Opinions

Zoals al gezegd, een flauwe en brave kopie van Baise Moi - met dank aan gorelover voor die suggestie, maar die is inderdaad erg goed op z'n plaats. En of deze dames nou mooier zijn, mwah, zo scherp weet ik dat niet meer. En ik ga er ook m'n dvd niet voor opzoeken.

De paar brute scenes hadden de film dan nog wat kunnen opkrikken, maar het einde verpest die kans dan weer. Jammer.

Binnen twee maanden van script tot klare film, tsja. En ongetwijfeld ook voor een budget van drie keer niks. Maarja, het is er ook wel aan te zien - ineens heb ik weer nieuw respect voor gewone films die een jaartje of wat in de pijplijn zitten en een miljoenenbudget opstoken.

Misschien dat het een ander verhaal wordt als je in een supermelige bui bent. Maar dat was ik niet, en dan blijft er maar erg weinig over - een rammelende film met slechte acteurs, slordig camerawerk, gepruts met de continuiteit en onaantrekkelijke beelden. Niet eens slecht genoeg om daar cult door te worden.

Zo'n beetje de samenvatting van wat ik graag mag zien in een film. Perfect mooie beelden, een heleboel interessante en/of absurde details, en een verhaal met een serie geniaal getimede plottwists die ik echt niet aan zag komen. En ook nog wat van die kleine dingetjes die later toch ineens cruciaal blijken te zijn. Daar boven op nog is de film af en toe ook gewoon hilarisch. Dat begint al meteen mooi met de zoektocht naar waar in huis de wifi werkt, of met de gratis insectenverdelging.

Waar ik met Aziatische arthouse films nogal eens last van heb is het cultuurverschil waardoor een groot deel van de situaties niet overkomt of niet werkt. Daar is in dit geval nauwelijks sprake van - misschien dat er nog steeds dingen zijn die me ontgaan zijn - zeker al omdat ik de film met Franse ondertitels zag, en zo goed is mijn Frans nou ook weer niet. Maar wat ik zeggen wou, de film is toegankelijk.

Over de cinematografie, meteen in het begin al met de aantiteling precies netjes in het rechtse van de vier raampjes dacht ik dat dat wel goed zou zitten. En dat kwam ook uit, misschien werken niet alle beelden even goed maar er zit genoeg in om fijn naar te kijken, en een paar shots zijn erg mooi gedaan en voor zover ik even weet ook origineel.

Maar, ik kom er weer op terug, het sterkste is wel het verhaal en de manier waarop het verteld wordt. Waar ik normaal wel wat probeer op te letten dat ik geen spoilers opschrijf, daar hoef je bij deze film geen zorgen over te hebben eigenlijk - het geheel is sowieso nauwelijks na te vertellen. En zelfs al weet je hoe het gaat en heb je wat details gehoord, de timing is zo sterk dat dat denk ik nauwelijks iets uitmaakt. Ook echt zo'n film die je vaker dan een keer zien kan.

En alweer een film gebaseerd op een boek voor 'young adults'. Dat wordt in de eerste paar minuten al meteen erg duidelijk met de triest slechte intro.

Gelukkig herpakt de film zich daarna wel iets, en is het middendeel best verteerbaar, onder andere door de wat mysterieuze bedoening rond Jeff Bridges. Maar daarna komt de moraal, de boodschap wat te nadrukkelijk en te dwingerig door, en dat maakt het einde wel knap slecht.

Jammer weer. Triest toch dat een formule die een keer gewerkt heeft zo tot het bittere einde toe moet worden uitgemolken.

Zojuist na 20? jaar weer eens gezien, en het viel nog harder tegen dan de eerste keer. Een ode aan de spektakelfilms van de jaren 50 en 60, maar volstrekt mislukt - want waar blijft nou precies het spektakel. Ja, Crowe en Phoenix zijn best aardig, maar het draagt de film voor mij echt niet. Het verhaal is veel te simpel, en alles hangt aan de stijl. Erg dun allemaal. En dan daar bovenop nog eens de vreselijk irritante soundtrack. Nee, echt weer zo'n film die in de herziening genadeloos door de mand valt.

