Opinions

Wat een zouteloze boel. Geen enkele spanning, zelfs tijdens de gevechten komt er geen grammetje emotie los. Het idee van vader en zoon in een film zou iets kunnen toevoegen als er ook een soort van interactie tussen die twee is, maar daar is ook al nauwelijks sprake van. Zo spannend als een telefoongesprek over het weer. En niet alleen bij zoontje Smith zit het probleem, hij doet het nog niet eens onaardig vind ik. Zijn papa speelt daarentegen alsof hij al overleden is.

Meestal heb ik wel wat met films waar Will Smith in speelt. Maar wat er in deze volledig mist is humor. Misschien is dat dan de essentie.

De vergeten film van Scorsese, en hoe volstrekt onterecht is dat, want misschien is dit eigenlijk wel zijn beste werk. Een van de beste en meest originele verhalen voor een film ooit, een cast die op talent is gekozen in plaats van op de ‘grote’ namen, een perfecte soundtrack en geweldige beelden van de stad bij nacht.

Het absurde gebeuren doet me daarnaast ook onherstelbaar denken aan een aantal nachten die ik indertijd ooit in Amsterdam heb doorleefd - misschien niet precies even ver doorgedraafd, maar qua sfeer en gevoel toch wat in die richting. Achteraf vaak leuker dan op het moment zelf, je zou haast hopen dat Scorsese ons nog eens laat weten wat de Paul van Griffin Dunne ervan zou vinden als hij een jaartje of twintig, dertig later aan deze maffe nacht terugdenkt. En natuurlijk hoe het met Kiki en haar rare beelden afloopt.

Veel geblaat maar weinig wol. Het geheel komt een beetje over als een voorlichtingsfilm zonder bloot.

Mila Kunis en Zoë Saldana zijn nog wel leuk, maar om daar nou de hele film voor uit te zitten is wat veel gevraagd. Oh, en de eerstekeertieners en Jane Seymour zijn ook grappig, zoals AHWA al zegt. Als dat nou het niveau van de hele film was geweest? Maar de rest is dan meer opvulsel.

Ik vond het best een leuke film.

De filosofie is wel van een wat erg simplistisch niveau, maar stelt toch een interessante vraag. Overiges een die in de periode van de koude oorlog best relevant was - ook hier in Nederland zijn nog van dit soort bunkers te vinden, en er waren toen ook lijsten van wie daar in zou mogen. De bedenkers daarvan zouden deze film gezien moeten hebben - maar ik vraag me af of ze de boodschap zouden hebben willen horen.

In tegenstelling tot de meeste reviewers kan ik de opbouw in de drie delen wel waarderen en vind ik het derde deel wel degelijk iets toevoegen - want dat deel stelt wellicht de meest interessante vraag.

Toch is het nou ook weer geen hoogvlieger. Ietsje te gladjes en te gelikt gemaakt, teveel de diepgang vermeden, en wel een leuke cast maar nou ook weer geen hoogvliegers. Leuk om een keer te zien, en leuk om eventjes over na te denken. Maar niet meer dan dat.

Zonnig.

Brosnan tegenover Harrelson werkt eigenlijk beter dan ik verwachtte. Beter dan zijn James Bond rollen lijkt het, misschien met uitzondering van Goldeneye dan. Evengoed zijn de grappen af en toe flauw, maar heel erg is dat niet zolang het geheel op een prachtig tropisch eiland speelt en Hayek door het beeld wandelt. Naomie Harris is al bijna even leuk met haar veel te overdreven island-accent.

De kraak maakt in vergelijking met de tropische sfeer eigenlijk maar weinig indruk - als een soort bijzaak wordt dat verplichte nummertje ook nog even afgeraffeld. Niet heel erg eigenlijk.

Afterburn.

De F16. Indertijd, begin jaren 80, een vast onderdeel in mijn jongenskamer - zowel in schaal 1:72 als 1:32. Maar wat toen nog nauwelijks bekend was was dat er wat subtiele probleempjes waren met schroeven en kabelbomen. En ja, op termijn gaat dat dus mis.

