Opinions

Alweer best een oude film, maar echt zo een die je bijblijft. Waardoor? Omdat de hele situatie - twee mensen die elkaar ontmoeten, leren kennen, verliefd worden - zo herkenbaar is. En omdat het zo makkelijk is om jezelf te herkennen in de personages. En natuurlijk vooral ook omdat het een heel mooi gefilmde, goed gespeelde film is.

Er zijn maar weinig films waarvan het vervolg de moeite waard blijkt te zijn. Dit is een van die uitzonderingen - en hoewel Before Sunrise eigenlijk geen vervolg nodig had, past dit er toch heel goed bij.

Moeizaam.

De situatie had echt wel wat beter uitgewerkt kunnen - en moeten - worden. Zoals het nu is is het maar op het randje van interessant genoeg om uit te kijken, en drijft de film teveel en te moeizaam op Eve en Evans - die het op zich goed doen, daar ligt het niet aan. Wel aan het ontbreken van genoeg verrassingen tussen het getob door - de waarzegger is leuk, maar niet genoeg en te zwak. Het einde schoot me dan ook nog eens verkeerd, net als de hele film al aarzelt waar het heen wil is het einde dan ook weer zo'n half-half keuze. Net niet allemaal.

Keira kan zingen!

Even tussendoor als reactie op de berichten die ik lees, ik vind het absoluut geen meidenfilm. Dat de hoofdpersoon dan een meisje gaat (ahem, een jonge vrouw moet je dat tegenwoordig geloof ik noemen) maakt daar geen moer (ahem, een oude vrouw noemden we zo vroeger) voor uit.

Wat de film geeft is een optimistische en vrolijke kijk op het leven van een wat eigenzinnige en eigengereide artiest in de muziekwereld, die een even eigenzinnige producent tegenkomt. En samen komt dat tot wat moois - muziek. Waar veel vergelijkbare films daarmee de mist ingaan is de flauw-voorspelbare zucht naar box office hits voor de nummers die in het verhaal een rol spelen - maar hier herken ik dat niet echt. Misschien omdat ik afgehaakt ben van de top-40, maar evengoed lijkt er toch niet enkel commercieel georiënteerd gekwezel langs te komen. Des te beter, want de soundtrack vult het verhaal leuk aan en is op zich ook interessant. En niet alleen omdat Keira zingt.

Kom ik terug op Keira. Een stukkie ouder dan in haar eerste films, de kalender is daar heel duidelijk over. Echt zichtbaar is dat verder niet, haar haar zit wat anders en het babyvet is verdwenen - en vervangen door misschien iets te weinig volwassen vet hoor ik wel zeggen, maar mij stoort het niet. Knappe meid met karakter. Maar waar ik heen wou, en veel belangrijker voor deze film, valt me op hoe volstrekt geloofwaardig en overtuigend ze speelt, zonder de maniertjes en trekjes die uit het begin van haar carriere zo opvallend waren - en stoorden. Echt een fijne leuke meid speelt ze hier, en in alle opzichten overtuigend. Was me al eerder opgevallen dat ze echt beter geworden is, gegroeid is - niet meer een of ander leuk koppie, maar echt talent - waarbij dat misschien vooral uitkomt in kleinere producties zoals deze.

Waarmee ik eigenlijk de rest van de cast dan te kort doe - die zijn er tenslotte ook nog en leveren erg goed werk. Catherine Keener - altijd goed eigenlijk, en een fijn klein rolletje voor Hailee Steinfeld, om maar eens te noemen wat ik in de andere recensies niet teruglees. Mooi geheel, goeie cast die op topniveau bezig is. Goeie regisseur kennelijk - staat me niet bij dat ik eerder iets van hem gezien heb.

Als enige kritiekpuntje eigenlijk, de montage van het einde is lelijk. Maar dat doet niet echt af aan het warme feelgood gevoel waarmee je uit de film komt.

