en de landschappen in de sneeuw zijn prachtig. Genoeg te zien.

Weer eens een iets ander verhaaltje voor een romcom - toch al zo'n volstrekt uitgekauwd genre. Daardoor kan ik deze film wel hebben. Nicole's accent is inderdaad niet best - maar ik kan er wel om lachen. Blijkbaar is deze film ook nog van voor het botox tijdperk, er zit best wat expressie in haar gezicht. Vincent Cassel is wel knap ongeloofwaardig als Rus...

The good, the bad and the ugly.

Nouja lelijk zijn ze geen van drieën, dus moet je dat dan maar even begrijpen alsof het over het karakter gaat. Maar wat een geweldige film is dit. Perfecte pulp, een ode aan de exploitation, maar beter dan we in die genres ooit gezien hebben.

Een heerlijk onzinnig verhaal dat rammelt aan alle kanten, beelden die er uitzien alsof driekwart van de film heel slordigjes en met jaren-70 techniek voor een greenscreen geschoten is, om de haveklap volstrekt overbodige scenes ertussendoor die alleen maar ten doel hebben de actrices zo voluptueus mogelijk in beeld te brengen, girlfights met harde klappen die door de make-up-artiest geregisseerd lijken te zijn... Eigenlijk alles is gewoon perfect in orde. Tot en met het idiote citaat van Sun Tsu, dat achteraf nog toepasselijk blijkt te zijn ook.

Daarbij dan nog echt heerlijke foute oneliners, en heerlijk foute humor die met geniale timing tussen dat alles door gemixt is, niet te veel en nooit twee keer dezelfde grap. Die miauw-van-kwade-kat noem ik maar even. Een minder genie had de hele film door dat geluid herhaald, maar door het bij een keer te laten bewijst Rick Jacobson dat hij precies weet waar hij mee bezig is. Geniaal verhaal ook, met idiote details er in als de Rus Popmeov, en Kinki en Deputy Fuchs als volstrekt overbodige extras... Perfect gedaan, en beter dan wat Russ Meyer of Tarantino ooit hebben laten zien. Sorry als ik hier iemand op z'n fanboytenen ga staan, maar anders kan ik het echt niet maken.

Snel nog eens zien. Beste film die ik zag, in een heel lange tijd.

Horse don't give a damn who wins the race. Me neither.

Een wat ongebruikelijke western, zonder de conventionele scherpe scheiding tussen goed en kwaad, witte en zwarte hoeden en zonder shootout bij zonsopkomst. In plaats daarvan wellicht de inkleuring van Hackman's personage als dierenvriend. Wat wel hetzelfde is als in zo ongeveer alle films in het genre is dat de beelden een nog idyllisch en onbewoond land laten zien - niet precies ongerept met de treinrails en in het landschap uitgesleten/uitgehakte wegen, maar even goed op een enorme afstand tussen wat we nu om ons heen zien.

Het onderwerp is een paardenrace, en ondanks de onverschilligheid van Hackman wordt die nog spannend ook, de speelduur van ruim twee uur vliegt met, ehh, sneltreinvaart voorbij. Wel af en toe wat moeilijk om te zien hoe de paarden afgeragd worden, en de film is van ver voordat er van die geruststellende opmerkingen in de aftiteling kwamen.

Interessant wel om de geschiedenis van de productie te lezen, vooral welke namen er allemaal langskomen voor de hoofdrollen die uiteindelijk naar Hackman en Coburn zouden gaan. Moeilijk om je voor te stellen dat de film met een van die anderen gewerkt zou hebben, zelfs maar in de buurt van het toch vrij geniale resultaat gekomen waren.

Historisch interessant.

Misschien meer door de filmgeschiedenis dan door het onderwerp, want, verreweg de 'duurste' film uit het voormalige oostblok - voor zover dat hard te maken is. Maar als je naar de film kijkt is er niet zoveel aanleiding om daar echt aan te twijfelen. Kosten noch moeite zijn gespaard. Zoveel kanonnen, bruggen, tanks en ander lomp materiaal als er in de rivier verdwijnen. Met als enige special effect wel of niet brandend.

