Opinions

Een mooie film.

Het bewijs eigenlijk dat je geen uitleggerig script nodig hebt om je verhaal te vertellen. Zoveel als er in deze film niet gezegd, niet uitgesproken wordt. Eigenlijk zou je de omschrijving al niet eens moeten lezen, want die geeft al iets weg wat je beter in de film ontdekken kan.

Geen aangedikte romantiek zoals we die als cliche kennen vanuit Hollywood of de gewone soaps waar we elke dag op de tv mee ingezeept worden. Maar daarom des te echter, en heel erg herkenbaar in het echte leven. Mooier eigenlijk ook.

Wat knap gedaan is is hoe de beide hoofdpersonen groeien, opbloeien in de film. Vooral Clothilde Hesme laat dat sterk zien. Grégory Gadebois misschien wat minder opvallend in vergelijking, wat subtieler, maar niet minder indrukwekkend.

Knap stukkie werk.

Aardige verfilming van het eerste deel van de schier eindeloze reeks Angelique-verhalen - die ondertussen misschien een beetje vergeten zijn. Nooit gelezen overigens, maar de titel klonk bekend en de wikipedia gaf antwoord. Zoiets als de jaren-50 versie van Twilight en Harry Potter, met nogal wat dichterlijke vrijheid. Het verhaal loopt wel wat anders, en de link naar de lezende doelgroep wordt ook echt anders gemaakt. Met stevige vechtpartijen a la Drie Musketiers, en met een stevige dosis romantiek om daar wat tegenover te staan. En dat dient dan als ondergrond om een verhaal vol intriges, passie en overgave op op te dissen.

Nora Arnezeder wordt in haar rol van de heldin bijgestaan door een behoorlijk grote groep moderne Franse acteurs - niet onbekend, maar niet de bejaarde oude garde. Ze draagt de rol overigens met verve. Ik ben benieuwd of de 14 of zo delen allemaal verfilmd gaan worden. In de eerdere serie films uit de jaren 60 is men tot 5 films gekomen.

Grappig.

Helemaal feelgood is het niet - er zit ook wel een wat belerend toontje op de achtergrond. Niet dat dat storend wordt, daar zijn het stelletje halvegaren te grappig voor. Wat al eerder gezegd, de film komt eigenlijk pas wat op gang als de kilts tevoorschijn komen - daarvoor is het meer een wat te schraperig sociaal drama. Maar gaan de makkers een keer op stap, dan begint een plezierige flow die je meeneemt in het verhaal. Best spannend ook nog.

Kennelijk is Loach al een tijdje bezig. Nog nooit een film van hem gezien, dit is de eerste die ik zie. Misschien heel voorzichtig nog maar eens eentje proberen - maar niet teveel sociaalkritische drama's - als kind van de jaren-70 heb ik daar m'n buik wel van vol, bedankt. Toch is zo'n film als deze dan wel echt mooi om te zien - echt vakwerk, en een mooi schoolvoorbeeld dat je ook zonder enorme budgetten en bekende acteurs best een fijne en spannende film kan maken. Knap werk.

Onleuk gedoe in een ondramatisch drama.

Williams speelt voor het grootste deel onherkenbaar slecht, vervalt in bekkentrekken en gedoe in plaats van een behoorlijke rol neer te zetten. Wordt weggespeeld eigenlijk door Kunis - die komt tenminste nog over alsof ze haar best aan het doen is.

Het begin heeft zeker nog wel de potentie om wat humor aan op te hangen. Maar de kansen daarvoor worden gemist, en vanaf een kwartiertje of zo slaat het melodrama toe. En wel op een zo flauwe manier dat er niks meer om te lachen valt, en andere emoties wekt het ook niet meer op.

Zonde van je tijd, dit prul.