Origineel, verrassend, en met ongeveer evenveel spannends als het kopje koffie na een begrafenis. Maar zonder het gevoel van opluchting - het zit erop - dat daarbij hoort. Voortkabbelen verheven tot een hogere kunstvorm. Beschouwend tot de laatste ademtocht. Als enige lichtpuntje loopt af en toe Mélanie Laurent door het verhaal, dat behalve het voortkabbelen ook nog eens afstand creëert door de regelmatige flashbacks. Zeker de fragmenten die meerdere keren langskomen vervelen heel snel. Net als de koppen van McGregor en Plummer.

Ik kon er wel om lachen.

Het is natuurlijk wel een flauwe platte komedie, maar daar was ik kennelijk voor in de stemming. Een heleboel kleine leuke rolletjes ook - Heather Graham en Elisabeth Shue zijn vooral grappig en leuk doorgedraaid bezig. Maar Mary-Louise Parker doet het ook niet slecht. Selena Gomez irriteert me meestal mateloos, maar hier valt dat ook wel mee.

Dat het hele gebeuren nergens over gaat hoort natuurlijk bij het genre. Vermakelijk is het in ieder geval wel - als je ervoor in de stemming bent.

Hackman week, deel 3.

Deze keer is hij commandant van een vliegdekschip tijdens de Joegoslavie-oorlog, en net als alle andere rollen van iemand in een positie van gezag gaat hem dat gladjes af. De film op zich is wel een beetje meh, niet alleen zijn veel van de effecten in de actiescenes erg achterhaald, maar ook de production values zijn af en toe gewoon echt onder de maat. Zelfs onze held heeft een scene waarvan ik denk 'doe nog maar een take' of zelfs 'edit dit uit het script' maar nee. Aan de andere kant komen de Joegoslaven ook overtuigend over als Joegoslaven, spreken ze een taal waar ik niks van maken kan, en lijken de landschapjes redelijk op wat ik van die regio ken.

Het verhaal is erg, erg losjes gebaseerd op een echte gebeurtenis - maar dat was met een F16, en dus niet met een vliegdekschip maar een gewoon vliegveld als basis. Geen ruimte voor Gene Hackman als held dus. En de piloot die werd neergeschoten is ook nog eens een enge Trump-aanhanger.

Hackman is op zich best overtuigend als ouwe ijzervreter die door de lengte van zijn carriere baas van een carrier is geworden. De Almeida daartegenover irriteert vooral, maar je kan daarvan vinden dat dat in functie van het plot is, en de argumenten die hij aanvoert kloppen dan wel niet maar tellen evengoed. Storender dan dat alles is vanzelf Wilson, die nooit overtuigt als militair. En Mashkov, de engerd met zijn geweer is gewoon belachelijk, een volstrekt onvolwassen plot-gimmick. Een gemiste kans, had daar een echt sinistere enforcer of killer voor in de plaats gezet. Of toch tenminste iemand die behoorlijk met een geweer overweg kan.

Al met al niet echt een goede film, maar misschien ook geen slechte. En waar het deze week om gaat, de rol van Gene Hackman tilt de film op waar zonder zijn inbreng het echt een miskleun geweest zou zijn.

Een depressieve boel.

Waar het onderwerp van het verhaal nog best interessant zou kunnen zijn, wordt geen van de personages ook maar in de verte sympathiek, en is het daarmee moeilijk om je in een van hen in te leven. En het voortdobberen van de film helpt daar ook niet echt bij. Tot overmaat van ramp komen we maar weer eens terecht in zo'n stereotiep Amerikaans gedoetje van verslavingszorg. Boooring.

De Niro speelt op zich wel sterk, op de rand van overacting. Paul Dano daarentegen lijkt het grootste deel van de tijd onder de dope te zitten, zo suf en emotieloos komt hij over.

En goed, het is dan een boekverfilming. Als het boek net zo slecht is als de film, dan overheerst de vraag waarom er zonodig een film van gemaakt moest worden. En als het beter is, dan heeft Weitz toch een behoorlijke miskleun afgeleverd.

