Opinions

Ron Perlman in de hoofdrol als de goedmoedige en kalme killer Asher die geheel toevallig op zijn ouwe dag de liefde vindt, in zo’n film die sloom en goedmoedig voortkabbelt naar het vrij voorspelbare einde. Niks mis mee eigenlijk, als je niet had gehoopt op een flitsende en spannende actiefilm. En, zo’n soort film hangt dan meestal volledig op de karakters, en dat moet je wel een beetje liggen. Voor mij komt Perlman er prima mee weg, met een beetje hulp van Janssen - geloofwaardig en aimabel, en voldoende om mijn aandacht vast te houden. Niet opzienbarend misschien, maar wel aangenaam.

Bisset had ik niet eens herkend eerlijk gezegd, wat een schandaal.

Leuke coming of age film met een slecht einde.

Katie loopt in ongeveer alle valkuilen waar een leuke vlotte meid maar in lopen kan. Erg charmant gespeeld door Britt Robertson, en op een grotendeels luchtige en frisse manier gebracht, zodat je in haar verhaal meegenomen wordt - en haast af en toe wenst dat je haar een klein duwtje in de goeie richting zou kunnen geven. Zo kabbelt dat een beetje door, en dan het einde. Nogal een vergissing wat mij betreft, ik vind het vooral een flauwe manier om een einde aan de film te maken. En daarnaast heb ik eigenlijk een behoorlijke hekel aan dat soort bangmakerij.

Lees liever de boeken, als je geinteresseerd bent in een goed verhaal - in deze film zul je zoiets niet vinden. Of kijk deze film alleen voor de plaatjes, zonder geluid en ondertitels - da's allicht origineler dan zo'n aquarium dvd.

Saai, veel te lang, ongeinspireerd gehakketak, met een volledig verprutst plot waar geen enkele spanning of emotie meer in terug te vinden is. Zonde van de moeite.

Haast een stuk jeugdsentiment voor me ondertussen, deze film. Heel lang geleden al gezien, vlak voordat ik in de bus naar Frankrijk stapte - dat zal toch wel in '93 of '94 geweest zijn. En wat een mooie plaatjes van het skien krijgen we te zien.

Maar toch ook met een verhaal wat voor mij welhaast de ultieme droom van elke skier moet zijn, heerlijk een heel seizoen in de sneeuw, romantisch wonen in een oude wagon. En dan heb ik het nog lang niet over Robin Hand. Verreweg de mooiste rol van Teri Polo, ver voordat ze in die ongein van de Fockers terecht kwam. En dat het niet allemaal rozegeur is in het verhaal maakt het alleen maar echter.

Prachtfilm. Kan ik elk jaar zeker drie keer zien, verveelt me nooit.

Grauw en depressief beeld van New York en het bestaan van de emergency medical services - wat me dan wel hier en daar een beetje aangedikt overkomt, maar wellicht moet ik daar niks over zeggen, ik ben er zelf nooit geweest tenslotte.

Erg sterk spel van Sheridan en Penn - waarbij die laatste van mij wel wat meer screen time had mogen krijgen nog. De bijrollen vallen aan de andere kant wel een beetje tegen, en dat lijkt vooral op een gebrek aan aandacht van regie en script.

Wat een wanboel.

Nou heb ik de spellen nooit gespeeld, moet ik beginnen. Maar dat lijkt me eigenlijk in het voordeel van de film, want daardoor kan ik me ook niet echt beledigd voelen omdat de spellen vermoord worden - want dat dat gebeurt is ook wel duidelijk zonder ze ooit gezien te hebben. Wat kan acteurs als Fassbender, Irons, Gleeson, Rampling en Cotillard toch bewogen hebben om hier in mee te spelen. En hoe kan het zijn dat Kurzel er met zo'n cast toch helemaal niets van heeft weten te bakken.

En daar blijft het nog niet bij ook. Dat het verhaal op niets trekt, allez. Maar tussen de actie valt het elke keer volstrekt stil, en als je bij de actie op de muziek gaat letten gaat er nog een dimensie stuk. Echt zo'n film die in de eerste minuten nog wat lijkt, maar na afloop een grote teleurstelling blijkt te zijn.

