Opinions

Misschien een goed drama, misschien mooi acteerwerk, maar ik krijg er een acute overdosis Paprika van. Het is al een ietwat sterk overkomende dame, en deze 85 minuten durende one-woman bedoening is me echt gewoon teveel.

De wat dogmatisch aandoende beeldstijl doet me ook al niks, de korrelige en overwegend witte beelden zijn wat mij betreft vooral erg lelijk.

Komt wat langzaam op gang, maar eens Aquamarine verschijnt begint de film wel grappig te worden. Grappig en luchtig, en nogal doorzeefd van pubermeisjesgedoe - maar dat weet je als je de poster bekijkt natuurlijk al, dus dat mag geen verrassing zijn.

De drie meiden spelen niet onaardig, hoewel ik van Emma Roberts misschien net iets meer had verwacht.

Mwah.

Prima geacteerd, prima in beeld gebracht, maar het verhaal is wat ongelukkig en de spanningsboog verliest te vaak aan kracht. De scenes waarin het drama hoog oploopt worden teveel ontkracht door gedoe dat de aandacht afleidt. Wellicht was het beter geweest om de verschillende problemen waarmee onze brave man worstelt meer aan elkaar te relateren, of een andere uitkomst te kiezen. Nu lijkt het wat veel op een nachtkaars die meer dan een keer uit gaat.

Wat ook niet helpt is dat de film uitsluitend onsympathieke personen lijkt te bevatten. Wat een stelletje nare zelfzuchtige personen eigenlijk, bah.

Een onwaarschijnlijk verhaal met een paar toch wel onverwachte plottwists. Dat houdt het wel aardig spannend, zelfs de ruim twee uur lange versie van de dvd is goed uit te zitten. Maar er ligt wel een televisiesausje over het geheel. De sync klopt soms net niet, dat soort dingetjes.

Daniel Craig irriteert me als James Bond meestal, maar is hier behoorlijk goed bezig. Beter dan de andere acteurs in ieder geval - met als triest dieptepunt wel Konstantin Lavronenko die doet alsof hij een circusbeer is.

De russische accepten die Insignificance noemt zijn me overigens niet opgevallen - ik vond het juist positief dat de Russen voor een behoorlijk deel ook daadwerkelijk Russisch spreken. Behalve tegen Craig, daar spreken ze met een nogal zwaar accent. Maar da's begrijpelijk. Wat dan weer wat raar is is dat de professor die Craig speelt zich niet makkelijk verstaanbaar kan maken in het Russisch. Niet echt geloofwaardig. Klein weeffoutje in het plot. Beetje jammer.

Mikkelsen in een one man show.

Nouja net niet letterlijk, maar het komt er wel op neer. Zoveel tekst heeft het meiske niet, en de beer heeft ook maar weinig te vertellen. Eigenlijk gebeurt er uberhaupt maar erg weinig. Echt saai wordt het niet, maar dat komt dan vooral omdat de beelden wel mooi zijn. Aan de andere kant, je moet deze film niet per ongeluk over je heen krijgen als je in de stemming bent voor een stevige actiefilm of een een spannende thriller.

Wat me niet heel duidelijk werd is waarom Mikkelsen pas in beweging komt nadat de heli gecrasht is. Hij had voor die tijd ook al kunnen gaan wandelen... maar dan zonder ballast, dus dat had hij op z'n makkie moeten kunnen halen, denk ik dan. En aan de andere kant, na de crash weet hij in ieder geval dat ze op zoek zijn naar hem, en dat zijn zender werkt - dus, als-ie gewoon blijft zitten komt de volgende heli wel, en dan hopelijk met beter weer. Mis ik dan iets?

Tenenkrommend slechte effects, slecht gespeeld, ongeloofwaardig flutverhaal. En dan ook nog eens heel kwalijke paniekzaaierij over het klimaat. Te triest voor woorden.

In 16 dagen opgenomen op Svalbard, grotendeels in Pyramiden en de verlaten gebouwen daar. En dat is ook alles wat de film te bieden heeft, al gaat het beeld van het bord voor het hoofdgebouw wel een beetje vervelen als dat voor de dertigste keer langskomt. Waarom de makers niet wat meer afstand genomen hebben van de gebouwen of wat andere locaties hebben gezocht is een raadsel, maar wel ook een vrij ernstige fout.

