Opinions

Volslagen voorspelbaar uitgekauwd verhaal - als je het gevoel hebt dat je deze film al eerder gezien hebt, kan het ook best een van de andere cliche/genrewerkjes zijn die je gezien hebt. Toch is deze best aardig - er zijn echt slechtere films. En zoals al vaker gezegd, Jordana Brewster heeft best een leuk smoeltje.

Vanuit Hollywood worden we al decennialang overvoerd met films uit het high school genre. Maar voor wie zich afvraagt hoe het daarna verder gaat is het slecht zoeken, terwijl het leven toch nauwelijks afgelopen is als je van de middelbare school komt, en er op dat moment eigenlijk nog helemaal niets vastligt of zelfs maar iets bekend is van wie je bent of wat je later worden wilt, 'als je groot bent'. Als je daar ooit al achter komt.

Die lacune vult deze film dan wel een klein beetje op. Alle voor de hand liggende onderwerpen komen wel langs - relaties die ondertussen werk geworden zijn, spannende ontmoetingen en of je daar wel of niet iets mee wil, ouders en wat je je daar wel of niet van aantrekken moet. De boodschap, als je die er tenminste uit halen kan, blijft wel hetzelfde eigenlijk - je zal, ongeacht hoe moeilijk of nieuw het allemaal lijkt, je eigen weg moeten zien te vinden. En dat is makkelijker als je wat mensen om je heen hebt die je daarbij helpen - daarmee kom ik wel weer wat terug op de basis van de stereotype Hollywood highschool film, maar het is dan ook niet voor niets dat dat genre zo lang stand houdt.

De film zelf is een mengeling van een heleboel dingen voor me - een feest van herkenning in dat ik zo even driekwart van de locaties blindelings herken, maar ook dat ik driekwart van de personages herken - ondanks dat het in mijn tijd in de stad allemaal nog heel erg binair toeging. Misschien is dat uiteindelijk ook allemaal wel helemaal niet zo belangrijk, denk ik dan. Je gaat hoe dan ook altijd gezijk krijgen met welk vriendje of vriendinnetje je kiest, en uit welke hoek dat komt is ook eigenlijk altijd wel een pijnlijke verrassing. Daar is echt niets nieuws mee onder de zon. Zelfs Romeo en Julia hadden het er moeilijk mee, zeg maar.

Hanna van Vliet speelt haar rol in de film leuk en ze is ook passend ontwapenend met de blosjes op haar wangen - al dan niet met dank aan de grime, daar verder geen mening over. Het werkt voor haar karakter, en het past ook prima met hoe ze dat brengt - voor Nederlandse begrippen echt heel fijn gespeeld, en veel beter dan een heleboel bekende namen van de welbekende over het paard getilde BN'ers. Toch is de film zelf wel wat te simpel eigenlijk - als waar ik al mee begon, dit is het antwoord op de stereotype Hollywood high school film, maar dan in Nederland en een paar jaartjes ouder. Maar verder even cliche en mainstream, en daarmee ook nergens echt een uitschieter.

En datzelfde mist evengoed in de andere rollen, in de cinematografie en in de soundtrack. Wel ok, maar nergens echt bijzonder.

De jaren zeventig zoals ik ze me herinner.

De drang naar de eigen vrijheid, naar de eigen ontplooing, zonder daarbij acht te slaan op de impact die dat noodzakelijkerwijs op de omgeving heeft. En de voorspelbare conflicten die dat met zich meebrengt. Een wat verwarde ideologie zonder realisme, zonder consequenties, maar met een hoop slachtoffers.

Gelukkige jaren, daarmee. De ietwat wrange boodschap wordt er duidelijk door. Maar een prettige film is het zeker niet, en een goede eigenlijk ook niet - eerder een nauwelijks te waarderen document van een erg verwarde tijd. Wel mooi in beeld gebracht en goed gespeeld, maar nauwelijks meer dan een door ieder zelf te waarderen tijdsbeeld.

