La Gloire de Mon Père (1990)

Wat een mooie reis is dat. De Franse auteur en regisseur Marcel Pagnol vertelt de herinneringen aan zijn jeugd. Hij heeft het vooral over de vakanties in zijn kinderjaren. Zijn jeugd ruikt naar lavendel, klinkt naar krekels, smaakt naar patrijs en voelt warm als de zon van de Provence. Ik had onmiddellijk zin om mijn auto te pakken en te vertrekken. Het lijkt allemaal erg geïdealiseerd, anderzijds kijk je als toeschouwer naar mensen die gelukkig zijn met de eenvoud van het leven. Ook de grenzeloze bewondering van Pagnol voor zijn vader krijgt veel aandacht, met name in een jachtpartij met de oom Jules . Hartverwarmend, soms grappig, nergens droevig en voelt onbetwistbaar aan als een leuke onvergetelijke herinnering. De ideale zomerfilm.

Ode aan de Provence en ...het leven als God in Frankrijk en met de diepe impressies die een elfjarige aan zijn lange vakantie daarvan overhoudt als voornaamste onderwerp. Goede film die misschien wat aan spankracht mist maar dit zekerlijk vergoedt door het melancholische, de zin voor het mooie van de natuur en het geluk, zin voor het leven en natuurlijke charme die van deze Franse familie uitstraalt.

De titel kwam me zo bekend voor dat ik inderdaad dacht dat ik hem lang geleden al eens gezien had. En inderdaad, maar dan ook echt lang geleden. Ik had hem toen ook al 4 sterren gegeven en nu dus weer. Maar nu schrijf ik er voor het eerst over. Dus het is echt lang geleden dat ik de film gezien heb. En eigenlijk herinnerde ik me hem ook niet meer. Maar het is een mooie film. Een romantische film als een oud jeugdboek over een schooljongen die een fantastische schoolvakantie meemaakt in de mooie bergen van de Provence. En qua sfeer en beeld wordt dat heel mooi in de film weer gegeven. De film was uit 1990, maar als je me zou zeggen dat hij nog veel ouder is zou ik het ook geloven. En niet alleen omdat het verhaal zich rond 1900 afspeelt.