Net als het verhaal, want dat trekt helemaal op niets. En de acteurs zijn ook al niet al te best - als ze die titel al mogen dragen dan, want het geheel komt eigenlijk meer op me over als een vriendenclubje wat graag naar Svalbard wou en daar maar het smoesje bij bedacht heeft om daar dan een film te gaan maken. Niet echt goed gelukt, al is het idee natuurlijk wel vrij slim - al hadden ze volgens mij een hoop meer lol kunnen hebben van het idee als ze wat verder gekeken hadden dan hun neus lang was.

Niet geloofwaardig. Maar in dit genre is dat ook niet echt noodzakelijk - of zelfs maar een pluspunt. Hoeveel actiefilms 'based on true events' zijn er tenslotte. Spannend is het tenminste nog wel.

Samuel L. is wat mij betreft nooit een topacteur geweest. Wel een die je af en toe verrast met een mooie rol. Dit is niet zo'n film, hier staat hij alleen op het omslag om een paar kijkers te lokken. Maarja, voor het acteren van Lutz hoef je ook niet in de rij te gaan staan - en net zo min voor dat van Katia Winter. Mooie meid, wel, de scènes waar ze in speelt doen echt geen pijn aan m'n ogen.

En dan vind ik weer wel dat er een goeie cameraman bezig is, en de decors zijn ook prima in orde.

Eindelijk eens aan toegekomen om dit gehypete geval te bekijken.

Het begint veelbelovend. Erg veelbelovend zelfs, als de introductie eens iets anders dan de gewone leeghoofdige wij-zijn-geweldig onzin van de Amerikanen geeft. Sterker, er is zelfs een wat anti-Amerikaanse nuance te bespeuren. En de hele dreigende situatie van de belegering van de ambassade wordt dan nog sterker. Tastbaar haast, en een verfrissend nieuwe kijk die op een indringende manier gefilmd wordt.

Daar houdt het goede nieuws eigenlijk op. De film gaat van daar af op zich wel goed verder, en blijft ook zeker wel spannend. Ben Affleck heeft dat echt heel goed onder de knie - beter dan acteren, want ook in deze rol overtuigt hij maar matigjes, en dat is dan nog in het soort rol dat hij altijd speelt.

Maar - en het verbaast me nogal dat daar niet veel harder over gevallen wordt - de historische verantwoording is ook weg vanaf dat punt. Zodra de zes op de vlucht slaan, klopt er helemaal niks meer van het verhaal. Ja, er was een of ander smoesje over een film, maar verder zijn er zoveel dingen veranderd dat het echt de spuigaten uitloopt. Tot en met woedende politici in Canada en Nieuw-Zeeland aan toe, die verhaal willen halen waarom hun mensen zo slecht afgeschilderd worden. En terecht, lijkt me - geschiedsvervalsing is nog een mild woord voor wat Ben Affleck hier aan het doen is. En maak me niet wijs dat dat niet bewust is - in de film wordt zelfs nog even een extra dikke middelvinger naar Canada getoond. Lomp. Dan kan je later wel je excuses gaan maken en zeggen dat het wellicht wat 'out of balance' was, ik kan het toch niet anders dan fout vinden.

Terug naar de film dan, het blijft spannend tot in het laatste kwartiertje, want dan gaat het mis. Kennelijk dat dan toch de behoefte te sterk wordt om het nog spannender, larger than life te maken. De scenes op het vliegveld slaan nergens meer op en doen af aan de film - en, vanzelf, het heeft helemaal niets uit te staan met wat er echt gebeurd is.

Jammer dat dat kennelijk nodig gevonden wordt - en eigenlijk is het vooral een belediging tegenover het publiek. Oh, dat zijn wij dus.

Dit is dan wellicht inderdaad echt wel het meest overweldigend stupide plot dat ooit verfilmd is. Nee, dat is geen compliment, en het geeft de film ook geen enkel recht op een cultstatus.

Kennelijk dachten de makers dat het met de openingsscene met Dua Lipa (oh is zij dat) en de whirlybird, dat het verder allemaal wel snor zat. Nou nee, het is gewoon een oeverloos saaie brij van onlogische en slecht in beeld gebrachte scenes. En wellicht het ergste, het is gewoon nergens ook maar in de verte leuk. Terwijl het een actie/komedie zou moeten zijn. Over de actie begin ik maar helemaal niet, echt breek me de bek niet open.