Fijne film.

Het begint meteen met een paar erg mooie beelden, en daar komen er later nog veel meer van - mooie vormgeving, en mooi uitgewerkt. Leuk onwerkelijk en op de rand van teveel, maar wel aan de goede kant daarvan. Mooi gedaan ook dat het met het verhaal leuk mysterieus in elkaar zit. Benieuwd hoe dat in het boek zit - en daar zijn drie delen van, dus wellicht mogen we ook op twee vervolgdelen film hopen. Tot het zover is toch de boeken maar eens lezen, zo nieuwsgierig ben ik er zeker wel naar geworden.

De film heb ik ondertussen voor het gemak maar meteen twee keer gezien al, en al is die tweede kijkbeurt wel wat verhelderend om de kleinere details op z'n plek te krijgen, iets van het mysterie verdwijnt er ook wel van. Niettemin, Natalie Portman en Jennifer Jason Leigh in één film, en nog een goeie ook. Alweer een poosje geleden dat ik JJL zag overigens, maar een leuke sterke vrouwenrol die ze hier neerzet. Net als Portman trouwens, die wel veel meer breedte krijgt en meer mag laten zien - en dat ook er mooi doet ook.

En wellicht het mooiste nog, de manier waarop verhaal, timing, beelden en de soundtrack elkaar aanvullen. Eindelijk weer eens een film met een echte soundtrack die iets toevoegt aan de hele film, in plaats van lukraak wat 70-er en 80-er jaren top 40 te regurgiteren en maar te hopen dat daar een soort feelgood vibe door ontstaat.

Qua vormgeving veel overeenkomsten met Ex Machina, en in de film als geheel eigenlijk ook wel, los van verhaal etc. Dan mag ik hopen dat Garland dat vast weet te houden, want van dit soort film wil ik er nog wel een paar zien.

Lost in translation.

En dat is iets waar ik wel eens vaker wat last van heb met de wat meer arthouse achtige films uit Azie, en dus ook nu weer. Waar op zich het wat onwaarschijnlijke basisgegeven een prima idee voor een verrassend boeiende film geeft... zitten er ook weer zoveel dingen in die ik niet snap. De omgang van onze held met z'n werk - en andersom ook, bijvoorbeeld. Of de gang van zaken tussen vriend en vriendin - geeft ze 'm eerst de bons, nadat hij ook nog even haar ruit ingooit... en in het volgende shot zitten ze gezellig samen op de kade.. Of de wat potsierlijk overkomende rituele manier waarop de surfplanken kennelijk gedragen horen te worden.

Aan de andere kant is het ook wel een heel sterke tour de force om met zo weinig dialoog zoveel te vertellen. In dat opzicht doet de film me behoorlijk denken aan de films van Tati - en in die vergelijking komt ook het woord 'kijkfestijn' weer in me op.

Moeilijk om daar vervolgens een score bij te bedenken. Ik houd het voorlopig even op 3*

Een zwak en gezocht basisgegeven. Maar na het wat saaie eerste halfuurtje begon ik het toch wel een aardige film te vinden - best onderhoudend, af en toe een aardig georchestreerde matpartij ertussen door, en niet al te veel verhaal om bij te moeten opletten. Best eens vermakelijk als je eigenlijk op de bank in slaap dreigt te vallen.

Mooie kille sfeer.

Nouja, niet mooi om in te leven misschien, maar wel mooi uitgewerkt, grafisch aantrekkelijk en leuk doorgevoerd met de getekende callouts in beeld. Het contrast dat met Seyfried gemaakt moet worden had daar dan wel wat inventiever uit mogen spatten eigenlijk.

Owen is op zich goed op zijn plaats maar ook misschien wel wat gemakzuchtig. Net als Seyfried overigens. En het verhaal voelt ook gemakzuchtig en ondapper aan - het einde vond ik echt teleurstellend, dat had echt veel beter gemoeten. Desnoods gewoon door de schaar er een paar minuutjes eerder in te zetten.

