Opinions

Meh.

Te veel soundtrack, te weinig vakwerk. Te veel popie jopie Hollywood gedoe, te weinig inhoud. Een film die zichzelf veel te serieus neemt, en vooral ook zichzelf erg leuk vindt zonder leuk te zijn.

Toen ik naar de omschrijving keek maakte ik me wat zorgen over dat Danny DeVito meedoet - daar kan ik vaak niet zo goed tegen. Maar het ligt niet aan hem dat de film niet werkt. Het ligt aan alle andere onderdelen, en het zinkende schip kan niet door DeVito, Hackman, Russo of wie dan ook in de sterrencast op de rails gehouden worden - en het helpt al zeker niet dat zo ongeveer iedereen gratis een stuk of wat gemiste scenes meekrijgt van de regie. Onwijs lelijk camerawerk ook.

Sonnenfeld heeft er kennelijk wat van geleerd, want de MIB-films waren toch een pak beter.

Fijne film. Misschien niet heel geloofwaardig - er wordt wel een beetje een loopje genomen met de stereotiepen over Mexico die Amerikanen misschien in hun hoofd hebben. Over the top, maar niet te ver doorgeslagen.

Mel Gibson is wel redelijk goed op dreef, maar drijft toch vooral mee op de sfeer van de film, de ranzige gevangenis en het vrij dunne verhaal dat daarover heen ligt. En het duurt allemaal gelukkig niet te lang, het blijft allemaal prettig vlot, en de prettige soundtrack helpt daar ook een heleboel aan. Geen Death by Mariachi, dus.

Wat een onzinnig slechte film.

Laat ik beginnen met het script. De zoveelste herhaling van het stompzinnige gegeven van een mysterieuze telefoonstem die opdrachten geeft die tegen de klok moeten worden uitgevoerd. Dan de auto, die onkwetsbaar is voor botsingen, trappen, maar wel ineens aan alle kanten kogelgaten vertoont zodra iemand er met een MP-10 op schiet. Dan het volslagen idiote gedoe met camera's, het hacken van de server, en de clue waar het om draait - de 'drive'. Echt. Rot toch op met die nonsens.

Dan de structuur nog. Plotholes, continuiteitsfouten, daglicht terwijl het nacht zou moeten zijn - zo slecht als dit heb ik werkelijk in jaren niet gezien. Deze film verdient de Oscar voor de meest onzinnige film.

Selena Gomez speelt misschien niet onaardig, maar is teveel een kindsterretje om ook maar iets van een bekoring te kunnen uitstralen in een 'volwassen' film. Ethan Hawke zou zich rot moeten schamen om in dit prul op te treden - de hypotheek moest wel heel nodig betaald worden. Een echte vent zou gewoon een echte baan gezocht hebben, of zijn maaltijden uit de kliko gehaald hebben. Wat een volslagen gebrek aan zelfrespect straalt dit uit, te triest voor woorden is het eigenlijk.

Alleen nog een half puntje voor de meedogenloze manier waarop er tientallen politieauto's in de prak gereden worden. De Bulgaarse belastingbetaler kan alvast lachen - als de boer met kiespijn.

Waargebeurd.

En er is nogal wat te vinden over de mensenetende leeuwen van Tsavo. Het boek dat Patterson daarover geschreven heeft heeft nogal wat films opgeleverd, en als die ook maar in de verte zo goed zijn als deze? Ik heb ze maar eens op mijn verlanglijstje gezet in ieder geval.

Ohja, hoe kwam ik ook alweer bij deze film terecht - dat was omdat ik in het Institut Lumiere toevallig terecht kwam in een documentaire over Vilmos Zsigmond. De DoP van deze film, en nog een heleboel andere ook. En dat laat zich ook zien, de beelden zijn bijzonder fraai, waarbij het wel wat helpt dat Zsigmonds stijl zich misschien wel het beste leent in het mooie natuurlijke licht dat we in veel van de beelden mogen zien. Maar dan nog, hoe gemeen kwaadaardig hij de leeuwen in beeld heeft weten te krijgen...