1*, het halve punt is voor de kat, het arme beest - want het is zo'n mislukt ras wat verboden hoort te zijn, en afgezien daarvan, een huisdier is geen modeaccessoire dat je in een rugzak meedraagt.

En buiten dat de hele crew en cast verdient een kat, omdat ze aan deze volstrekt kansloze flutfilm meedoen. Inclusief Dua Lipa, wat een beschamende cameo is dit. Ze had toch iets kunnen zingen.

Mort pour la France

Geschiedenisles. In Gauke's woorden, een objectieve gedenkfilm - waarvan ik me bij dat laatste woord even af moet vragen of dat een germanisme is. Hoe dan ook, het slaat de plank. Deze Armeniers, Hongaren, Polen, en niet te vergeten de communisten uit Spanje en Italie zijn de helden van Frankrijk. Mort pour la France, zoals we in de inleiding al te zien krijgen - en nauwelijks een verrassing te noemen.

Natuurlijk erg ingekort en geromantiseerd. Maar toch niet heel veel dichterlijke vrijheid. En een erg mooie film, met prachtig acteren en precies goede muziek. Abkarian en Ledoyen zijn geniaal, wat een prachtig stel. Dan Stevenin nog als de wreker die van het pad af is. Daarbij ook erg mooi in beeld gebracht met veel aandacht voor details en mooi gebruik van licht en kleuren, zoals ik dat graag zie.

Enige wat ik jammer vind is dat de afscheidsbrief van Manouchian niet in z'n geheel wordt voorgelezen.

Deze docu had ik indertijd ietwat gemist, maar door een combinatie van factoren kwam ik hem tegen - een kennis begon over iets in de afgelopen TdF, die hij nareisde - en toen ik hem vertelde dat ik de TdF al een tijd niet meer volg en waarom, keek hij wat glazig - dat snap ik dus niet, hoe ben je zo fanatiek over en gefascineerd door een sport, waar je dan nauwelijks de geschiedenis van kent.

Het is meer het onderwerp dat deze documentaire maakt dan iets in de stijl van vertellen of documenteren. Het roept de vergelijking op met The Program - die meer een film-achtige benadering kiest. Wellicht dat die vorm beter werkt in het verhalende opzicht nu het wat langer geleden is, aan de andere kant komt het ook wel weer erg sterk door om de échte gezichten weer eens te zien.

Armstrong blijft toch een fascinerend persoon met een absurd levensverhaal. En een schokkend voorbeeld van hoe groot de afstand tussen werkelijkheid en leugen is - en ook hoe systemisch de hele wielerwereld daarmee om ging. En nog steeds gaat, naar elke denkbare waarschijnlijkheid, want de snelheid van de renners is nog steeds onverklaarbaar hoog - precies zoals David Walsh lang geleden constateerde. Dan kan het dus niet anders dan dat er niets veranderd is. Anders, maar toch hetzelfde.

Het idee van topsport en doping blijft een interessant psychologisch fenomeen - hoe verklaar je dat iemand die willens en wetens doping gebruikt, daar wekenlang structureel mee bezig is, vervolgens zonder enige zichtbare wroeging bovenop een podium staat om de felicitaties in ontvangst te nemen. Hoe verklaar je dat iemand werkelijk alles aan elkaar liegt zonder ook maar een trillinkje rond de ogen. Ik kan dat alleen begrijpen door te denken aan de topsporter die alles, maar dan ook werkelijk alles aan de kant schuift voor het ene doel, en elke denkbare afleiding daarvan van zich af werpt. En daar komt dan nog een extra dimensie bij, want het is niet een uitzondering, een een-op-de-duizend die dat doet, nee, de hele topsport is er van verweven, en in de wielerij is domweg iedereen erbij betrokken.