Leuk.

Vooral doordat soundtrack en beeld mooi op elkaar aansluiten, geloof ik. Het begin is af en toe wat rommelig, wat te getruct visueel zonder dat dat nou echt wat lijkt toe te voegen - de 70’er jaren driedeling lag me niet goed, bijvoorbeeld. Noch dat er toch af en toe wat veel uitgelegd moet worden - toch altijd een zwaktebod, zo’n voice over, als je het niet in beelden kan vertellen heb je misschien gewoon het verkeerde medium gekozen. Maar er is genoeg wat daar weer tegenover staat, vooral eigenlijk als het allemaal wat meer richting actie gaat. Lekker lomp, niet al te moeilijk en gewoon leuk over the top. Niet om te lachen, maar dan toch.

Jammer van het te belerende vingertje aan het einde, dat had echt niet gemoeten - wie ontvankelijk is voor zo’n boodschap had ‘m zelf ook wel bedacht, en het vertellen maakt het alleen maar zwakker. En als je dan beleren wilt, vertel dan zoiets als dat de laatste publieke lynchpartij in de VS nog niet zo heel lang geleden is. Mensen die daar in hun zondagse kloffie heen gingen, om samen met de kinderen op de foto te gaan met op de achtergrond het nog half levende onschuldige slachtoffer. Verbijsterend.

Ondanks een behoorlijke cast van beroemde acteurs een eigenlijk een best slechte film. Misschien vooral omdat het script teveel de focus legt op een paar feiten, maar andere - zoals de achtergrond van de moordenaar - dan weer buiten beschouwing lijkt te laten. Even losjes wordt omgegaan met het hoe, waarom, en de afloop van de eerste aanval. Wat we dan wel krijgen is een killer met een hele serie rare trekjes, en een heleboel stille scenes die wat overgestileerd overkomen - nou was dat wel wat in de mode in die tijd, maar het irriteert hier wel echt.

Van Trotsky of zijn moordenaar krijgen we eigenlijk niets nieuws te horen. Alain Delon overtuigt niet, Romy Schneider komt niet echt uit de verf - en is misschien vooral gecast om tegenover Delon te staan. Richard Burton valt me ook al niet mee, en de geitensik past niet bij zijn hoofd. In de continuïteit is het al even droef, met het stierenvechten als hoogtepunt - halverwege ineens een andere stier en een andere matador. Slordig.

Vroeger had ik zo'n ongedefinieerd idee dat ik later ooit wel eens kinderen zou hebben - nooit echt bij stilgestaan, maar het leek voor de hand liggend. Wat ben ik blij dat dat niet gebeurd is, want ondertussen kan ik me niet echt voorstellen waarom iemand daar bij volle verstand voor zou kiezen. En dan nog, het merendeel van de mensen lijkt goedbeschouwd gewoon absoluut niet geschikt, niet in staat om de verantwoording te dragen - met maar al te vaak gemankeerde en beschadigde kinderen als resultaat. Om maar even als inleiding iedereen die deze film dystopisch noemt het gras voor de voeten weg te maaien - er zijn andere zienswijzes mogelijk. Je zou zomaar kunnen wensen dat wat de film presenteert allang werkelijkheid was, en dat er een soort test, een bewijs van geschiktheid zou zijn dat niet zomaar zou worden afgegeven.

Niet dat ik het verder nou een erg goede film vond, dat nou ook weer niet. Het verhaal is wel een beetje gezocht en trekkerig, en hoewel alle interieure details er geloof ik wel uitkomen zo dat het wel lijkt te kloppen betekent dat nog niet dat het daarmee ook een overtuigend geheel opbouwt. Visueel is de omgeving van het huis en de buitenkant van het huis wel mooi, maar verder grossiert de film in lelijkheid - tot en met het verbrande smoeltje van Vikander aan toe. Strafpunten voor de regisseur, ik ga niet naar de film om 'mijn' mooie Alicia zo toegetakeld te zien. Gelukkig dat Olsen daar wel aan ontsnapt, en ze wordt alleen maar mooier met de jaren lijkt het.

