Opinions

Er is zoiets als een film die zò slecht is dat het daardoor juist weer goed wordt. Deze film is het tegenovergestelde daarvan. Het enige wat in de verte ergens op lijkt is het archiefbeeld van USS Missouri, maar dat duurt maar anderhalve seconde en het is het verkeerde schip - de rest van de scenes is op USS Iowa. Narratief, uitwerking, muziek, cast, cinematografie, het is allemaal een enorme berg stront. Dit soort film is de onderbouwing voor dat er echt zoiets als een beroepsverbod zou moeten zijn, voor iedereen die tot in de 4e graad familie is van iemand die bij deze productie betrokken is geweest.

En daar laat ik het voor nu maar even bij, voordat ik wellicht doordraaf. Ja, zo slecht is het echt.

Erg voorspelbaar, maar ook wel lekker lomp en af en toe best grappig. Het grootste probleem is eigenlijk dat sommige scenes veel te lang uitgesponnen worden. Maar dat wordt ietwat gecompenseerd door de dames - ze doen geen pijn aan m'n ogen, en ze spelen leuk samen. Dat ze er lol in gehad hebben is ook goed te zien.

Als je een film hebt waarin een jaar of twintig tijdsverschil overbrugd moet worden, kan je er ofwel voor kiezen met een enorme hoop grime de acteurs jonger of ouder te maken, ofwel je kiest acteurs uit die sterk op elkaar lijken. Die laatste variant zal in deze film niet eens echt geprobeerd zijn - de jonge varianten lijken nauwelijks op de oude. En dan snap je als kijker nog wel wat de bedoeling is, het stoort toch behoorlijk.

De enige behoorlijke acteur in het hele stel lijkt Michelle Monaghan te zijn - die laat tenminste nog een paar mooie scenes zien. De rest hangt er een beetje bij. De plaatjes zijn mooi, dat helpt wel weer wat, maar daartegenover staat het wat drammerige verhaal waar ook nog zonodig een betekenisvolle afloop aan gedraaid moest worden. Een trap na voor de kijker, zo voelt het een beetje. Jammer.

Aubrey Plaza is niet precies een A-list actrice misschien, maar ze speelt wel altijd in leuke films. Of ze nou zo’n goeie actrice is weet ik nog steeds niet, want ze speelt vrijwel altijd dezelfde rol - een wat aarzelige miep die wat tegen de zelfkant aan zit, en daar zonder klagen of zo op de een of andere manier mee om probeert te gaan, en dat past dan weer prima bij de deadpan delivery die ze erg goed onder de knie heeft. In deze film zie je halverwege ineens een brede smile, en ik wilde eigenlijk een minuutje terugspoelen om te zien of ze het wel echt was.

Ook dit is weer zo’n film, maarja, deze heeft dan ook nog eens Michael Caine, en in wat misschien wel of misschien niet zijn laatste film is. Dat geeft toch wel een extra dimensie, al doet hij ook vooral zijn gewone soort rol - want ja, ook hij heeft dat wel ietwat. Maakt niet uit, als het zo’n fijn filmpje oplevert. Is er verder nog iets aan de hand? nou nee, eigenlijk niet - maar gewoon fijn om te kijken.

Visueel vooral in het begin erg mooi, deze film - eigenlijk de eerste film sinds, ehh, misschien zelfs La Belle Personne (2008) waarin Seydoux naar mijn opvatting ietwat flatterend in beeld komt, en niet eens alleen door de opzienbarende kapsels. Erg fraai gespeeld, sterk tegenspel van MacKay ook die met zijn wat vreemde (en in dit geval ook vervreemdende) kop precies in de gevraagde rol past.

Narratief is het wat minder, vind ik. Op de een of andere manier herinnert de film me qua sfeer enorm aan het boek Sophies World van Jostein Gaarder dat begin jaren-90 nogal opgang maakte maar inhoudelijk een even smakeloze nothingburger bleek te zijn. Jammer, met een wat minder pretentieuze benadering had er een veel mooiere film uit kunnen komen. Of tenminste toch een die je minder onvervuld de straat op gooit.

Flauwe boel.

