Opinions

Stijl over substance.

Waarvan het meest voor de hand liggende voorbeeld dan toch wel de soundtrack is. Mooie platen, geen speld tussen te krijgen. Maar dat dan zelfs Vysotsky er nog bij gesleept wordt, het is me gewoon teveel, het verwordt tot een soundtrack met wat beeld erbij, in plaats van een film met muzikale omlijsting.

En dat geldt voor de rest van de film eigenlijk net zo en op dezelfde manier - te veel over the top, waarbij het lijkt alsof het doel uit het oog verloren wordt. Alsof je een gerecht met veel sambal te eten krijgt - meer sambal maakt het niet nog beter.

Theron redt het zaakje dan nog net, met een paar vette acties en haar persoonlijkheid. Maar meer kan ik er niet echt van maken.

Ach, wat een aardige film.

Je zou er natuurlijk een heel hoogdravende recensie over kunnen schrijven - dat blijkt wel. Maar de overigens best geniale plottwist is eigenlijk het bewijs van het tegendeel, en is zowel een sterk punt in de film - een echt onverwachte plottwist is tenslotte best zeldzaam - maar ook toch wel een afknapper. De samenvatting van het verhaal is eigenlijk nogal een cliche, wat in honderden, zo niet duizenden films gebruikt is. Had daar dan niet een net iets betere uitwerking van het einde bijgepast? Zoals het nu is kom je nogal ontnuchterd en onbevredigd buiten.

Keira Knightley krijgt regelmatig als kritiek dat ze niet zo best spelen kan, maar laat hier toch echt wel wat zien. Ze past ook wel erg goed op de rol, denk ik, en de styling van dure jongedame in de Engelse eind-jaren 30 laat haar goed uitkomen. Saoirse Ronan heeft dan weer geen last van kritiek op haar acteerwerk - en laat hier zien dat dat terecht is. De interactie tussen beiden is ook echt mooi om te zien, daar helpt het verhaal echt wel bij. De vertelstijl waarbij eerst door de ogen van Briony verteld wordt, en daarna vanuit de blik van Cee is mooi gevonden en goed uitgewerkt.

Een heel sterk punt is de cinematografie, behalve technisch perfect uitgevoerd ook echt mooi om te kijken. Heel mooi gedaan, en alleen dat is al reden genoeg om deze film te zien.

Wat me mateloos irriteert in vooral het eerste deel van de film zijn de trucjes in de soundtrack, waarin het geluid van de typemachine gebruikt wordt. Arregadde, wat een dom goedkoop trucje, en wat een afknapper. Dat en het wat onbevredigde verhaal maken deze film tot geen meesterwerk.

Precies wat je ervan verwachten mag.

Het niveau van zoiets als Død Snø (2009) wordt dan wel lang niet gehaald, toch is het een verrassend aardige film. Misschien vooral de timing en het wat te langzame begin, en de wat matige verfilming van de slapstick- en gore-scenes die beter hadden gekund. Aan de andere kant is de oostenrijkse apres-ski vibe wel weer erg grappig in het zombiegedoe. En er zijn een paar best goede beeldgrappen - die met de skistokken bijvoorbeeld, je ziet het wel aankomen maar toch.

Overduidelijk sterk geinspireerd door de aanval op Saint Nazaire - tot en met dat sommige stukjes dialoog rechstreeks uit de historie gejat zijn. Wat minder duidelijk is het waarom er dan toch voor gekozen is om een andere plaatsnaam te gebruiken, misschien dat het idee was dat daardoor meer vrijheid zou ontstaan om van de feiten af te wijken? En zoals wel vaker vraag ik me dan af waarom dat kennelijk nodig werd gevonden - de feiten zelf zijn zonder enige moeite spannend genoeg voor een film. Zo ook het stukje intrige in het begin - ik herinner me niets van dien aard uit het boek dat ik ooit eens gelezen heb over Operation Chariot. Voegt het wat toe? nauwelijks, misschien is het vooral bedacht om Lloyd Bridges wat extra screentime te geven.