Op zich een leuk gegeven, maar het wordt veel te ingewikkeld verteld en er wordt veel te veel bijgesleept. Op een gegeven moment zat ik me af te vragen wanneer ze zouden beginnen over de moord op Kennedy, zo onwaarschijnlijk worden de theorietjes. De structuur - verhaal in verhaal, en dan nog de niet-lineaire tijd waarvan de flashbacks af en toe niet te volgen zijn - is ook volkomen overbodig ingewikkeld gemaakt. Pompeus en grotesk zijn inderdaad wel de goede woorden.

En dat maakt de film kapot. Wat er overblijft is een veel te langdradig gezeur, waarvan de laatste drie kwartier zeker als een eeuwigheid lijken. Met als enige pluspunt wat leuke plaatjes van het middeleeuwse London, en een aardige versie van London Bridge.

The unbearable lightness of being with an oligarch

En dat pakt op zich wel leuk uit, al is de tweede helft wat te lang en stapelen de verwikkelingen zich wat langdradig op. Toch blijft het wel fijn kijken, de balans tussen komedie, ranzigheid en familiegezeur is fraai getroffen - en wellicht is dat ook in grote mate aan Madison’s karakter te danken, want ook daar zit een vergelijkbaar knap getroffen balans in.

Voor zover ik het tussen de regels door begrijp speelt het verhaal in de vroege jaren -00, maar dat komt er wat weinig duidelijk uit dus. Maar zoja dan verklaart dat in ieder geval het ontbreken van verwijzingen naar de oorlog in Oekraine en de sancties tegen Russische oligarchen. Toch eigenlijk wel wat slordig om dat te laten hangen.

Ik herinner me nog wel iets van de oorlog in Angola en de boycot die daar in Nederland om uitgeroepen was. En waar niet iedereen aan meedeed, ook nog - dat is eigenlijk vooral wat me bijgebleven is, de discussies in de Albert Heijn, want Angola-koffie, dat kon echt niet meer. Wel te jong nog toen om er iets van te begrijpen, en wellicht dat me dat ook gewoon niet verteld werd.

Deze film geeft dan het andere uiterste - het verhaal van iemand die er precies middenin terecht komt, en dan verder en verder verwikkeld raakt, en de ene na de andere gebeurtenis doormaakt waarvan je je afvraagt hoe je daar ongeschonden uitkomt - lichamelijk dan, want geestelijk is dat allang een verloren zaak. Bijzonder mooi in de combinatie van originele beelden, ernstig mooie animaties, en foto’s van de echte personen die in het verhaal spelen - afgewisseld met interviews. Daardoor meer dan gemiddeld indringend, en veel persoonlijker dan een ‘gewone’ documentaire of biografie. De keuze voor animatie is wat ongebruikelijk misschien, maar voor dit verhaal wat mij betreft zeker de beste keuze - was het traditioneel verfilmd, dan waren veel scenes waarschijnlijk te schokkend bevonden en afgezwakt, acteurs vinden die zoiets voldoende sterk kunnen neerzetten is ook al vrijwel onmogelijk, en de volledige sfeer van confusao, wanorde en verwarring, was er nooit zo sterk uitgekomen.

En het helpt natuurlijk ook wel dat het verhaal zo over the top en haast ongeloofwaardig is. Geen makkelijk stuk geschiedenis voor Angola, maar wel een erg mooi land - ik zou daar toch graag eens gaan rondkijken.

Twee werelden.

Een mooi geschoten, alternatief en eigen werkje, dat na een matig beginnetje al snel ontaard in een onduidelijk en vooral inhoudsloos gedoe. Daardoor is het geschommel tussen twee werelden niet altijd even geslaagd. Ondanks dat het mysterie hieromtrent al meer wordt ontrafeld, verdwijnt de door het scherm heen sijpelende pijn ietwat naar de achtergrond en verliest daardoor alle kracht. De symboliek is zinloos, er wordt tevergeefs uitstekend geacteerd en de film maakt, ondanks het geforceerde en gemakkelijke eindshot, geen enkele impact.

met welgemeende excuses aan Zinema, wiens recensie ik hier echt grof geweld aandoe.