Af en toe lijkt het wel ietwat grappig te worden, maar dat pakt niet door. De optelsom is uiteindelijk dat het maar een matte boel blijft. Wellicht hadden de regisseurs een oppeppertje uit de apotheek moeten halen in plaats van het slaapmiddeltje dat ze kennelijk ingenomen hebben.

Grappig maar ook onevenwichtig. De af en toe leuk absurde grappen zijn meestal wel prima, maar ook af en toe mis. En bijvoorbeeld two-dollar wordt net een keer te vaak herhaald. De beeldstijl is ook af en toe erg grappig absurd, maar lijkt ook af en toe op 'gewoon' beroerde production value. Cusack is goed op dreef, maar de rest van de cast valt niet echt mee - en van Diane Franklin was ik ook niet zo onder de indruk.

Ongemakkelijk.

Twee gezellige avondjes met twee bevriende stellen bij elkaar. Maar dan net subtiel ietsje anders. Verbaal geweld tot op een punt dat het niet echt erger meer kan - heftige confrontatie, zoals de beschrijving noemt, dekt de lading niet echt. Het voelt gewoon ongemakkelijk om er naar te kijken af en toe.

De oorsprong in een toneelstuk is goed te merken in het statische karakter van de film. Toch wordt het daardoor niet saai. Goed gespeeld zonder overacting - wat nogal eens voorkomt in dit soort theaterverfilming, maar hier gelukkig eens niet. Richting het einde nog een technisch erg mooi shot, en goed getimed in de film ook nog.

Zeker niet een 'leuk filmpje' om even te gaan zien - dit is zware kost. Ook niet echt aan te raden voor een romantische avond, of voor koppels met probleempjes.

Veertig jaar na het eerste deel is er nu het vierde, en vanzelf is dat een mooie gelegenheid om het origineel maar eens op te zoeken.

Wat meteen opvalt is natuurlijk hoe jong Murphy en de anderen hier zijn - meer dan dat ze in het laatste deel oud zijn, zijn ze hier jong. Wellicht komt dat ook omdat ik zelf natuurlijk ook veertig jaar ouder ben geworden maar mezelf nog steeds niet 'oud' vind.

Dit eerste deel voelt misschien een beetje ruw aan, de productie is ook een stuk minder gelikt dan in de latere delen. Maar het concept is ijzersterk - Murphy die met zijn halfgare gezwets iedereen van zijn sokken lult, en vervolgens zijn lachje laat horen - dat lachje dat als iemand dat in het echt zou doen, je dat bloedirritant zou vinden.

Wat bijrolletjes van toen grotendeels nog onbekende acteurs, wellicht dat Reinhold daar het beste voorbeeld van was. Maar ook Johnathan Banks speelt mee, al moet ik bekennen dat ik 'm in de film niet opgemerkt had. Die doet ook al best een tijdje mee dus.

Waar ik na het herzien nog steeds niet zeker van ben is of ik dit deel indertijd in de bioscoop gezien heb, of pas later op tv. Het muziekje weet ik nog wel, daar werd je zeker een jaar of misschien nog wel langer mee doodgegooid op MTV. Ja, daar was toen alleen maar muziek op. Zo lang geleden is dat al.

Deel een was een succes, en meestal werkt het dan zo dat dat concept door de studio uitgemelkt wordt - minder verhaal, kleiner budget, een herhaling van zetten met de B-crew.

Niet hier. Dit tweede deel is een voorbeeld van hoe het ook kan: zoek de beste regisseur van het moment, geef hem een veel groter budget, en zoek naast de oude crew wat interessante acteurs die het geheel nog wat meer fleur geven.

Mooi werk voor Nielsen - net wat films gedaan met Stallone en Schwarzenegger en Prochnow - toen vers van Das Boot. Maar wellicht indrukwekkender is de keuze voor Tony Scott, die toen net Top Gun afgeleverd had. Dan maak je wel een statement dat je serieus bent.

En dat blijkt ook wel. De hele film is gewoon leuker, beter, vlotter, mooier en fraaier dan deel 1. Het kan dus wel.

Deel 1 was leuk, deel 2 gaf het bewijs dat een tweede deel beter kan zijn, en deel drie bevestigt de regel dat dat meestal niet zo is.