Maargoed, dat daargelaten, historisch is het verhaal wel interessant en ik vind het altijd wel leuk om na zo’n film een tijdje na te lezen hoe het ook alweer echt zat - en dan is het altijd prettig om daar beelden bij te hebben. Al kloppen die dan misschien niet altijd ‘echt’. Verder, tja, voor de effecten kan je natuurlijk maar beter een nieuwere film kiezen, en deze had met enig recht ook wel ‘Attack on the Papier-Maché Coast’ mogen heten. Of iets met Madurodam of zo, want het is ook af en toe heel duidelijk zichtbaar dat er schaalmodellen gebruikt zijn.

Ik vind het moeilijk om te begrijpen wat deze film wil zeggen. Er zijn nogal wat thema's die aangeroerd worden - de zoektocht naar het waarom van de aanslag, de verwijdering tussen man en vrouw, de eis van de omgeving om te kiezen voor een van beide kanten in het conflict. Vragen waaruit geen hoop te vinden is, en waar het antwoord geen oplossing biedt. De regisseur, Ziad Doueiri schijnt gezegd te hebben "We can't understand terror in part because it hides itself until it explodes on the scene". Dat is zeker van toepassing op de film, en als dat zijn bedoeling geweest is dan slaagt de film er zeer zeker in om die boodschap over te brengen.

Wat ook zeer zeker knap is is hoe de vertwijfeling van de hoofdpersoon Ali Suliman wordt overgebracht, en hoe je die als kijker meevoelt. Voer voor discussie, en alweer eens het signaal dat het conflict wat erachter ligt nog heel ver van een oplossing is.

Mooi.

En grotendeels onbegrepen, als ik de reacties zo even doorlees. Voor mij gaat de film over eenzaamheid en isolatie. Dat geeft Marina de ruimte om onbekommerd te spelen als een kind. Met het ministry of silly walks heeft dat niet zo heel veel van doen, het gaat er veel meer om dat de meiden zichzelf kunnen zijn, ongestoord gek doen alsof er geen andere mensen meekijken. En het is ook waarom Marina naar dingen op zoek gaat die in een gewonere omgeving vanzelf lijken te spreken - maar natuurlijk nooit echt zijn. Vooral haar ontluiken en verkennen van haar seksualiteit tegenover het omgaan met de dood van haar vader - heel gewoon loopt dat niet, maar zo vreemd is dat eigenlijk niet.

Mooi naturel gespeeld, vooral door Ariane Labed, Marina dus. De locaties zijn ook prachtig, de desolate betonnen stad waar het verhaal zich afspeelt past perfect bij de wat kille sfeer van het verhaal. De betonnen stad die bedacht is door haar vader...

Wel een film waar je voor open staan moet, en voor in de stemming moet zijn.

La verité, Messieurs, est simple. Il n'y aura d'affaire Sadiel!

Er is echt wel voldoende aan te merken op deze film - wellicht is het plot te ingewikkeld, maar aan de andere kant houdt dat de fans van John Le Carre ook nooit tegen. Wellicht is het overgeleverde materiaal te hard aangetast door de tand des tijds, en inderdaad kleurde de kopie die ik zag de acteurs wat ongezond groenig. En ja, die acteurs, er zijn er gewoon te veel, net zoals Salieri over de muziek van Mozart zei. Het houdt maar niet op - Jean-Louis Trintignant, Michel Piccoli, Gian-Maria Volonté, Philippe Noiret, Bruno Cremer, Jean Seberg, Roy Schneider, Michel Bouquet, Eva - en dat betekent dan vanzelf 'en vele anderen'.

Maar even terug naar het begin. Het idee is best te volgen als je de samenvatting leest, maar de film volgt misschien net een omweg te veel om dat over te brengen. In de vertelkunst is dit wellicht niet het meest aansprekende voorbeeld ooit, zeg maar.

Evenmin ben ik erg onder de indruk van de cinematografie. Als er al erg indrukwekkende beelden waren, dan heb ik ze een beetje gemist tussen alle verwikkelingen van het verhaal door, sorry. En nee, het helpt absoluut niet dat de kopie die ik zag nogal flets was, en vooral alle bleke Parijs groen tinten benadrukt. Alsof alle acteurs licht zeeziek waren, zeg maar.