Sorry, ik kan het echt niet worden met deze film. Ik kan er echt niet uit worden wat er nou toch de bedoeling was van dit beeldverhaal. Met de beste wil houd ik het dan maar op een mislukt experiment.

Een obligaat vervolg, een gepaste 6 jaar na het origineel. Zo ongeveer een kopie van het idee, met een wat minder leuke setting zoals dat hoort voor een vervolg. En in plaats van de mooie Stowe krijgen we nu de vervelende O'Donnell. Nouja, Stowe is er wel eventjes en al bijna even vervelend, maar staat voor het gemak niet eens op de titelrol.

Ongeveer het enige wat de film verder nog te brengen heeft is een geloofwaardige bad guy van Miguel Ferrer - die overigens niet meer onder ons is. Jammer.

Another Woman.

Een van de laatste films in mijn Gene Hackman marathon, en dat is omdat ik er een beetje tegen op zag. Woody Allen ligt me niet, om het maar even heel kort uit te leggen.

Gelukkig valt het mee, wat me in vrijwel al zijn films altijd mateloos irriteert - het hyper zenuwachtige gedoe, de 'dialogen', het muziekje, de oorverdovende spruitjeslucht, Allen zelf - het is hier allemaal afwezig. Wat er overblijft is dan wel een nogal vlakke en depressieverige film met een wat zwaarmoedige boodschap waar ik nou ook niet echt van onder de indruk ben, maar niet onder de indruk is altijd nog een stuk beter dan mateloos geïrriteerd.

Waar het me om ging, de rol van Hackman, die is op zich wel wat klein maar ook wel een van de lichtpunten in de verder wat drabberige vertelling, een van de weinige glimpsjes van hoop in de ondraaglijke donkerheid van het bestaan. Passend eigenlijk, daarmee, hoewel dat onbedoeld is vanzelfsprekend. Nouja, misschien niet die rol, maar toch op zeker wel de casting van Hackman daarvoor.

Een goede film kan ik het overigens nog steeds niet vinden. Allen speelt wel wat erg onbeschaamd leentjebuur bij Bergman, maar komt niet echt in de buurt van de diepte en breedte van de Scandinavische depressiviteit die daar bij hoort. En zo'n banaal onderwerp als ouder worden was misschien ook niet de best denkbare keuze.

De remake is er, maar niet met Cruise en Theron maar met Depp en Jolie en heet The Tourist (2010). Ik vind deze versie beter - maar daar is het ook wel zo'n beetje mee gezegd. Het verhaal is ietsje beter ingevuld in dit origineel, maar nog steeds weinig overtuigend. En de chemie tussen Attal en Marceau is ver te zoeken - net zo ver als die tussen Depp en Jolie.

Voor de gelegenheid van de dodenherdenking maar eens beide films HHhH (2017) en Anthropoid (2016) herzien.

In beide gevallen valt dat nogal rauw op de maag, dat spreekt eigenlijk wel vanzelf. Misschien niet zozeer vanwege de brute geschiedenis en de teleurstellende minder dan happy ending voor de helden van het verhaal, maar vooral vanwege de historische setting, en hoe herkenbaar dat allemaal toch weer is. Het Sudetenland, dat maar even werd ingelijfd door Hitler-Duitsland, want tsja, de meeste mensen die daar woonden waren tenslotte Duitstalig. Waar kennen we dat narratief ook alweer van.