Een vrij slap en vooral erg voorspelbaar verhaal, vanaf een minuutje of twintig in de film is er geen verrassing meer voorhanden. Toch op zich nog steeds wel een aardige film, maar dat komt vooral door de aardige locaties en de mooi zomers frisse kleuren geloof ik. Skarsgard en Lane laten niet echt veel bijzonders zien, maar Leelee Sobieski blijft toch een bijzondere actrice - niet bepaald mooi, opvallend is misschien een toepasselijker woord. In deze film speelt ze van de bekende acteurs eigenlijk verreweg het best.

Ai, een film met een dubbele punt in de titel. Dat gaat eigenlijk nooit goed. En het is nog een tweede deel ook.

De makers hebben zich kennelijk laten vertellen dat Knives Out best een aardige film was - maar het tweede deel van die zin niet gehoord of verdrongen 'voor een zo suf en oubollig genre als de whodunit'. Anders waren ze toch op zeker niet aan dit geval begonnen. Erger nog, waar in deel een Daniel Craig nog wel te verteren was, valt hij hier toch wel wat door de mand - niet op zijn plaats met zijn Engelse variant van Hercule Poirot.

In het narratief wordt er zo'n kaartenhuis aan onzin bij elkaar gesprokkeld dat er gewoon geen hout meer van te maken is - en dat hoeft ook niet, want er zijn meer plotholes dan er aan het einde van de film in de glazen ui zitten. Een whodunit waarbij het er na een kwartier al niet meer om gaat wie het gedaan heeft of zelfs maar hoe het dan gegaan is. Waterstof in de vorm die je uit je neus pulkt, ja hoor.

Je kijkt dus alleen nog maar voor het spektakel, de knal die je weet dat gaat komen. Meh, dan kan je toch al zowat net zo goed naar het vuurwerk gaan kijken, of een MCU filmpje. Ook dodelijk saai. In deel 1 kon ik dan nog wat met de rol van Craig en de wisselwerking met de andere acteurs, maar dat draagt niet over naar deze fantasmagorie.

Jammer. Het lukt Netflix toch nog steeds maar nauwelijks om zelf met iets behoorlijks te komen.

Positief aan de film is dat het verhaal aardig gebracht wordt, en de acteurs goed op hun plek zijn. Daar staat dan wel tegenover dat het plot verschrikkelijk cliché is, alle uitgetreden paden platstampt, en teveel afhankelijk is van toeval en een onwaarschijnlijke hoeveelheid geluk van de politieman.

Nogal een televisiefilm, verder. Zou zonder enig verschil een aflevering uit een politieserie kunnen zijn. Sterker, er zijn nogal wat afleveringen van Derrick gemaakt die een stuk beter in elkaar zaten.

Ik hoor al lang dat deze film een topper is - en zeker voor liefhebbers van Jean de Florette en Manon des Sources, waar ik mezelf zeker toe reken. Dat schept nogal verwachtingen, en het is wat jammer als die dan niet uitkomen.

Maar zo is het toch, ik kan er niet omheen - deze film valt me erg tegen. Als eerste al de voiceover die het verhaal op een wat dreinerige toon nogal overbodig van context voorziet. Dan het slepende tempo. Dan de alles overtreffende zoetsappigheid en ongenuanceerde nostalgie - ok, het is de autobiografische en overdreven geidealiseerde herinnering van een kind, maar het kan ook te ver gaan, en een goede film levert het voor mij niet op. In vergelijking met de voor de hand liggende voorbeelden wordt vooral de donkere rand langs de wolk, het bittertje erg gemist.

Perfect geacteerd en in beeld gebracht, dat zeker - hoewel in beide gevallen wel wat weinig dapper en wat op zeker spelend. Dat zal wel bij het onderwerp passen, maar het doet haast aan alsof je naar een film uit de jaren-60 of zo zit te kijken.

Le Château de Ma Mère laat ik nog maar even een tijdje liggen. Eerst een jaartje of wat van deze teleurstelling bekomen, en misschien ook eerst weer eens zelf een paar weekjes in de Provence rondhangen.