Vertederende bakvisjes in een simpel maar erg vermakelijk verhaal over de opgroeiende Georgia en haar vriendinnen. Met het gebruikelijke setje motieven van onzekerheid, uiterlijk en vriendjes - waarvan je graag zou willen uitleggen dat dat eigenlijk helemaal niet zo belangrijk is en daarnaast vanzelf allemaal goedkomt, maar waar iedereen toch voor zich uit moet komen. Vooral de hoofdrol van Georgia Groome is erg aardig - of ze dat nou speelt of niet, eens het tijd is voor haar perfecte snog zie je haar ook echt wegzweven. Erg schattig. En dan is de kat Angus er ook nog eens.

Ruimtevaarthorror.

Een wellicht wat realistischer toekomstbeeld dan wat we uit de hoek van de Musketiers te horen krijgen, want die denken dat het gras op Mars groener is dan hier - en platte feiten als ‘er is daar helemaal geen gras’ niet meer lijken te kunnen horen. Toch, even aannemend dat er ooit een kolonisatie op gang zou gaan komen hoewel dat wetenschappelijk gezien best onwaarschijnlijk en onverstandig zou zijn, denk ik dat deze film daar wel een fraai beeld van schetst. Er gaat vanzelf nogal wat mis, en de diepe wanhoop die deze film aan de karakters toeschrijft lijkt me dan best voor de hand te liggen. Geloofwaardiger dan het loze positivisme van de andere partij.

Verder vond ik de film wel een beetje tegenvallen eigenlijk. Ondanks de vrij beperkte speelduur vond ik het langdradig en saai overkomen, en het gespring in de tijd ook wat te veel en overbodig. En dan het einde nog, op zich wel ok dat niet alles uitgekauwd wordt maar er is ook zoiets als je er met de spreekwoordelijke Franse slag vanaf maken.

Bij de acteurs viel Emelie Jonsson goed mee, maar de rest niet echt. Wel viel me op dat er knap gebruik gemaakt is van gewone kantoorgebouwen en hotels als interieur van het dystopische ruimteschip. Alsof we eigenlijk stiekem al in deze toekomst zitten.

Visueel erg fraai - en niet alleen omdat de plaats van handeling grotendeels in of omstreeks een van de meest gezegende plaatsen op aarde is, gewoon een feest van herkenning voor mij - ja, ik ben daar geweest, en ja, het is daar precies zoals je in de film ziet, ergens tussen hardvochtig, passioneel en moeizaam, maar altijd met mooi licht en vaak een blauwe hemel. Maar de beelden zijn dus soms gewoon echt volstrekt geniaal, erg, erg mooi - National Geographic mooi. Jammer wel dat het verhaal wat zwak is en ook niet echt goed uit de verf komt.

Maar er rest nog genoeg, met een overmaat aan blauwe hemel, de witte paarden en de zwarte stieren. Nouja, koeien. Ook dat is wel een wat moeilijk punt in het verhaal eigenlijk, hoe het meiske dan ineens een vechtstier wordt, met alle gedoe over woke van vandaag de dag ontbreekt daar toch iets. Toch, Oulaya Amamra speelt erg fijn, en of ze zelf voor de stieren uitrent of daar nou iets aan getruct is of niet, ze is gewoon stoer. Oh, en de soundtrack. Het is hem niet geloof ik, maar je zou haast denken dat je Manitas zelf hoort.

Mijn voorganger zegt het al heel mooi: een hoe zit het precies-thrillertje met een psychologisch aspect. Maar het werkt wel, en dat komt vooral door de goede cast die met overtuiging aan het spelen is. En ook doordat het mooi in beeld is gebracht. Niks mis mee.

Het einde is dan wel wat teleurstellend. Maar toch een leuk filmpje.

Wat een rommeltje maakt Besson hier van.

Het gespring met de tijd, waardoor het toch elke keer weer net een tikkeltje anders uitpakt, meh. Flauwe boel, voor mij werkt het niet erg. Vertel een verhaal en begin bij het begin, en ga door tot het einde - moeilijker dan dat moet je het niet willen maken. En net zo overdone is het met de kloppartijen - nergens echt geloofwaardig, en net een tikkeltje te, zonder dat dat nou echt nodig geweest was. Is dit nou de man die Leon en Nikita gemaakt heeft? Toch wel lang geleden, en er is toch wel echt iets misgegaan.