En even herkenbaar is het wel dat de aanstichters van de oorlog er geen enkele moeite mee hebben om over elke denkbare grens heen te gaan in, in, in alles wat ze maar willen bereiken. Elke vorm van menselijkheid gaat zonder pardon overboord, alles wat de beschaving ons in de afgelopen paar duizend jaar gebracht heeft. We leven niet meer in dezelfde tijd, maar in dat opzicht is er toch kennelijk helemaal niets veranderd.

Maar wel een kleine wijziging, in dat ik vroeger Anthropoid (2016) de betere film vond, maar dat is bij deze toch veranderd. Waar de overdaad aan Murphy en Dornan me eerder al tegenstond, is het daarnaast nu ook de net wat te veel aanwezige jongens-met-een-pistool heroiek. Ergens past dat gewoon niet. Overigens past de ontknoping in HHhH (2017) evenmin, want te vaak gewoon fysiek onmogelijk - maar in vergelijking minder vaak wellicht.

En wat me daarbij nog steeds in mijn hoofd speelt is dat ik een paar jaar geleden in Praag was, maar door de drukte in de planning geen kans had om naar deze plaatsen te gaan - met alle gedoe van een normaal bestaan, met een carriere en al. Maar de plaatsen van handeling in dit verhaal verdienen het beslist om een bedevaartsoort te worden, net zoals Santiago - de eerste echte, en de grootste daden van opstand tegen het fascisme tenslotte. Best een eindje lopen, maar misschien moet ik het gewoon eens gaan doen. Of anders op de fiets, of met de trein dan toch.

Maar ik wil er nog steeds erg graag heen, het gezien, gevoeld hebben - daar, waar iemand als eerste echt tegen de verzamelde fascisten zei, tot hier en niet verder. Over mijn lijk. Kom het maar halen.

Al moet ik het hele eind er voor lopen.

Dit is echt geen eenvoudige film om iets over op te schrijven. Wat in ieder geval duidelijk is is dat Gainsbourg en Dafoe onwaarschijnlijk goed aan het acteren zijn. Vooral in het begin van de film spatten ze allebei van het scherm en word je meegenomen in de emoties van het verhaal, vooral Gainsbourg speelt haar verdriet zo sterk dat je het zelf ook voelt.

Dat verhaal dan, dat is wel wat moeilijk te begrijpen - daar ga ik denk ik een paar kijkbeurten voor nodig hebben voordat ik daar verder mee kom. En het is ook wel wat de vraag of er echt een verhaal is om te begrijpen, wat ik hier zogauw even lees zijn soms goede duidingen, maar ze kloppen toch allemaal net niet helemaal lijkt het. En daarbij, ik lees in een interview met Lars von Trier dat hij niet heeft geprobeerd om de film heel logisch te maken.

Beelden en camerawerk zijn ook bijzonder. Een paar beelden zijn echt eng - maar de film staat ook als horror te boek. De beelden in de natuur lijken haast allemaal iets vervreemdends te hebben, en dat wordt ook sterker naar het einde van de film toe denk ik. Maar ook een paar slordigheidjes - bijvoorbeeld de pratende vos vind ik echt heel lelijk gedaan.

Mijn voorlopige conclusie is dat dit zeker wel een overpretentieuze film is, met onduidelijke symboliek, een slordig verhaal, en ook misschien wat teveel bedoeld controversieel. Maar dat wordt wel ruimschoots gecompenseerd door het geniale acteren.

Van dik hout zaagt men balken.

Met de realiteit heeft het allemaal niks te maken, dit gedoetje waarbij de politie zonder na te denken overal op rond knalt en de omstanders als witjes gaan. Hoewel, in de krant lees ik dat de Nederlandse politie zwaardere wapens krijgt - en kennelijk 'gewoon' voor op straat. Misschien voorspelt deze film wel hoe het hier gaat worden...

Tsja. De moraal van een stripverhaal voor lagereschooljeugd. Het komt wel eens over dat de hele maatschappij daarnaar afglijdt. Voor deze film werkt het wel, en niemand hoeft zich er echt voor in te spannen. Met de oude Franse kunst van de politiefilm heeft het maar erg weinig meer uit te staan.