Wellicht het meest absurde script ooit.

En meteen daarbij ook nog eens de meest weirde rol voor Malkovich - en dan zeker die scene waar hij in zijn eigen hoofd zit - of hoe druk je dat uit. Je moet er maar opkomen. En, als je me dan twintig jaar geleden gevraagd had wat ik van de film vond, had ik ongetwijfeld onmiddelijk woorden als 'meesterwerk' en 'geniaal' gebruikt.

Maar aan de andere kant is de film ook wel wat dun - zonder de Malkovich gimmick blijft er niet zoveel over. Qua cinematografie is het allemaal wat mager, er is nauwelijks sprake van een soundtrack, en - wellicht sta ik daar alleen in - van het acteren was ik nou ook niet zo kapot. Diaz krijgt wat bonuspuntjes omdat ze zo onherkenbaar blijft, maar de rest? Keener doet het voor mij echt niet, Cusack dobbert maar een beetje net als zijn karakter, en Malkovich - tsja, waar ga je dat aan meten om te bepalen of hij het goed deed. Hij overtuigt als Malkovich, maar ja, dat lijkt me ook wel het minste.

En wellicht nog als belangrijkste overweging, ik vind het er altijd wel bijhoren voor een goede film dat je die ook meerdere keren zien kan. Maar met deze valt dat toch tegen - als de verrassing er af is, blijft er vooral een lange zit over.

Mooi gefilmd in een tragische omgeving.

Beirut als theater van de allesvernietigende burgeroorlog, waarvan begin en einde voor een buitenstaander niet zomaar te begrijpen zijn en iedereen wel iets tegen iedereen heeft. Wat nog even fijntjes uitgelegd wordt in de scene waarin de taxi zich een weg baant naar het hotel. En achteraf, veel later, is het niet heel duidelijk of er nou eigenlijk iemand iets opgeschoten is met de hele ellende - maar er zijn wel ontelbaar veel mensen dood, gevlucht, en een eeuwenoude historische stad is weg. En hebben we daar wat van geleerd? nee, want een klein stukje verderop gebeurt gewoon hetzelfde nog maar eens. Wat dat betreft is de film precies actueel.

En wat ook behoorlijk goed lukt is om over te brengen hoe ingewikkeld de bedoening in elkaar zit, en hoe iedereen voor zichzelf probeert daar prettig uit te komen. Niet noodzakelijkerwijs op een nette of eerlijke manier, vanzelf. Geen heel fraai beeld van de mensheid, maar wel erg mooi gefilmd.

De iets mindere helaasheid der dingen.

Waarbij ik dan vooral bedoel dat het bruine groezelige vlaamse gevoel wat minder de overhand heeft dan in die film, maar toch wel weer een grote rol speelt. Niet positief wat mij betreft, de sfeer die daaruit spreekt ligt me niet zo - en fris en vernieuwend is het nou ook bepaald niet.

Dan de kroeg zelf. Net als bij Studio 54 heb ik wat het gevoel dat de film leuk is voor de 'stamgasten' die erbij geweest zijn, maar voor buitenstaanders wat minder. Dat het een ietwat fictieve kroeg is maakt daarbij niet zoveel uit - er zijn er zat die herkenbaar hetzelfde patroon volgen, een tijdje goed lopen en dan weer van sfeer en/of eigenaar verwissen. Meestal met een zelfde soort achtergrond, vermoed ik dan...

Van de acteurs was ik ook al niet zo kapot. Gemiddeld is het wel redelijk, maar er zitten ook wel wat lelijke scenes tussen. Waar ik dan ook wat lelijke editing meende te zien overigens. En de speelduur is zeker in de tweede helft van de film echt wel wat te lang.

Blijft over de muziek. Niet mijn smaak, maar evengoed een paar erg leuke liedjes.