Maar dan de uitsmijter van de film nog. Narratief is het misschien de enige mogelijkheid om dit einde er aan te draaien, en op zich gaat dat ook nog wel redelijk elegant. Maar die muziek erbij, serieus. Nagels op een schoolbord.

Ongewoon.

Een soort stripverhaal achtige vertelling, die ook nog eens best traag verteld wordt. Maar ondertussen een sterke sfeer, lompe en harde karakters, en af en toe wat leuke actie. Niks mis mee vind ik, en geloofwaardig, tsja, ze zeggen nergens dat het echt gebeurd is - er zijn zat films waar een nog veel groter beroep op suspension of disbelief gedaan wordt.

Ondertussen is Rodrigues precies op haar plaats als de omgebouwde Frank, en doet Weaver net voldoende sinister om haar deel van het verhaal in te vullen. Dat is wellicht wel het wat zwakkere punt, de flashbacks komen niet altijd heel goed uit de verf. Wel mooie beelden vind ik dan weer.

Kortom, beter dan ik verwacht had, zeker met de teksten van mijn voorgangers hier in het hoofd. Zeker niet Hill's beste film ooit, maar ik vind zeker niet dat hij zich er voor moet schamen.

Leuk.

Maar ook wel een beetje een overdosis Wes Anderson - het is nogal erg ver over the top allemaal, niet alleen in de beelden maar ook in de structuur, de cast - je bent sneller klaar als je vraagt wie er níet meedoet. Meer dan er in een film passen, en voor een behoorlijk aantal is het ook maar goed dat ze nauwelijks ruimte krijgen. Je zou maar zien dat ze eigenlijk nogal beperkte acteurs zijn - ik noem maar even een Cranston, een Hanks, een Dillon, een Carell.

De beelden zijn grotendeels geniaal, al zit het er ook wel strak tegenaan dat het gaat vervelen en de BTS setting is me eigenlijk al teveel - al is dat dan wel weer waar de voor mij beste grap van de hele film plaatsvindt, al is het wellicht te subtiel om over een grap te spreken. Als Adrien Brody en Margot Robbie hun balkondialoog doen, dat moment bedoel ik.

Narratief is het wel grotendeels heel erg slaapverwekkend, teveel been there done that. En dat is ook eigenlijk wel de samenvatting van de hele film, Anderson brengt hiermee niks nieuws maar gooit wat hij al eens eerder en beter gedaan heeft op een grote hoop. Nieuwe fans zal hij hier niet snel mee vinden.

Nee.

Dreyfuss is oud, en dat klopt dan met het verhaal zou je denken. Maar hij is gewoon te oud, veel te oud om het geheel ergens in de verte te laten kloppen. En erger nog, hij gedraagt zich ook veel en veel te oud. Alsof hij al zo dement is dat hij niet meer snapt dat hij, tsja, gewoon veel te oud is. En dan alle gezemel en gezeur nog.

De rest van de cast maakt het niet veel beter, die lopen ook maar een beetje futloos te zoutzakken. En verder gaat er ook nergens wat van uit - de cinematografie niet, de prutserige effecten niet, nergens een behoorlijk beeld eigenlijk. Komt toch vooral op me over als een inspiratieloze en liefdeloze productie om maar weer een film de deur uit te persen, want de hypotheek moest betaald. Of zoiets.

Whoa.

Deze film kon wel eens wat onrust kunnen veroorzaken in de Amerikaanse heartlands. Als de dvd-release daar tenminste doordringt, en ze de uitsmijter van de laatste twee, drie minuten begrijpen - de toespraak en de blikken daarbij spreken voor mij boekdelen. Een hardere aanklacht tegen de huidige moraal heb ik nog niet gezien. Daar speelt het gebruik van genetisch gemanipuleerde gewassen maar een klein bijrolletje bij.