Daar gaat deze wat gemakzuchtige en goedkopige tv-productie over - maar aan de andere kant, ook wel een erg fraaie cast, de ambitie was er echt wel om er wat meer van te maken. En een film met Laura Dern in de hoofdrol kan toch nauwelijks minder dan geniaal zijn. Nou ja, de muziek bij de end credits doet er toch wel serieus aan af. Kennelijk was niemand minder dan Stuart Copeland verantwoordelijk voor de rest van de soundtrack - en wat een volstrekt gebrek aan indruk daarmee, maar ook daarin toch wel een blijk van dat de ambities eigenlijk hoger lagen dan een film in het kansloze 4:3 formaat. Eigenlijk wel jammer.

Verder geeft de eind credit nog wat prijs over de 'echte' gang van zaken. Er is in de VS zo'n wetje dat het actieve militairen onmogelijk maakt om een zaak aan te spannen over hun dienst, of iets in die richting. En er zijn ook talloze contracten die defensie-leveranciers vrijwaren tegen ondeugdelijke producten. Voer voor de wappies hier in de coronatijd, want die dachten dat dat ook wel zou gelden voor vaccins in de EU. Nee, dus. Evengoed een kwalijke praktijk, en overduidelijk onwettig - en iets wat een functionerende Supreme Court in een paar minuten zou moeten kunnen afhandelen. Maar in de VS kennelijk toch weer niet. Jammer, maar ook, wat hebben we het toch goed hier in de EU.

The Apocalypse isn't for everybody.

Maar toch op zeker niet voor de hele cast en crew van deze film. Amai wat is dit slecht. En dan reken ik nog mee dat Kurylenko en Bautista bij mij best een hoge gunfactor mee krijgen. Samuel L. in een ronduit bespottelijke cameo, de hypotheek moest nog betaald deze maand, zoveel is wel duidelijk.

Behalve die drie zijn de acteurs ook echt om te janken. Het verhaal is potsierlijk slecht. De actie lijkt nergens op - en niet een beetje slecht, nee absurd slecht. Net als de CGI, of is het AI. Absurd slecht - ik maakte me nog even zorgen of ze echt zo'n mooie brug hadden gesloopt voor zo'n compleet kansloze lichaamsdeel-rijmt-op-flutfilm als dit, maar overbodig - het is te overduidelijk nep.

Het enige wat af en toe een beetje werkt zijn de locaties, maar zelfs daar wordt veel beloofd maar niets waargemaakt. Simserhof, eat my ass. Serieus, wat een genante bullshit is dit.

Het ongeluk waar deze film op gebaseerd is herinner ik me nog wel.

Of het een goede keuze was om het verhaal te verfilmen... wellicht wel, maar na het behoorlijk sterke begin zakt de film nogal in. En het einde - wat voor zover ik dat even boven water krijg volledig fictief is - komt nogal erg gezocht op me over. Misschien was het beter geweest om daar dan maar wat dichter bij de werkelijkheid te blijven, want die is wat mij betreft een stukkie interessanter. Hoe verschillend mensen uit verschillende culturen over de daad van Roman denken, daar is toch wel iets van te maken.

Met Schwarzenegger op de poster is het natuurlijk onvermijdelijk dat er een verwachting van weinig diepgang en veel lomp geweld ontstaat. Maar de man is ondertussen bijna 70, dus dat dat een tikkie minder is ligt wel voor de hand. Toch maakt hij door zijn verschijning nog steeds indruk, en waar hij boos wordt in de film maakt dat bijna evenveel indruk als vroeger met een minigun. Goed gecast als Russische immigrant, ook, daar past zijn nog steeds zware accent behoorlijk goed op.

The unbearable lightness of being, ja maar wat eigenlijk. Het komt er niet erg uit, anders dan dat Kathryn Hahn’s personage ergens naar op zoek is, en denkt dat in het leven van Juno Temple te vinden. Mwah, hoe zou dat toch eens aflopen.

Echt geweldig vond ik het allemaal niet, en heel bijzonder ook niet. Toch, het kijkt wel aardig, en af en toe is er dan toch wel weer een grap die wèl werkt, al is het dan wel vooral situationeel. Jammer dat er niet net iets meer lijn in zit, dan had ik me wellicht over een paar weken nog iets herinnerd.

Meer een indrukwekkend verhaal dan een goeie film.

Hoe spannend het gebeuren zelf misschien in abstracte zin ook is, de film kent toch nogal wat saaie momenten. Dat wordt dan hier en daar wel wat opgeleukt, maar de haai ziet er niet uit - tandpasta-tandjes, bleeh. Dat haalt de spanning die er nog was ook nog uit.

De acteurs vond ik ook niet bijster indrukwekkend.