Verder weinig te melden eigenlijk. Luss is een mooie meid, en een model neerzetten lukt haar makkelijk - ook als dat model wat bijbaantjes heeft. Zou leuk zijn om haar in een wat betere film te zien. Mirren doet iets wat ze al eens vaker heeft gedaan, maar met een Russisch accentje. En Murphy als de CIA spion, mhhhm. Waren er dan echt geen echte Amerikanen beschikbaar, met een cowboy hoed of zo? Of een Hawaii shirt?

Slap, lui en halfhartig, verder kom ik er niet mee. Jammer.

Een zombiekerstmusical.

Verrassend genoeg werkt het ook nog, ondanks dat ik niks met musicals of kerstfilms heb en de muziek eigenlijk maar net op het randje trek. Maar het is wel een origineel idee, en de hele film zit eigenlijk vol met originele dingen en grollen, de teksten van de liedjes zijn ook leuk en ad rem, de timing is erg sterk, en het leuke frisse bekkie van Anna, pardon Ella Hunt doet ook een hoop goed. Niet dat zij de enige is, de andere rollen zijn ook verdienstelijk tot en met de foute leraar aan toe.

Misschien niet de beste, maar op zeker de leukste kerstfilm die ik zag de afgelopen week of twee - en da's niet mis, die beste was The Holdovers.

Volslagen voorspelbaar uitgekauwd verhaal - als je het gevoel hebt dat je deze film al eerder gezien hebt, kan het ook best een van de andere cliche/genrewerkjes zijn die je gezien hebt. Toch is deze best aardig - er zijn echt slechtere films. En zoals al vaker gezegd, Jordana Brewster heeft best een leuk smoeltje.

Vanuit Hollywood worden we al decennialang overvoerd met films uit het high school genre. Maar voor wie zich afvraagt hoe het daarna verder gaat is het slecht zoeken, terwijl het leven toch nauwelijks afgelopen is als je van de middelbare school komt, en er op dat moment eigenlijk nog helemaal niets vastligt of zelfs maar iets bekend is van wie je bent of wat je later worden wilt, 'als je groot bent'. Als je daar ooit al achter komt.

Die lacune vult deze film dan wel een klein beetje op. Alle voor de hand liggende onderwerpen komen wel langs - relaties die ondertussen werk geworden zijn, spannende ontmoetingen en of je daar wel of niet iets mee wil, ouders en wat je je daar wel of niet van aantrekken moet. De boodschap, als je die er tenminste uit halen kan, blijft wel hetzelfde eigenlijk - je zal, ongeacht hoe moeilijk of nieuw het allemaal lijkt, je eigen weg moeten zien te vinden. En dat is makkelijker als je wat mensen om je heen hebt die je daarbij helpen - daarmee kom ik wel weer wat terug op de basis van de stereotype Hollywood highschool film, maar het is dan ook niet voor niets dat dat genre zo lang stand houdt.

De film zelf is een mengeling van een heleboel dingen voor me - een feest van herkenning in dat ik zo even driekwart van de locaties blindelings herken, maar ook dat ik driekwart van de personages herken - ondanks dat het in mijn tijd in de stad allemaal nog heel erg binair toeging. Misschien is dat uiteindelijk ook allemaal wel helemaal niet zo belangrijk, denk ik dan. Je gaat hoe dan ook altijd gezijk krijgen met welk vriendje of vriendinnetje je kiest, en uit welke hoek dat komt is ook eigenlijk altijd wel een pijnlijke verrassing. Daar is echt niets nieuws mee onder de zon. Zelfs Romeo en Julia hadden het er moeilijk mee, zeg maar.

