Opinions

Mooie film. Sowieso is het verhaal leuk intrigerend, het concept ervan wordt ook erg mooi in beeld gebracht. De vormgeving van de heptapods en hun schrijfwijze vond ik bijzonder goed uitgewerkt, wellicht is het sterkste punt daarbij dan de integratie met de soundtrack, en daar ben ik het dan voor de verandering eens helemaal eens met de oscarcommissie - terecht gewonnen, vind ik. Samen met het visuele trekt dat wel veel aandacht, en er blijft relatief weinig over voor de acteurs. Niet dat Amy Adams het met haar hoofdrol slecht doet, verre van, maar een acteursfilm is het beslist niet, en ook niet voor de bijrollen.

Bijna cultwaardig, eigenlijk. Want aan de ene kant is er zoveel dat helemaal fout is aan deze film - Sheen voorop, natuurlijk - dat wat er goed gaat eigenlijk just nog meer opvalt. En dat is dan toch ook eigenlijk best weer veel, al ben ik er nog niet uit of de enorm koddige manier van lopen van de aliens nou onder de kop goed of slecht geteld moet worden. Sowieso ook best aardig om deze film te vergelijken met Contact - er komen nogal wat dingetjes behoorlijk overeen, en dan houdt dit geval zich toch verrassend staande. Sterker, het enige dat er eigenlijk direct mis zit is dat Sheen niet irritant genoeg is, niet genoeg over the top is. Hoe verrassend dat ook lijkt.

Heel sympathiek filmpje dat erg authentiek overkomt - haast alsof je naar iemand's jeugdherinneringen zit te kijken. En net als dat in het echt gaat zijn hier de scherpe randjes ook wat verdwenen, uit de herinnering of uit de vertelling. Toch vind ik het daar niet te zoet van worden, en te voorspelbaar vind ik het ook niet.

Leuk en fris gespeeld door Freddie Highmore en Emma Roberts.

Ik vind honden super leuk en heb er eigenlijk altijd wel een gewild - maar ook altijd een ongeschikt huis, een te onregelmatig leven en geen opvang in de buurt voor als ik even weg moet. Maar toch blijft het wel wat knagen. Maar als er een, één, 1 ding is wat me permanent geneest van mijn latente hondwens, dan is het wel het idee dat mijn aanstaande trouwe viervoeter een innerlijke Kevin Costner heeft. Is er een lijst van grootste afknappers in een film, en dan zo dat het niet alleen die film zelf voor je verpest, maar ook het ding waar het om gaat? Zo ja, dan staat deze film met ruime afstand op 1.

Dat is het wel zo’n beetje met dit misbaksel. Ventimiglia is miscast, maar dat irriteert nauwelijks omdat hij maar een paar tellen screentime heeft. En Seyfried is wel ok, of misschien zelfs prima, maar ook zij krijgt nauwelijks kans om er iets van te maken.

Blijft over die hond. Nogal een lamme keuze om daar een golden retriever voor te laten opdraven, echt zo’n brave middle of the road hond. Had iets durven kiezen, een Staf, een Patou, een Ierse wolfshond desnoods. Een poedel zelfs.

Maar dit is gewoon het toppunt van lafheid, en dat is de hele film ook.

Geniaal.

Alleen de muziekkeuze tijdens de aftiteling al maakt dat deze film een cultstatus verdient - maar daarvoor is ook al alles perfect, geniaal, geen speld tussen te krijgen. Nee, dit is geen verwijzing naar Fight Club, dit is de film die Fight Club had willen zijn maar waarvoor het talent tekort schoot. Dit is geen ode aan Karate Kid of Cobra Kai, dit is waar het om gaat.

Een masterclass in hoe je de timing van je film doet. Een masterclass in vertellen en karakterontwikkeling. Een masterclass in casting. Een masterclass in low budget. En tegelijkertijd ook zo enorm jammer dat Stearns hierna met een wel ok, maar ook in vergelijking ernstig teleurstellend filmpje als Dual (2022) kwam.

Ik vond het vooral een erg warrig verhaal, en dan ook nog de hele tijd de uitleg er bij van wat er nou echt gebeurd is. En dan nog met een voiceover ook. Voor een komedie is er eigenlijk vrij weinig te lachen. Ik las ergens de suggestie dat het een poging was om een soort Guy Ritchie achtige film te maken, maar dan in een Amerikaanse variant. Als dat inderdaad de bedoeling was, dan is het niet zo best uit de verf gekomen.