Wat onduidelijk gedraai tussen een documentaire (want 'waar gebeurd') en een misdaadfilm. En daarbij wordt het toch niet echt spannend. En die hele Bettien komt ook niet heel erg uit de verf, meer dan een beetje blond doen en trutten met haar vriendinnetje komt er eigenlijk niet langs. Net zoals de drugsbazen ook wat plat blijven.

Van het ongelofelijke verhaal krijgen we een heleboel niet te zien, is de korte samenvatting daarmee.

Achterhaald door de tijd.

Zowel in onderwerp als in beeldvoering, cinematografie zoekt de film een schandaal, een verhaal dat met de moraal van nu geen halve lettergreep meer waard is.

Ja, Deneuve is een bijzonder mooie vrouw. Tijdloos, wellicht. Dat is dan ook het enige. Bunuel laat zijn acteurs en actrices kansloos opdraven in een spel wat nergens over gaat, niets zegt. De vergankelijkheid van de jaren-60, wellicht, maar wie weet daar nog iets van.

Echt een gemiste kans, want het idee gaat wel degelijk ergens over, maar dat heeft Bunuel toch echt absoluut niet weten te vatten.

Een erg hardhandige coming-of-age is wat de arme Prudence te verduren krijgt. Daarbij hoeft het niet te verbazen dat dat allemaal niet zo van een leien dakje gaat, en er af en toe even iets helemaal mis gaat. Arme meid.

Haar verhaal wordt misschien een beetje te fragmentarisch verteld - we zien flarden, maar dat is dan net weer te veel uitgelegd dan dat het daarmee goed als flard tot z'n recht komt. En ook het einde is daar een beetje onverwacht en vreemd door. Niet echt consequent van stijl, en daardoor wat verwarrend en onbevredigend. Dat het ook wat slordig in beeld komt helpt daar ook niet bij.

Léa Seydoux speelt erg goed - wel een beetje een zelfde soort type als wat we haar al vaker hebben zien spelen. Heel overtuigend, en ook aan haar te danken dat deze mooie epine zo'n aandoenlijk kruidje-roer-me-niet wordt. Agathe Schlenker hoort dan eigenlijk toch de tweede plaats op de poster - haar rol is veel groter dan die van de mooie Anaïs Demoustier, en ze doet het hardstikke goed eigenlijk. Drie keer raden waarom Anaïs dan toch net een plekkie eerder krijgt. In deze film niet echt verdiend.

De Franse kijk op The Game - zonder de bovenliggende intrige of het nou wel of niet een spel is, maar in plaats daarvan vol onderhuidse spanning. In de perfectie gespeeld door Auteuil, met een cast om zich heen die hem net genoeg tegenwicht geeft, al gaat het uiteindelijk toch wel vooral om hem. Cliche op cliche, maar dan wel zo charmant gedaan dat dat eigenlijk eerder iets toevoegt dan irriteert, al moet je misschien wel echt iets met de Franse cinema hebben om er zo over te denken - maar dan is het ook wel een echt feestje.

Mooi sprookje, zoals het hoort met een duister randje dat voorkomt dat het al te zoetig wordt. Als enige kritiekpuntje eigenlijk dat de omslag waar het verhaal om draait wat te veel uit de lucht komt vallen, te weinig gemotiveerd wordt. En vooruit, wat kleine foutjes in de beelden.

Visueel best sterk verder, mooie vormgeving die leuk consequent doorgevoerd wordt. En Seydoux gelukkig weer met een mooie bos haar - dat ziet er toch een stuk leuker uit dan dat lelijke paars.

Allesbehalve saai - als je openstaat voor de sfeer. Want daar gaat het toch vooral om in deze film.

Het verhaal is op zich best simpel, en heel veel gebeurt er nou eigenlijk ook weer niet - tenminste, niets wat voor ons als ietwat afstandelijke toeschouwers nou zo heel belangrijk is. Maar voor de personen in de film des te meer - voor hun gaat het er om, tot leven en dood aan toe.