Dan het verhaal nog. In de goeie ouwe tijd werkte dat nog wel, met de boodschap dat er af en toe een journalist opstond die de waarheid belangrijker vond dan zijn pensioen. Jammer dat we dat kwijt geraakt zijn, met alle geroeptoeter op social media en de onwelriekende onderbuik van extreemrechts - laat al die mensen deze film eens kijken, opdat ze zich schamen, hoop ik dan maar.

Niet de moeite.

Een nepdocumentaire met een heleboel erg lelijk nepbeeld dat moet weergeven dat het oude beelden zijn. Dat zou best aardig kunnen werken, maar het komt niet door - de gang van zaken in het lab blijft te abstract en te afstandelijk. Wellicht door de irritante uitleggende voiceover. Of door de documentairestructuur met de interviews met de mensen '40 jaar later'. Van acteren is nauwelijks sprake.

Fraai maar ook wat overdreven cliche familieverhaal, waarin de idyllische setting op het platteland in een hobbykippenboerderij erg snoezig maar ook nogal ver van de gemiddelde realiteit blijft. Toch, binnen die beperkingen zijn Riseborough en Saylor overtuigend en leuk. Jammer dat Deneuve teveel uit de toon valt en ook niet zo veel indruk maakt met haar rol - het is haar op zeker gegund, daar niet van, maar dat betekent niet dat de gedachte dat iemand anders dat beter gedaan had niet opkomt.

Ongebruikelijk is dat het in sfeer en gevoel enerzijds duidelijk een Franse film is, maar alleen Deneuve een paar woordjes Frans spreekt tussen haar brakke Engels door. Opgedragen aan Bertrand Tavernier.

Het lijkt er af en toe op dat er in de filmwereld en dan vooral in Hollywood geen enkel creatief idee meer te vinden is. Remake na remake, reboot, hetzelfde verhaal in een andere setting. En dan ineens weer zo’n film als deze, die aantoont hoe volstrekt bloedeloos dat allemaal is, en dat de werkelijkheid af en toe behoorlijk wat absurder is dan de scriptschrijvers uit hun pen kunnen krijgen.

Want wat een volstrekt absurd verhaal krijgen we hier te zien. Hulde aan de acteurs dat zij tamelijk onzelfzuchtig hebben willen deelnemen, want ze staan buitenspel in dit drama - hoe goed je ook zo’n rol neerzet, niemand die daar iets van onthouden zal. Want het gaat over de volstrekt absurde echte wereld, waarin sommige mensen zich kennelijk aan elke vorm van gerechtigheid kunnen onttrekken, en daarin gesteund worden - actief of passief - door de maatschappij die we gevormd hebben juist om dat soort excessen onmogelijk te maken.

Wat ik even niet snap is dat dit verhaal in Nederland kennelijk nauwelijks de media gehaald heeft. Stonden die ook aan de kant van de brave dokter? Of heb ik zitten dutten…

Een erg fijne documentaire over een bijzondere actrice, en een bijzonder mens.

Dat kan je dan als een hagiografie zien, maar misschien is het ook wel gewoon terecht om haar op zo'n manier te documenteren. Als er een andere actrice aanspraak kan maken op eenzelfde verheven status, dan staat er vast wel iemand op om een vergelijkbare documentaire te maken, en tot het zover is hebben we deze. Misschien dat er niet zo heel veel nieuws naar boven komt, voor de echte Audrey-fan, maar wat maakt dat uit, het is gewoon geweldig om haarzelf te zien vertellen over haar leven, haar passie, haar werk.

En nee, ook met een promo voor Unicef kan ik echt geen moeite hebben.