Verrassend grappig.

De mega irritante Brand tegenover de geweldig spelende Mirren, het is een contrast dat je maar aandurven moet. Dan is het contrast tussen Gerwig en Garner toch een stuk makkelijker. Beide redden het overigens niet echt tot het einde van de film, de eerste helft beviel me bepaald beter dan de tweede - de gimmick is er dan wel een beetje doorheen, en dan wordt het toch wel een beetje voorspelbaar en tam.

Saaie boel.

Colin Firth als ultieme dooie diender, die per ongeluk Emily Blunt tegenkomt. Volslagen onwaarschijnlijk en ongeloofwaardig dat ze samen op avontuur gaan. Nergens ook maar het minste vonkje. En dat wordt dan nog eens zo onderkoeld, zo slaapverwekkend verteld dat er echt helemaal niks meer doorkomt. Geen emotie, geen verhaal, geen drama.

Het testbeeld heeft meer te vertellen.

Leuk hondje.

Dat is zo ongeveer ook wel het enige positieve aan de hele film, want voor de rest is het half om half product placement en mierzoet sentiment. En af en toe ook gewoonweg bespottelijk slecht, zoals het hele gebeuren met de kabelbaan of het klimmen.

De wikipedia weet daarnaast nog te melden dat de eigenaar zijn hond graag terug wilde, maar daar na diverse bedreigingen uiteindelijk maar vanaf gezien heeft. Dat vertelt de film dan niet, maar het geeft toch een wat onplezierige nasmaak aan het geheel. Onsympathieke mensen, bah.

Een wat voorspelbaar verhaal. Maar wel erg goed gespeeld, waardoor de emoties van de twee hoofdrollen - Lisa Werlinder en Ulrich Thomsen - erg goed overkomen. Hoe onbegrijpelijk ze af en toe ook handelen.

Mooi gefilmd ook, op de goede momenten af en toe wat schokkerig uit de hand geschoten, maar dat voegt wat toe aan het geheel. Maar, het verhaal is toch wel wat erg voorspelbaar en daardoor is de spanning er wel een beetje af.

Een wat voorspelbaar en niet zo dramatisch drama. Lucy worstelt met een ietwat moeilijke jeugd. In het begin komt dat nog wel een beetje over, maar vanaf eenderde van de speelduur, of de helft of zo wordt het wat langdradig en wat zeurderig. Sarah Bolger speelt leuk, hoewel ze ook wel een scene of wat niet echt sterk doet. Verder volkomen vergeetbaar kijkvoer.

Er blijven overigens wel wat zaken open in de film - zie ook de vorige post. Doet ietwat vermoeden dat het script na het filmen nog is bijgesteld, en wellicht een aantal geplande zaken de final cut niet gehaald hebben. Dat verklaart dan ook wel ietwat dat de film zo inzakt.

Mwah.

De vormgeving en de soundtrack zijn wel ok, het verhaal heeft weinig te brengen wat niet al eens gedaan heeft - deze sf gaat boldly where millions went already and didn’t bother to get a tshirt.

Maar het echte probleem, de acteurs spelen niet. Terwijl ze beter kunnen volgens mij - zelfs een Aaron Paul. Het zal wel aan de regie of productie liggen dus. Jammer, ik had wel zin in een leuk fris filmpje met Uwais.

Ron Perlman in de hoofdrol als de goedmoedige en kalme killer Asher die geheel toevallig op zijn ouwe dag de liefde vindt, in zo’n film die sloom en goedmoedig voortkabbelt naar het vrij voorspelbare einde. Niks mis mee eigenlijk, als je niet had gehoopt op een flitsende en spannende actiefilm. En, zo’n soort film hangt dan meestal volledig op de karakters, en dat moet je wel een beetje liggen. Voor mij komt Perlman er prima mee weg, met een beetje hulp van Janssen - geloofwaardig en aimabel, en voldoende om mijn aandacht vast te houden. Niet opzienbarend misschien, maar wel aangenaam.

Bisset had ik niet eens herkend eerlijk gezegd, wat een schandaal.

Leuke coming of age film met een slecht einde.