Val Kilmer is eigenlijk een van de zwakkere schakels. Met zijn vooral in het begin van de film haast Duits aandoende accent en beperkte mimiek, tsja. Maar dat valt niet meer op zodra Michael Douglas in beeld komt. De man kon waarschijnlijk niet geweigerd worden, als producent, maar toch, een redelijke miskleun van de regisseur, die dit nooit had mogen toestaan. En vervolgens zit je haast te hopen dat de leeuw daar dan zijn werk mee doet, maar helaas, die lust geen fictieve karakters - want, de great white hunter blijkt dan ook nog eens een dichterlijke vrijheid te zijn.

Toch ondanks dat is het wel een erg indrukwekkende film eigenlijk, en ook een om te willen herzien, keer op keer. Al was het maar om de sfeer, en de ondanks de dreigende dood-door-leeuw toch overheersende positieve uitstraling die het voor mij heeft, een mooi Afrika en werken aan een betere toekomst. Bruggen bouwen.

Ik kan het er niet mee worden.

De soundtrack al het minst. Maar het verhaal is ook te flauw, en er zitten teveel gimmicks in - de tekenfilms, de Franse ijsboer - die grappig zouden kunnen zijn als ze een keer langsgekomen waren, maar de herhaling irriteert me. Net als de citaten uit het samuraihandboek. Beetje gezocht allemaal.

Forest Whitaker vind ik zeker ook niet op zijn best. Hangt maar een beetje lamlendig rond te sjokken, het komt niet echt over als een geniale acteerprestatie. De maffiafiguren kan ik ook al niet grappig vinden, het is wel wat erg cliche allemaal. En de kill met de wasbak is vooral flauw en weinig overtuigend - een riool met een maatje drieduims schroefkoppeling, da's echt nieuw voor me. Het bloed spat ook nog eens de verkeerde kant uit.

Niet echt gelukt, kortom.

Super fijn filmpje.

Jammer van de ronde hoekjes en het irritante beeldformaat, en de toespraak van Will Oldham vond ik ook nogal flauw. Maar verder is alles gewoon perfect. Die scene met de taart al, die had van mij nog wel twee keer zo lang mogen duren. En ook de soundtrack is heerlijk.

Verder maak ik er maar geen woorden aan vuil, die tijd besteed ik liever om de hele film meteen nog eens te kijken.

De eerste film in best lange tijd waarin McGregor niet irriteert.

Daar is het dan ook wel een beetje mee gezegd. Want op zich is het best een leuk verhaal, en het wordt ook wel zorgvuldig en vakkundig verteld, maar het mist de vonk die het interessant maakt. En dus kabbelen we voort naar het einde, zonder dat het ergens spannend wordt. Pierce Brosnan is daar een perfect gecast voorbeeld van: hij doet z'n werk prima, maar het is zo voorspelbaar en uitgekauwd dat het flauw wordt.

Wel perfect gefilmd, mooie locaties, mooie beelden.

Heerlijk stukkie jeugdsentiment.

Daarmee ook makkelijk om door de paar foutjes heen te kijken, en de lachwekkende special effects zijn daardoor eerder een pluspunt. Qua idee en stijl wel zo'n beetje onovertroffen - de ouwe ziekenauto, de 'wapens', de brandweerkazerne als basis, het stoere taalgebruik. Gatekeeper en Keymaster. En dan nog de muziek, keurig geïntegreerd in het geheel - knettergek werd je daar indertijd van, zo vaak als dat gedraaid werd. Knap gedaan, maar weinig films weten zo'n geheel zo succesvol in elkaar te vlechten.

Bill Murray trekt wel wat erg de hoofdrol naar zich toe, de rest lijkt af en toe alleen rond te lopen als hulpje om de vlotte dialogen mee uit te spreken. Toch doet de rest het ook niet slecht, krijgt misschien wat weinig ruimte - maar zo'n film is dit eigenlijk ook wel. Het gaat niet echt om de karakters.

Ik had eigenlijk helemaal niets verwacht van deze film, en dan valt het toch wel weer mee eigenlijk. Waarbij er meteen wel van m'n hart moet dat de genialiteit van het origineel ver te zoeken is natuurlijk, en de cast voelt deels wel een beetje aan als tweede keus. En toch, misschien is het ook wel terecht om je af te vragen hoe het dan beter gekund had, en dan vind ik het toch ook weer niet heel slecht. Ja ok, de grappen hadden beter gekund, en met een betere timing gebracht kunnen worden - maar, er zijn maar weinig films waar je dat niet van zeggen kan. En in ieder geval zit de film vol met eerbetoon aan het origineel, en komt de originele cast grotendeels even langs. Dat wordt toch wel eens een heel stuk slechter gedaan.