Hanna van Vliet speelt haar rol in de film leuk en ze is ook passend ontwapenend met de blosjes op haar wangen - al dan niet met dank aan de grime, daar verder geen mening over. Het werkt voor haar karakter, en het past ook prima met hoe ze dat brengt - voor Nederlandse begrippen echt heel fijn gespeeld, en veel beter dan een heleboel bekende namen van de welbekende over het paard getilde BN'ers. Toch is de film zelf wel wat te simpel eigenlijk - als waar ik al mee begon, dit is het antwoord op de stereotype Hollywood high school film, maar dan in Nederland en een paar jaartjes ouder. Maar verder even cliche en mainstream, en daarmee ook nergens echt een uitschieter.

En datzelfde mist evengoed in de andere rollen, in de cinematografie en in de soundtrack. Wel ok, maar nergens echt bijzonder.

De jaren zeventig zoals ik ze me herinner.

De drang naar de eigen vrijheid, naar de eigen ontplooing, zonder daarbij acht te slaan op de impact die dat noodzakelijkerwijs op de omgeving heeft. En de voorspelbare conflicten die dat met zich meebrengt. Een wat verwarde ideologie zonder realisme, zonder consequenties, maar met een hoop slachtoffers.

Gelukkige jaren, daarmee. De ietwat wrange boodschap wordt er duidelijk door. Maar een prettige film is het zeker niet, en een goede eigenlijk ook niet - eerder een nauwelijks te waarderen document van een erg verwarde tijd. Wel mooi in beeld gebracht en goed gespeeld, maar nauwelijks meer dan een door ieder zelf te waarderen tijdsbeeld.

Fijne film.

Het begint meteen met een paar erg mooie beelden, en daar komen er later nog veel meer van - mooie vormgeving, en mooi uitgewerkt. Leuk onwerkelijk en op de rand van teveel, maar wel aan de goede kant daarvan. Mooi gedaan ook dat het met het verhaal leuk mysterieus in elkaar zit. Benieuwd hoe dat in het boek zit - en daar zijn drie delen van, dus wellicht mogen we ook op twee vervolgdelen film hopen. Tot het zover is toch de boeken maar eens lezen, zo nieuwsgierig ben ik er zeker wel naar geworden.

De film heb ik ondertussen voor het gemak maar meteen twee keer gezien al, en al is die tweede kijkbeurt wel wat verhelderend om de kleinere details op z'n plek te krijgen, iets van het mysterie verdwijnt er ook wel van. Niettemin, Natalie Portman en Jennifer Jason Leigh in één film, en nog een goeie ook. Alweer een poosje geleden dat ik JJL zag overigens, maar een leuke sterke vrouwenrol die ze hier neerzet. Net als Portman trouwens, die wel veel meer breedte krijgt en meer mag laten zien - en dat ook er mooi doet ook.

En wellicht het mooiste nog, de manier waarop verhaal, timing, beelden en de soundtrack elkaar aanvullen. Eindelijk weer eens een film met een echte soundtrack die iets toevoegt aan de hele film, in plaats van lukraak wat 70-er en 80-er jaren top 40 te regurgiteren en maar te hopen dat daar een soort feelgood vibe door ontstaat.

Qua vormgeving veel overeenkomsten met Ex Machina, en in de film als geheel eigenlijk ook wel, los van verhaal etc. Dan mag ik hopen dat Garland dat vast weet te houden, want van dit soort film wil ik er nog wel een paar zien.

Lost in translation.

En dat is iets waar ik wel eens vaker wat last van heb met de wat meer arthouse achtige films uit Azie, en dus ook nu weer. Waar op zich het wat onwaarschijnlijke basisgegeven een prima idee voor een verrassend boeiende film geeft... zitten er ook weer zoveel dingen in die ik niet snap. De omgang van onze held met z'n werk - en andersom ook, bijvoorbeeld. Of de gang van zaken tussen vriend en vriendin - geeft ze 'm eerst de bons, nadat hij ook nog even haar ruit ingooit... en in het volgende shot zitten ze gezellig samen op de kade.. Of de wat potsierlijk overkomende rituele manier waarop de surfplanken kennelijk gedragen horen te worden.