Katie loopt in ongeveer alle valkuilen waar een leuke vlotte meid maar in lopen kan. Erg charmant gespeeld door Britt Robertson, en op een grotendeels luchtige en frisse manier gebracht, zodat je in haar verhaal meegenomen wordt - en haast af en toe wenst dat je haar een klein duwtje in de goeie richting zou kunnen geven. Zo kabbelt dat een beetje door, en dan het einde. Nogal een vergissing wat mij betreft, ik vind het vooral een flauwe manier om een einde aan de film te maken. En daarnaast heb ik eigenlijk een behoorlijke hekel aan dat soort bangmakerij.

Lees liever de boeken, als je geinteresseerd bent in een goed verhaal - in deze film zul je zoiets niet vinden. Of kijk deze film alleen voor de plaatjes, zonder geluid en ondertitels - da's allicht origineler dan zo'n aquarium dvd.

Saai, veel te lang, ongeinspireerd gehakketak, met een volledig verprutst plot waar geen enkele spanning of emotie meer in terug te vinden is. Zonde van de moeite.

Haast een stuk jeugdsentiment voor me ondertussen, deze film. Heel lang geleden al gezien, vlak voordat ik in de bus naar Frankrijk stapte - dat zal toch wel in '93 of '94 geweest zijn. En wat een mooie plaatjes van het skien krijgen we te zien.

Maar toch ook met een verhaal wat voor mij welhaast de ultieme droom van elke skier moet zijn, heerlijk een heel seizoen in de sneeuw, romantisch wonen in een oude wagon. En dan heb ik het nog lang niet over Robin Hand. Verreweg de mooiste rol van Teri Polo, ver voordat ze in die ongein van de Fockers terecht kwam. En dat het niet allemaal rozegeur is in het verhaal maakt het alleen maar echter.

Prachtfilm. Kan ik elk jaar zeker drie keer zien, verveelt me nooit.

Grauw en depressief beeld van New York en het bestaan van de emergency medical services - wat me dan wel hier en daar een beetje aangedikt overkomt, maar wellicht moet ik daar niks over zeggen, ik ben er zelf nooit geweest tenslotte.

Erg sterk spel van Sheridan en Penn - waarbij die laatste van mij wel wat meer screen time had mogen krijgen nog. De bijrollen vallen aan de andere kant wel een beetje tegen, en dat lijkt vooral op een gebrek aan aandacht van regie en script.

Wat een wanboel.

Nou heb ik de spellen nooit gespeeld, moet ik beginnen. Maar dat lijkt me eigenlijk in het voordeel van de film, want daardoor kan ik me ook niet echt beledigd voelen omdat de spellen vermoord worden - want dat dat gebeurt is ook wel duidelijk zonder ze ooit gezien te hebben. Wat kan acteurs als Fassbender, Irons, Gleeson, Rampling en Cotillard toch bewogen hebben om hier in mee te spelen. En hoe kan het zijn dat Kurzel er met zo'n cast toch helemaal niets van heeft weten te bakken.

En daar blijft het nog niet bij ook. Dat het verhaal op niets trekt, allez. Maar tussen de actie valt het elke keer volstrekt stil, en als je bij de actie op de muziek gaat letten gaat er nog een dimensie stuk. Echt zo'n film die in de eerste minuten nog wat lijkt, maar na afloop een grote teleurstelling blijkt te zijn.

Leuk.

Vooral doordat soundtrack en beeld mooi op elkaar aansluiten, geloof ik. Het begin is af en toe wat rommelig, wat te getruct visueel zonder dat dat nou echt wat lijkt toe te voegen - de 70’er jaren driedeling lag me niet goed, bijvoorbeeld. Noch dat er toch af en toe wat veel uitgelegd moet worden - toch altijd een zwaktebod, zo’n voice over, als je het niet in beelden kan vertellen heb je misschien gewoon het verkeerde medium gekozen. Maar er is genoeg wat daar weer tegenover staat, vooral eigenlijk als het allemaal wat meer richting actie gaat. Lekker lomp, niet al te moeilijk en gewoon leuk over the top. Niet om te lachen, maar dan toch.

Jammer van het te belerende vingertje aan het einde, dat had echt niet gemoeten - wie ontvankelijk is voor zo’n boodschap had ‘m zelf ook wel bedacht, en het vertellen maakt het alleen maar zwakker. En als je dan beleren wilt, vertel dan zoiets als dat de laatste publieke lynchpartij in de VS nog niet zo heel lang geleden is. Mensen die daar in hun zondagse kloffie heen gingen, om samen met de kinderen op de foto te gaan met op de achtergrond het nog half levende onschuldige slachtoffer. Verbijsterend.