Sterke sfeer.

Het verhaal is best simpel, maar de grimmige en duistere sfeer in het herfstige bos en de donkere huizen maken het wel mooi af. En er wordt erg goed gespeeld, de cast is ook erg goed op z'n plaats - de wat meer karakter-achtige rollen van Hopkins en Stiles als mooi contrast tegenover de nogal eendimensionale boeman van Liotta. De vervallen into-the-wild achtige locaties doen het bij mij ook erg goed - en toevallig had ik ook net van het weekeind een stevige eik omgezaagd, waarmee de houthakkerskampen nog weer een tikkeltje extra krijgen.

Een wat onduidelijke mix van drama en musical, met wat plottrucjes om de kijker nog wat verder op het verkeerde been te zetten. Wellicht een aansprekende manier om de problematiek van anorexia en aanverwante aandoeningen bij de doelgroep bespreekbaar en toegankelijk te maken - ik kan me voorstellen dat het al gauw beter helpt dan de voor de hand liggende aanpak. Luchtig en vrolijk-achtig blijft het wel, al lijkt dat soms een dun laagje.

Ondertussen weer een wat vreemde film voor Emily Browning. En misschien niet echt mijn ding, maar wel interessanter dan een gewone doorsnee romcom of love interest in een of ander misdaadfilmpje. Van mij mag ze zo doorgaan.

Bijzonder.

Dat zie je het duidelijkst aan de erg knappe beelden. Af en toe erg surrealistisch, maar ook erg mooie landschappen, vaak met mooie verzadigde kleuren. Vooral de ongebruikelijke cameravoering is wat mij betreft erg geslaagd.

Het verhaal is wat moeilijk om in te komen, maar tegen het einde als alle stukjes van de puzzel helder op hun plek zitten begint het een erg mooi, soms ontroerend en breekbaar verhaal te worden. Dan begint ook op te vallen hoe knap het in elkaar zit - verborgen door de flashbacks misschien, zodat het niet heel erg opvalt dat de spanning langzaaam opgebouwd wordt. Rose Byrne speelt zoals wel vaker gezegd perfect, maar Rikiya Kurokawa is wat mij betreft ook heel erg goed bezig - dat hij daar wat minder credits voor krijgt ligt er juist misschien aan dat hij zo goed de houterige en ontheemde Japanner speelt.

De muziek bevalt me ook erg goed, trouwens. Erg mooi gedaan. Echt een film om snel nog eens te zien, want er zijn zeker nog een heleboel details te ontdekken.

Ik vond het verhaal wat moeizaam, maar visueel best leuk uitgewerkt. Prettig kijkvoer, en niet in het minst door de mooie dames met voorop natuurlijk Alexis Kendra - die volgens de imdb samen met de regisseur Jon Knautz het script geschreven heeft overigens. Behalve de beelden is de sfeer ook sterk uitgewerkt. Niet slecht voor een low-budget gedoetje.

Het eerste stuk van de film is nog wel grappig, zodra het op de lange afstand aankomt vlakt het allemaal nogal uit. De vaker genoemde erg platte humor helpt dan ook niet meer.

Kijkt aardig weg, maar morgen ben ik de hele film volledig kwijt - er gebeurt te weinig dat de moeite waard is om te onthouden. Ene oog in, andere oog uit zeg maar.

Mijn tante was fan van Golda Meir. Wellicht had het er wat mee te maken dat ze fysiek nogal op elkaar leken, misschien niet precies van gezicht maar wel in postuur, houding, dezelfde manier van bewegen, zo’n beetje de zelfde leeftijd. Haar kat had ze vernoemd naar Moshe Dayan ook nog eens. Daardoor wellicht ietwat onbekend voor me dat Meir in haar eigen land niet helemaal dezelfde heldenstatus had als in de westerse wereld, en met dat inzicht als uitgangspunt is de keuze om deze film te laten gaan over haar moeilijkste periode wel een goede - want leerzaam, het vult een lacune in mijn kennis in. Aan de andere kant geeft het niet echt een beeld van haar persoon en haar hele geschiedenis, en dat mist dan toch ook wel weer wat.