Dennis Quaid op zijn best, met wat ondankbare bijrolletjes om zich heen - Zach Efron die een behoorlijk teleurstellend zoontje mag spelen, Heather Graham die wat teveel aan verzamelwoede lijdt. Mooi gespeeld, maar geen mooie mensen. Maar net als de boodschap die ik erin denk te zien is dat wellicht ook wat te subtiel voor de meeste kijkers.

Live To Tell.

Indertijd zat ik in het laatste jaar van de HTS, en voor een van de afstudeerdingen was het onvermijdelijk geworden dat ik tekeningen op A1-formaat maakte. Gelukkig had mijn broer een tekentafel - ook al zo'n ding dat vergeten lijkt te zijn. En hij vond het goed dat ik die gebruikte - wat op zich niet vanzelfsprekend was, want zo goed lagen en liggen we elkaar niet, en het ding stond ook nog eens in het appartement van zijn vriendin. Waar ze overigens allebei een week lang niet waren, dus had ik alle tijd en ruimte - en die had ik ook nodig. Met de radio als begeleiding was ik een paar dagen ijverig aan het tekenen, eerst in potlood (potlood draaien terwijl je een lijn trekt, zodat die netjes op dezelfde dikte blijft) en daarna in oostindische inkt (uitkijken met de 0.4mm pen want die lekte nogal eens). En elke keer dat Live To Tell langskwam op de radio nam ik even pauze, want dat vond ik toen een mooi liedje.

De film is gebaseerd op een waargebeurd drama - Amerika, het land van de onbegrensde mogelijkheden, en daar hoort ook de mogelijkheid bij om te worden veroordeeld tot meerdere keren levenslang. Wellicht in dit speciale geval ook wel begrijpelijk, want de wandaden van de echte daders liegen er niet om. Ook zij vonden kennelijk dat ze in het land van de onbegrensde mogelijkheden waren. Niet dat het er in de film nou erg goed uitkomt, overigens - een mager diefstalletje en een enkel schietpartijtje, en voor de rest moeten we het dan maar met suspension of disbelief en de intensiteit van Walken doen.

En ja, met een sterrencast van Walken tot Penn (en zijn broer) zou je denken dat het qua acteren niet mis kan. Toch overtuigt Walken eigenlijk alleen op de schaal van de DSM-V (turven wat van toepassing is), en Penn is goedbeschouwd volstrekt karakterloos - wat MSM volgens het verhaal toch in zijn persoon gezien zou moeten hebben is al helemaal niet helder. Toch is daar kennelijk een historische achtergrond voor - Jr tijdens de afloop 19, en zijn vriendinnetje 15. Tsja, andere tijden, een ander land, en mensen die het met de wet helemaal niet zo nauw namen.

En dan het muziekje nog. De hele speelduur lang worden we bezig gehouden met wat toen wel de hype van het jaar was - Sean Penn en Madonna. Maar het liedje is overproduced, en op een heel erg lelijke manier. Nog afgezien van dat het een misplaatst loodzwaar bombastisch begrafenismuziekje is, qua leitmotief past het gewoon echt absoluut helemaal niet. Evenmin het clipje van Madonna op MTV, wat een link suggereert die er gewoon helemaal niet is.

Moeilijk om achteraf, zoveel jaar later nog te begrijpen waarom we dit indertijd iets vonden. Want heel simpel op de feiten geconstateerd, de film is gemankeerd en zwak uitgewerkt, Penn en Walken spelen wellicht hun slechtste rollen ooit, en ik kan me maar nauwelijks voorstellen dat Madonna met genegenheid op dit nummer terugkijkt.

Maar beter snel vergeten. Net als die week tekenwerk indertijd, het heeft het doel gediend en daarna kon het in de prullenbak.

Leuk.

Voorspelbaar als elke romcom, maar wel erg prettig om naar te kijken, deze film waarin Vera Farmiga en Andy Garcia elkaar bij toeval tegenkomen en de dag met elkaar doorbrengen - in plaats van op stap te zijn met hun kinders. Willy Wartaal heeft een punt over de ogen van Farmiga, daar zou je echt in verdrinken - en dat doet Andy Garcia overduidelijk ook. Taissa, de 21 jaar jongere zus van Vera, is grappig als haar dochter.