Ook een behoorlijk stel bekende acteurs. Curt Jurgens bijvoorbeeld, die een mooie generaal neerzet. Het gemak waarmee hij de bijbehorende autoriteit uitstraalt, en vervolgens 'ach ja, mein Tee' tot de orde van de dag overgaat. Even in een halve zin de orders geven - die toch iedereen al verondersteld wordt te kennen - en dan een peukje roken. Tsja, das war einmal.

En Yul Brynner. De held, vanzelfsprekend. Zo geloofwaardig als een propagandacampagne. Een onwaarschijnlijke held, met zoveel diepte van karakter als een stuk bordkarton. Maar toch ook de held die boven elke twijfel verheven is, geen ruimte voor kritiek laat.

Het verhaal is daarbij eigenlijk haast ondergeschikt. En net als het voorbeeld - want dat kan niet anders dan The Longest Day geweest zijn - wordt het zowel uitleggerig verteld, als verliest het zich in details met de aanname dat de kijker toch allang alle ins en outs kent. Voor degenen die in het Oostblok geleefd hebben, en nog in veel sterkere mate de Joegoslaven is dat ongetwijfeld een terechte aanname. Want de propagandamachines zijn altijd erg blij met zo'n verhaal van helden en heldendaden. De ellende en het bloed vergeten we liever. Toch is voor de minder goed ingelezen kijker - zoals de meeste Westeuropeanen denk ik, en ik in ieder geval zelf ook - het verhaal wat minder vanzelfsprekend, en nodigt het vooral om tijdens de best lange speelduur af en toe de Wikipedia na te lezen. Niet dat daar heel veel op staat.

Historisch interessant, daar begon ik mee. Hoewel dat nu toch wel de voorgrond neemt, toch, op zich is de film zelf ook nog net wel indrukwekkend genoeg om zonder dat de aandacht vast te houden. En wat ik altijd een groot pluspunt vind, in dit ingewikkelde conflict spreekt toch iedereen zijn eigen taal. Dat maakt het toch weer een heel stuk echter. De geschiedenis van de onrustige regio krijgt er echter nauwelijks meer diepte door, wie hoopt hier een handvat te vinden in het begrijpen van de regio en de ontwikkelinge voor en na deze gebeurtenissen komt zonder verder begrip thuis. Want de film laat wel een vrij neutraal en onverhuld rauw beeld van de oorlog zien, maar geeft geen inzicht in de achtergrond. Daarmee is toch in politiek opzicht een erg behoudend, voorzichtig pad gekozen.

Een conflictvermijdende oorlogsfilm, daarmee.

Leuk filmpje dat zichzelf niet al te serieus neemt. Toch vakkundig in beeld gebracht. De humor moet je niet zoeken in spitsvondige dialogen of flauwe grappen, maar is er wel degelijk.

Aanrader als je iets anders zoekt dan de vampierenromantiek van Twilight.

Wel een aardige dobberfilm, waarvan het dan wellicht wel wat bij het genre past dat het niet helemaal duidelijk wordt waar het eigenlijk heen gaat - hoewel me ook altijd wel ergens zo’n ongemakkelijk gevoel bekruipt dat ik ergens iets essentieels gemist heb, en dan niet omdat ik niet heb opgelet maar gewoon omdat ik daar kennelijk te bot voor ben. Meisjes en moeders, dat is toch een speciaal soort relatie en het is je als man niet zomaar gegeven om daar iets van te snappen. Al is het ex-vriendje wel een wat al te ver over the top karikatuur.

Overduidelijk wel leuk en goed geacteerd, en er is ook een duidelijke visie in de cinematografie. Daar houd ik het dan ook maar bij.

Super mooie plaatjes van de natuur op Bereneiland - dat zo heet omdat Barentz daar langs kwam en er een ijsbeer zag, een dier wat hij nog niet kende. Niet dat die er veel rondlopen, maar er verdwaalt er wel eens een.

De drie broers zijn met hun aanstekelijke vrolijkheid op een stuk minder serieuze expeditie dan Barentz, en weten vanzelf ook een heleboel meer van de omgeving en de natuur. Toch blijft het wel een avontuurlijk gebeuren, want het is wel een stukje van de bewoonde wereld verwijderd. Schokkend om te zien hoeveel vervuiling daar dan toch nog terecht komt. Dat, en de bucket-list mentaliteit van de broers irriteren ook wel wat aan de film.