Als tijdsbeeld erg fraai - dan wel even los van het constante gerook. De opening al met het wat vreemd uitziende vliegtuig, een jumbo met dubbele motoren in een nacelle - ik neem maar even aan dat dat historisch verantwoord is, maar ik kon er zogauw niets over terugvinden. Maar ook de oude apparatuur, met als meest rauwe voorbeeld wellicht het bestralingsapparaat wat er uitziet alsof het bedacht is door een Bond-villain.

De manier waarop de oorlog in beeld gebracht wordt lag me niet zo heel goed. Het idee is op zich wel sterk, door de gevechtshandelingen alleen in de soundtrack te laten gebeuren - maar de manier waarop dat wordt aangekleed met een soort nep-satellietbeelden (waar Israel toen volgens mij toch geen live toegang toe had, als het uberhaupt al mogelijk was) - nee, geen goede keuze wat mij betreft, het was beter geweest om daar een wat scherpere keuze in te maken.

Het spel van Mirren is redelijk - de paar archiefbeelden van de echte Golda laten aan de andere kant wel zien hoe groot het verschil is, ondanks 4 uur werk voor de grime en een oscarnominatie. Maar ook, in tegenstelling tot wat er nogal makkelijk geroepen wordt, Meir woonde in de schoolleeftijd in de VS, dus het accent klopt en haar makkelijke gebruik van Engels ook. Niet dat het wat uitmaakt, want hoe vreemd het wellicht ook klinkt, de film gaat nergens over Mirren, en dat mijn tante er zonder grime al meer op leek leidt evenmin af. Zo sterk is het personage van Golda echt wel. Nog steeds.

Mooie plaatjes. Jammer dat het verhaal nogal afgeraffeld wordt, en er nergens een moment rust in lijkt te zitten.

Ondanks de uitgebreide sterrencast zijn er maar weinig personages die een beetje uit de verf komen. Eigenlijk alleen Lyra - leuk wijzneuzerig en eigenwijzerig gespeeld door Dakota Blue Richards. Doet ze goed. Eva Green had van mij wel wat meer rol mogen krijgen - liever haar dan dat plastic smoel van Nicole Kidman, jakkes wat ziet dat er eng uit. Alle eer aan Zinema trouwens voor de mooiste quote daarover. Maar de rest had net zo goed vervangen kunnen worden door nog een beetje tekenwerk en CGI, zo snel komen de acteurs langsflitsen.

De dieren zijn leuk in beeld gebracht. Jammer dat ook daar wat weinig de tijd voor genomen wordt.

Jammer overigens dat het er naar uitziet dat de vervolgen, de twee andere delen van het verhaal, niet verfilmd zullen worden. Want ondanks dat deze film misschien hier en daar wat raffelig aanvoelt, en niet in alle opzichten eer doet aan het verhaal, zou ik toch best willen zien hoe het verder gaat. En als het waar is dat de vervolgen niet zozeer door de crisis zijn komen te vervallen, maar doordat de katholieke kerk daar tegen is - bah, dat zou toch wel erg triest zijn.

Indertijd viel het me niet zo op, maar nu wel - wat is Brosnan jong. Te jong om de wereldwijze en cynische Bond te spelen eigenlijk.

Verder is dat wel het enige dat er op de film aan te merken is. Het begint al leuk met een volslagen onwaarschijnlijke stunt, en daarna krijgen we te maken met de personages van Famke Janssen en Izabella Scorupco. Met de ernst van de Bond van Connery, maar ook de humor van het tijdperk van Roger Moore. Zonder de slapstick. En gelukkig ook zonder de onhandigheid en de ongeleide overdrijving van het Dalton-tijdperk, en daarmee echt een verademing. Misschien niet echt een Bond die boven elke kritiek verheven is, zoals Connery misschien zou kunnen zijn, maar dan toch tenminste een die voldoet. Dat was al best lang geleden.