Verder is er eigenlijk weinig loos, gewoon een mooie zonnige dag op een mooi universiteitsterrein. Prettig kijkvoer.

Wanneer zou er dan eens een film komen die wel een zinvol beeld van AI geeft, vraag ik me af. Nouja, een van de afleveringen van Black Mirror kwam wel redelijk in de buurt als ik het me goed herinner. Deze film niet, die gaat gewoon weer de kant van sprookjes en fabeltjes op.

Niet dat dat nou per se betekent dat het een slechte film is, want vermakelijk is het op zich best wel. Zolang je maar over het onzinnige verhaal heen stapt, en je niet ergert aan J-Lo. Maar waarom zou je dat doen, want zo slecht is het nou ook weer niet wat ze hier laat zien.

Hersenloos plaatjeskijken en alles voor zoete koek slikken dus. En morgen de hele film alweer vergeten. De positieve uitleg daarvan is dan wel dat er ook niks echt fout zit, er zijn zat films die daar lang niet in de buurt komen.

Stijl over substance.

Waarvan het meest voor de hand liggende voorbeeld dan toch wel de soundtrack is. Mooie platen, geen speld tussen te krijgen. Maar dat dan zelfs Vysotsky er nog bij gesleept wordt, het is me gewoon teveel, het verwordt tot een soundtrack met wat beeld erbij, in plaats van een film met muzikale omlijsting.

En dat geldt voor de rest van de film eigenlijk net zo en op dezelfde manier - te veel over the top, waarbij het lijkt alsof het doel uit het oog verloren wordt. Alsof je een gerecht met veel sambal te eten krijgt - meer sambal maakt het niet nog beter.

Theron redt het zaakje dan nog net, met een paar vette acties en haar persoonlijkheid. Maar meer kan ik er niet echt van maken.

Ach, wat een aardige film.

Je zou er natuurlijk een heel hoogdravende recensie over kunnen schrijven - dat blijkt wel. Maar de overigens best geniale plottwist is eigenlijk het bewijs van het tegendeel, en is zowel een sterk punt in de film - een echt onverwachte plottwist is tenslotte best zeldzaam - maar ook toch wel een afknapper. De samenvatting van het verhaal is eigenlijk nogal een cliche, wat in honderden, zo niet duizenden films gebruikt is. Had daar dan niet een net iets betere uitwerking van het einde bijgepast? Zoals het nu is kom je nogal ontnuchterd en onbevredigd buiten.

Keira Knightley krijgt regelmatig als kritiek dat ze niet zo best spelen kan, maar laat hier toch echt wel wat zien. Ze past ook wel erg goed op de rol, denk ik, en de styling van dure jongedame in de Engelse eind-jaren 30 laat haar goed uitkomen. Saoirse Ronan heeft dan weer geen last van kritiek op haar acteerwerk - en laat hier zien dat dat terecht is. De interactie tussen beiden is ook echt mooi om te zien, daar helpt het verhaal echt wel bij. De vertelstijl waarbij eerst door de ogen van Briony verteld wordt, en daarna vanuit de blik van Cee is mooi gevonden en goed uitgewerkt.

Een heel sterk punt is de cinematografie, behalve technisch perfect uitgevoerd ook echt mooi om te kijken. Heel mooi gedaan, en alleen dat is al reden genoeg om deze film te zien.

Wat me mateloos irriteert in vooral het eerste deel van de film zijn de trucjes in de soundtrack, waarin het geluid van de typemachine gebruikt wordt. Arregadde, wat een dom goedkoop trucje, en wat een afknapper. Dat en het wat onbevredigde verhaal maken deze film tot geen meesterwerk.

Precies wat je ervan verwachten mag.

Het niveau van zoiets als Død Snø (2009) wordt dan wel lang niet gehaald, toch is het een verrassend aardige film. Misschien vooral de timing en het wat te langzame begin, en de wat matige verfilming van de slapstick- en gore-scenes die beter hadden gekund. Aan de andere kant is de oostenrijkse apres-ski vibe wel weer erg grappig in het zombiegedoe. En er zijn een paar best goede beeldgrappen - die met de skistokken bijvoorbeeld, je ziet het wel aankomen maar toch.