Slecht acteerwerk, tenenkrommende muziek die storend aanwezig is, een flauw en supervoorspelbaar verhaal, en het ergste nog: domme kinderen en zo mogelijk nog dommere ouders. Alleen de hond maakt er nog een beetje wat van.

Zelfs voor de doelgroep zou ik dit geen geschikte film vinden. Er zijn veel betere films in het genre.

Leuk onsprookjesachtig sprookje.

Erg mooi en zorgvuldig in beeld, goeie muziek en een aardig verhaaltje om Lively er op haar stralendst uit te laten zien. Wel wat erg zwijmelig, zoetig en kleffig romantisch hier en daar. En echt erg jammer dat het einde zo slap en clichematig is, dat had toch wel wat inventiever gemoeten - het voelt nogal als een afknapper aan als het zich inzet, en de flauwe manier waarop het script daar dan nog een einde aan bakt is dan eigenlijk alsnog teleurstellend. Hollywood happy end tot daaraantoe, maar dit is echt te erg.

Op basis van de eerste driekwart mijmerde ik over een echt hoge score, maar na het eind blijft daar wat minder van over. Gemiste kans.

Te slecht voor woorden.

Robert Picardo is de eerste aangever al dat het niet meer goedkomt - na de dokter kan hij nooit meer iets anders spelen, iedereen ziet dat uniform.

En dan de bespottelijk slechte effecten. Over het verhaal begin ik maar niet.

Wat ik me dan afvraag is wat iemand bezielt om zo'n film als dit te maken. Gebrek aan zelfrespect, daar lijkt het nog het meeste op. En iedereen die er in meegesleurd wordt heeft ofwel de zelfde afwijking, of heeft een heel pijnlijke vergissing begaan.

Zonder kop of staart.

Als een soort documentaire over het leven van de medewerkers van de Franse geheime dienst. Maar zonder dat het ergens interessant of persoonlijk wordt. Het verhaal fladdert van de ene opdracht in de andere, zonder dat we daar ook maar iets meekrijgen van motief of resultaat. Cassel en Bellucci rommelen op de automatische piloot. Kennelijk moest de hypotheek betaald worden, en maakten ze zich geen zorgen over hun CV. Dit prutswerk staat daar niet zo fraai tussen, tenslotte.

Films met een historische achtergrond vind ik altijd wat twijfelachtig als er niet precies de 'echt' gebeurde verhalen in beeld gebracht worden. Dat is in dit geval nauwelijks mogelijk - er is niet zo heel veel bekend over het leven van Hypatia. Zoals ik het zie is deze film vooral een in een historische context geplaatst fictief verhaal - een allegorie, waarin geloof en politiek in een machtsstrijd verwikkeld raken, en de wetenschap, verpersoonlijkt door Hypatia, daar het slachtoffer van wordt.

Dat Hypatia door christenen vermoord is is wel aannemelijk, maar de hele setting waarin, haar werk, de relatie met de politiek en het christendom zijn op zich niet onwaarschijnlijk, maar ook niet echt historisch verantwoord. Dat maakt het verhaal op zich niet minder, maar wel anders - het is geen documentaire, maar een sterk gekleurd en geromantiseerd beeld van 'wat had kunnen zijn'. Naar mijn smaak wordt het daarmee ook wat teveel aangezet - het was misschien beter geweest als het romantische bijverhaaltje of het wetenschappelijke subplot uit het verhaal gehouden was, wat mij betreft was het verhaal al genoeg geweest als alleen de politiek en het geloof als conflicten uitgewerkt waren. Nu wordt het wat teveel een stemmingmakend rommeltje - en dat gaat ten koste van de helderheid van de boodschap.

Wat de film opvallend maakt zijn de mooie decors, kostuums, locaties - dat komt allemaal heel natuurlijk over. Sommige beelden - de 'luchtfoto' van de rondrennende Christenen die als mieren door de verwoeste bibliotheek rondrennen - zijn wat te opzettelijk geensceneerd, te symbolisch, en komen bij mij niet aan. Verder is het een indrukwekkende beeldenpracht.

De bijrollen zijn wat mij betreft niet heel bijzonder - maar ook niet slecht. Rachel Weisz speelt wel heel goed, en maakt de film er tot een die de moeite van het kijken zeker waard is. Ashraf Barhom is ook opmerkelijk als Ammonius.

De zomer van Herzog.

Nouja, in Eye dan - een parallel met het weer van deze zomer wil ik er maar niet van gaan maken.