Verder is de film eigenlijk best geweldig. De opening zet de toon al, dan komt daarna nog veel meer moois - de rit met de tank, de trein, en het gedoetje rond Arecibo. En het mooiste eigenlijk wel, de kreet 'I am invincible!'. Die is nog wel ietwat blijven hangen over de afgelopen twintig jaar.

Whoa.

Peter Greenaway maakte altijd al rare, eigenzinnige films, maar deze gaat nog wel een stap verder geloof ik. Nouja, de eerste die ik zie sinds the cook, the thief, his wife and her lover, maar wel onmiskenbaar in dezelfde stijl. Of dat nou zo’n goed idee was, hmm. Anders dan gemiddeld is het zeker. En de locatie in de oude industriehal (spoorweg?) is best leuk, weet iemand waar dat is?

Het overdreven vette Nederlandse accent irriteerde me na een paar minuten al, overigens. Meer dan een van de andere opvallende dingen in de film zelfs. En ook meer dan de muziek, hoewel die ook richting nagels op een schoolbord zit.

Het verhaal en de manier waarop het verteld wordt spreken me dan allebei absoluut niet aan, dus het blijft bij een paar aardige shots. Wel ietwat pornografisch wellicht, maar daar ging de film dan ook over, dus dat mag niet echt verrassen.

Natuurlijk allemaal heel erg voorspelbaar, en heel vernieuwend is het ook niet. Toch knap hoe het verhaal met een simpel trucje af en toe dan toch weer spannend is. Jammer van het einde, dat had net een scene korter gemogen van mij - dat was een stuk sterker geweest.

Amanda Seyfried is prima bezig. Jammer dat haar mooie zusje Emily Wickersham zo weinig screentime heeft.

Herzien, en dat beviel net een tikje minder dan de eerste keer, wat ik me daar nog van herinner. Misschien omdat ik maar half aan het kijken was (want "ik had 'm al gezien", of wellicht zelfs "het is maar op netflix, als ik wat mis spoel ik wel even terug"). En ja, dan mis je wellicht net wel wat van de sfeer.

En toch aan het einde is dat dan wel het sterkste punt van de film - de sfeer, want het verhaal is niet overal even sterk misschien. De sterrencast speelt grotendeels sterk, maar laat ook wel eens een klein steekje vallen in mijn ogen. Toch, voor een eerste keer regie en dan meteen zo'n ambitieus project, ik vind dat Affleck het niet slecht doet. Beter dan hij bij mij scoort als acteur, da's op zeker - eigenlijk alleen zijn rol in Gone Girl ligt bij mij goed. Jammer wel dat hij niet lijkt te leren, want de films die hij na deze is gaan regisseren vind ik wat tegenvallen in vergelijking.

Maargoed, terug naar deze film. De grauwe morsige sfeer en het uitzichtloze van het geheel vond ik wel bijzonder sterk getroffen. En de hele opbouw van beeld, soundtrack, timing, narratief, het klopt er allemaal wel bij. Best goed, eigenlijk.

Waauw.

Ongeveer het laatste wat ik verwacht had - Ben Affleck die zo ver boven zichzelf uitstijgt dat hij een sterke rol neerzet in een erg goede film. Erg goed gecast ook, hij past precies in dit goedbeschouwd nogal onaangename personage, en de latente hekel die ik al aan hem had maakt het spel dat de film met de sympathie van de kijker speelt des te grappiger. En Rosamund Pike heeft nog een leukere rol te spelen. Geniaal, de grootste bitch sinds Sharon Stone in Basic Instinct zegt Filmkriebel al, en daar is geen woord van overdreven, en zo volkomen overtuigend als ze dat speelt is echt bewonderenswaardig. Lief meisje, cool girl, secreet - het gaat haar allemaal even natuurlijk af.

De film is lang, maar nergens saai of langdradig, en het einde vond ik ook best knap gevonden - en zeker met de link in de eerste minuut van de film naar het einde grappig gedaan. Wat me ook opviel is dat de wat scherpere momenten in de film ondersteund worden door precies bijpassende krasserige muziek. Leuk, en zo'n originele soundtrack is stukken beter dan de zoveelste reeks ouwe hitjes.