Toch is het nog steeds een leuke film vind ik, niet op hetzelfde niveau van de eerdere delen maar toch erg grappig. De setting in het theme park is qua verhaal wel wat erg gezocht, toch levert het wel fijne situaties op. En het hangt natuurlijk hoe dan ook vooral aan Murphy en zijn opgefokte gedoe, en dat is hetzelfde in alle drie delen. Fijn ook dat de bijrollen uit de eerdere delen weer terug komen, hoe klein hun inbreng misschien ook is.

Wat dit deel wel echt laat vallen is de soundtrack. In vergelijking echt te zwak.

1984, 1987, 1994, 2024 - dertig jaar sinds het vorige deel, en veertig sinds het eerste. Je ziet het niet echt aan Murphy moet ik zeggen, hij ziet er echt wel ouder uit dan in 1984, maar ruim zestig geef ik ‘m nog steeds lang niet.

De film volgt het beproefde recept, en dat is geen kritiek want wat zo lang geleden ook al prima werkte hoef je niet zonodig te veranderen. Extra credits voor dat de hele cast van toen zo’n beetje weer present is en dezelfde rol weer op zich neemt, en hetzelfde geldt ook voor de muziek - hoe lang het bananen-in-de-uitlaat deuntje van Harold Faltermeyer ook wordt uitgerekt, vervelen doet het echt niet.

Een toch wat te onbekend verhaal. Wie er eerder van Aung San Suu Kyi gehoord had mag het zeggen, ik in ieder geval toch niet. Wellicht was het beter als er wat meer over haar in de krant gestaan zou hebben, in plaats van alle sensatiejournalistiek over de zoveelste afrekening in het criminele milieu of een moordzaak met een extra lugubere titel. Maar ja, daar smullen de mensen van. Verder dan hun neus lang kijken, nee liever niet.

Dus blijft zo'n film als deze onderbelicht. Onterecht blijkt dat nog maar eens, als je je er via de wikipedia een minuutje of wat in verdiept, en dan krijgt zo'n scene als die in het begin toch wel wat extra lading. Was de hele film maar zo sterk geweest - helaas, ik vind dan wel dat Boorman af en toe de vaart er teveel uit laat. En ja, dat dan in combinatie met de wat moeizaam spelende Arquette en de cliche-sidekick U Aung Ko levert dan een wat onevenwichtige en rammelende film op. Waarvan ik dan ook nog kwijt moet dat de soundtrack me af en toe de keel uithangt.

Maarja, er zitten dan wel een paar erg mooie scenes in. Dat doet het hem dan toch weer wel.

Filmpje van alweer heel lang geleden, toen Charlie Sheen nog een behoorlijke acteur was in plaats van het wat lachwekkend karikaturale figuur dat hij de laatste jaren speelt. En ook nog eens met de mooie Linda Fiorentino, als de onwaarschijnlijk mooie fotografe aan de rand van de motorbende - dat zal in het echte verhaal waarop de film gebaseerd is wel wat minder mooi of helemaal niet gebeurd zijn. Net als het verhaal met de indiaan en de slechte jeugd. Toch leiden die subplotjes niet af, vooral omdat ze in de timing van het verhaal de spanning gedoseerd houden. Best goed gedaan, ondanks dat het vrij cliche is allemaal.

Enige wat me eigenlijk wat irriteert is de te gladde soundtrack. Maar da's misschien een kwestie van smaak.

Hoe vermoord je een film.

Best een goed idee, hoewel wat ongeloofwaardig - zelfs in de meest verlaten wildernis zijn altijd wel een paar lastig in de weg lopende toeschouwers, en zeker als je in een zo weids landschapje zo opvallend bezig bent als Madec - Douglas, zeg maar. Maar evengoed is het stukje kat en muis best aardig, en de beelden van de woestijn zijn ook best leuk, ondanks het ook al niet zo geloofwaardige gedoe met de schatkaart - waarom zou Charlie die gemaakt hebben van zijn eigen achtertuintje, vraag ik me dan af.

Douglas speelt de rol van nietsontziende k*&zak vrij perfect, ik heb hem niet kunnen betrappen op het laten vallen van steekjes. Irvine heeft wat minder te doen, veel meer dan wat rondrennen en moeilijk kijken komt het niet. Dat had wel wat meer inhoud mogen krijgen.