Kortom, niet vergelijkbaar met het grote voorbeeld, maar ook niet heel slecht.

Minder leuk dan deel 1, en eigenlijk niet veel meer dan het uitmelken van het tamelijk geniale eerste deel zonder daar de moeite bij te nemen iets interessants en nieuws in het spel te brengen.

Als pre moet dan wel gezegd dat de ouwe cast ongeveer ongewijzigd meedoet. En er zijn wel een paar goeie grappen tussendoor. Maar het is toch ook wel erg veel herhaling, erg melig en grotendeels ook best flauw. Misschien dat dat niet heel erg opvalt als je de films los van elkaar ziet, maar als je ze zoals ik nu net meteen achterelkaar kijkt, dan is deel twee er een te veel.

Net als het vorige deel eigenlijk best aardig gelukt. Veel beter dan het gemiddelde zoveelste deel in een serie, en dat komt vooral door twee dingen: een hele serie knipogen naar het origineel, en de oorspronkelijke cast die komt opdraven. Al moet ik wel zeggen dat het stukje met Sigourney Weaver er een beetje erg los bijhangt. Nee, de genialiteit van het eerste deel wordt nergens gehaald - net zo min als in de overige vervolgen. Maar toch is het best vermakelijk kijkvoer, en een mooie aanleiding om de hele serie weer eens te zien. Geen straf.

Op de een of andere manier wordt het nergens spannend of eng, ondanks alle actie en gevecht blijft het allemaal behoorlijk vlak. Sfeer is natuurlijk erg subjectief, maar op mij komt het in ieder geval niet over. De muziek - een soort Ministry achtige gitaar-en-drum herrie - irriteert eerder dan dat het de actiescenes spannender maakt.

Het hele zooitje pulp- en B-film acteurs (ja daar reken ik Statham toch zeker wel onder) doet het op zich prima, maar dat maakt het verhaal nog niet onderhoudend. En Natasha is een bloedmooie meid als ze lacht, maar dat mogen we maar anderhalve tel zien.

De stijl van de decors is half om half goed gelukt (de gebouwen, de trein) en volstrekt bespottelijk (autootjes, uniformen, wapens). Geen inspiratie, of te weinig aandacht? En de monsters vallen dan ook nog niet echt mee. Een beetje brullen, dat is het engste wat er uit komt.

Mislukt, zeg ik dan maar. Alleen interessant omdat Carpenter's naam er aan hangt.

Oorlog en horror is niet een heel gebruikelijke combi, en zeker niet als het dan ook nog eens best eng wordt. Nouja voor mij dan, maar ik heb het nou een keer niet zo op geesten en dat soort gedoe, daar slaap ik zo onrustig van.

Het verhaal vond ik eigenlijk best sterk in elkaar zitten, en het laat ook maar weer eens zien dat je best een paar steken kan laten vallen in de productie en de uitvoering - of met een veel kleiner budget toekan - als je maar een behoorlijk en fris verhaal hebt. En ik vind het ook wel wat sympathieker dan de dagelijkse Netflix blubber, of de astronomische budgetten van de zoveelste vergeetbare Hollywood productie.

Een waargebeurd verhaal staat nog niet garant voor een spannende film. Traag en oppervlakkig, teveel dialoog in plaats van actie zeggen Brabants en gauke al. En terecht, de spanningsboog is echt volkomen vergeten.

Toch is het niet allemaal kommer en kwel. Gilles Lellouche speelt overtuigend de rol van de ietwat aan lager wal geraakte informant. Omringd door tal van minder bekende acteurs in bijrollen, maar minder bekend in dit geval niet doordat ze ook mindere prestaties afleveren. In tegendeel eigenlijk. En ook de beelden van de plaatsen van handeling op Gibraltar, in Marokko en op de schepen zijn perfect. Gibraltar speciaal is mooier dan echt - in ieder geval van hoe ik het me herinner.