Vanaf het begin hangt er een soort romantische tristesse over de film, en na de aria van Maria Callas - toch nog vrij vroeg in de film - komt dat in een spiraal van verwikkelingen terecht. En dat kan maar op een enkele manier aflopen, in een soort theatrale tragiek van het soort die bepalend zou zijn voor het verdere leven van alle betrokkenen. Als het Frans-romantische antwoord op Grease.

Maria Callas verdient nog zeker een extra vermelding, met verreweg de mooiste vertolking van Lucia di Lammermoor ooit. Precies de tragiek, het drama, het theater van de hele film.

In het begin erg sterk, vanaf zo ongeveer de helft verzandt het narratief wat teveel in stereotypes. Jammer, vind ik, er had toch misschien wat meer in gezeten, hoewel aan de andere kant dit verloop wel herkenbaarder is voor wie in zo’n situatie zit of zat.

Ondertussen wemelt het van de erg romantische en erg fraaie plaatjes van het Franse platteland - in La Creuse, als ik de nummerborden goed gespiekt heb. Bijna het dunst bevolkte stuk Frankrijk, tussen Limoges en Clairmont-Ferrand. Ik geloof niet dat ik er ooit geweest ben, maar wellicht is dat iets om in te halen.

Op zich wel een aardig concept, maar de gimmicks worden te vaak herhaald en duren te lang. Dat gaat irriteren, en trekt de hele film onderuit. En kijk je door de gimmicks heen, dan blijft er eigenlijk maaar weinig over.

In de vergelijking blije hippies vs. ongelukkige mensen in de drukte van de stad zijn wel betere voorbeelden te vinden.

Ik ben niet zo enthousiast over deze film. Sowieso wordt de claustrofobische sfeer van Das Boot in de verte niet gehaald, en dat is toch nogal een gemiste kans met dat voorbeeld voor ogen. Maar erger dan dat, de beelden zijn af en toe gewoon simpelweg lelijk. En wellicht het ergste, het verhaal is dan wel origineel maar de timing van het vertellen klopt niet - de spanning ontbreekt zo'n beetje volledig.

Eigenlijk een super mooie film. Echte Russen die Russisch spreken, Duitsers die Duits spreken, iedereen rijdt in de goeie tanks rond met voor zover mijn beperkte kennis gaat een behoorlijk authentiek beeld van hoe het werkt tijdens een tankslag. Met een mooi mysterieus verhaal eromheen, spannend en erg mooi in beeld gebracht, mooi creatief gebruik gemaakt van de donkere en mistige bossen en moerassen. Erg sfeervol.

Jammer dat de raadselachtige scenes aan het einde, de overgave, ineens het verhaal en de flow verstoort. Wat daar toch het idee bij geweest is ontgaat me helemaal, het doet nogal af aan de film die daarna nogal als een nachtkaars uitgaat.

Iconisch.

Waarbij de race natuurlijk al helemaal de titel meest iconische filmscene ooit verdient - wie heeft 'm niet ooit eens gezien, of wie kent niet de verwijzing van de wielen van de valsspelende Messala. Geniaal qua concept, en enorm meeslepend in beeld gebracht - en met enorme durf, vakmanschap en enorme inzet van echte paarden en echt mensen, in onvoorstelbaar grote decors, en niks uit de computer. Kom daar tegenwoordig nog eens om.

En al even geniaal is het verhaal - een verkorte en versimpelde versie van het boek van Lew Wallace, een enorme bestseller indertijd, en zelfs door de toenmalige paus gezegend. Niet verwonderlijk, want het brengt het verhaal van Ben-Hur verweven met dat van Jezus op een bijzonder sterke en meeslepende manier - en zelfs zo dat ik als overtuigde agnost me er niet aan erger, maar juist de neiging heb om rondom Pasen precies deze film te willen zien. Wellicht omdat naast het christelijke deel van het verhaal andere symboliek een misschien nog grotere rol speelt - eer, trouw, onrecht, en de leegheid van wraak. Toch gaat het natuurlijk in eerste aanzet over de bijbel - en niet om de relatie tussen Ben-Hur en Messala, dat is maar bijzaak om het 'echte' verhaal aan op te hangen.