Zelf volg ik het wielercircus al niet structureel meer sinds het schandaal rond Rasmussen, maar een paar minuutjes googlen geeft al duidelijk aan dat er niets veranderd is. Laat ik dan die cartoon maar even quoten:

<< Maman, c'est quoi ça là-haut? >>

<< La comète Vingegaard >>

<< pouah, elle va super vite! >>

Net als bij The Program ontsnapt me ook hier weer de verzuchting dat de enige manier om de sport schoon te krijgen wellicht is om er niet meer naar te kijken, geen aandacht meer aan te besteden. Dan verdwijnt de commercie, en krijgen de renners wellicht in hun hoofd dat het wat weinig zin heeft om alles aan elkaar te liegen en te bedriegen, en veel belangrijker dan dat - dat het geen zin heeft om hun gezondheid op het spel te zetten. Wellicht nadat het kapitalisme ver achter ons ligt en geld niet meer bestaat, zoiets.

Horrorcomedycamp. Goedkope beelden, superslechte effecten en gimmicks, twijfelachtige acteurs. Een idioot en over the top verhaal, leuke woordgrapjes en oneliners, en een paar (wel wat weinig) grappige bijrolletjes naast de uberheld Bruce Campbell. Een soort van echo van of parodie op de films in dit genre die serieus bedoeld zijn - dat is deze overduidelijk niet.

Zombiefilms zijn altijd leuk.

Wat Snyder in deze heel goed voor elkaar heeft zijn de karakters. Allemaal op hun plek, fijn absurd en genoeg gelegenheid om wat lolletjes tussen het zombiegedoe in te prakken. De zombies zelf raken daar wel wat bij op de achtergrond, de film is toch wel een uur te lang, en de tijger doet het voor mij niet zo eigenlijk. Ook de soundtrack is wat flauw en zouteloos.

Desondanks best een aardig filmpje - vooral niet te serieus nemen, en het geeft niet als je een paar minuten mist. Da's af en toe ook wel weer eens leuk ontspannen kijken.

Army of the Dead was op zich best een leuk en kleurig stukje vermaak - maar wel met wat issues. Een zombiefilm moet over zombies gaan, om maar even wat te noemen, en daar mankeerde het toch wel wat teveel aan. En nu dus een vervolg, ahem, een prequel. Met een verhaal dat zo mogelijk nog vergezochter is, en de zombies maar helemaal vergeet.

En verrassend genoeg werkt dat, hoewel het verhaal dus op niets trekt - maarja, welke film over roofbendes en kluizen doet dat wel eigenlijk. Misschien vooral omdat de beelden fijn kleurig zijn, de post-cyberpunk mechanieken van de kluizen leuk clicketyclick doen, en dan nog de betoverende glimlach van Nathalie Emmanuel. Is Schweighöfer irritant? jazeker, maar nergens genoeg om te irriteren.

Verder is het wel een beetje een gemakzuchtig gemaakt ding zonder echte verrassing, maar wel erg prettig en vrolijk kijkvoer. En daar is een plaats voor.

Vanessa Paradis is ouder geworden, en dat staat haar heel goed vind ik - ik vind haar nu mooier dan dat ik haar in de tijd van Joe le Taxi vond. Ze komt tenminste als een echt mens van vlees en bloed over. Rimpeltjes krijgen we allemaal, plastic kan je overal kopen, karakter krijg je alleen als je mooi van binnen bent. En, acteren kan ze echt wel, ze is niet in heel veel films te zien, maar net als in La Clef laat ze hier zien dat ze heel wat meer kan dan een suf liedje zingen.

De film dan, ik vind dit een grappige film - een romantische komedie met een lichtvoetig komische tint. Het is natuurlijk allemaal volstrekt ongeloofwaardig, af en toe over the top, maar het wordt op een vlotte, aanstekelijke manier gepresenteerd met voldoende grapjes er in om het leuk te laten zijn, en voldoende beweging in het verhaal dat het net een heel klein beetje spannend blijft hoe het af gaat lopen.

Onorigineel en weinig verrassend.

Ongeveer het enige nieuwe in het script is dat het in dit geval om Aboriginal randgroepjongeren gaat. Toch is het wel een aardig filmpje, ondanks dat er weinig gebeurt dat niet al eens eerder en wellicht veel beter verteld is. Tenslotte, de emoties van de hoofdpersoon - overigens een van de betere rollen, mooi werk van Hunter Page-Lochard - blijven wat op de achtergrond. Toch wel uit te houden, het is tenslotte ietwat een feelgood-verhaal.