Een langdradige film over een stel uitermate onsympathieke mensen die niet lijken te willen inzien dat zijzelf de grootste bron van hun eigen problemen zijn. En het zijn ook nog nou niet bepaald interessante problemen. Ik vond het ook niet heel best geacteerd - vooral Meryl Streep is nogal wat aan het overacten, de personages worden nauwelijks uitgediept of van een karakter voorzien, de ziel ontbreekt - met als enige uitzondering eigenlijk Chris Cooper, wiens karakter dan tenminste nog een streep durft te trekken in de genadeloze tirades van de dames. De voornaamste merites die de actrices hier verdienen is dat ze zulke door en door vervelende k*wijven neerzetten. Niet echt een rol om trots op te zijn, zou ik denken.

De bron in een toneelstuk (even vervelend?) is goed te merken aan het erg statische karakter, het grootste deel van de film speelt zich op een paar vierkante meter af. Helpt ook al niet echt om het nog een beetje interessant te houden.

Litouwen is nou niet het eerste land waar je aan denkt als je een bijzondere film zoekt. Fout, zo bewijst dit fraaie visitekaartje.

Het gegeven is ietwat aan de SF-achtige kant, maar nog niet eens zo ver weg of ongeloofwaardig, en hoewel het verhaal dat daarop gebaseerd wordt misschien wat simpel ingekleurd wordt, is het wel zo perfect mooi uitgewerkt dat het eerder een voorbeeld is van schoonheid door eenvoud dan van een gebrek aan inhoud. Het doet vermoeden dat hier iemand een heel bewuste keuze gemaakt heeft, een allesomvattende visie aan het uitwerken geweest is die een toonbeeld van meesterschap over de materie verraadt. Dat klinkt misschien wat hoogdravend, maar als je kijkt naar de manier waarop verhaal, vormgeving, beeld, en muziek bij elkaar komen vind ik het niet overdreven. Wat daarbij ook echt te waarderen is is dat de filosofische vragen die worden opgeroepen niet voor je zijn voorgekauwd - de rol van de sex, de erotiek, en de emoties mag je voor jezelf invullen. Genoeg voer voor wat rustig overdenken als de film teneinde is.

Voor dat het zover is is het prettig plaatjeskijken, de vormgeving is zowel in de droomwereld als in de echte erg mooi - vooral het Escher-achtige huis en het strand in de droomwereld staan in een schrijnend contrast met de kille omgeving van de onderzoeksruimte, het ziekenhuis. Ook het contrast van hoe Marius Jampolskis met zijn kaalgeschoren kop er in wakende toestand bij loopt, en zijn droomtoestand helpen daar een handje bij. Wat ook geen kwaad kan in de beeldenpracht is het mooie lijf van Jurga Jutaite. Wat een knappe meid is dat. Ook zijn er nog wat technische cinematografische hoogstandjes, meerdere erg lange shots die erg knap gefilmd zijn - neem even de 'achtervolgingsscene' naar het einde van de film toe. En ook erg passend in de wat stille, non-verbale manier van vertellen die de film kenmerkt.

Terecht dat de film nogal wat prijzen gekregen heeft. Al is het dan op een wat gespecialiseerd gebeuren als Fantastic Fest. Maar dat past dan ook wel bij het wat filmhuizige karakter. En het enige kritiekpuntje dat nog bij me opkomt is dat de thematiek rond leven en dood wellicht wat te flauw gebruikt wordt. Maar hoe dat anders gemoeten had is me eigenlijk niet echt duidelijk. Wellicht een onvermijdelijke keuze.

Sutherland.

Zo overtuigend als hij in deze film een parkinsonpatient neerzet, onovertrefbaar. En zo nog wat, want dat is niet bepaald het enige - en zonder daar iets over the top of overacting bij te halen. En niets negatiefs over de andere acteurs, maar in de buurt komen ze niet echt. Of toch tenminste niet in deze film, en ondanks dat ik geen gebrek aan chemie zag tussen Duncan en Kate zoals mijn bovenbuurman.

Verder is het een prettig voortkabbelend verhaal, waarbij het hoofdmotief zo ongeveer lijkt wanneer en waardoor Duncan in beweging gaat komen. Best mooi verteld, een soort coming of age voor dertigers.

Tsja, met films in delen en met hoofdstuktiteltjes heb ik het nooit zo.