In de cast is het natuurlijk vooral Charlton Heston die de aandacht trekt. Geen onbekende in het genre, en met zijn wat rare bakkes wellicht precies goed gecast om het nogal onverzettelijke karakter van Ben-Hur in te vullen. Nogal beperkt als acteur waarschijnlijk, maar er wordt ook niet precies een heel groot beroep op diepgaande method acting gedaan, het karakter van Ben-Hur blijft tenslotte nogal plat. Gewoon even de held spelen, en dat kon de man echt wel.

Verder eigenlijk weinig bekende namen in de cast. Wel een heel grote cast - 50000 acteurs en extra's, en 365 rollen met tekst. Absurd veel voor de begrippen van nu... en een leuk slim trucje dat Wyler er in gevlochten heeft om het onderscheid te maken, de Romeinen waren meest Britse acteurs, terwijl de Joodse rollen door Amerikanen gespeeld werden. Waarmee je onbewust via een subtiel verschil in accent de sympathie aan de goede kant zou moeten krijgen, als je dat uit het verhaal al niet zou opdoen.

Verder is alles eigenlijk over the top groot, meeslepend groots en voor de huidige begrippen overdreven. De arena waar de race speelt is opgenomen in een set die door duizend man gebouwd is - en daar hadden ze een jaar voor nodig. Er zijn 200 kamelen en 2500 paarden gebruikt. Het budget was toendertijd het grootste ooit - en de marketingcampagne was bijna even duur. En de speelduur is al even groots, met meer dan drie en een half uur. Toch voelt het nergens aan als langdradig, en als je de samenvatting het boek er bij pakt blijkt er zelfs nog behoorlijk wat uit het verhaal gesnoeid te zijn.

Sowieso is dit soort productie nu haast ondenkbaar, de grootsheid van de visie die uit veel van de epische films uit de jaren 50 tot jaren 70 sprak is gesneuveld onder risicoavers management en economische belangen. Spijtig. Het record van 11 Oscars voor een enkele film zal ook wel niet worden gebroken.

Nogal kansloos.

Ik heb me toevallig kortgeleden nog eens verdiept in de versie uit 1959. Nogal een voorbeeld van de megaproducties die in die tijd gemaakt werden, en behalve aan de af en toe verbijsterende statistieken zie je dat ook echt wel terug in de rest van de film. En daar kan dit moderne en relatief economisch verantwoord gebudgetteerde haastwerkje dan natuurlijk absoluut niet tegenop.

Waarvan het makkelijkste bewijs nog wel te vinden is in de race - het is geen vergelijk, vind ik. Wat gehannes met gopro's tegenover een goed en sterk concept in een echte arena. En het meest verbijsterende nog, een Ben-Hur race zonder valsspeelwielen, het is als een maaltijd zonder zout, als de Dikke zonder de Dunne, als Gert zonder Hermien.

En waar ik ook niet over uit kan is de manier waarop het verhaal verbeterd is. Minder wraak, meer verzoening, dat is dan het idee, maar voor mij kwam dat er absoluut niet uit - ik vond het eerder een zielloze slappe hap geworden, waar zowel het religieuze als het wraak/vergevingsmotief niet meer uit kwam.

Kortom, kansloos. Maar dat was eigenlijk van het begin af al duidelijk. Waarbij ik nog een klein positief puntje doen wil als afsluiter - dit is dan weer wel de eerste film in best lang waarin Morgan Freeman me niet irriteerde - niet dat hij slecht speelt of zo, maar het is zo ongeveer altijd hetzelfde, en altijd cliche. Dat gaat hier dan wel op de rand van goed.