Ondanks een behoorlijke cast van beroemde acteurs een eigenlijk een best slechte film. Misschien vooral omdat het script teveel de focus legt op een paar feiten, maar andere - zoals de achtergrond van de moordenaar - dan weer buiten beschouwing lijkt te laten. Even losjes wordt omgegaan met het hoe, waarom, en de afloop van de eerste aanval. Wat we dan wel krijgen is een killer met een hele serie rare trekjes, en een heleboel stille scenes die wat overgestileerd overkomen - nou was dat wel wat in de mode in die tijd, maar het irriteert hier wel echt.

Van Trotsky of zijn moordenaar krijgen we eigenlijk niets nieuws te horen. Alain Delon overtuigt niet, Romy Schneider komt niet echt uit de verf - en is misschien vooral gecast om tegenover Delon te staan. Richard Burton valt me ook al niet mee, en de geitensik past niet bij zijn hoofd. In de continuïteit is het al even droef, met het stierenvechten als hoogtepunt - halverwege ineens een andere stier en een andere matador. Slordig.

Stallone doet nog maar even zijn gewone dingetje, Banderas herhaalt zijn rolletje uit Desperado en zo, en de rest hangt er een beetje omheen. Geen bijzondere prestaties van wie dan ook, en ook geen buitengewoon fraaie beelden van de beste DOP ooit - Vilmos Zsigmond.

Een film om te vergeten. Ja, het is kijkvoer, en misschien zelfs wel ok kijkvoer. Maar is dat waar je tevreden mee zou zijn, als je met zo'n naam op de titelrol staat? Laat mij er maar af, zeg ik dan heel makkelijk.

Vroeger had ik zo'n ongedefinieerd idee dat ik later ooit wel eens kinderen zou hebben - nooit echt bij stilgestaan, maar het leek voor de hand liggend. Wat ben ik blij dat dat niet gebeurd is, want ondertussen kan ik me niet echt voorstellen waarom iemand daar bij volle verstand voor zou kiezen. En dan nog, het merendeel van de mensen lijkt goedbeschouwd gewoon absoluut niet geschikt, niet in staat om de verantwoording te dragen - met maar al te vaak gemankeerde en beschadigde kinderen als resultaat. Om maar even als inleiding iedereen die deze film dystopisch noemt het gras voor de voeten weg te maaien - er zijn andere zienswijzes mogelijk. Je zou zomaar kunnen wensen dat wat de film presenteert allang werkelijkheid was, en dat er een soort test, een bewijs van geschiktheid zou zijn dat niet zomaar zou worden afgegeven.

Niet dat ik het verder nou een erg goede film vond, dat nou ook weer niet. Het verhaal is wel een beetje gezocht en trekkerig, en hoewel alle interieure details er geloof ik wel uitkomen zo dat het wel lijkt te kloppen betekent dat nog niet dat het daarmee ook een overtuigend geheel opbouwt. Visueel is de omgeving van het huis en de buitenkant van het huis wel mooi, maar verder grossiert de film in lelijkheid - tot en met het verbrande smoeltje van Vikander aan toe. Strafpunten voor de regisseur, ik ga niet naar de film om 'mijn' mooie Alicia zo toegetakeld te zien. Gelukkig dat Olsen daar wel aan ontsnapt, en ze wordt alleen maar mooier met de jaren lijkt het.

Maar dan de uitsmijter van de film nog. Narratief is het misschien de enige mogelijkheid om dit einde er aan te draaien, en op zich gaat dat ook nog wel redelijk elegant. Maar die muziek erbij, serieus. Nagels op een schoolbord.

Ongewoon.

Een soort stripverhaal achtige vertelling, die ook nog eens best traag verteld wordt. Maar ondertussen een sterke sfeer, lompe en harde karakters, en af en toe wat leuke actie. Niks mis mee vind ik, en geloofwaardig, tsja, ze zeggen nergens dat het echt gebeurd is - er zijn zat films waar een nog veel groter beroep op suspension of disbelief gedaan wordt.

Ondertussen is Rodrigues precies op haar plaats als de omgebouwde Frank, en doet Weaver net voldoende sinister om haar deel van het verhaal in te vullen. Dat is wellicht wel het wat zwakkere punt, de flashbacks komen niet altijd heel goed uit de verf. Wel mooie beelden vind ik dan weer.