Het gaat verkeerd op zo'n twintig minuten van het einde, als het gejaag teneinde is - en dat is ook al niet zo heel best uitgewerkt, het duurt net iets te lang allemaal voordat Irvine zijn trucje doet. Was de film daar afgelopen, dan had ik er nog vrede mee kunnen hebben - maar wat daarna komt is zo overbodig, voorspelbaar en flauw dat het de film echt vermoordt. Echt een vreselijke misser.

Geeft me een behoorlijk nare nasmaak. Bah, wat een snertfilm achteraf.

Drama, eerder dan romantiek, overheerst in deze film over een groep mensen en de moeizame en onmogelijke relaties die ze onderhouden. Door er een musical van te maken blijft het dan wat lichtvoetig - tenminste, dat zal het idee wel geweest zijn. Maar dat pakt niet erg goed uit, door de liedjes wordt de speelduur enorm opgerekt en het verhaal langdradig. Daarbij zijn de liedjes in de originele tekst misschien lyrisch prima in orde, maar de muziek is te stereotype musical - bleeh, weer zo'n nietszeggend melodietje met de tekst daar moeizaam overheen gelegd.

Het verhaal is wat wisselvallig, soms wordt er wel iets van een diepgang geboden in de beweegredenen van de minnaars, maar veel blijft ook erg duister. Vooral als het drama wat aandikt blijft het oninzichtelijk hoe en waarom ze hun keuzes maken. Gauw maar weer een liedje er tussendoor, lijkt het dan - en maar hopen dat er niemand bij nadenkt. In hetzelfde hoekje zit de verankering van de tijd met een aantal historische gebeurtenissen - het voegt weinig toe aan het verhaal, want de tijd is al gezet door de titeltjes die af en toe langskomen om je aan het jaartal te herinneren. Het komt vooral over als afleiding van het verhaal. Was dat dan nodig?

De cast is indrukwekkend, een heel blik beroemde en gelauwerde acteurs komt langs. Helaas lijken de jongere en oudere versies van de personages te weinig op elkaar om dat ook maar in de verte geloofwaardig te houden. Waarbij vooral de bekende acteurs, Catherine Deneuve vooraan, eigenlijk nooit in hun rol herkenbaar worden - het blijft Catherine Deneuve. Ohja, ze speelt Madeleine. En haar mooie dochter Chiara, wie is dat nou weer. Ohja, haar dochter. Wellicht hadden ze dat stel beter de jonge en oude versie van Madeleine kunnen laten spelen, dat was misschien beter uitgepakt.

Niet geslaagd.

Clichefeestje.

Maar daarom niet minder leuk of herkenbaar. De tegenstelling tussen vreemdeling en plattelands-yokel is wel vaker onderwerp van een film geweest, maar dat doet niet af aan de charme van Marc Zinga en zijn familie. Waar gebeurd, vanzelf - en niet alleen precies deze familie, maar duizenden als zij. Echt serieuze problemen worden wel wat makkelijk uit de weg gegaan, het is wel ietwat een feelgood film.

Fijn geacteerd door de hele cast, het ligt voor de hand om Zinga daar als eerste in te noemen - en wellicht ook terecht - maar ook de ultrarechtse yokels zijn geloofwaardig. Niks mis mee, al hoop ik niet dat die rol hen op het lijf geschreven was.

Romantiek voor ouwe mannen.

En best een schattige film daarmee - want, ja, ook ik hoor al wel een beetje bij die doelgroep, en het doet met terugwerkende kracht toch wel een beetje pijn dat ik zo met de pet naar de kunstlessen vroeger op school heb gegooid - en niet voor het eerst. Al is een gebrek aan talent ook wel heel duidelijk, want de simpele en haast perfecte manier waarop je de tekeningen in de film ziet ontstaan is bijna onbegrijpelijk.

Chesnais als ouwe brompot en Lambert als goedbeschouwd erg braaf meiske overtuigen, en het is best mooi en vertederend om ze zo aan elkaar te zien hangen. En ja, de locaties zijn ook erg mooi, zo’n huisje met blauwe luiken vlakbij de zee, dat is toch wel iets om van te deomen. Voorlopig is het enige wat me daar een beetje in de buurt brengt een flesje wijn. Ehh, nog maar een.