Mooi gemaakt filmpje, en perfect geacteerd. Zou verplicht kijkvoer moeten zijn eigenlijk - misschien dat het domme volk dan eindelijk eens wat leert. Want ik ben toch echt bang dat in de praktijk 98 procent nog steeds precies zo denkt en doet als de rotte buurvrouw, die k*t kinderen op school en de mensen in de supermarkt.

Een film die zich niet makkelijk beschrijven laat, en beoordelen is nog een tikkie ingewikkelder.

Om maar mee te beginnen, het idee van een film over een film, een schrijver met een writers block is wel zo’n beetje de overtreffende trap van navelstaren. Erger nog, het is al te vaak veel beter gedaan. Lesvoer voor filmstudenten, maar val er verder alsjeblieft niemand mee lastig.

Daar staat weer tegenover dat de cinematografie af en toe geniaal is. Sowieso het openingsshot, de eerste keer dat ik de film zag moest ik meteen denken aan de clip van de Simple Minds denken, heel lang geleden alweer - midden in de winter een beeld van een meisje in een badpak. En vergelijkbaar makkelijk maar effectief, een beer. Het mankeert er nog maar net aan dat het beest de acteurs van het podium jaagt.

Evengoed is het een genot om Aubrey Plaza te zien spelen, en zich door de absurde twists van het plot te zien draaien - ogenschijnlijk zonder moeite, ondanks alle extra onzin die het verhaal daar bij aandraagt. Sowieso altijd een interessante actrice, die niet de mainstream kiest maar de minder bekende maar wel leukere rollen.

Maar evengoed maakt dat het in de optelling nog niet tot een goede film. Verder dan wat half gelukt arty-farty kijkvoer kom ik er eigenlijk niet mee.

Depressief, langdradig verhaal dat eigenlijk alleen maar ietwat dragelijk wordt omdat je weet dat het heel veel later toch nog een beetje goed komt met Zuid Afrika. Maar de gedichten van Ingrid Jonker raken me niet, en echt leuk, warm of sympathiek komt ze er nou ook niet uit, deze warrige en onduidelijke biografie is nogal een ondankbare rol voor Carice. Wel heel goed gespeeld, wat ik altijd wel een kenmerk vind van goed acteren is dat je de acteur niet in alle opzichten herkent door de film heen, en als je de Carice uit deze film vergelijkt met die uit Minoes dan zit daar toch een wereld van verschil tussen.

Rutger speelt wat minder indrukwekken - maar heeft ook een kleine, en ook al niet zo dankbare rol. En van beiden klinkt het accent mij volstrekt onjuist in de oren.

Met af en toe wat mooie plaatjes van het landschap, maar toch vooral lelijke donkere beelden van scenes binnen. Ook dat helpt de film niet.

Black Christmas (1974), Black Christmas (2006) en Black Christmas (2019)

De 1974 heeft een soort cultstatus, maar waarom wordt me dus echt absoluut niet duidelijk. De film is nergens eng, er zit zo ongeveer niks in qua jumpscares, en de sfeer is ook maar heel af en toe wat eng. Dan het volstrekt achterhaalde gedoe met het tracen van de telefoonlijn (nee, zo werkte dat toen ook echt niet). En nog dat het einde enorm voorspelbaar is, en dan alsnog ongerijmd in twijfel getrokken wordt. Tsja, er zal altijd wel iemand bezorgd zijn over monsters onder haar bed, in die orde grootte is het. Qua vermeende woke content loopt deze versie overigens voor die tijd redelijk in de pas met de 2019; het baas in eigen buik was toen tenslotte een nog vrij nieuwe verworvenheid - te absurd voor woorden dat er nu, vijftig jaar later, nog steeds mensen zijn die dat niet willen of kunnen accepteren. En de film? verreweg het engste, het meest angstaanjagende er aan is het oorverdovende geknaag van de tand des tijds. Volstrekt achterhaald, ik vond het een saaie zeurfilm zonder aansprekend beeld, zonder verhaal, zonder spanning en met nul punten voor de soundtrack.