In de optelling blijft uiteindelijk de ontbrekende spanningsboog wel het belangrijkste. Jammer. En het toont ook maar weer eens aan dat 'gebaseerd' op ware gebeurtenissen niet moet ontaarden in een documentaire. Nou pleit ik er ook beslist niet voor om maar een loopje te nemen met de werkelijkheid - niks ergers dan liegen met film wat mij betreft. Maar een film moet voor alles natuurlijk wel blijven boeien, en voor het aanpassen van de timing zijn echt stijlfiguren zat voorhanden.

Zorgvuldig uitgewerkt drama - met als omlijsting de vraag wat het millennium, Simenon, fietspaden en Diana met elkaar te maken hebben. Het wordt wel wat langdradig verteld, zeven kwartier is echt wat aan de lange kant.

Vooral Bill Nighy en Emily Blunt acteren wat onderkoeld vind ik, maar wel passend in de sfeer die de hele film oproept, het verhaal blijft een pietsje afstandelijk. Misschien is dat de 'typisch Engelse' benadering, misschien komt dat ook door de structuur van het verhaal - de schrijver, Sneath, dicteert het tenslotte aan z'n typiste.

Had van de week TLFS gezien, en daar nogal onder de indruk van Rita Hayworth. Dus ik dacht nog eens wat films van haar op te snorren.

Deze viel in vergelijking met TLFS wat tegen eigenlijk. Waar Hayworth ontegenzeggelijk dezelfde is, wordt er maar wat spaarzaam gebruik van haar mooie verschijning gemaakt. Eigenlijk komt het er alleen tijdens een paar shots en de liedjes echt uit.

De film zelf is een wat al te onwaarschijnlijk samenraapsel van omstandigheden en onnavolgbare motieven van de hoofdrolspelers. De karakters worden ook niet echt uitgediept, of tenminste niet op een gebruikelijke manier - wat we van ze leren komt vooral uit hun handelen, niet uit hun zielenroerselen. Blijft daardoor wat ontoegankelijk, en als je niet in de goeie bui ben (zoals ik misschien niet was) maakt het de film wat langdradig en wat saai.

De bijrollen (dwz alle rollen behalve Rita zelf) vond ik ook weinig indruk maken. Ook daar nogal wat verschil met TLFS.

Na Free Solo (2018), The Alpinist (2021), The Dawn Wall (2017), misschien zelfs The Devil's Climb (2024), is er nu Girl Climber (2025).

Het plot kleurt wel heel erg braaf binnen de lijntjes - Emily Harrington, ooit de beste klimster van de wereld (nouja, als je alleen aan Amerikanen denkt misschien) wil tegen El Cap op klimmen, en dan ook nog binnen de 24 uur van een dag. Het doet me onstuitbaar op dat de noodzaak om relevant te blijven voor de sponsors (i.c. Red Bull en TNF) daar toch nogal een grote rol in speelt. In dit geval niet beslist op een gevaarlijke manier, want Harrington weet echt wel waar ze mee bezig is en onberedeneerde risico's horen daar niet bij - behalve dat valletje dan vanzelf. Eerzucht is best prima, maar het mag van mij wel wat vrijblijvender, het roept toch wat vergelijking op met de voor mij nogal nare film Cerro Torre: A Snowball's Chance in Hell (2013).

De usual suspects komen even langs om een woordje te zeggen, van Cedar Wright tot Lina Colina. Zelfs de foto van Jim Bridwell en zijn makkers komt weer langs. Ok, Alex Honnold komt wel even leuk uit de hoek, maar dat is dan ook wel zo'n beetje alles, en de rest van zijn aanwezigheid versterkt de wrange smaak van beinvloeding nog eens wat extra. En net als in Cerro Torre blijft er een ding open staan, en dat is dat het maar niet duidelijk wil worden waarom Harrington dit nou zo graag wil; als vierde vrouw binnen een dag klinkt toch niet als het meest aansprekende of logische levensdoel ooit. En of ze er eigenlijk wel een beetje lol in heeft, al is het dan maar achteraf. Erger, met alle andere gedoe wat er bijgesleept wordt lijkt de film al gauw nauwelijks meer om Harrington te gaan.