Deze heb ik indertijd gemist - en in de overload aan films die hetzelfde concept nog maar eens regurgiteren was ik ook niet heel erg gemotiveerd om dat eens in te halen. Maar dat is nu uiteindelijk dan toch gelukt, en maar goed ook, want dit is best een leuke film - en veel beter dan alle herhaalwerk later. En voor een behoorlijk groot deel te danken aan Tom Hanks, die het idee van een groot kind behoorlijk perfect weet over te brengen. En in een aantal opzichten een preview op zijn latere rol als Forrest Gump.

Verder, tsja, het is aan de andere kant toch ook wel wat een gemakzuchtig gemaakte komedie uit de jaren-80. Weinig bijzonders aan de rest van de cast, flauwe en gedateerde cinematografie, en niet echt iets te melden over de soundtrack. Misschien dat dat meer een kenmerk van die tijd is dan iets anders, maar een meesterwerk wordt het daarom evengoed niet.

Leuke tattoos voor Autumn Reeser, en een leuk klein rolletje voor Snoop Dogg. En aardig camerawerk ook wel. Maar dat is het dan ook wel zo'n beetje qua positieve punten. De CGI is belachelijk slecht - en eigenlijk alleen nodig omdat het verhaal bespottelijk is.

Tweeslachtig.

Want ondanks de erg twijfelachtige production values en de slordige editing is dit toch ergens eigenlijk haast een meesterwerkje. Zoals de uberlelijke Quaid en Barkin toch van het scherm af spatten. Zoals de cajun muziek gezongen wordt door Uncle Zoveel. In een stad die geregeerd wordt door schilderachtige lieden als Daddy Mention en Vinnie DiMotti. Of willekeurig welke wiseguy het vandaag dan weer is. Als achtergrondinvulling erg goed gedaan, en leuk dat John Goodman nou eens niet een van de good guys is.

In historisch vergelijk een leuk tegenpool van die andere politiefilm met Ellen Barkin, Sea of Love (1989). Twee politiefilms met Barkin als de love interest, en toch volstrekt verschillend. En ook allebei een soort van tijdsbeeld. Voor beide geldt bij mij dan wel weer een soort van filmische sentimentaliteit, beide films indertijd meerdere keren in de bios gezien, alle herhalingen op de tv gevolgd, en vervolgens m'n poten uit m'n lijf gelopen om de dvd's te bemachtigen. En elke keer blijkt bij herziening dat dat toch ergens wel iets van terecht was. Ondanks dat het toch ook wel heel erg op een soort tv-film lijkt.

Heel anders dan ik verwacht had bij de naam van Favreau op de hoes, en best een leuk filmpje, vooral door de maffe personages en de mooi fris kleurige beelden. Het verhaal is dan wel iets wat je liggen moet, er is nogal een stevige portie suspension of disbelief nodig. Wel erg leuk gespeeld, vond ik.

Een bizar verhaal, maar wel echt gebeurd.

Niet dat dat nou direct een heel goede film oplevert. Bij wijle langdradig en saai, een behoorlijke spanningsboog ontbreekt. En Amy Adams krijgt er wel de meeste prijzen mee, maar Christoph Waltz maakt het meest indruk met de sleazeball die hij hier neerzet. Wel wat teveel in de lijn van de rollen die hij de afgelopen jaren gespeeld heeft misschien.

De hand van Tim Burton is nauwelijks te herkennen. Ook dat stelt wel wat teleur.

Ik ben niet echt een boksliefhebber, en de naam van Foreman kende ik eigenlijk alleen van het legendarische gevecht tegen Muhammad Ali - de ‘rumble in the jungle’. Maar er blijkt nogal een verhaal over hem te vertellen te zijn - zoveel zelfs, dat er behoorlijk wat versimpeld is kennelijk. Vaak stoort me dat, maar niet in deze film, wellicht omdat het vooral met respect gedaan lijkt.

Davis is behoorlijk als Foreman, maar Jones is nogal onvoldoende als Ali - wellicht gewoon te moeilijk om een acteur te vinden die ietwat op Ali lijkt en ook nog een beetje boksen kan. Toch voelt dat aan als een gemiste kans. Whitaker is wellicht de enige bekende acteur, maar laat niet erg veel zien - hij heeft ook wellicht een wat te kleine rol om echt indruk te maken. Maakt niet uit - Foreman is de held van deze film.

It's good knowin' he's out there. The Dude. Takin' 'er easy for all us sinners.