In dit geval geval waren de verwachtingen hooggespannen, en ja, dat kan dan haast alleen maar tegenvallen. Als je aan de andere kant de film een voorsprong geeft, dan komt er wel een subtiel respect om de hoek - het is tenslotte alweer meer dan 50 jaar geleden dat Herzog naar Peru trok met zijn wilde plan om daar goud te gaan zoeken, pardon een film te gaan maken. En net zoals in Fitzcarraldo er een gelijkenis ontstaat tussen het karakter, de acteur en de regisseur, moeten we dat hier wellicht ook zo opvatten. Heeft de jungle Kinski en Herzog eigenlijk wel ooit losgelaten, zou de vraag moeten zijn.

Narratief en qua sfeer komt er eigenlijk pas in de laatste 20 minuten of zo iets uit wat in de buurt van interessant komt - voor die tijd blijft het bij losse momentjes, af en toe een shot wat iconisch had kunnen zijn als de techniek wat beter meegewerkt had. Maar zeker vanaf het moment dat de muis het veld ruimt en Kinski in een trance gekomen lijkt gaat het los. Had de hele film van die intensiteit geweest, tsja.

De soundtrack is verrassend goed, met alle geluidjes van de jungle en de spaarzame muziek die nergens gedateerd lijkt - maar dan weer wel dat wat films van Herzog wel vaker nekt, het dubben van de stemmen waardoor alle dialogen onnatuurlijk aanvoelen. En wat me ook niet goed ligt is dat de voice over nogal eens van identiteit wisselt, zonder dat daar een lijn in lijkt te zitten - ik vergelijk het maar even met A Hidden Life, daar is dat toch heel anders.

Met de productie is het al even wisselvallig. Slordige edits, acteurs in bijrollen die absoluut niet passen, soms gewoon lelijke beelden en afwijkende kleuren - wat ik maar even samenvat als het wel vaker genoemde amateuristische beeld dat de film opwekt. Wellicht verklaarbaar uit de omstandigheden, maar nog steeds ook waar.

In de optelling is het wat mij betreft niet echt een film die een cultstatus verdient - daarvoor klopt er gewoon teveel niet van de dingen die een film tot een film maken. Maar het is wel een rariteitenkabinet dat het verdient om onthouden te worden.

Wat tegenvallende klucht, met veel flauwe grappen en maar een paar die echt geslaagd zijn. Op de grens tussen geloofwaardig en over the top kiest de film net wat te veel voor voorzichtig en flauw - meer over the top had denk ik echt wel een leukere film opgeleverd.

Jean-Pierre Darroussin is op zich niet onaardig aan het spelen, maar kan de film niet echt dragen - zijn sterke punt is wel zijn mimiek, maar je kan maar zoveel bekketrekken in een film stoppen denk ik dan, op een gegeven moment gaat dat toch wat vervelen. Valeria Bruni Tedeschi komt daarbij erg mat over, en krijgt te weinig screentime om daar iets tegenover te zetten.

Dromerig langzaam, een echte plaatjeskijkfilm. Meer romantiek dan misdaad, waarbij de romantiek dan de vorm van landurig verlangen heeft eerder dan iets met kaarsen of uit eten gaan.

Een film die vooral gemaakt is door de cameraman, meer afhangt van de mimiek van de acteurs dan van de woorden die ze uitspreken. Rooney Mara - we'll always have Rooney - past daar natuurlijk prima in.

Toch ontbreekt in het verhaal wat teveel aan inhoud, aan vaart, aan af en toe een schok. Je zou erbij in slaap vallen.

Leuk origineel idee, en grotendeels best aardig verfilmd. De sfeer in de bunker wordt goed neergezet, de eenzaamheid, vervreemding en claustrofobie komen er goed uit. Wel wat slordigheidjes in de decors hier en daar (ehh, wat doet die ouwe videorecorder daar tussen de blinkenlights...) maar echt storen doet dat nou ook weer niet. De karakters hadden misschien wat beter uitgediept kunnen worden, en het einde is wat zwak. Hounsou is goed, Reedus wat minder sterk, en Holt heeft een wel erg klein bijrolletje.