Aan de andere kant is het ook wel een heel sterke tour de force om met zo weinig dialoog zoveel te vertellen. In dat opzicht doet de film me behoorlijk denken aan de films van Tati - en in die vergelijking komt ook het woord 'kijkfestijn' weer in me op.

Moeilijk om daar vervolgens een score bij te bedenken. Ik houd het voorlopig even op 3*

Een zwak en gezocht basisgegeven. Maar na het wat saaie eerste halfuurtje begon ik het toch wel een aardige film te vinden - best onderhoudend, af en toe een aardig georchestreerde matpartij ertussen door, en niet al te veel verhaal om bij te moeten opletten. Best eens vermakelijk als je eigenlijk op de bank in slaap dreigt te vallen.

Mooie kille sfeer.

Nouja, niet mooi om in te leven misschien, maar wel mooi uitgewerkt, grafisch aantrekkelijk en leuk doorgevoerd met de getekende callouts in beeld. Het contrast dat met Seyfried gemaakt moet worden had daar dan wel wat inventiever uit mogen spatten eigenlijk.

Owen is op zich goed op zijn plaats maar ook misschien wel wat gemakzuchtig. Net als Seyfried overigens. En het verhaal voelt ook gemakzuchtig en ondapper aan - het einde vond ik echt teleurstellend, dat had echt veel beter gemoeten. Desnoods gewoon door de schaar er een paar minuutjes eerder in te zetten.

Op zich een leuk gegeven, maar het wordt veel te ingewikkeld verteld en er wordt veel te veel bijgesleept. Op een gegeven moment zat ik me af te vragen wanneer ze zouden beginnen over de moord op Kennedy, zo onwaarschijnlijk worden de theorietjes. De structuur - verhaal in verhaal, en dan nog de niet-lineaire tijd waarvan de flashbacks af en toe niet te volgen zijn - is ook volkomen overbodig ingewikkeld gemaakt. Pompeus en grotesk zijn inderdaad wel de goede woorden.

En dat maakt de film kapot. Wat er overblijft is een veel te langdradig gezeur, waarvan de laatste drie kwartier zeker als een eeuwigheid lijken. Met als enige pluspunt wat leuke plaatjes van het middeleeuwse London, en een aardige versie van London Bridge.

The unbearable lightness of being with an oligarch

En dat pakt op zich wel leuk uit, al is de tweede helft wat te lang en stapelen de verwikkelingen zich wat langdradig op. Toch blijft het wel fijn kijken, de balans tussen komedie, ranzigheid en familiegezeur is fraai getroffen - en wellicht is dat ook in grote mate aan Madison’s karakter te danken, want ook daar zit een vergelijkbaar knap getroffen balans in.

Voor zover ik het tussen de regels door begrijp speelt het verhaal in de vroege jaren -00, maar dat komt er wat weinig duidelijk uit dus. Maar zoja dan verklaart dat in ieder geval het ontbreken van verwijzingen naar de oorlog in Oekraine en de sancties tegen Russische oligarchen. Toch eigenlijk wel wat slordig om dat te laten hangen.

Ik herinner me nog wel iets van de oorlog in Angola en de boycot die daar in Nederland om uitgeroepen was. En waar niet iedereen aan meedeed, ook nog - dat is eigenlijk vooral wat me bijgebleven is, de discussies in de Albert Heijn, want Angola-koffie, dat kon echt niet meer. Wel te jong nog toen om er iets van te begrijpen, en wellicht dat me dat ook gewoon niet verteld werd.

Deze film geeft dan het andere uiterste - het verhaal van iemand die er precies middenin terecht komt, en dan verder en verder verwikkeld raakt, en de ene na de andere gebeurtenis doormaakt waarvan je je afvraagt hoe je daar ongeschonden uitkomt - lichamelijk dan, want geestelijk is dat allang een verloren zaak. Bijzonder mooi in de combinatie van originele beelden, ernstig mooie animaties, en foto’s van de echte personen die in het verhaal spelen - afgewisseld met interviews. Daardoor meer dan gemiddeld indringend, en veel persoonlijker dan een ‘gewone’ documentaire of biografie. De keuze voor animatie is wat ongebruikelijk misschien, maar voor dit verhaal wat mij betreft zeker de beste keuze - was het traditioneel verfilmd, dan waren veel scenes waarschijnlijk te schokkend bevonden en afgezwakt, acteurs vinden die zoiets voldoende sterk kunnen neerzetten is ook al vrijwel onmogelijk, en de volledige sfeer van confusao, wanorde en verwarring, was er nooit zo sterk uitgekomen.