En daar is dan eigenlijk zo'n beetje alles al wel mee gezegd. Ik weet niet meer helemaal precies wat ik indertijd gezegd heb, toen ze op de lagere school aan me vroegen 'wat wil je later worden als je groot bent'. Pianist, brandweerman, zoiets. Maar als ik het nu zou moeten zeggen, dan wist ik het wel: ik wil ooit net zo cool worden als The Dude. Zelfs als ik er voor moet leren bowlen.

Of anders Jesus - al is die in deze film wel ongeveer het tegenovergestelde van cool, maar dat maakt hij ruimschoots goed in The Jesus Rolls - waar ik geloof ik als enige een waardig vervolg in zie. Maakt wel voor een heerlijk filmavondje, eerst deze en dan The Jesus.

Sterk.

Ik zat wat te denken over welk woord ik zou gebruiken, 'geniaal' past wellicht ook wel. Maar er speelt ergens ook in mijn achterhoofd de ergernis mee die onlosmakelijk bij deze periode hoort - ergernis over het volslagen onbegrip van de hele maatschappij, en de onbegrijpelijke onkunde van iedereen die iets met deze hele verziekte bende te maken gehad heeft. De economie was zeker al vanaf de jaren-90 oververhit, we vielen van de ene idioterie in de andere - 'de nieuwe economie', wie herinnert het zich nog, de theorie dat je geen winst hoefde te maken omdat de aandelenkoersen toch wel zouden stijgen. Wie heeft er op school nog over de tulpenhandel geleerd, vraag ik me dan af.

En eigenlijk raar dat we dit onderwerp hier zo vaak 'saai' horen noemen. Het pyramidespel wat we met zijn allen 'economie' noemen bepaalt tenslotte wie er met de pegels vandoor gaat. Als je dat saai vindt, dan snap je de regels niet - je kan er misschien voor willen kiezen om aan de rand van het geheel te blijven, als extra mee te spelen in het grote scenario. Of misschien krijg je het niet voor elkaar om echt mee te doen. Maar saai kan het daar toch nauwelijks van worden.

Waar de film geniaal in slaagt is om zonder al te veel om de hete brij heen te draaien de essentie van de crisis bloot te leggen - de hoofdrolspelers van het spel snappen niet waar ze mee bezig zijn. En zolang alles goed blijft gaan maakt dat ook niet zoveel uit - precies zoals in de tulpenhandel, het sprookje van de nieuwe kleren van de keizer, het vliegtuig. Maar er ligt geen daadwerkelijk begrip van waarde en risico onder de beleggingen, en dus is het genoeg dat iemand dat in twijfel trekt om het zaakje uit elkaar te laten klappen, als de spreekwoordelijke zeepbel. Nog los van wat die onderliggende waarde daadwerkelijk is.

Waarmee Adam McKay en zijn crew laten zien dat zij waarschijnlijk betere bankiers zouden zijn dan het hele onkundige en verziekte zooitje dat dat werk daadwerkelijk doet - want ze snappen hoe het werkt, en kunnen het nog uitleggen ook. En daarnaast leveren ze ook nog eens een leuke en onderhoudende, leerzame film af, met een geniaal spelende cast, interessante trucs om het verhaal levendig te houden, mooie beelden en goede timing. Ik kan er geen fout in vinden zogauw.

Philip Marlowe.

De godfather van de detectiveroman. En wellicht dat dit zijn beste of misschien bekendste werk is. Op het doek vertolkt door de grootste filmhelden van de tijd - inclusief wat toen ongeveer het meest aansprekende Hollywoodkoppel was, Humphrey Bogart en Lauren Bacall. En toch, toch, haalt het het net niet helemaal.

Wellicht dat de duistere sfeer en de zwarte humor in de boeken beter tot hun recht komen. Of wellicht is het dat de onvolprezen schoonheid van Bacall net niet voldoende in beeld komt - veel van de dames komen er in deze film beter uit dan de ongekroonde koningin van het zwart-wit belichte doek. De dame uit de boekwinkel, de andere dame uit de boekwinkel. Of zelfs de zuster. Of is het wellicht de zeitgeist, de persoonlijke opvatting van schoonheid die in de weg zit - hoe het ook zij, in deze film is nog wel iets te zien van de kenmerkende houding waar Bacall haar rise to fame aan te danken had - 'The Look'.