Van de Glassbergjes had ik dat alles toch echt wel beter en inventiever verwacht, en ook dat er net iets meer uit komt dan de gewone brood-en-boter beelden van een klimmertje op El Cap. Ze kunnen zo veel beter dan dit, dit, dit vooral gemakzuchtige Red Bull filmpje. Wellicht is het ook wel een teken dat ze onder een zelfde soort druk staan om relevant te blijven als de klimmers.

Het grote publiek zal er wel iets anders in zien dan ik, maar voor mij is deze film een enorme teleurstelling. Na maandenlange hype op de socials valt het gewoon enorm tegen, zowel inhoudelijk en narratief als qua beelden en filmbeleving. Vooral misschien omdat het zoveel meer had kunnen zijn maar zo laf geworden is, niks nieuws brengt, zelfs nauwelijks iets van het klimmen of over klimmende vrouwen laat zien.

Nogal voorspelbaar, maar wel leuk kijken in deze film die zich voor een best groot deel op het Burning Man festival afspeelt. En de liedjes die gitaarmans opvoert zijn goed gekozen en met gevoel gebracht. Het moet er misschien het moment voor zijn, maar bij mij viel de film erg goed. De cast was me niet bekend, maar zet goede en geloofwaardige personages neer. Al zijn die personages zelf misschien wat leeghoofdig en dun, dat dan weer wel.

Wat een heerlijk vertederend gestuntel van zowel Nighy als Macdonald. Wel wat erg aan de overdreven kant - maar daardoor niet minder vertederend. Door allebei wel erg goed gespeeld. En het maakt de ontluikende liefde wel erg aandoenlijk en geloofwaardig.

Over het verhaal kan je dan zeggen dat het een oversimplificatie is. Waarschijnlijk volkomen terecht om dat te denken. Maar toch... het citaat van Nelson Mandela had niet beter gekozen kunnen zijn. Is het niet aan ons om ervoor te zorgen dat het ook echt zo simpel wordt?

Tobberig gedoe.

Tsja, het zal voor ouders wel een echt nachtmerriescenario zijn... je kind kwijtraken. En dan nog denken dat je het terugvindt ook. Maar het hoe en waarom van Julia's obsessie wordt me nog steeds niet echt duidelijk.

Gemiste kans.

Beetje dertien-in-een-dozijn kijkvoer. Toch geen onaardige film. Jesse Spencer als wellicht meest bekende acteur stelt wat teleur, de rest doet het een stuk beter. Cameo voor Paz de la Huerta.

Af en toe kom je dan zo'n film tegen over een verrassend stukje geschiedenis waar je nog nooit van gehoord hebt. Deze bijvoorbeeld, over koningin Kristina van Zweden. Een bijzondere dame met behoorlijk wat invloed op de geschiedenis. Nooit van gehoord dus, en beslist wel interessant hoewel de film niet helemaal de historie lijkt te volgen - in ieder geval levert de wikipedia een iets andere kijk op de contacten met Descartes.

Maar goed. Ook van de cast had ik nog nooit gehoord - tenminste, uit een vluchtige check komt alleen Sarah Gadon naar boven in films die ik gezien heb. Is ze me kennelijk niet in opgevallen. Hier dan wel, hoewel nog steeds behoorlijk in de schaduw van de heerlijk perfect wereldvreemde Kristina van Malin Buska. In alle opzichten apart en borderline weird, maar ook haast tastbaar eigenzinnig. Alleen daardoor is de film al iets bijzonders. Mooie beelden en een passende soundtrack versterken dat nog eens.

Komedie zonder grappen, feelgood waar geen warmte van uitgaat. Het enige dat er nog van de verhaallijn uitgaat is het diepe dal waarin Imogene terechtkomt en uiteindelijk erg voorspelbaar zal overwinnen, maar met een erg afgezaagde thematiek van loyaliteit en familie. Flauw en zouteloos. Ongeinspireerd in alle opzichten, het is niet alleen het verhaal dat onvoldoende is, ook de acteurs staan er als een stelletje strijkplanken bij en weten op geen moment een vonk over te brengen. En de soundtrack is al even flauw.

Overslaan, is mijn advies.

Rare boel.