En het helpt natuurlijk ook wel dat het verhaal zo over the top en haast ongeloofwaardig is. Geen makkelijk stuk geschiedenis voor Angola, maar wel een erg mooi land - ik zou daar toch graag eens gaan rondkijken.

Twee werelden.

Een mooi geschoten, alternatief en eigen werkje, dat na een matig beginnetje al snel ontaard in een onduidelijk en vooral inhoudsloos gedoe. Daardoor is het geschommel tussen twee werelden niet altijd even geslaagd. Ondanks dat het mysterie hieromtrent al meer wordt ontrafeld, verdwijnt de door het scherm heen sijpelende pijn ietwat naar de achtergrond en verliest daardoor alle kracht. De symboliek is zinloos, er wordt tevergeefs uitstekend geacteerd en de film maakt, ondanks het geforceerde en gemakkelijke eindshot, geen enkele impact.

met welgemeende excuses aan Zinema, wiens recensie ik hier echt grof geweld aandoe.

Sorry, ik kan het echt niet worden met deze film. Ik kan er echt niet uit worden wat er nou toch de bedoeling was van dit beeldverhaal. Met de beste wil houd ik het dan maar op een mislukt experiment.

Een obligaat vervolg, een gepaste 6 jaar na het origineel. Zo ongeveer een kopie van het idee, met een wat minder leuke setting zoals dat hoort voor een vervolg. En in plaats van de mooie Stowe krijgen we nu de vervelende O'Donnell. Nouja, Stowe is er wel eventjes en al bijna even vervelend, maar staat voor het gemak niet eens op de titelrol.

Ongeveer het enige wat de film verder nog te brengen heeft is een geloofwaardige bad guy van Miguel Ferrer - die overigens niet meer onder ons is. Jammer.

Another Woman.

Een van de laatste films in mijn Gene Hackman marathon, en dat is omdat ik er een beetje tegen op zag. Woody Allen ligt me niet, om het maar even heel kort uit te leggen.

Gelukkig valt het mee, wat me in vrijwel al zijn films altijd mateloos irriteert - het hyper zenuwachtige gedoe, de 'dialogen', het muziekje, de oorverdovende spruitjeslucht, Allen zelf - het is hier allemaal afwezig. Wat er overblijft is dan wel een nogal vlakke en depressieverige film met een wat zwaarmoedige boodschap waar ik nou ook niet echt van onder de indruk ben, maar niet onder de indruk is altijd nog een stuk beter dan mateloos geïrriteerd.

Waar het me om ging, de rol van Hackman, die is op zich wel wat klein maar ook wel een van de lichtpunten in de verder wat drabberige vertelling, een van de weinige glimpsjes van hoop in de ondraaglijke donkerheid van het bestaan. Passend eigenlijk, daarmee, hoewel dat onbedoeld is vanzelfsprekend. Nouja, misschien niet die rol, maar toch op zeker wel de casting van Hackman daarvoor.

Een goede film kan ik het overigens nog steeds niet vinden. Allen speelt wel wat erg onbeschaamd leentjebuur bij Bergman, maar komt niet echt in de buurt van de diepte en breedte van de Scandinavische depressiviteit die daar bij hoort. En zo'n banaal onderwerp als ouder worden was misschien ook niet de best denkbare keuze.