Deze is dan op zich daarmee nog vrij verrassend, want ik heb er buiten dat nog wel een positief gevoel bij. Bijvoorbeeld omdat Diane Kruger gewoonweg enorm sterk speelt - en, met haar mooie blonde koppie en de films die ze langer geleden gemaakt heeft, wie zag dat dan aankomen. IJzersterk, niks op aan te merken.

De film verder lijdt wellicht wat teveel onder de betrokkenheid van de regisseur bij het onderwerp. Sympathiek en begrijpelijk wellicht, maar dat levert niet per definitie een goede film op. De rechtbankbedoening mist wat teveel de diepgang, en het derde deel daarna hangt wat teveel op suspension of disbelief - tenminste voor mij dan, hoewel dat misschien persoonlijk is.

De cinematografie is dan wel prettig in orde, hoewel misschien niet heel opvallend maar wel mooi werk. Toch is het vooral Kruger die de punten verdient.

Drie delen is net een te veel.

Het begin is geniaal, met de hele reeks cameo's en de neptrailer. Maar zodra die voorbij is valt het helemaal stil, alleen nog maar flauwe herhaling van ouwe grappen. Beyonce komt niet in de buurt van haar voorgangsters, heeft te weinig te doen - of ze dat qua acteertalent wel of niet gekund had is niet eens aan de orde, zo weinig ruimte krijgt ze. Caine is matjes, komt ook niet uit de verf. Goldmember is nergens leuk als badguy op klompen. En de rest is erg, erg op herhaling. Niets nieuws, voorspelbaar, en te flauwe meligheid.

Jammer, zo'n derde deel. Had het bij twee gelaten.

Geniaal flauwe parodie.

En een parodie op zoveel films dat ik daar al snel de tel van kwijt ben. Af en toe erg grappig, maar ook erg melig en af en toe ontzettend plat. Echt iets om voor in de stemming te zijn - en dat was ik kennelijk, want de hele dvd-box achterelkaar afgekeken. Een soort Austin-Powersmarathon.

Dan heeft deze wel Elizabeth Hurley - verreweg de mooiste en leukste, ik bedoel most shagadelic en groovy Austin Powers-babe van het stel. En hoewel Dr. Evil misschien nog ietwat moet groeien in zijn rol als world domination wannabe, is hij hier tenminste nog leuk ongenuanceerd evil.

Dus wellicht de beste van de drie films. Behalve...

Dr. Evil en Mini-Me.

Het nieuwe rolmodel, het nieuwe grote voorbeeld voor elke world domination wannabe. Een geniale toevoeging aan de karikatuur die in het eerste deel al grappig was, maar hier een perfecte extra diepte aan het onzinnige karakter van de bad guy geeft.

Austin Powers zelf is natuurlijk groovy, maar wel zijn mojo kwijt. Aiai. En dat terwijl hij bijgestaan wordt door de mooie Heather Graham - een passend mooie Powers-babe. Shagadelic, maar toch kan ze niet helemaal Elizabeth Hurley doen vergeten, want ze is zeker wel zo mooi, maar niet even leuk of leuker. Misschien mist ze haar mojo ietwat - in de meeste films kan ze bij mij niet stuk.

Het verhaal is verder eigenlijk net iets te veel herhaling van deel 1. Dat is ook nauwelijks te vermijden natuurlijk, en met Mini-Me is in ieder geval een geniale gimmick gevonden die voorkomt dat het een minder vervolg is - maar echt beter kan ik deze nou ook niet vinden.

Oh, wat ik nog even vergeet bijna. De scenes bij Jerry Springer zijn natuurlijk wel echt geniaal. Heerlijk, zo'n parodie op wat op zich al een parodie was, indertijd - tenminste, daar ga ik dan maar even van uit, dat het zo bedoeld was. Op zijn minst een parodie op de American way of living dan toch.

Op naar deel 3 dan maar.

Pseudodocumentaire.