Ik was me er eigenlijk niet van bewust dat er nog een oudere versie was dan de 1959 met Charlton Heston, maar een terloopse opmerking van @mrklm bij de versie van 2016 bracht me op dit spoor. En het is al bijna Pasen, dus de traditionele tijd voor Blurp om Ben-Hur te kijken. Dit jaar dan maar eens de 1925 versie dus - en dat was al niet eens de eerste, er is zelfs nog een oudere uit 1907.

Met de versie van 2016 ga ik maar geen vergelijking aan - ik geloof werkelijk niet dat daar iemand op zit te wachten. Met die van 1959 wordt het wellicht wat interessanter, maar, mhhm, dan moet ik toch beginnen met dat ik die versie leuker vind - de karakters komen er toch beter uit, worden meer ingekleurd waardoor het verhaal veel meer tot leven komt. Het is ook niet echt simpel vanzelf om met een stomme film als medium een toch best ingewikkeld en genuanceerd verhaal uit te werken. En buiten dat al, de cast in de 1959 is zoveel sterker met een Heston in de hoofdrol. Hoewel juist wel een van de sterkste punten van deze 1925 de griezelige limelight-ogen van de Messala van Francis X. Bushman zijn - en zijn fraaie helm met vleugeltjes.

Toch, de race vond ik in deze versie wat tegenvallen. Eigenlijk het enige echte waauw-moment had ik toen bleek dat de galeiscene zich afspeelt op een trireem. Dat doet de latere versies dan toch wat door de mand vallen, met dat voorbeeld - al twijfel ik er wel wat aan of de 1925-trireem wel historisch verantwoord is, het doet het erg goed in de actiescenes. Overigens daar net als bij de race, de vakbonden en arbodiensten hadden overduidelijk nog geen stem in die tijd, cameraman of extra kan toch niet echt een gezond beroep geweest zijn in die dagen.

Opgeteld, ik hintte er al op, is deze versie meer interessant uit historisch oogpunt dan als film. De versie uit 1959 staat duidelijk als beste - al moet ik de 1907 nog zien, maar dat is meer een short dus niet vergelijkbaar.

Ik zag vandaag ergens een roddelrubriekje over dat er kennelijk een vervolg op deze film aan zit te komen - met zo ongeveer de volledige cast op herhaling. Leuk, want deze film verdient het om een vervolg te krijgen, en ik hoop dat het lukt om dat vervolg even vrolijk en onbevangen te laten zijn als dit eerste deel.

Nagra en Knightley zijn ontwapenend schattig met hun familieproblemen, de balans tussen wat er van ze verwacht wordt en wat ze zelf zijn en kunnen geven - het dilemma wat zo ongeveer elk kind ooit zal doormaken. Zoals bij het genre past wellicht zonder al te veel drama, maar de boodschap is evengoed helder.

Leuk om een vroege rol van Knightly te zien - en ze speelt hier eigenlijk gewoon beter als in veel van haar latere rollen, waarin ze vaak in maniertjes en trekjes vervalt. Hier is de hoofdrol eigenlijk voor Nagra, en die speelt haar bijkans weg - en wat onterecht lijkt het daarmee dat zij nauwelijks doorgebroken lijkt in vergelijking. En buiten dat een vroege rol van melkmuiltje Rhys Meyers.

Verhalend is het misschien een beetje standaard en gewoontjes, maar ook gewoon grappig en lichtvoetig kijkvoer. Ook daarvan hoop ik dat een vervolg dat blijft vasthouden. Kom maar door, zeg ik.

Wat een tegenvaller.

Gefilmd in een vieze grauwe kleurtoon, ongetwijfeld vanuit het idee dat er in de duistere dertiger jaren wel minder licht geweest zal zijn. Eigenlijk algemeen heel lelijke beelden - er is veel te krampachtig getekend om alles maar 'oud' te laten lijken, en dat is af en toe pijnlijk goed te zien. De fabriek en het rijtje huizen bijvoorbeeld, echt erg lelijk.