De 2006 kleurt dan een heel stuk meer tussen de lijntjes van wat we tegenwoordig van dit genre verwachten - elke paar minuten een jumpscare, af en toe enge, onsmakelijke gore of geestige beelden, listig gebruik van het concept dat wat je niet ziet enger is dan wat bruut in beeld komt - maar in tegenstelling tot 1974 wordt er veel duidelijker geïmpliceerd wat er dan precies niet te zien is. Maar ook irritant gedoe met flashbacks en een irritante en veel te aanwezige soundtrack. In plaats van Margot Kidder deze keer MEW en Michelle Trachtenberg als beoogde final girls, maar nog steeds geen behoorlijk plot. Alweer, er zal vast iemand zijn die het allemaal heel eng vindt, maar ook hier blijft dat wat onbegrijpelijk.

2019 dan. Eindelijk eens een beetje een normale slasher met alle verplichte cliches die er bij dat genre horen. Net als de vorige niet zozeer een remake als een re-imagining, een nieuw concept waarbij wat elementen uit de vorige versies terugkomen. Al is dat wellicht niet meer dan een plastic zakje en een zolder of een verwijzing naar de kat. Je kan je afvragen of in beide gevallen niet beter gewoon een losstaande film gemaakt had kunnen worden, maar gelukkig niet, want vandaar dit vergelijk. Voor dit deel valt dan vooral op dat er als eerste een behoorlijk motief en verhaal in de film zit, al heeft dat wellicht als grootste verdienste dat het de antiwokebrigade eens een stevige trap tegen de schenen geeft. En daarnaast wint Imogen Poots het met gemak van haar voorgangsters, zijn de production values op een heel ander niveau, klopt de soundtrack bijna en zijn de beelden veel frisser, beter getimed en beter geedit - en het feeërieke einde van Elwes vond ik ook best fraai gevonden. Jammer aan de andere kant dat de ontknoping zo uitleggerig is - wie opgelet had wist allang wat er nog even drie keer voor je herkauwd wordt. Er is schijnbaar ook nog een extended cut van 111 minuten, wellicht dat die op dat vlak beter is. Van de drie films in ieder geval de enige waarvan ik het gevoel krijg dat het een heel goede film had kunnen zijn.

In de korte samenvatting:

1974: een krappe 2*

2006: 2.5*

2019: 3*

Black Christmas (1974), Black Christmas (2006) en Black Christmas (2019)

De 1974 heeft een soort cultstatus, maar waarom wordt me dus echt absoluut niet duidelijk. De film is nergens eng, er zit zo ongeveer niks in qua jumpscares, en de sfeer is ook maar heel af en toe wat eng. Dan het volstrekt achterhaalde gedoe met het tracen van de telefoonlijn (nee, zo werkte dat toen ook echt niet). En nog dat het einde enorm voorspelbaar is, en dan alsnog ongerijmd in twijfel getrokken wordt. Tsja, er zal altijd wel iemand bezorgd zijn over monsters onder haar bed, in die orde grootte is het. Qua vermeende woke content loopt deze versie overigens voor die tijd redelijk in de pas met de 2019; het baas in eigen buik was toen tenslotte een nog vrij nieuwe verworvenheid - te absurd voor woorden dat er nu, vijftig jaar later, nog steeds mensen zijn die dat niet willen of kunnen accepteren. En de film? verreweg het engste, het meest angstaanjagende er aan is het oorverdovende geknaag van de tand des tijds. Volstrekt achterhaald, ik vond het een saaie zeurfilm zonder aansprekend beeld, zonder verhaal, zonder spanning en met nul punten voor de soundtrack.

De 2006 kleurt dan een heel stuk meer tussen de lijntjes van wat we tegenwoordig van dit genre verwachten - elke paar minuten een jumpscare, af en toe enge, onsmakelijke gore of geestige beelden, listig gebruik van het concept dat wat je niet ziet enger is dan wat bruut in beeld komt - maar in tegenstelling tot 1974 wordt er veel duidelijker geïmpliceerd wat er dan precies niet te zien is. Maar ook irritant gedoe met flashbacks en een irritante en veel te aanwezige soundtrack. In plaats van Margot Kidder deze keer MEW en Michelle Trachtenberg als beoogde final girls, maar nog steeds geen behoorlijk plot. Alweer, er zal vast iemand zijn die het allemaal heel eng vindt, maar ook hier blijft dat wat onbegrijpelijk.