Het is altijd een beetje afwachten hoe het uitpakt, een film waarin Hollywood naar zichzelf kijkt. Deze is wel charmant en lichtvoetig. Wel wat minder grappig misschien dan de makers gedacht hadden, maar dat komt nogal vaak voor in dit genre.

Kaley Cuoco (wie? oh Penny) doet het best goed - wel met hetzelfde soort vrolijke ongedwongenheid als we uit haar BBT-rol kennen. Grappiger eigenlijk is Dennis Farina als de doorgedraaide veteraan. Of Tricia Helfer als zijn Duitse postordervriendinnetje.

Jammer wel dat het verhaal een beetje teveel op veilig speelt, te voorspelbaar blijft.

Ik vond het toch wel een geslaagde film. Misschien wat overgestileerd, misschien wat weinig aandacht aan het verhaal besteed, maar toch wel erg mooi in beeld gebracht, met een mooi contrast tussen menselijkheid en robot, treffend in contrasterend beeld gebracht door de krakkemikkig en kreupel bewegende Banderas in een best goed gespeelde rol als antiheld tegenover de (ahem) krakkemikkig en kreupel bewegende en piepende robots. Niet heel geloofwaardig dat daar dan zo'n geavanceerde klont denkwerk in de bovenkamer zou zitten, maarja, daar is het dan SF voor.

De robot-protocollen (oud denkwerk van Asimov, als ik me niet vergis) zijn al wat te vaak gebruikt in de science fiction geschiedenis. De uitwerking hier is voor mij wel redelijk origineel, en na afloop denk ik wel wat beter gevonden dan een paar eerdere varianten die ik ooit gelezen heb. Wel is het einde wat truttig.

Intrigerend.

Wel een film om heel goed bij op te letten, een paar tellen afgeleid en je mist zomaar het hoe en waarom van de hele film. En of het plot nou helemaal zonder gaten is durf ik niet te zeggen. De beelden van de oude tijd zijn prachtig, maar hier en daar wordt wel wat gemengd tussen de jaren-70 en jaren-80. Op zich hoeft dat niet fout te zijn - ook in de jaren-80 waren er natuurlijk zat jaren-70 spullen te zien, maar het lijkt af en toe wat te veel.

Jean-Hugues Anglade is zoals meestal perfect, en dat is Mélanie Thierry ook. Maar wat bijzonder knap is is hoe de twintig jaar leeftijdverschil uitgedrukt wordt - dat heb ik nog niet eerder zo overtuigend gezien. Zonder overdrijving en zonder dat het er als plastic uitziet. Erg knap.

Tsja. Jessica Chastain ziet er fantastisch uit, en al helemaal met dat rode snollenjurkje aan. Dat is dan ook wel zo ongeveer het enige dat de film te bieden heeft, verder is het droefenis alom. De combinatie breekbaar, verslaafde en killer werkt hier niet goed, het verhaal is te ongeloofwaardig en boeit niet, de filosofische clou waarom het uiteindelijk draait is al helemaal niet interessant. Plaatjes kijken en verder niet opletten, dat is het beste. Ohja, Malkovich is prima bezig, Farrell irriteert me vooral, en leuk om Ioan Gruffudd weer eens te zien, als is het in een klein rolletje. En Joan Chen lijkt de eeuwige jeugd te hebben, haast geen spat veranderd sinds Twin Peaks.

Onduidelijke film - nou vind ik een open einde op z'n tijd best aardig, maar deze film laat wel meer zaken open dan alleen het eind. De motieven van de hoofdpersonen blijven me duister - en niet alleen waar het de hoofdlijn van het verhaal betreft.

Wel leuk gespeeld, en mooie beelden van de omgeving - en leuk om hier en daar flitsen van het landschap te herkennen - ik ben in die streek een paar weken op vakantie geweest.

Uit de omschrijving en het lijstje personeel lijkt dit zeker wel een veelbelovende film, maar het komt er wat weinig uit. Het mysterie wordt dikker aangezet dan dat er uiteindelijk uit de verf komt, als de aap uit de mouw is blijf je met een wat leeg gevoel achter. Aardig gefilmd en behoorlijk gespeeld, maar dat mag je van dit groepje ook wel verwachten. En eigenlijk ook wel wat meer dan dat.