Het plot begint nog wel veelbelovend, maar daar komt niks uit, teveel gedoe en absoluut niet geloofwaardig - horror is misschien wel de juiste omschrijving, want er is wel genoeg om van te griezelen, maar het is aan de andere kant ook weer zo absurd dat het nergens eng is. Een beetje als wanneer je zo'n droom hebt die zo bizar is dat je direct al weet dat je droomt.

De production values zijn nogal twijfelachtig ook. Er zijn wel een paar shots die ok zijn, maar het grootste deel is echt onder de maat. En dan al helemaal het hallucinatie gedoe, dat trekt echt op niets.

Leuke highschool film. Met een heel mooi buurmeisje. Het verhaaltje is natuurlijk ongeloofwaardig - maar best wel grappig, en het heeft ook wel wat subtiele wendingen in het plot.

Als verhaal stelt het nogal weinig voor, en ook de acteurs hebben maar weinig te doen. Wel een erg fraai sfeerbeeld van de jaren-60, al is dat een onbedoeld effect wat de roadtrip van Faithfull zoveel jaren later heeft. Het contrast van de oude auto's, de ouderwetse kleren en kapsels, maar daar tegenover de nu nog steeds hypermodern aandoende brug - over de Rijn, denk ik zelfs te weten. Jammer dat zo veel van de beelden zo overduidelijk nep zijn.

En het einde is wel wat narrig, maar ook instructief. Wat in vergelijking wat mist is het idee dat je echt beter niet zonder bril of vizier moet rijden - ik heb ooit eens een bromvlieg in mijn oog gekregen, je ziet tien minuten niets meer van de pijn. Ook niet met je andere oog. Doe maar liever wel, dus, want je weet echt niet waar je terecht komt.

Mooi.

Maar niet meteen precies ook leuk of goed, want ik heb toch wel wat veel problemen met het verhaal - en dan vooral het onderliggende idee erin, dat Blunt met haar blackouts zo regelmatig en vooral ook voorspelbaar de essentiele stukjes van haar geheugen kwijt is. Het komt allemaal wat erg makkelijk op me over. En die paar keer dat ik zelf een blackout gehad heb (tjsa...), daar kwamen altijd wel weer wat flarden van terug.

Verder wel erg mooi gefilmd vond ik, en vooral Blunt speelt erg goed - veel beter dan je verwachten zou eigenlijk. Jammer wel van de casting van Lisa Kudrow, die brengt er niet heel veel van vond ik.

Tsja. Geen tieten.

Wel een volkomen chaotisch gedoe, een paar dames die voor mij net iets teveel op elkaar lijken waardoor ik dan nog meer in de war raak, overbodige zijlijntjes - tenminste, zo lijkt het toch, totdat uitkomt dat het zonodig allemaal bij de haren erbij getrokken wordt.

En prutserig lelijk camerawerk - bij een paar van de dialogen en driegesprekken, springt de camera heen en weer - maar niet vanuit dezelfe plaats of die van een toehoorder. Heel lelijk.

En dan nog tot overmaat van ramp de scene zonder tieten. Meh.

Mooi.

Van vormgeving vooral dan, want het verhaal vond ik niet zo geweldig. Nou is het ook niet zo eenvoudig om nog met iets leuks te komen op zombiegebied, het genre begint langzamerhand wel wat aan, ahem, bloedarmoede te lijden. Maar toch, deze variant met brave aanspreekbare kindertjes die alleen fluffy huisdieren eten voor het ontbijt, tsja, het had wel wat inventiever gemogen wat mij betreft. En dan nog, de tweede helft kakt ook nog eens behoorlijk in.

Maar de vormgeving en cinematografie vond ik dan wel weer erg goed gedaan, en dat maakt de film dan best weer 'mooi'. En met zo'n cast zit het bij mij sowieso eigenlijk wel goed ook.

Het begin is wat flauw en dreigt af en toe in moralisme te ontaarden. Maar dat neemt een draai eens Loverboy losgaat, en van dan af is het een soort teen slasher. Niet heel bijzonder in dat aspect, maar de vele mooie meiden maken een hoop goed. Mooi camerawerk, zou het commentaar in m'n ouwe studentenflat geweest zijn.