De remake is er, maar niet met Cruise en Theron maar met Depp en Jolie en heet The Tourist (2010). Ik vind deze versie beter - maar daar is het ook wel zo'n beetje mee gezegd. Het verhaal is ietsje beter ingevuld in dit origineel, maar nog steeds weinig overtuigend. En de chemie tussen Attal en Marceau is ver te zoeken - net zo ver als die tussen Depp en Jolie.

Voor de gelegenheid van de dodenherdenking maar eens beide films HHhH (2017) en Anthropoid (2016) herzien.

In beide gevallen valt dat nogal rauw op de maag, dat spreekt eigenlijk wel vanzelf. Misschien niet zozeer vanwege de brute geschiedenis en de teleurstellende minder dan happy ending voor de helden van het verhaal, maar vooral vanwege de historische setting, en hoe herkenbaar dat allemaal toch weer is. Het Sudetenland, dat maar even werd ingelijfd door Hitler-Duitsland, want tsja, de meeste mensen die daar woonden waren tenslotte Duitstalig. Waar kennen we dat narratief ook alweer van.

En even herkenbaar is het wel dat de aanstichters van de oorlog er geen enkele moeite mee hebben om over elke denkbare grens heen te gaan in, in, in alles wat ze maar willen bereiken. Elke vorm van menselijkheid gaat zonder pardon overboord, alles wat de beschaving ons in de afgelopen paar duizend jaar gebracht heeft. We leven niet meer in dezelfde tijd, maar in dat opzicht is er toch kennelijk helemaal niets veranderd.

Maar wel een kleine wijziging, in dat ik vroeger Anthropoid (2016) de betere film vond, maar dat is bij deze toch veranderd. Waar de overdaad aan Murphy en Dornan me eerder al tegenstond, is het daarnaast nu ook de net wat te veel aanwezige jongens-met-een-pistool heroiek. Ergens past dat gewoon niet. Overigens past de ontknoping in HHhH (2017) evenmin, want te vaak gewoon fysiek onmogelijk - maar in vergelijking minder vaak wellicht.

En wat me daarbij nog steeds in mijn hoofd speelt is dat ik een paar jaar geleden in Praag was, maar door de drukte in de planning geen kans had om naar deze plaatsen te gaan - met alle gedoe van een normaal bestaan, met een carriere en al. Maar de plaatsen van handeling in dit verhaal verdienen het beslist om een bedevaartsoort te worden, net zoals Santiago - de eerste echte, en de grootste daden van opstand tegen het fascisme tenslotte. Best een eindje lopen, maar misschien moet ik het gewoon eens gaan doen. Of anders op de fiets, of met de trein dan toch.

Maar ik wil er nog steeds erg graag heen, het gezien, gevoeld hebben - daar, waar iemand als eerste echt tegen de verzamelde fascisten zei, tot hier en niet verder. Over mijn lijk. Kom het maar halen.

Al moet ik het hele eind er voor lopen.

Dit is echt geen eenvoudige film om iets over op te schrijven. Wat in ieder geval duidelijk is is dat Gainsbourg en Dafoe onwaarschijnlijk goed aan het acteren zijn. Vooral in het begin van de film spatten ze allebei van het scherm en word je meegenomen in de emoties van het verhaal, vooral Gainsbourg speelt haar verdriet zo sterk dat je het zelf ook voelt.

Dat verhaal dan, dat is wel wat moeilijk te begrijpen - daar ga ik denk ik een paar kijkbeurten voor nodig hebben voordat ik daar verder mee kom. En het is ook wel wat de vraag of er echt een verhaal is om te begrijpen, wat ik hier zogauw even lees zijn soms goede duidingen, maar ze kloppen toch allemaal net niet helemaal lijkt het. En daarbij, ik lees in een interview met Lars von Trier dat hij niet heeft geprobeerd om de film heel logisch te maken.

Beelden en camerawerk zijn ook bijzonder. Een paar beelden zijn echt eng - maar de film staat ook als horror te boek. De beelden in de natuur lijken haast allemaal iets vervreemdends te hebben, en dat wordt ook sterker naar het einde van de film toe denk ik. Maar ook een paar slordigheidjes - bijvoorbeeld de pratende vos vind ik echt heel lelijk gedaan.