Met nog krap tien dagen te gaan is dit wat mij betreft wel de film van 2014.

Mooi gefilmde beelden, spectaculair gedoe met auto's en helikopters kunnen niet voorkomen dat ik er domweg bij in slaap val. En zo moe was ik nou toch ook niet dacht ik.

Mist ongeveer alles wat de diehard-formule sterk maakte: een semigeloofwaardig verhaal, keiharde badguys, harde actie zonder overbodig gedoe en spektakel, scherpe dialogen en snedige oneliners. Jammer.

Sigourney Weaver, dan denk je toch al gauw aan stoere rollen zoals Ripley. Of zelfs maar Dana. Niet aan het getob wat we in deze film moeten doorstaan - en dat is nog lang niet het ergste, want het is vooral ook de zielloze manier waarop het narratief opgedist wordt wat het tot een diepe teleurstelling maakt. Geen vonkje komt er af, ook van Sigourney niet - met het mislukte doorbreken van de vierde wand als alternatief op de voice over van de protagonist. Cinematografisch volstrekt oninteressant, en mat alsof het de gehele draaiduur regende. Je zou er van aan de drank gaan.

Best een lief en schattig filmpje over een oudere mevrouw die de professionele diensten van een jongeman gebruikt om haar gemis weg te werken. Van Emma Thompson verwacht je dan wel een sterke rol, vanzelf, en dat komt er ook wel een beetje uit al maakt de film daar nog niet direct indruk mee. Misschien wel doordat Daryl McCormack niet voor haar onderdoet, en dat is toch wel een behoorlijke prestatie.

Behalve dat is het wel een beetje een statisch gebeuren, met erg veel gepraat en net wat weinig inhoud. De scene met de koffie en Becky is een voorbeeld van wat de film net iets teveel mist - interactie buiten het strikte onderwerp. Het had wellicht een veel leukere film opgeleverd als er wat meer van dat soort afleiding was geweest, net een beetje meer, en dan even elegant verweven in het onderwerp. En bij voorkeur ook op een andere locatie, om het geheel ook wat minder toneelscholig te laten aanvoelen.

Iliza Shlesinger is best grappig - en dan bedoel ik, ze komt over als iemand waarmee je een super avond kan hebben - bij een van haar voorstellingen, of als je met haar in de kroeg terecht komt of zoiets. Maar voor deze film werkt het maar matig, het narratief blijft steken tussen teveel over the top en te weinig, en het duurt ook veel te lang. Foutjes van de regie wellicht, net wat te weinig durf om echte keuzes te maken.

En ongetwijfeld onbedoeld komt het er dan op neer dat de film precies de titel waarmaakt - het idee was best goed, en op papier was het helemaal ok. Maar in de uitwerking valt het toch tegen.

Flauwe boel, cliche verhaaltje, ongeïnteresseerde acteurs, misschien hippe maar ook lelijke beelden in een te hoge kleurtemperatuur.

Hudson en Franco stellen nogal teleur - vooral van Franco heb ik echt het idee dat hij teveel films achter elkaar afraffelt, en af en toe niet goed meer weet welke rol hij vandaag aan het spelen is. Maar Hudson kan ook wel wat beter dan dit ongeïnspireerde getrut. Omar Sy heeft dan wel een paar aardige scenes.

Wat voor mij de film nog wel ietwat optilde is de matpartij aan het einde. Lekker lomp.

Op zich een intrigerend verhaal, mooi gespeeld en mooi verfilmd. Maar toch gaat het ietwat mis - waar het op zich knap is hoe emotieloos en afstandelijk Damon zijn rol neerzet, het maakt het ook nogal ontoegankelijk en afstandelijk voor de kijker. Het kostte me dan ook behoorlijk moeite om in het verhaal te blijven. Verder wat schoonheidsfoutjes, waarvan het gebrek aan leeftijdsverschil tussen Damon en Redmayne wel de meest opvallende is.

Good Will Hunting heeft een bijzondere plaats in mijn hart.