2019 dan. Eindelijk eens een beetje een normale slasher met alle verplichte cliches die er bij dat genre horen. Net als de vorige niet zozeer een remake als een re-imagining, een nieuw concept waarbij wat elementen uit de vorige versies terugkomen. Al is dat wellicht niet meer dan een plastic zakje en een zolder of een verwijzing naar de kat. Je kan je afvragen of in beide gevallen niet beter gewoon een losstaande film gemaakt had kunnen worden, maar gelukkig niet, want vandaar dit vergelijk. Voor dit deel valt dan vooral op dat er als eerste een behoorlijk motief en verhaal in de film zit, al heeft dat wellicht als grootste verdienste dat het de antiwokebrigade eens een stevige trap tegen de schenen geeft. En daarnaast wint Imogen Poots het met gemak van haar voorgangsters, zijn de production values op een heel ander niveau, klopt de soundtrack bijna en zijn de beelden veel frisser, beter getimed en beter geedit - en het feeërieke einde van Elwes vond ik ook best fraai gevonden. Jammer aan de andere kant dat de ontknoping zo uitleggerig is - wie opgelet had wist allang wat er nog even drie keer voor je herkauwd wordt. Er is schijnbaar ook nog een extended cut van 111 minuten, wellicht dat die op dat vlak beter is. Van de drie films in ieder geval de enige waarvan ik het gevoel krijg dat het een heel goede film had kunnen zijn.

In de korte samenvatting:

1974: een krappe 2*

2006: 2.5*

2019: 3*

Black Christmas (1974), Black Christmas (2006) en Black Christmas (2019)

De 1974 heeft een soort cultstatus, maar waarom wordt me dus echt absoluut niet duidelijk. De film is nergens eng, er zit zo ongeveer niks in qua jumpscares, en de sfeer is ook maar heel af en toe wat eng. Dan het volstrekt achterhaalde gedoe met het tracen van de telefoonlijn (nee, zo werkte dat toen ook echt niet). En nog dat het einde enorm voorspelbaar is, en dan alsnog ongerijmd in twijfel getrokken wordt. Tsja, er zal altijd wel iemand bezorgd zijn over monsters onder haar bed, in die orde grootte is het. Qua vermeende woke content loopt deze versie overigens voor die tijd redelijk in de pas met de 2019; het baas in eigen buik was toen tenslotte een nog vrij nieuwe verworvenheid - te absurd voor woorden dat er nu, vijftig jaar later, nog steeds mensen zijn die dat niet willen of kunnen accepteren. En de film? verreweg het engste, het meest angstaanjagende er aan is het oorverdovende geknaag van de tand des tijds. Volstrekt achterhaald, ik vond het een saaie zeurfilm zonder aansprekend beeld, zonder verhaal, zonder spanning en met nul punten voor de soundtrack.

De 2006 kleurt dan een heel stuk meer tussen de lijntjes van wat we tegenwoordig van dit genre verwachten - elke paar minuten een jumpscare, af en toe enge, onsmakelijke gore of geestige beelden, listig gebruik van het concept dat wat je niet ziet enger is dan wat bruut in beeld komt - maar in tegenstelling tot 1974 wordt er veel duidelijker geïmpliceerd wat er dan precies niet te zien is. Maar ook irritant gedoe met flashbacks en een irritante en veel te aanwezige soundtrack. In plaats van Margot Kidder deze keer MEW en Michelle Trachtenberg als beoogde final girls, maar nog steeds geen behoorlijk plot. Alweer, er zal vast iemand zijn die het allemaal heel eng vindt, maar ook hier blijft dat wat onbegrijpelijk.