Mijn voorlopige conclusie is dat dit zeker wel een overpretentieuze film is, met onduidelijke symboliek, een slordig verhaal, en ook misschien wat teveel bedoeld controversieel. Maar dat wordt wel ruimschoots gecompenseerd door het geniale acteren.

Van dik hout zaagt men balken.

Met de realiteit heeft het allemaal niks te maken, dit gedoetje waarbij de politie zonder na te denken overal op rond knalt en de omstanders als witjes gaan. Hoewel, in de krant lees ik dat de Nederlandse politie zwaardere wapens krijgt - en kennelijk 'gewoon' voor op straat. Misschien voorspelt deze film wel hoe het hier gaat worden...

Tsja. De moraal van een stripverhaal voor lagereschooljeugd. Het komt wel eens over dat de hele maatschappij daarnaar afglijdt. Voor deze film werkt het wel, en niemand hoeft zich er echt voor in te spannen. Met de oude Franse kunst van de politiefilm heeft het maar erg weinig meer uit te staan.

Zieke shit.

Geniaal en voor zover ik het zie volstrekt origineel verhaal, deze zieke variant van het verafgoden van de bekende medeburgers, het glitter- en glamourwereldje waar ook de filmindustrie zo graag onderdeel van is. Heel herkenbaar en dicht genoeg bij de werkelijkheid om best ietwat pijnlijk te zijn.

Mooi strak in de vormgeving, geen concessies aan het concept, en een leuk hardhandig verhaal. Misschien net een tikkeltje traag, maar dat stoort me niet echt. Caleb Landry Jones speelt erg goed, en de ziekigheid straalt hem van z'n bleek afgetrokken bek af. Een groter contrast met Sarah Gadon zie je niet gauw. Malcolm McDowell met een mooi klein rolletje, bijna een cameo.

In het verhaal gelukkig wel de broodnodige twists waardoor het niet alleen bij het op zich al sterke basisgegeven blijft, maar je ook nog eens een keer of wat extra door elkaar geschud wordt. En een mooi einde.

Erg sterk.

Het eerste uur is eigenlijk niet meer dan een erg lange inleiding. Mooie beelden als omlijsting van een bekend verhaal - als je wel eens van Corbijn gehoord hebt tenminste. Daarna wordt het wat indringender, maar wordt ook een duidelijke grens zichtbaar. Corbijn als de monomane fotograaf die verscholen achter zijn camera moeite heeft met de wereld die hij vastlegt. Nogal een cliché, maar ook heel erg herkenbaar - het is het soort emotie die we allemaal in meerdere of mindere mate hebben. Het is de keerzijde van de medaille waarvan we meestal vooral de glimmende kant van het talent zien - en het is ook voor een groot deel juist dat wat dat talent naar buiten laat komen.

Niet dat we daar heel veel van te zien krijgen. Want bij de moeilijkere vragen stokt de discussie. Op zich doet dat niet af aan de documentaire - Corbijn wordt er geen beter mens door als wij met z'n allen inzicht in zijn ziel krijgen. Wel is de titel wat ruimer dan de inhoud.

Ik kan het hier niet mee worden.

Net zoals ik Allen in een gewone film eigenlijk nooit leuk of grappig vind, zo vind ik hem dat hier ook niet. En evenmin komt het verhaal over, of worden de andere rollen sympathiek. De stemmen klinken op de een of andere manier ook te weinig zoals hun sprekers normaal klinken, zelfs de stem van Gene Hackman komt niet op me over. En erger nog, de stijl van de animatie ligt me ook absoluut niet. Het is nog niet eens zozeer dat de techniek nogal achterhaald is, het is gewoon dat ik de beelden, vormen, kleuren eigenlijk allemaal gewoon butt ugly vind.

In mijn missie om alle films waar Hackman aan meegewerkt heeft is het weer een vinkje. Maar niet een die ik me met plezier herinneren ga. Als uberhaupt al.