En kennelijk had de film ook echt weinig indruk gemaakt, want ik herinnerde me er echt helemaal niets van. Maar toch vind ik 'm nu een stuk beter dan bij de eerste keer dat ik 'm zag. Wellicht vooral door Daniel Auteuil, die zijn rol toch indrukwekkend neerzet - als een soort ongelukkige antiheld, een misschien in zijn vak gerespecteerd en brilliant man, die daarnaast ook bijzonder onhandig en naief blijkt te kunnen zijn. Wellicht op details echt te sentimenteel, en dat kan verklaren waarom ik er de vorige keer minder in zag - hoeveel ik daarvan hebben kan ligt nogal aan de timing.

Aiai wat een geniale film is dit. Prachtige vormgeving, overdonderend mooie beelden. Wel een beetje veel gejat van spellen als Unreal en Halo misschien, maar als de cgi zo mooi kan zijn, hoop ik dat we daar nog heel veel meer van gaan zien.

En dan het verhaal, zoals het bij dit soort science fiction hoort heerlijk plat simpel zonder ook maar een enkele nuance tussen goed of kwaad, als een oude western met de goeien en de slechterikken en helemaal niets daartussen. Soms moet het gewoon zo eenvoudig zijn. Des te sterker omdat de slechterikken de mensen zijn - en ook mooi opgebouwd daarin, na een klein uurtje begin je je al ongemakkelijk te voelen als mens - medeverantwoordelijk voor de hebzuchtige oorlogsmisdadigers die in dit verhaal even ouderwets denken huis te houden, met een harde corrigerende tik zeg maar. En dat komt ook helemaal goed - net als bij de echte western is het de afloop van het verhaal geen verrassing, maar blijft het toch tot het laatste moment spannend hoe dat weinig verrassende eind nou precies verteld gaat worden.

James Cameron laat hiermee weer eens even zien hoe het moet - ik denk tenminste toch wel dat dat voor een heel groot deel zijn verdienste is. Leuk dat Sigourney Weaver ook meedoet - geen echt grote rol, maar wel een leuke. En ook zo voor Michelle Rodriguez - kleine rol, maar wel leuk, en met wat meer karakter erin dan de hoofdrollen - die blijven zo plat als een dubbeltje. Maar ook dat hoort bij het genre.

Ouch, wat een enorm teleurstellend tweede deel is dit. Wellicht in een vergelijking van alle eerste en tweede delen het slechtste vervolg ooit. Is Cameron het helemaal kwijt, of is het gewoon gemakzucht in de wetenschap dat de massa het toch wel vreet, wie zal het zeggen.

Deel een was vernieuwend, met een ijzersterk narratief, verbluffend mooie beelden en een enorme rijkdom aan detail. Deel twee laat het narratief voor wat het is, recycled wat dingetjes en verplaatst het geheel naar de natte plas, maar de beelden zijn saai, cinematografisch is er geen enkel aansprekend beeld en na de tweede actiescene is ook dat gewoon domweg vervelend.

Geen moraal, waar het eerste deel nog zo fraai natuur tegenover winstbejag stelde - is Cameron zelf dat maar vergeten? het lijkt er wel wat op. Simpel goed tegen kwaad, maar zonder enige invulling. Als een goedkope western.

Maar ondanks dat wel een speelduur waar zelfs Ben Hur van zou schrikken - terwijl die tenminste nog een behoorlijk ingewikkeld verhaal te vertellen had. Die kunst is kennelijk ook achterhaald, tegenwoordig is een mislukte grap over date night kennelijk al genoeg. Gedoe met kinderen, bah wat een armoede.

The Guardian spreekt van een screensaver. Ik denk dat dat nog te veel eer is voor dit misbaksel. De demo van een nieuwe videokaart heeft nog meer te bieden.