2019 dan. Eindelijk eens een beetje een normale slasher met alle verplichte cliches die er bij dat genre horen. Net als de vorige niet zozeer een remake als een re-imagining, een nieuw concept waarbij wat elementen uit de vorige versies terugkomen. Al is dat wellicht niet meer dan een plastic zakje en een zolder of een verwijzing naar de kat. Je kan je afvragen of in beide gevallen niet beter gewoon een losstaande film gemaakt had kunnen worden, maar gelukkig niet, want vandaar dit vergelijk. Voor dit deel valt dan vooral op dat er als eerste een behoorlijk motief en verhaal in de film zit, al heeft dat wellicht als grootste verdienste dat het de antiwokebrigade eens een stevige trap tegen de schenen geeft. En daarnaast wint Imogen Poots het met gemak van haar voorgangsters, zijn de production values op een heel ander niveau, klopt de soundtrack bijna en zijn de beelden veel frisser, beter getimed en beter geedit - en het feeërieke einde van Elwes vond ik ook best fraai gevonden. Jammer aan de andere kant dat de ontknoping zo uitleggerig is - wie opgelet had wist allang wat er nog even drie keer voor je herkauwd wordt. Er is schijnbaar ook nog een extended cut van 111 minuten, wellicht dat die op dat vlak beter is. Van de drie films in ieder geval de enige waarvan ik het gevoel krijg dat het een heel goede film had kunnen zijn.

In de korte samenvatting:

1974: een krappe 2*

2006: 2.5*

2019: 3*

Tsja, deze had ik al eens gezien, maar dat was zonder dat de film ook maar enige indruk maakte. Maar ik kwam veel later terecht in een documentaire met interview over Vilmos Zsigmond, en dat is toch wel een erg interessante meneer. En die deed de cinematografie van dit baksel, dus toch nog maar eens herzien.

Nou ja kort met Zsigmond's werk zit het wel snor. Knappe shots, zonder twijfel. En Hilary Swank laat ook een poepie ruiken - ze speelt iedereen van het scherm af, met haar mooie femme fatale. Hartnett houdt zich nog net staande, maar Johansson en Eckhart, wat een droefenis. Echt niet hun dag.

En dat dan nog een tikkie erger voor de arme regisseur. De Palma, wat een misslag maakt hij hier weer. Dan wil ik er nog in mee dat het ergste veroorzaakt is door de wat hardhandige editing waarmee de film tot normale bioscooplengte teruggebracht is kennelijk. Maar dan nog steeds, geen fraai werk.

Onleuk.

In het basisgegeven had een heleboel meer gezeten, het noodzakelijke venijn mist, en de timing klopt niet. Daarmee is de film al klaar eigenlijk, maar de invulling van de rollen is dan ook nog eens matig. Jammer, weer de zoveelste liefdeloze en talentloze film die meteen af kan naar de vergetelheid. Dan vraag ik me altijd ietwat af, als je weet hoeveel energie er verstookt wordt om een film te maken, en hoe moeilijk de ijsberen het al hebben. Serieus slecht karma, denk ik dan.

Miskleun is nog een vriendelijk woord. Van Jean-Jacques Annaud mogen we toch echt wel iets meer verwachten dan deze naïeve 1000-en-een-nacht sprookjesvisie op de Arabische wereld. Van texaanse oliebronnen tot de Mahdi, alle clichés komen langs. Bah, wat een nonsens. Als je iets over de geschiedenis van Arabië of de oliewinning wilt weten kan je ongeveer net zo goed naar The Mummy kijken - die film neemt zich in ieder geval wat minder pijnlijk serieus.

Dan de cast. Tahar Rahim is teveel op zoek naar zijn rol, is hij de held of de antiheld van het verhaal. Hij komt er zelf niet uit lijkt het, en kennelijk snapt Jean-Jacques Annaud het ook niet. Wel een kritiek puntje om te missen, want het maakt dat het al slappe clichématige script ook als allegorisch sprookje nergens meer tot z'n recht komt.

En da's dan nog niet eens de ergste fout - dat toch echt de beslissing om Antonio Banderas te casten. Mooie acteur, en echt een vakman - maar hier echt in het verkeerde werelddeel. Op geen moment geloofwaardig als de hoofdman van de ene partij in het conflict, de grote leider van zijn volk. En zeker niet als Arabier.

Wat het helemaal afmaakt is de overmaat aan lelijke beelden, slordige CGI en te moeilijke shots die nooit in de final cut hadden mogen komen. Let even op een van de laatste beelden voordat de titels komen - de vogel vliegt op, wordt vervangen door CGI, draait een lelijk rondje, en hopla daar komt de vlakte in beeld. Bah, wat een lelijkheid.