En Humphrey Bogart is wellicht ook wat minder de hard-boiled detective dan de op zijn voorbeeld - en dat van Philip Marlowe - gebaseerde navolgers. Mike Hammer, gespeeld door Stacy Keach, uit de boeken van Mickey Spillane - meer over the top, meer larger than life. Niet passend in de jaren-40, maar wel met alle normen en waarden die daarbij hoorden, en ergens meer aansprekend. Wellicht een noodzaak om deze film tegelijk te zien met de remake uit 1978 met Robert Mitchum en Joan Collins. En James Stewart. Ook niet mis.

Kenmerkend aan deze film is vooral het verschil in stijlfiguren van toen en nu - let bijvoorbeeld op wat er gebeurt als een bad guy voor zijn raap geschoten wordt. Maar ook de omgangsvormen, zelfs de meest rotte crimineel in het verhaal haalt het niet in zijn hoofd om een hand naar een dame op te heffen. Maar wat ook echt opvalt is hoe goed er gespeeld wordt, en hoe perfectionistisch dat in beeld gebracht wordt - zonder technische hoogstandjes zoals we die tegenwoordig verwachten en gewend zijn, maar cinematografisch wel van zeer hoge kwaliteit. Daar mag het huidige gilde van regisseurs en cameralieden toch wel eens naar kijken.

Lauren Bacall. Vanwege haar overlijden vond ik het moment daar om deze en een hele serie van haar films eens te herzien. Wel een memorabele film, maar zeker niet de mooiste, en ook zeker niet haar mooiste. Wel iets bijzonders - a sign of things to come, op zijn minst.

Kerouac probeert rust te vinden, zichzelf te vinden, in een verlaten hutje op een van de mooiste plekken op aarde - of wat daar voor doorgaat natuurlijk, want in het echt is het ondertussen zoals zoveel plaatsen verworden tot het toneel van een achterhoedegevecht tegen het massatoerisme.

Wellicht moet je het boek gelezen hebben, of uberhaupt een van de boeken van Kerouac. Nooit aan toegekomen. De spraakwaterval van de innerlijke stem van de auteur in de film blijft wellicht mede daardoor wat in de holle ruimte. En de door gauke hierboven aangehaalde imponerende fotografie zie ik er eigenlijk ook niet echt aan af - in ieder geval is dat zeker niet een reden om de film uit te zitten. Je kan je tijd beter besteden met een goed boek.

Wel fraai gespeeld - in de lijst acteurs ontbreekt Jean-Marc Barr, terwijl dat toch de hoofdrol is, en hij speelt op indrukwekkende manier iemand die op elk denkbaar vlak ontoegankelijk is voor zijn omgeving. Jammer voor Billie - de rol van Kate Bosworth, en een van haar betere wellicht. Voor de verdere bijrollen is eigenlijk te weinig ruimte om ze los te laten komen.

Shut up, Mr. Burton! You are not brought upon this world to get it!

Deze week is James Hong in het nieuws met dat hij eindelijk zijn ster op de walk of fame heeft gekregen. Een mooie aanleiding om eens een paar films waarin hij speelt terug te zien. Deze bijvoorbeeld. Misschien niet de beste keuze achteraf, want ondanks dat hij best een grote rol speelt in het narratief, is hij maar weinig te zien - en dan nog onder een dikke laag grime.

Niettemin toch wel weer erg leuk, een throwback naar de jaren 80 en een parodie op zo ongeveer alle films uit het avontuur, azie, en sprookjesgenre - en ook nog eens een knipoog naar Carpenter's eigen Escape films. Met zoals dat hoort voor dit soort films, een heleboel mooie quotes - misschien soms wat flauw als je ze naleest, maar in de film werkt het voor mij wel. Net als de soundtrack en de maffe hoeden.

Mierzoet en te mooi om waar te zijn. Het huisje bij het meer en de idyllische setting van de trouwpartij, en de clichefiguren die daar rondlopen staan zo ver van de normale werkelijkheid af dat het gaat irriteren.

Wel een mooie cast - niet dat ze heel geinspireerd bezig zijn, maar ze tillen dit prul toch nog net ietsje omhoog. En dat is wel een prestatie op zich.