Overduidelijk sterk geinspireerd door de aanval op Saint Nazaire - tot en met dat sommige stukjes dialoog rechstreeks uit de historie gejat zijn. Wat minder duidelijk is het waarom er dan toch voor gekozen is om een andere plaatsnaam te gebruiken, misschien dat het idee was dat daardoor meer vrijheid zou ontstaan om van de feiten af te wijken? En zoals wel vaker vraag ik me dan af waarom dat kennelijk nodig werd gevonden - de feiten zelf zijn zonder enige moeite spannend genoeg voor een film. Zo ook het stukje intrige in het begin - ik herinner me niets van dien aard uit het boek dat ik ooit eens gelezen heb over Operation Chariot. Voegt het wat toe? nauwelijks, misschien is het vooral bedacht om Lloyd Bridges wat extra screentime te geven.

Maargoed, dat daargelaten, historisch is het verhaal wel interessant en ik vind het altijd wel leuk om na zo’n film een tijdje na te lezen hoe het ook alweer echt zat - en dan is het altijd prettig om daar beelden bij te hebben. Al kloppen die dan misschien niet altijd ‘echt’. Verder, tja, voor de effecten kan je natuurlijk maar beter een nieuwere film kiezen, en deze had met enig recht ook wel ‘Attack on the Papier-Maché Coast’ mogen heten. Of iets met Madurodam of zo, want het is ook af en toe heel duidelijk zichtbaar dat er schaalmodellen gebruikt zijn.

Ik vind het moeilijk om te begrijpen wat deze film wil zeggen. Er zijn nogal wat thema's die aangeroerd worden - de zoektocht naar het waarom van de aanslag, de verwijdering tussen man en vrouw, de eis van de omgeving om te kiezen voor een van beide kanten in het conflict. Vragen waaruit geen hoop te vinden is, en waar het antwoord geen oplossing biedt. De regisseur, Ziad Doueiri schijnt gezegd te hebben "We can't understand terror in part because it hides itself until it explodes on the scene". Dat is zeker van toepassing op de film, en als dat zijn bedoeling geweest is dan slaagt de film er zeer zeker in om die boodschap over te brengen.

Wat ook zeer zeker knap is is hoe de vertwijfeling van de hoofdpersoon Ali Suliman wordt overgebracht, en hoe je die als kijker meevoelt. Voer voor discussie, en alweer eens het signaal dat het conflict wat erachter ligt nog heel ver van een oplossing is.

Mooi.

En grotendeels onbegrepen, als ik de reacties zo even doorlees. Voor mij gaat de film over eenzaamheid en isolatie. Dat geeft Marina de ruimte om onbekommerd te spelen als een kind. Met het ministry of silly walks heeft dat niet zo heel veel van doen, het gaat er veel meer om dat de meiden zichzelf kunnen zijn, ongestoord gek doen alsof er geen andere mensen meekijken. En het is ook waarom Marina naar dingen op zoek gaat die in een gewonere omgeving vanzelf lijken te spreken - maar natuurlijk nooit echt zijn. Vooral haar ontluiken en verkennen van haar seksualiteit tegenover het omgaan met de dood van haar vader - heel gewoon loopt dat niet, maar zo vreemd is dat eigenlijk niet.

Mooi naturel gespeeld, vooral door Ariane Labed, Marina dus. De locaties zijn ook prachtig, de desolate betonnen stad waar het verhaal zich afspeelt past perfect bij de wat kille sfeer van het verhaal. De betonnen stad die bedacht is door haar vader...

Wel een film waar je voor open staan moet, en voor in de stemming moet zijn.

Niet de moeite.

Een nepdocumentaire met een heleboel erg lelijk nepbeeld dat moet weergeven dat het oude beelden zijn. Dat zou best aardig kunnen werken, maar het komt niet door - de gang van zaken in het lab blijft te abstract en te afstandelijk. Wellicht door de irritante uitleggende voiceover. Of door de documentairestructuur met de interviews met de mensen '40 jaar later'. Van acteren is nauwelijks sprake.