Jammer dat de man die zulke mooie en indrukwekkende films op z'n naam heeft staan dit misbaksel achterlaat.

Sommige films staan een jaar of veertig later nog als een huis. Deze niet.

Zo ongeveer alles voelt hopeloos gedateerd aan - de cinematografie, de muziek, de rare pruik die Linda Hamilton op haar hoofd heeft - en die later dan nog een pruik blijkt te zijn ook. Tommy Lee Jones als broekie, de ongeloofwaardige stunts. En dan het narratief nog. Een auto op waterstof die klinkt als een stofzuiger, en er eigenlijk nog zo uit ziet ook.

Eigenlijk is Robert Vaughn de enige die nog een beetje overeind blijft tussen al gehannes. Gewoon een fijne bad guy neerzetten, dat kon hij best goed. Tijdloos haast.

Sommige films zijn immuun voor de tand des tijds. Deze niet, deze is vastgebeiteld in de jaren-80. Wellicht dat het er naast Hill Street Blues en the Streets of San Francisco op de tv allemaal vertrouwd en fraai uitzag, maar met de blik van nu is dit gewoon prut.

Om maar te beginnen met de uber irritante overacting van Michael Douglas met zijn neppe accent en neppe maniertjes. Echt een overmaat politieserie, nogal ongeloofwaardig en vooral superirritant. En zelfs al als dat zijn opdracht was grotendeels toch erg zwak gespeeld, en hetzelfde geldt zeker ook voor Garcia. Het lijkt wel alsof de voetbalvereniging een bonte avond houdt. De enige die er een beetje met zijn eer tussenuit komt is Takakura die af en toe tenminste nog de cliche versprekingen en gebaren voor elkaar krijgt. Niets oscarwaardigs maar tenminste nog gewoon degelijk vakwerk. En dan Kate Capshaw nog. Wat heeft zij dan in deze film te doen.

Het verhaal dan. Van het begin te ongeloofwaardig voor woorden, en talloze keren beter gedaan. Lomp en respectloos, als de redneck die Douglas speelt, maar zonder dat daar ook maar in de verte iets tegenover staat behalve de dirty-cop heldenverering van de jaren-70 - maar Dirty Harry bestaat alleen in Hollywood. Echte politiemensen houden zich aan de law die zij enforcen.

Begin ik maar eens over het beeld. Onze nationale trots Jan de Bont. Ik zie het er echt niet aan af. Welk beeld is er dan memorabel? En hetzelfde met de soundtrack. Als je een film zoekt die de lelijkste en meest terug-in-de-jaren-80 cliche meh heeft, dan is dit je ding.

In het hele lijstje van Scott toch veruit de zwakste film. Ik kom echt met de beste wil van de wereld niet voorbij de 1.5*. Elke andere film of TV serie die ik over het basisidee van politie en Japan gezien heb is eigenlijk gewoon beter.

Terug naar de natuur.

Drie dames en drie heren op een onbewoond eiland. Een recept voor een niet al te fraai drama. Echt geloofwaardig worden de dames nergens, en de mannen ook al niet. Op zich leidt dat niet heel veel af van het verhaal, het gaat toch hoofdzakelijk om de actie. Nogal primair, allemaal - het draait om de actie, en daarbij krijgen we mooie beelden van de natuur en de daarin rondhuppelende dames te zien.

Niks mis mee eigenlijk, aan de andere kant biedt het ook niet veel meer dan een aflevering van een of ander survivalprogramma op Discovery - eehm, behalve dan dat daar meestal geen mooie dames in rondlopen. Hier dus wel. Jammer dat Kate Bosworth eigenlijk een vrij kleine rol heeft.

Had zo leuk kunnen zijn.

Er zit genoeg in, goud op de bodem van de zee, roestige ouwe duikboten, goeie acteurs. Maar het script is te dom voor woorden, en dan ook nog eens belachelijk in de technische details. Hoe krijgen ze het voor elkaar om het zo te verprutsen. Met als toppunt het gedoe met die krukas.

Meest verbazend nog dat de zeeheld-acteurs geen muiterij hebben gemaakt op dit losgeslagen schip.