En dan wordt er ook nog eens tenenkrommend slecht geacteerd, met veel te veel fouten met het dialect en accent. En tot overmaat, het verhaal van de bende komt absoluut niet uit de verf. De manier waarop NSB en SP in de aftiteling tegenover elkaar worden gezet komt nogal uit de lucht vallen - wat maar een voorbeeld is hoe onvolwassen het verhaal eigenlijk verteld wordt.

Maar het ergste vind ik nog wel die drabberig grauwe kleuren. Wat een lelijkheid. Die dvd kan rechtstreeks in de kliko.

Onderhoudende oorlogsfilm over de ietwat vergeten idioterie in de eerste wereldoorlog, waar tunnels bouwen en daar enorme hoeveelheden springstof in samenpakken tot een hoge kunst verheven werd. Wat de film niet lukt is om de ongetwijfeld enorm claustrofobische omgeving van die tunnels over te brengen - wat in Das Boot wel echt indrukwekkend en angstaanjagend werd, blijft hier nogal abstract. Daar had toch echt meer in gezeten, lijkt me dan.

Verder is de opbouw van het verhaal met het romantische bijplot - bijna een verplicht cliche - maar dat komt op mij niet storend over.

Goed geacteerd, met nog een pluspuntje extra dat de Duitsers Duits spreken. Wel met een wat raar accent geloof ik...

Ach nouja ’tis Verhoeven maar he.

En er is wel duidelijk te merken dat hij een dagje ouder wordt, want hoewel hij nog steeds op tenen trapt is hij toch wel een tikje milder dan voorheen. Wellicht bedoeld als contrepoint tegenover de berichten van misbruik in de kerk die we dagelijks in de krant lezen - en nouja, wie denkt dat er in een nonnenklooster ooit alleen maar gezongen is is voor mij misschien wat al te naïef. Laat het maar aan Verhoeven over om dat dan smeuiig in te kleuren - want ja, alle opmerkingen over dat hij de puberteit nooit voorbij gekomen is raken natuurlijk dicht aan de waarheid. Maar dat wisten we ook al langer.

Verder weinig aan de hand, vind ik. Aardig gespeeld, af en toe leuk over the top, en leuk om Rampling nog eens te zien in een rol die haar mooi past. Dat is het ook wel zo’n beetje. En behalve het gebrek aan controversie ook verder niet zo’n heel bijzondere film, als ik eerlijk ben. Je kan dan allerlei diepere lagen gaan zoeken, maar ik moet de afwas nog doen.

Ergens in het begin zegt Tony zoiets als ‘maar het hoeft ook geen Persona te zijn’. Die hoef je dan ook niet gezien te hebben om alvast aan te voelen dat hetzelfde ook voor deze film zelf opgaat. Voor mij in ieder geval is het allemaal wat te gekunsteld, en komen de pretenties er uiteindelijk niet uit. De hoofdlijn van het verhaal wordt dan nog wel mooi verteld, maar de film-in-de-film is te vaak slordig - en dat laat zich niet echt elegant verklaren door de situatie.

Wel wat interessant hier en daar door de haast documentaireachtige weetjes over Bergman die je meekrijgt, en Roth en Krieps zitten goed in hun rol. Wasikowska misschien ook wel, maar het subplotje is de mager om daar iets van te maken. Jammer, dat voelt toch nogal als een gemiste kans. Maar evengoed kabbelt het prettig voort en is het fijn kijken, de Deense zomer levert fraaie beelden op.

Wel een aardig filmpje. Jammer dat de speelduur een halfuurtje te lang is, ergens halverwege begint het wel wat saai te worden. Gemiste kans eigenlijk, want het verhaal is sterk genoeg verder, en de sfeer wordt mooi duister uitgewerkt. De rol ligt Teresa Palmer goed, want ze komt veel sterker en geloofwaardiger over dan in veel van haar andere rollen.