Fraai maar ook wat overdreven cliche familieverhaal, waarin de idyllische setting op het platteland in een hobbykippenboerderij erg snoezig maar ook nogal ver van de gemiddelde realiteit blijft. Toch, binnen die beperkingen zijn Riseborough en Saylor overtuigend en leuk. Jammer dat Deneuve teveel uit de toon valt en ook niet zo veel indruk maakt met haar rol - het is haar op zeker gegund, daar niet van, maar dat betekent niet dat de gedachte dat iemand anders dat beter gedaan had niet opkomt.

Ongebruikelijk is dat het in sfeer en gevoel enerzijds duidelijk een Franse film is, maar alleen Deneuve een paar woordjes Frans spreekt tussen haar brakke Engels door. Opgedragen aan Bertrand Tavernier.

Het lijkt er af en toe op dat er in de filmwereld en dan vooral in Hollywood geen enkel creatief idee meer te vinden is. Remake na remake, reboot, hetzelfde verhaal in een andere setting. En dan ineens weer zo’n film als deze, die aantoont hoe volstrekt bloedeloos dat allemaal is, en dat de werkelijkheid af en toe behoorlijk wat absurder is dan de scriptschrijvers uit hun pen kunnen krijgen.

Want wat een volstrekt absurd verhaal krijgen we hier te zien. Hulde aan de acteurs dat zij tamelijk onzelfzuchtig hebben willen deelnemen, want ze staan buitenspel in dit drama - hoe goed je ook zo’n rol neerzet, niemand die daar iets van onthouden zal. Want het gaat over de volstrekt absurde echte wereld, waarin sommige mensen zich kennelijk aan elke vorm van gerechtigheid kunnen onttrekken, en daarin gesteund worden - actief of passief - door de maatschappij die we gevormd hebben juist om dat soort excessen onmogelijk te maken.

Wat ik even niet snap is dat dit verhaal in Nederland kennelijk nauwelijks de media gehaald heeft. Stonden die ook aan de kant van de brave dokter? Of heb ik zitten dutten…

Een erg fijne documentaire over een bijzondere actrice, en een bijzonder mens.

Dat kan je dan als een hagiografie zien, maar misschien is het ook wel gewoon terecht om haar op zo'n manier te documenteren. Als er een andere actrice aanspraak kan maken op eenzelfde verheven status, dan staat er vast wel iemand op om een vergelijkbare documentaire te maken, en tot het zover is hebben we deze. Misschien dat er niet zo heel veel nieuws naar boven komt, voor de echte Audrey-fan, maar wat maakt dat uit, het is gewoon geweldig om haarzelf te zien vertellen over haar leven, haar passie, haar werk.

En nee, ook met een promo voor Unicef kan ik echt geen moeite hebben.

Een langdradige film over een stel uitermate onsympathieke mensen die niet lijken te willen inzien dat zijzelf de grootste bron van hun eigen problemen zijn. En het zijn ook nog nou niet bepaald interessante problemen. Ik vond het ook niet heel best geacteerd - vooral Meryl Streep is nogal wat aan het overacten, de personages worden nauwelijks uitgediept of van een karakter voorzien, de ziel ontbreekt - met als enige uitzondering eigenlijk Chris Cooper, wiens karakter dan tenminste nog een streep durft te trekken in de genadeloze tirades van de dames. De voornaamste merites die de actrices hier verdienen is dat ze zulke door en door vervelende k*wijven neerzetten. Niet echt een rol om trots op te zijn, zou ik denken.

De bron in een toneelstuk (even vervelend?) is goed te merken aan het erg statische karakter, het grootste deel van de film speelt zich op een paar vierkante meter af. Helpt ook al niet echt om het nog een beetje interessant te houden.

Litouwen is nou niet het eerste land waar je aan denkt als je een bijzondere film zoekt. Fout, zo bewijst dit fraaie visitekaartje.