De eerste keer dat ik de film zag zit me nog in mijn geheugen alsof het gisteren was. Ik woonde toen nog in een studentenflat - zo'n enorme flat met gangen en keuken die je met z'n tienen deelde. Ik en een stel van mijn buren zaten ons wat te vervelen, totdat een van de buren - en een van mijn beste vrienden, ook nu, een jaar of twintig later nog - met het idee kwam om een film te gaan kijken. We hadden toen net geen televisie in de keuken staan, dus haalde mijn vriend zijn tv-tje - een onooglijk klein ding van iets van 40 centimeter - en zijn dvd speler uit zijn kamertje. Om die in de keuken bovenop een van de koelkasten te installeren.

De film van de avond was dus Good Will Hunting - die dvd had hij net de vorige dag opgehaald, het zal eind '97 of begin '98 geweest zijn. Van Damon en Affleck hadden we toen nog niets gezien denk ik, Minnie Driver was nog onbekend - alleen Robin Williams kenden we. En niet precies positief.

En toen kwam dus de film. Met een wellicht simplistisch, sentimenteel, maar ook oersterk en brilliant verfilmd verhaal. Perfect in beeld, cinematografisch knap waar dat het verhaal ondersteunt, subtiel waar dat niet nodig is. Met een prachtige, zij het wat sentimentele soundtrack. En vooral met geniaal gespeelde rollen van de hele cast - waarbij wij, post-studenten met een goede baan en een bijbehorend overinflated zelfbeeld en wat knagende twijfels, ons vanzelfsprekend meteen herkenden in de rol van Matt Damon, de rol van Ben Affleck toewezen aan onze buurman, en een gemis voelden aan iemand als een Robin Williams die ons kon helpen onze plaats in het leven, de maatschappij te vinden. En natuurlijk zo'n leuk en mooi vriendinnetje als Minnie Driver.

Ondertussen heb ik geleerd dat Robin Williams meer sterke rollen heeft gespeeld dan deze - hoewel misschien nooit meer zo sterk als hier. Wellicht dat zijn talent nog meer tot zijn recht kwam in dit soort rol dan in de komedies waar hij vaker in speelde. En Matt Damon heeft een aardige serie films op zijn naam staan - zowel wat onbekender werk als de blockbusters uit de Bourne-serie, maar ook wel wat verkeerd uitgepakte keuzes tussendoor. Minnie Driver is helaas wat minder vaak te zien geweest - maar eigenlijk wel altijd de goede films. Ben Affleck valt daarbij vergeleken natuurlijk genadeloos door de mand - deze wat kleine bijrol is het beste wat hij ooit heeft laten zien. De enige film waarin hij niet irriteert door zijn matige acteren.

Maar, daar ken ik dus de film van. En hoewel ik hem over de tijd heen wel eens vaker herzien heb, en gisteren weer, en de identificatie met de rollen wel wat genuanceerd is ondertussen, is de waardering daardoor niet veranderd. Heel simpelweg eigenlijk omdat de hele cast werkelijk zozeer boven zichzelf uitstijgt, zulke mooie rollen neerzet dat het meer dan een film wordt - het wordt alsof je het zelf beleefd hebt, er bij was, alsof het jezelf overkomen is. Alsof je maar de telefoon hoeft te pakken om Sean Maguire te spreken. Alsof je morgen vroeg op moet om Will Hunting af te halen - of dat je vroeg op moet omdat Chuckie je anders wakker belt. Alsof je vanavond een afspraakje met Skylar hebt.

Zo'n film is dit. En vandaar ook mijn waardering voor de film - alles boven de vier sterren is emotie.

Fijn filmpje, inderdaad erg klef, zoetig en flauwig. Af en toe moet dat even tussendoor. Mooie plaatjes die er bij een paar glaasjes Coin Perdu prima ingaan. Fijn om te kijken als je de koude natte Nederlandse winter wat lang vindt duren. En misschien is het gebrek aan diepgang van het verhaal daarbij juist een pluspunt: je kan de film alvast klaarleggen voor de volgende winter - dan kan je 'm nog eens kijken. Gaat bij mij al drie winters achter elkaar prima.