Niet mijn film, en wellicht ook nog eens een verkeerd moment, maar ik kon het echt niet worden met dit ding. Terwijl ik Claire Denis toch best hoog heb zitten, en Lindon en Binoche helemaal. Maar het epos verliest zich in teveel getob, en dan zonder dat daar enig uitzicht op een goede afloop inzit. Dan denk ik al gauw, maar jullie zijn toch allemaal min of meer volwassen mensen, het is niet alsof je dit soort pubergedoe voor het eerst meemaakt?Niet dat het er leuker van wordt, maar je kan het toch een plaats geven, en alsjeblieft zonder je zo aan te stellen.

Ook allemaal niet heel Frans, zoals ik dat dan ken. Er gaat wel eens wat mis in de liefde, maar daar zeg je dan 'C'est la vie' van, en je houdt je verdriet voor je. Tenzij het zo groot is dat het op een crime passionel uitloopt, maar de enige crime passionel die ik hier zie ontstaan is er een die Denis van een volgende film weerhoudt. Zonde van het talent van Lindon en Binoche, ik hoop ze gauw weer in een goede film te zien.

Erg hooggespannen verwachtingen voor deze film - we worden tenslotte al een tijdje lekker gemaakt met de individuele verhalen van de superhelden, en in deze film moet dat dan allemaal samenkomen.

Mwah.

Het is uiteindelijk best een aardige film, maar of het nou aan de film ligt of aan mij, ik kom niet echt in het verhaal. De superhelden lijken vooral een beetje suf en bordkartonnig - de enige die nog een beetje karakter uitstraalt is Loki. Maar dat maakt het geheel niet goed - net zomin als de aardige effecten dat doet. Het blijft allemaal wat teveel slap en voorspelbaar. Kijkvoer is het beste woord wat ik ervoor vinden kan.

Kennelijk is het bioscooppubliek het niet met me eens - qua inkomsten lijkt dit toch zeker wel een topper te zijn. Leuk voor Joss Whedon - bij mij kan de man van Firefly niet zogauw stuk.

Veel spektakel en veel gedoe, maar ergens halverwege kreeg ik het gevoel dat de Marvel-helden me een voor een beter bevallen dan in groepen - het is af en toe gewoon wat teveel voor me. De balans tussen actie, verhaal en inhoud - of het gebrek daaraan - is daar op zich nog niet eens het grootste probleem in.

Had van Whedon eigenlijk wel verwacht dat hij er iets meer van zou maken dan een serie actiescenes. Nouja, de actie ziet er op zich best aardig uit af en toe, en ik kon weer even trots op mezelf zijn omdat ik het Forte di Bard herkende tussen alle cgi door.

Oeverloos gewatel zonder inhoud.

Vreemd genoeg heb ik normaal een pesthekel aan dit soort elitaire gezwam zonder diepte, maar wellicht dat Huppert er net voldoende sjeu in brengt om me dat te laten vergeten. Of misschien was het de whisky die me erg goed smaakte, dat kan ook. Niettemin slaan Redlop en wibro de spijker wel genadeloos hard op de kop, en steelt de kat alle punten qua authenticiteit. Zelfs met een slechte dub - al is me dat dan niet opgevallen.

Veel idioterie in het script en een warrig verhaal. Wat veel erger is is dat de humor niet echt werkt, waardoor een hele serie van de grappig bedoelde elementen eerder irriteren. De hoofdpersoon, want dat zou Adele toch moeten zijn, huppelt wel door het beeld maar komt net zo min tot leven als de film zelf. Van de genialiteit van Luc Besson's vroegere films is niets terug te vinden.

Jammer.

Wellicht is het verhaal wat vlak, wat voorspelbaar, en wat dobberig en stuurloos op weg naar een voor de hand liggend einde. En het zou ook niet zo raar zijn om wat meer vuurwerk te verwachten van een film waar Jean Reno op de poster staat. En ook nog, als je op het acteerwerk let is er wellicht ook weinig opzienbarends te zien.

En toch is het een prettige film, tegen dat hij af is heb je het gevoel dat je zelf op vakantie geweest bent in het warme zachte zuiden van Frankrijk. Een van de mooiste streken, de Alpilles, vlak tegen de Camargue.