Kortom, beter dan ik verwacht had, zeker met de teksten van mijn voorgangers hier in het hoofd. Zeker niet Hill's beste film ooit, maar ik vind zeker niet dat hij zich er voor moet schamen.

Leuk.

Maar ook wel een beetje een overdosis Wes Anderson - het is nogal erg ver over the top allemaal, niet alleen in de beelden maar ook in de structuur, de cast - je bent sneller klaar als je vraagt wie er níet meedoet. Meer dan er in een film passen, en voor een behoorlijk aantal is het ook maar goed dat ze nauwelijks ruimte krijgen. Je zou maar zien dat ze eigenlijk nogal beperkte acteurs zijn - ik noem maar even een Cranston, een Hanks, een Dillon, een Carell.

De beelden zijn grotendeels geniaal, al zit het er ook wel strak tegenaan dat het gaat vervelen en de BTS setting is me eigenlijk al teveel - al is dat dan wel weer waar de voor mij beste grap van de hele film plaatsvindt, al is het wellicht te subtiel om over een grap te spreken. Als Adrien Brody en Margot Robbie hun balkondialoog doen, dat moment bedoel ik.

Narratief is het wel grotendeels heel erg slaapverwekkend, teveel been there done that. En dat is ook eigenlijk wel de samenvatting van de hele film, Anderson brengt hiermee niks nieuws maar gooit wat hij al eens eerder en beter gedaan heeft op een grote hoop. Nieuwe fans zal hij hier niet snel mee vinden.

Nee.

Dreyfuss is oud, en dat klopt dan met het verhaal zou je denken. Maar hij is gewoon te oud, veel te oud om het geheel ergens in de verte te laten kloppen. En erger nog, hij gedraagt zich ook veel en veel te oud. Alsof hij al zo dement is dat hij niet meer snapt dat hij, tsja, gewoon veel te oud is. En dan alle gezemel en gezeur nog.

De rest van de cast maakt het niet veel beter, die lopen ook maar een beetje futloos te zoutzakken. En verder gaat er ook nergens wat van uit - de cinematografie niet, de prutserige effecten niet, nergens een behoorlijk beeld eigenlijk. Komt toch vooral op me over als een inspiratieloze en liefdeloze productie om maar weer een film de deur uit te persen, want de hypotheek moest betaald. Of zoiets.

Mooie visuals aan het einde, voor dat de titels echt losrollen. Als de rest van de film nou van hetzelfde niveau geweest was.

Niet dat het nou alleen maar slecht is, Mara doet haar best in ieder geval wel. Het is meer het plot, de andere acteurs en de productie die het gevoel geven dat je naar een derderangs netflixje zit te kijken. Zoals wel vaker bij dit soort films lijkt het alsof het idee wel goed was, maar vooral de durf, de vonk ontbrak om er iets van te maken. En dan krijg je dus dit soort kijkvoer. Zo zonde eigenlijk. Als ook maar een kwart van de dramatische vioolmuziek tijdens de titelrollen ook gevoeld was.

Whoa.

Deze film kon wel eens wat onrust kunnen veroorzaken in de Amerikaanse heartlands. Als de dvd-release daar tenminste doordringt, en ze de uitsmijter van de laatste twee, drie minuten begrijpen - de toespraak en de blikken daarbij spreken voor mij boekdelen. Een hardere aanklacht tegen de huidige moraal heb ik nog niet gezien. Daar speelt het gebruik van genetisch gemanipuleerde gewassen maar een klein bijrolletje bij.

Dennis Quaid op zijn best, met wat ondankbare bijrolletjes om zich heen - Zach Efron die een behoorlijk teleurstellend zoontje mag spelen, Heather Graham die wat teveel aan verzamelwoede lijdt. Mooi gespeeld, maar geen mooie mensen. Maar net als de boodschap die ik erin denk te zien is dat wellicht ook wat te subtiel voor de meeste kijkers.

Live To Tell.