Emanuelle 3, of ook wel ‘Goodbye’ Emanuelle. Leuk geprobeerd, maar er zouden nog talloze vervolgen komen. Alleen met Kristel al 9 delen meer - ja, 12 Emanuelle films met Kristel, en dan heb ik alleen maar geteld waar die naam in de primaire titel voorkomt. Verklaart dat het dédain van de (natuurlijk) braaf gereformeerde Nederlandse filmindustrie, die op de Gooise matras de vrije liefde beleefde maar op het scherm altijd deed alsof de dominee meekeek op de tv van de buren? Jaloezie op het succes van Kristel, die als enige actrice uit Nederland ooit zo’n reeks films met hetzelfde karakter speelde. Dan doe je toch íets goed, en de kift van de gevestigde orde is er des te giftiger om. En kijken we verder dan Kristel zelf, maar naar wat ze met haar films in beweging gezet heeft - bijvoorbeeld op de Franstalige wikipedia, daar kom je een pagina tegen met de titel “Actrice ayant incarné Emmanuelle”. Cette catégorie contient les 14 pages suivantes. Zuig daar maar een puntje aan, denk ik dan.

En voor iedereen die dan iets over de inhoudelijke kwaliteiten van de reeks wou inbrengen, bedenk voordat je iets zegt even waar die brave Gooise Matras indertijd dan wél mee bezig was. Dagboek van een herdershond, De Fabriek - merde, wat een crap. Allemaal katholiek of zo fijn als gemalen, en aan alle kanten afgeven op Kristel, maar ondertussen wel de naam vestigen van de Nederlandse film met zo veel mogelijk gratuitous bloot er in. Op en top de zo typisch Nederlandse huichelachtigheid. Nee, dan liever Kristel die tenminste oprecht probeert om de sfeer van de jaren-70 neer te zetten zonder al die moeizame complexen en plat-provinciaalse ellende, de sfeer van vrije sex die je indertijd had door de uitvinding van relatief betrouwbare anticonceptie. Kristel die probeert om het domme Hollandse volk te laten zien dat er meer is dan in het donker stiekem recht op en neer op de buurvrouw.

Al bleek dan na de jaren-70 dat dat ook allemaal niet zo vanzelfsprekend was, en daar levert dit deel dan ook weer een soort gepaste zelfkritiek op die wellicht zinvoller is dan de gelovige benadering van zonde en berouw. Want na dit stukje maatschappijkritiek, we hebben het natuurlijk over deze film. Bref, de rollen worden fraai bezet - Kristel natuurlijk, maar ook de dames in de bijrollen. De heren zijn wellicht wat meer inwisselbaar, tenminste ik miste even een uitleg waarom Kristel’s ega ineens alweer een andere was dan in de vorige delen. Maar wellicht wordt dat duidelijk als je de boeken van de ‘echte’ Emmanuelle Arsan leest - er zijn nog meer boeken dan er films zijn. Voor de soundtrack werd Serge Gainsbourg ingehuurd - die ongetwijfeld ook wat punten voor zijn oh-la-la status kon gebruiken, en gratuitous meelift op de serie zonder iets toe te voegen.

Case in point wellicht de vrijpartij in zee. Gezien de soundtrack zou je verwachten dat er in de lift gen..kt werd, maar nee. Cinematografisch wel best knap gedaan, ook als je even bedenkt dat het indertijd nog gewoon film was en je een dagje of wat op het lab moest wachten. En de beelden daarna, van het paartje tussen de wulps gevormde rotsblokken is alleen maar nog fraaier. Gelukkig komt daarna het segment met de Amerikaan, die met een volstrekt gebrek aan gėne probeert de film op Jaws aan te haken - even schaamteloos als de hele serie met sex omgaat. Zo’n moment van ironie kan alleen maar als een bijzonder hoog niveau van zelfspot bedoeld zijn.

En zo gaat de hele film ietwat voort tot het einde, en de uitsmijter waarin Gainsbourg de titel herhaalt met een ongeinspireerd deuntje. Als dat een grond had in het verhaal, sorry, ik was voor die tijd ingedommeld.