Mooie film. Sowieso is het verhaal leuk intrigerend, het concept ervan wordt ook erg mooi in beeld gebracht. De vormgeving van de heptapods en hun schrijfwijze vond ik bijzonder goed uitgewerkt, wellicht is het sterkste punt daarbij dan de integratie met de soundtrack, en daar ben ik het dan voor de verandering eens helemaal eens met de oscarcommissie - terecht gewonnen, vind ik. Samen met het visuele trekt dat wel veel aandacht, en er blijft relatief weinig over voor de acteurs. Niet dat Amy Adams het met haar hoofdrol slecht doet, verre van, maar een acteursfilm is het beslist niet, en ook niet voor de bijrollen.

Bijna cultwaardig, eigenlijk. Want aan de ene kant is er zoveel dat helemaal fout is aan deze film - Sheen voorop, natuurlijk - dat wat er goed gaat eigenlijk just nog meer opvalt. En dat is dan toch ook eigenlijk best weer veel, al ben ik er nog niet uit of de enorm koddige manier van lopen van de aliens nou onder de kop goed of slecht geteld moet worden. Sowieso ook best aardig om deze film te vergelijken met Contact - er komen nogal wat dingetjes behoorlijk overeen, en dan houdt dit geval zich toch verrassend staande. Sterker, het enige dat er eigenlijk direct mis zit is dat Sheen niet irritant genoeg is, niet genoeg over the top is. Hoe verrassend dat ook lijkt.

Heel sympathiek filmpje dat erg authentiek overkomt - haast alsof je naar iemand's jeugdherinneringen zit te kijken. En net als dat in het echt gaat zijn hier de scherpe randjes ook wat verdwenen, uit de herinnering of uit de vertelling. Toch vind ik het daar niet te zoet van worden, en te voorspelbaar vind ik het ook niet.

Leuk en fris gespeeld door Freddie Highmore en Emma Roberts.

Ik vind honden super leuk en heb er eigenlijk altijd wel een gewild - maar ook altijd een ongeschikt huis, een te onregelmatig leven en geen opvang in de buurt voor als ik even weg moet. Maar toch blijft het wel wat knagen. Maar als er een, één, 1 ding is wat me permanent geneest van mijn latente hondwens, dan is het wel het idee dat mijn aanstaande trouwe viervoeter een innerlijke Kevin Costner heeft. Is er een lijst van grootste afknappers in een film, en dan zo dat het niet alleen die film zelf voor je verpest, maar ook het ding waar het om gaat? Zo ja, dan staat deze film met ruime afstand op 1.

Dat is het wel zo’n beetje met dit misbaksel. Ventimiglia is miscast, maar dat irriteert nauwelijks omdat hij maar een paar tellen screentime heeft. En Seyfried is wel ok, of misschien zelfs prima, maar ook zij krijgt nauwelijks kans om er iets van te maken.

Blijft over die hond. Nogal een lamme keuze om daar een golden retriever voor te laten opdraven, echt zo’n brave middle of the road hond. Had iets durven kiezen, een Staf, een Patou, een Ierse wolfshond desnoods. Een poedel zelfs.

Maar dit is gewoon het toppunt van lafheid, en dat is de hele film ook.

Geniaal.

Alleen de muziekkeuze tijdens de aftiteling al maakt dat deze film een cultstatus verdient - maar daarvoor is ook al alles perfect, geniaal, geen speld tussen te krijgen. Nee, dit is geen verwijzing naar Fight Club, dit is de film die Fight Club had willen zijn maar waarvoor het talent tekort schoot. Dit is geen ode aan Karate Kid of Cobra Kai, dit is waar het om gaat.

Een masterclass in hoe je de timing van je film doet. Een masterclass in vertellen en karakterontwikkeling. Een masterclass in casting. Een masterclass in low budget. En tegelijkertijd ook zo enorm jammer dat Stearns hierna met een wel ok, maar ook in vergelijking ernstig teleurstellend filmpje als Dual (2022) kwam.

Ik vond het vooral een erg warrig verhaal, en dan ook nog de hele tijd de uitleg er bij van wat er nou echt gebeurd is. En dan nog met een voiceover ook. Voor een komedie is er eigenlijk vrij weinig te lachen. Ik las ergens de suggestie dat het een poging was om een soort Guy Ritchie achtige film te maken, maar dan in een Amerikaanse variant. Als dat inderdaad de bedoeling was, dan is het niet zo best uit de verf gekomen.