Een wat aparte benadering van het begin van de Amerikaanse inmenging in Vietnam, met nogal wat verholen kritiek op de politiek, en veel subtiel situationele zwarte humor maar met weinig grappen en weinig echte actie. Geen 'gewone' Vietnam-film, geen actiefilm, geen komedie. Wel op zich goede rollen van Gibson en Downey - waarbij dan ook wel weer gezegd moet dat dit soort rollen beide erg goed past. En een wat summiere love interest voor Nancy Travis. Alsof dat er achteraf nog even bijbedacht was, om het einde wat makkelijker te maken.

Vreemde film, en er is ook nogal wat kritiek op mogelijk - best veel details kloppen niet zoals Thorak ook al opmerkt. Maar toch ook wel weer een vermakelijk stukkie kijkvoer.

Tsja, wat zal ik hier nou eens van zeggen.

John Wayne is natuurlijk onaantastbaar, ondanks zijn politieke overtuigingen en het merendeel van zijn films - die zo vol zitten met clichés dat er niks meer over blijft. Het blijft tenslotte toch wel John Wayne, en dat is nou een keer het schoolvoorbeeld van een echte held - tot een cliché van zichzelf geworden.

Maar deze film maakt het toch wel wat heel erg bont. Ik vond een mooie quote: Alamo historian Timothy Todish claims that "there is not a single scene in The Alamo which corresponds to a historically verifiable incident". Nou wordt er wel vaker eens wat opgeleukt aan dit soort historische verhalen, maar dit gaat wel een stapje verder. Vooral het ubersentimentele gedoe met de blinde vrouw, of het kindje op de ezel. Of de 'trouwe' Jethro.

Behalve dat is het ook verder niet zo'n beste film eigenlijk. Sowieso duurt het allemaal veel en veel te lang, een uurtje korter had makkelijk gekund. De muziek is wat al te dragend en overdreven, de cameravoering doet me niet erg veel en is vooral ook wat weinig spannend - uit dezelfde periode zijn er nogal wat spektakelfilms a la Ben Hur en zo, dat kwam er toch echt wel wat indrukwekkender uit.

Wellicht gewoon ook wel grotendeels doordat het verhaal van The Alamo als basismateriaal gewoon net wat te weinig inhoudt. Zoals ik bij mijn stukje over de remake uit 2004 ook al opmerk: er zijn toch echt wel wat indrukwekkendere verhalen te vinden in die periode. De enige reden voor dit verhaal is om de Texaanse Revolutie ietwat te legitimeren, maar daar wordt fijntjes bij vergeten te melden wat daar ook alweer de aanleiding voor was. Want ja, Amerikaans imperialisme en slavenhandel, dat past zelfs John Wayne niet zo goed.

Teleurstellend.

In de VS gaat dit geloof ik door voor een neutrale vertelling van wat daar gezien wordt als de nationale geschiedenis. Maar net zoals met alles wat met de VS te maken heeft is dat toch wel een tikje anders als je daar van een afstandje naar kijkt. Sowieso al is de Texaanse revolutie een wat merkwaardig iets, een voorloper op de Amerikaanse Burgeroorlog en voor een belangrijk deel ook alweer aangejaagd door de overtuiging dat slavernij noodzakelijk en natuurlijk zou zijn. Maar daarnaast ook domweg diefstal, landjepik voor gevorderden lijkt me een mooie omschrijving.

Met dat alles als startpunt zou je er toch een beetje op hopen dat een film over The Alamo een genuanceerd en gebalanceerd verhaal zou vertellen. Maar dat lukt kennelijk niet - of de wil er niet is, of het talent ontbreekt, of dat er teveel politieke agenda is, ik laat het er maar even bij. Overduidelijk is wel dat de problematiek tussen Mexico en de VS tot op vandaag doorduurt, gezien Trump's idiote plannen voor een muur, maar ook de voortdurende ellende met drugsmaffia en mensensmokkel - en ja, dat is vanzelf volledig aan de VS te wijten, het zijn tenslotte niet Mexicaanse pesos maar Amerikaanse dollars die daarvoor betalen.

Terug naar de film. De inleiding duurt veel en veel te lang, maar faalt volledig om de politieke en maatschappelijke context te schetsen. Haast knap om daar een uur of zo mee vol te krijgen en nog steeds geen behoorlijk beeld van de situatie te geven. En dan komt de belegering, maar die krijgt ook op geen enkele manier een lading of diepte. Terwijl de makers toch vrijwel het hele plot zo van deel 2 van LoTR hadden kunnen jatten - die was precies lang genoeg daarvoor in de bioscoop. Of, maar dat was kennelijk echt heel ver buiten het bereik van deze crew, ze hadden gewoon natuurlijk kunnen komen met een eigen benadering van hoe je zoiets in beeld brengt, en ons daarmee kunnen overdonderen. Wat ik al zei, ver buiten bereik.

