Greed (2019)

Aardige film over een miljardair met een kledingimperium die zijn 60ste verjaardag viert in Griekenland. Een film over kapitalisme in al zijn glorie en de ongelijkheid in de wereld.Deels opgebouwd als mockumentary en vlot gemonteerd. Wel nogal onevenwichtig en het gaat soms alle kanten op. Hier en daar zeker wel grappig en Steve Coogan is vermakelijk in de hoofdrol.

Winterbottom. Toch een van de meest onderschatte regisseurs, in die zin dat hij af en toe absolute meesterwerken aflevert. En ook dit is er weer een, een scherpe kritiek op de idioterie en verveling van de allerrijksten - die zonder uitzondering beweren 'hard gewerkt te hebben' tegenover de bittere armoede waarin de mensen leven die dat daadwerkelijk gedaan hebben. Isla Fisher als de trophy wife, Asa Butterfield als de nepo baby, maar Coogan steelt vanzelf de show met zijn misselijkmakende Greedy McCreadie - die model staat voor minstens de helft van 's werelds miljardairs, en niet alleen die die hun fortuin in de fast fashion gemaakt hebben. Very proud of his immigrant roots, om maar de makkelijkste open deur in te trappen, maar aan de andere kant, wie de schoen niet passe. Rijkdom correleert kennelijk recht evenredig met huichelarij, en voor een miljard kan je tot in de zeventiende logarithme huichelen als we het dagelijke nieuws er langs leggen. Verder een hele serie fraaie cameos en bijrolletjes waarvan het merendeel nogal belangeloos. Ook dat is iets wat Winterbottom op een of andere manier altijd weer voor elkaar krijgt. Kennelijk zijn er nog steeds genoeg mensen te vinden die willen meewerken aan een socialere en eerlijkere maatschappij. Let vooral ook op de eindgeneriek - en bedenk daarbij dat alle getallen die daar genoemd worden nu nog zeker twee tot tien keer extremer zijn.