Het gegeven is ietwat aan de SF-achtige kant, maar nog niet eens zo ver weg of ongeloofwaardig, en hoewel het verhaal dat daarop gebaseerd wordt misschien wat simpel ingekleurd wordt, is het wel zo perfect mooi uitgewerkt dat het eerder een voorbeeld is van schoonheid door eenvoud dan van een gebrek aan inhoud. Het doet vermoeden dat hier iemand een heel bewuste keuze gemaakt heeft, een allesomvattende visie aan het uitwerken geweest is die een toonbeeld van meesterschap over de materie verraadt. Dat klinkt misschien wat hoogdravend, maar als je kijkt naar de manier waarop verhaal, vormgeving, beeld, en muziek bij elkaar komen vind ik het niet overdreven. Wat daarbij ook echt te waarderen is is dat de filosofische vragen die worden opgeroepen niet voor je zijn voorgekauwd - de rol van de sex, de erotiek, en de emoties mag je voor jezelf invullen. Genoeg voer voor wat rustig overdenken als de film teneinde is.

Voor dat het zover is is het prettig plaatjeskijken, de vormgeving is zowel in de droomwereld als in de echte erg mooi - vooral het Escher-achtige huis en het strand in de droomwereld staan in een schrijnend contrast met de kille omgeving van de onderzoeksruimte, het ziekenhuis. Ook het contrast van hoe Marius Jampolskis met zijn kaalgeschoren kop er in wakende toestand bij loopt, en zijn droomtoestand helpen daar een handje bij. Wat ook geen kwaad kan in de beeldenpracht is het mooie lijf van Jurga Jutaite. Wat een knappe meid is dat. Ook zijn er nog wat technische cinematografische hoogstandjes, meerdere erg lange shots die erg knap gefilmd zijn - neem even de 'achtervolgingsscene' naar het einde van de film toe. En ook erg passend in de wat stille, non-verbale manier van vertellen die de film kenmerkt.

Terecht dat de film nogal wat prijzen gekregen heeft. Al is het dan op een wat gespecialiseerd gebeuren als Fantastic Fest. Maar dat past dan ook wel bij het wat filmhuizige karakter. En het enige kritiekpuntje dat nog bij me opkomt is dat de thematiek rond leven en dood wellicht wat te flauw gebruikt wordt. Maar hoe dat anders gemoeten had is me eigenlijk niet echt duidelijk. Wellicht een onvermijdelijke keuze.

Sutherland.

Zo overtuigend als hij in deze film een parkinsonpatient neerzet, onovertrefbaar. En zo nog wat, want dat is niet bepaald het enige - en zonder daar iets over the top of overacting bij te halen. En niets negatiefs over de andere acteurs, maar in de buurt komen ze niet echt. Of toch tenminste niet in deze film, en ondanks dat ik geen gebrek aan chemie zag tussen Duncan en Kate zoals mijn bovenbuurman.

Verder is het een prettig voortkabbelend verhaal, waarbij het hoofdmotief zo ongeveer lijkt wanneer en waardoor Duncan in beweging gaat komen. Best mooi verteld, een soort coming of age voor dertigers.

Tsja, met films in delen en met hoofdstuktiteltjes heb ik het nooit zo.

Deze is dan op zich daarmee nog vrij verrassend, want ik heb er buiten dat nog wel een positief gevoel bij. Bijvoorbeeld omdat Diane Kruger gewoonweg enorm sterk speelt - en, met haar mooie blonde koppie en de films die ze langer geleden gemaakt heeft, wie zag dat dan aankomen. IJzersterk, niks op aan te merken.

De film verder lijdt wellicht wat teveel onder de betrokkenheid van de regisseur bij het onderwerp. Sympathiek en begrijpelijk wellicht, maar dat levert niet per definitie een goede film op. De rechtbankbedoening mist wat teveel de diepgang, en het derde deel daarna hangt wat teveel op suspension of disbelief - tenminste voor mij dan, hoewel dat misschien persoonlijk is.

De cinematografie is dan wel prettig in orde, hoewel misschien niet heel opvallend maar wel mooi werk. Toch is het vooral Kruger die de punten verdient.