Verrassend grappig.

De mega irritante Brand tegenover de geweldig spelende Mirren, het is een contrast dat je maar aandurven moet. Dan is het contrast tussen Gerwig en Garner toch een stuk makkelijker. Beide redden het overigens niet echt tot het einde van de film, de eerste helft beviel me bepaald beter dan de tweede - de gimmick is er dan wel een beetje doorheen, en dan wordt het toch wel een beetje voorspelbaar en tam.

Saaie boel.

Colin Firth als ultieme dooie diender, die per ongeluk Emily Blunt tegenkomt. Volslagen onwaarschijnlijk en ongeloofwaardig dat ze samen op avontuur gaan. Nergens ook maar het minste vonkje. En dat wordt dan nog eens zo onderkoeld, zo slaapverwekkend verteld dat er echt helemaal niks meer doorkomt. Geen emotie, geen verhaal, geen drama.

Het testbeeld heeft meer te vertellen.

Leuk hondje.

Dat is zo ongeveer ook wel het enige positieve aan de hele film, want voor de rest is het half om half product placement en mierzoet sentiment. En af en toe ook gewoonweg bespottelijk slecht, zoals het hele gebeuren met de kabelbaan of het klimmen.

De wikipedia weet daarnaast nog te melden dat de eigenaar zijn hond graag terug wilde, maar daar na diverse bedreigingen uiteindelijk maar vanaf gezien heeft. Dat vertelt de film dan niet, maar het geeft toch een wat onplezierige nasmaak aan het geheel. Onsympathieke mensen, bah.

Sentimentele Spielberg.

Waar E.T. en Close Encounters al langdradig en oversentimenteel waren, schiet het hier helemaal uit de bocht. Langdradig is een understatement, zeker het laatste uur trekt het verhaal ontzaglijk uit. Het was beter geweest als daar hardhandig in gesneden was, in de huidige vorm irriteert het slepend trage tempo enorm en overschaduwt de rest van de film.

Terwijl de film toch ook best een aantal goede dingen heeft. Er zijn een aantal leuke scenes met een mooie toekomstvisie, bijvoorbeeld. En de thematiek, de link naar het sprookje van Gepetto en Pinocchio zijn best leuk. Ietsje meer vaart, wat meer humor en relativering en wat minder nadruk op loodzwaar sentiment had het een stuk verteerbaarder gemaakt.

Evenals mijn voorganger vind ik Eva (2011) een stuk leuker. En het is precies op die punten dat die film beter scoort.

Een wat voorspelbaar verhaal. Maar wel erg goed gespeeld, waardoor de emoties van de twee hoofdrollen - Lisa Werlinder en Ulrich Thomsen - erg goed overkomen. Hoe onbegrijpelijk ze af en toe ook handelen.

Mooi gefilmd ook, op de goede momenten af en toe wat schokkerig uit de hand geschoten, maar dat voegt wat toe aan het geheel. Maar, het verhaal is toch wel wat erg voorspelbaar en daardoor is de spanning er wel een beetje af.

Een wat voorspelbaar en niet zo dramatisch drama. Lucy worstelt met een ietwat moeilijke jeugd. In het begin komt dat nog wel een beetje over, maar vanaf eenderde van de speelduur, of de helft of zo wordt het wat langdradig en wat zeurderig. Sarah Bolger speelt leuk, hoewel ze ook wel een scene of wat niet echt sterk doet. Verder volkomen vergeetbaar kijkvoer.

Er blijven overigens wel wat zaken open in de film - zie ook de vorige post. Doet ietwat vermoeden dat het script na het filmen nog is bijgesteld, en wellicht een aantal geplande zaken de final cut niet gehaald hebben. Dat verklaart dan ook wel ietwat dat de film zo inzakt.

Mwah.

De vormgeving en de soundtrack zijn wel ok, het verhaal heeft weinig te brengen wat niet al eens gedaan heeft - deze sf gaat boldly where millions went already and didn’t bother to get a tshirt.

Maar het echte probleem, de acteurs spelen niet. Terwijl ze beter kunnen volgens mij - zelfs een Aaron Paul. Het zal wel aan de regie of productie liggen dus. Jammer, ik had wel zin in een leuk fris filmpje met Uwais.