En misschien is het basisprobleem behalve de onvoldoende crew ook wel dat dit stuk van de Amerikaanse geschiedenis gewoon domweg niet zo indrukwekkend is, als je alle feiten bij elkaar haalt en er nuchter naar kijkt. Wat het Franse Vreemdelingenlegioen in Mexico heeft beleefd is tien keer indrukwekkender dan dit stukje populistische propaganda van de conservatieve Amerikanen. Overhypet om maar te verhullen dat ze Texas, New Mexico, Arizona, en een groot deel van California gewoon van Mexico hebben ingepikt.

Het meest jammerlijk is dan nog wel dat de sterrencast - ik noem een Dennis Quaid, Billy Bob, Patrick Wilson, maar ook een cult held als Jason Patric gewoon op geen enkele manier een deuk in het spreekwoordelijke pakje boter krijgen. Tot en met de tenenkrommende eindscene met Billy Bob op de viool, wat een triestigheid.

Trust the bear.

Het verhaal hangt van cliches aan elkaar - en behalve dat is het al niet bijster origineel, er zijn meerdere films die zo ongeveer hetzelfde plot afdraaien. En net als in al die films zijn ook dit keer de kinders niet bijster slim - maar gelukkig hebben ze dit keer een ijsbeertje om ze te helpen. Ja, dat maakt toch wel een hoop goed, zelfs al kan je af en toe wat al te goed aan zijn vacht zien dat zijn halsband pas kort voor het shot afgedaan is.

De beer is overigens een echte filmbeer - hij treedt bijvoorbeeld ook op in Operasjon Arktis (2014). Dat is dus een van die films die een vergelijkbaar plot hebben. Wel een andere rol voor de beer. En ook Dirk Benedict is hier terug in zijn oude vak, al heeft hij hier iets beduidend makkers te vliegen dan in Battlestar Galactica. En dan vanzelf nog Thora Birch, de eeuwige filmdochter.

Een volstrekt onterecht onder de radar gebleven meesterwerkje.

Wellicht dat de taalbarriere daar de hoofdrol in speelt - er is toch altijd nog een grens tussen de Latijnse talen en het Germaans-Angelsaksische, en in de kunsten zowel groot als klein trekken wij daar hier toch wel heel duidelijk aan het korte strootje. Gelukkig red ik het met mijn marginale begrip van Frans en Italiaans net om deze film te volgen, en wat een wereld gaat daarmee open overigens, al spreek ik maar net een paar woordjes. Met dank geen dank aan mijn ouders, die de havo voor mij wel genoeg vonden - gewerkt moest er worden, en brood op de plank.

Ohja, de film dus. Een van de beste rollen van Bergès-Frisbey die ik tot dusver zag - en gelukkig ondergaat haar in het begin nogal erg mager afgetrokken bekkie een transformatie naar iets gezonders. En ze krijgt ook sterk tegenspel van Germano - me nog nooit echt opgevallen ondanks zijn 47 of zo credits. Die taalbarriere weer.

Het verhaal is als een hedendaagse vertaling van Shakespeare's Romeo en Julia - de lovers weten allebei donders goed dat die ander de minst verstandige keuze is, maar ze zien geen ander, er is geen ander, het kan niet anders en de dood of de gladiolen. Zelden zo'n sterk verhaal gezien, en tegen de titels af kwamen zat ik met de tranen op mijn wangen. Zo'n film is dit. Hoe kan het dan dat niemand hier die gezien heeft, dat vraag ik. In tien jaar twee stemmen.

Mooie plaatjes af en toe, maar het verhaal is niet bijster interessant. Alleen in het laatste kwartiertje komt er een interessante gevechtsscene langs - niet dat ik daarom nou deze film aan het kijken was, maar het is wel het enige wat iets vermeldenswaardigs lijkt in het hele epos.

En sommige stukjes zijn echt triest gefilmd. De scène in de galei, bijvoorbeeld. Wat ziet dat er ontzettend nep uit.

Met afstand de slechtste rol van Jean Reno ooit.

Dan wordt hij natuurlijk vooral als naam op de poster gebruikt, maar toch. Tenenkrommend. En de rest is al niet heel veel beter. Slechte effecten ook nog eens. Triest om te zien.