Indertijd zat ik in het laatste jaar van de HTS, en voor een van de afstudeerdingen was het onvermijdelijk geworden dat ik tekeningen op A1-formaat maakte. Gelukkig had mijn broer een tekentafel - ook al zo'n ding dat vergeten lijkt te zijn. En hij vond het goed dat ik die gebruikte - wat op zich niet vanzelfsprekend was, want zo goed lagen en liggen we elkaar niet, en het ding stond ook nog eens in het appartement van zijn vriendin. Waar ze overigens allebei een week lang niet waren, dus had ik alle tijd en ruimte - en die had ik ook nodig. Met de radio als begeleiding was ik een paar dagen ijverig aan het tekenen, eerst in potlood (potlood draaien terwijl je een lijn trekt, zodat die netjes op dezelfde dikte blijft) en daarna in oostindische inkt (uitkijken met de 0.4mm pen want die lekte nogal eens). En elke keer dat Live To Tell langskwam op de radio nam ik even pauze, want dat vond ik toen een mooi liedje.

De film is gebaseerd op een waargebeurd drama - Amerika, het land van de onbegrensde mogelijkheden, en daar hoort ook de mogelijkheid bij om te worden veroordeeld tot meerdere keren levenslang. Wellicht in dit speciale geval ook wel begrijpelijk, want de wandaden van de echte daders liegen er niet om. Ook zij vonden kennelijk dat ze in het land van de onbegrensde mogelijkheden waren. Niet dat het er in de film nou erg goed uitkomt, overigens - een mager diefstalletje en een enkel schietpartijtje, en voor de rest moeten we het dan maar met suspension of disbelief en de intensiteit van Walken doen.

En ja, met een sterrencast van Walken tot Penn (en zijn broer) zou je denken dat het qua acteren niet mis kan. Toch overtuigt Walken eigenlijk alleen op de schaal van de DSM-V (turven wat van toepassing is), en Penn is goedbeschouwd volstrekt karakterloos - wat MSM volgens het verhaal toch in zijn persoon gezien zou moeten hebben is al helemaal niet helder. Toch is daar kennelijk een historische achtergrond voor - Jr tijdens de afloop 19, en zijn vriendinnetje 15. Tsja, andere tijden, een ander land, en mensen die het met de wet helemaal niet zo nauw namen.

En dan het muziekje nog. De hele speelduur lang worden we bezig gehouden met wat toen wel de hype van het jaar was - Sean Penn en Madonna. Maar het liedje is overproduced, en op een heel erg lelijke manier. Nog afgezien van dat het een misplaatst loodzwaar bombastisch begrafenismuziekje is, qua leitmotief past het gewoon echt absoluut helemaal niet. Evenmin het clipje van Madonna op MTV, wat een link suggereert die er gewoon helemaal niet is.

Moeilijk om achteraf, zoveel jaar later nog te begrijpen waarom we dit indertijd iets vonden. Want heel simpel op de feiten geconstateerd, de film is gemankeerd en zwak uitgewerkt, Penn en Walken spelen wellicht hun slechtste rollen ooit, en ik kan me maar nauwelijks voorstellen dat Madonna met genegenheid op dit nummer terugkijkt.

Maar beter snel vergeten. Net als die week tekenwerk indertijd, het heeft het doel gediend en daarna kon het in de prullenbak.

Leuk.

Voorspelbaar als elke romcom, maar wel erg prettig om naar te kijken, deze film waarin Vera Farmiga en Andy Garcia elkaar bij toeval tegenkomen en de dag met elkaar doorbrengen - in plaats van op stap te zijn met hun kinders. Willy Wartaal heeft een punt over de ogen van Farmiga, daar zou je echt in verdrinken - en dat doet Andy Garcia overduidelijk ook. Taissa, de 21 jaar jongere zus van Vera, is grappig als haar dochter.

Verder is er eigenlijk weinig loos, gewoon een mooie zonnige dag op een mooi universiteitsterrein. Prettig kijkvoer.

Wanneer zou er dan eens een film komen die wel een zinvol beeld van AI geeft, vraag ik me af. Nouja, een van de afleveringen van Black Mirror kwam wel redelijk in de buurt als ik het me goed herinner. Deze film niet, die gaat gewoon weer de kant van sprookjes en fabeltjes op.

Niet dat dat nou per se betekent dat het een slechte film is, want vermakelijk is het op zich best wel. Zolang je maar over het onzinnige verhaal heen stapt, en je niet ergert aan J-Lo. Maar waarom zou je dat doen, want zo slecht is het nou ook weer niet wat ze hier laat zien.

Hersenloos plaatjeskijken en alles voor zoete koek slikken dus. En morgen de hele film alweer vergeten. De positieve uitleg daarvan is dan wel dat er ook niks echt fout zit, er zijn zat films die daar lang niet in de buurt komen.