Dan las ik nog ergens dat deze film een mooi voorbeeld is van hoe een goede regisseur van een hoop troep toch nog een behoorlijke film kan maken. Bijvoorbeeld door de actiescene's net dat tikkie meer te geven. Er zit wat in, maar het blijft een matige film vind ik.

Morgan Freeman had deze Alex Cross misschien beter kunnen spelen - maar het grote probleem is toch het verhaal. De inleiding is te lang, en de timing daarna klopt gewoon niet. Alsof de bad guy even een weekje wacht. Onbevredigend.

Misschien dat ik te ver van de belevingswereld van de hoofdpersoon af sta, maar het verhaal wil me echt niet pakken. De toch vrij korte speelduur van 86 minuten voelt toch best lang aan. Vooral eigenlijk doordat er geen sprake is van enige binding met de personages, ben ik bang. Aan Winstead ligt het niet, de rest van de acteurs - Johnson inclusief - overtuigt maar matig. Om toch nog iets positiefs te zeggen, het camerawerk was best aardig.

Leuk aparte film.

Wel een soort feelbad-film, een die aanzet tot de gedachte 'het zal je maar gebeuren'. En toch is dat nou ook weer niet zo ongebruikelijk als we misschien denken - de film geeft wel een wat absurd doordravende versie weer, maar de net iets mildere variant is natuurlijk aan de orde van de dag.

Ondanks dat een belangrijk deel van de film zich afspeelt in een half donker huis, voelt het nergens als statisch of saai. Erg grappig creatief gebruik gemaakt van de interactie tussen het beeld van de video en van de kijker. Leuk gedaan wel in dat opzicht. De inleiding is op zich vrij lang en wellicht wat saai, maar wel noodzakelijk om de herkenbaarheid van Steve als vrij normale gewone kostwinner neer te zetten. In een gemiddelde bioscoop erg herkenbaar voor de helft van het publiek, zou je haast denken. En nou de andere helft...

Best knap gespeeld ook - zowel door man als vrouw, en ook de buurman zet een mooie rol neer.

Ik wil ook zo’n hondje.

Philippe Noiret heeft er overduidelijk lol in, en de gezegende Alexandre is ook een enorm aimabel personage. Een voorbeeld voor ons allemaal eigenlijk, in de manier waarop hij geniet van de kleine dingen om hem heen en de roep van de welvaart en het kapitalisme negeert. Zelfs de mooie Marlène Jobert met haar groene ogen krijgt hem niet terug in het gareel. En terecht, ik zou het ook wel weten - lekker lanterfanten en met de hond een ommetje maken.

Misschien vooral een typisch Franse klucht die overloopt van de verplichte hoeveelheid 'ludieke' situaties die daar op de een of andere manier altijd bij schijnen te horen. Maar toch ook enorm leuk, en niet alleen door het hondje. Knap wel hoe het beestje Noiret haast overklast - dat is nogal wat, want Noiret was toch zonder enige twijfel een godheid in de Franse cinema.

Verder is het zwelgen in de geur van het Franse platteland - de zuidelijke variant op onze oerhollandse spruitjeslucht, en onmeetbaar aangenamer. Het doet me dromen van de aankomende zomer.

Een heel interessant verhaal, waar ik me nog vlagen van herinner uit m'n heel vroege jeugd. Verweven in de complexe geschiedenis van de amerikaanse burgerrechtenstrijd met de verhalen van Martin Luther King en Malcolm X. En de beste bokser van de wereld - een van de meest bekende mensen van die tijd, want als zesjarige wist ik al precies wie hij was indertijd - en waarom hij zijn naam veranderd had. Niet zomaar even een onbelangrijk zijlijntje dus. En zeker ook iemand met een veelbewogen leven.

En toch wil de film maar niet spannend worden. Het verhaal volgt de geschiedenis behoorlijk nauwgezet denk ik - en dat kan ook nauwelijks anders. Maar de manier waarop het verteld wordt is best saai, en twee-en-een-half uur is dan wel wat aan de lange kant. En dan is het verhaal van Mohammed Ali eigenlijk pas op de helft, en worden we met wat titeltjes afgescheept waar de rest in samengevat wordt.

Aan de cast ligt het niet echt, die doen hun best, en Will Smith nog het meest. Maar op de een of andere manier blijft het geheel te afstandelijk - alsof je naar een suffe documentaire kijkt.