Zieke shit.

Geniaal en voor zover ik het zie volstrekt origineel verhaal, deze zieke variant van het verafgoden van de bekende medeburgers, het glitter- en glamourwereldje waar ook de filmindustrie zo graag onderdeel van is. Heel herkenbaar en dicht genoeg bij de werkelijkheid om best ietwat pijnlijk te zijn.

Mooi strak in de vormgeving, geen concessies aan het concept, en een leuk hardhandig verhaal. Misschien net een tikkeltje traag, maar dat stoort me niet echt. Caleb Landry Jones speelt erg goed, en de ziekigheid straalt hem van z'n bleek afgetrokken bek af. Een groter contrast met Sarah Gadon zie je niet gauw. Malcolm McDowell met een mooi klein rolletje, bijna een cameo.

In het verhaal gelukkig wel de broodnodige twists waardoor het niet alleen bij het op zich al sterke basisgegeven blijft, maar je ook nog eens een keer of wat extra door elkaar geschud wordt. En een mooi einde.

Erg sterk.

Het eerste uur is eigenlijk niet meer dan een erg lange inleiding. Mooie beelden als omlijsting van een bekend verhaal - als je wel eens van Corbijn gehoord hebt tenminste. Daarna wordt het wat indringender, maar wordt ook een duidelijke grens zichtbaar. Corbijn als de monomane fotograaf die verscholen achter zijn camera moeite heeft met de wereld die hij vastlegt. Nogal een cliché, maar ook heel erg herkenbaar - het is het soort emotie die we allemaal in meerdere of mindere mate hebben. Het is de keerzijde van de medaille waarvan we meestal vooral de glimmende kant van het talent zien - en het is ook voor een groot deel juist dat wat dat talent naar buiten laat komen.

Niet dat we daar heel veel van te zien krijgen. Want bij de moeilijkere vragen stokt de discussie. Op zich doet dat niet af aan de documentaire - Corbijn wordt er geen beter mens door als wij met z'n allen inzicht in zijn ziel krijgen. Wel is de titel wat ruimer dan de inhoud.

Ik kan het hier niet mee worden.

Net zoals ik Allen in een gewone film eigenlijk nooit leuk of grappig vind, zo vind ik hem dat hier ook niet. En evenmin komt het verhaal over, of worden de andere rollen sympathiek. De stemmen klinken op de een of andere manier ook te weinig zoals hun sprekers normaal klinken, zelfs de stem van Gene Hackman komt niet op me over. En erger nog, de stijl van de animatie ligt me ook absoluut niet. Het is nog niet eens zozeer dat de techniek nogal achterhaald is, het is gewoon dat ik de beelden, vormen, kleuren eigenlijk allemaal gewoon butt ugly vind.

In mijn missie om alle films waar Hackman aan meegewerkt heeft is het weer een vinkje. Maar niet een die ik me met plezier herinneren ga. Als uberhaupt al.

Erg traag is het zeker, maar voorspelbaar kon ik het dan weer niet echt vinden - tenminste, die draai in het plot had ik niet zien aankomen. Hoe onze vriend Bean daar op reageert en hoe dat verder verloopt was dan wel weer wat makkelijk - zoals de hele film eigenlijk een beetje naar het onafwendbare einde dobbert. En dat het geloof er uiteindelijk bijgesleept wordt vond ik ook weer niet zo sterk, hoewel er in het genre - 'verloren schaap vindt de heer' - toch ook heel veel slechtere films zijn.

Sean Bean heeft een hoofdrol te pakken, en doet dat niet onaardig - in aanmerking genomen dat hij nogal een B-list acteur is, met meestal vrij kleine bijrolletjes. De rest maakt weinig indruk.

Not in circles! It’s not a magic lamp!

De film is leuker dan ik verwacht had - de grappen zijn wel een beetje erg flauw en voorspelbaar maar de timing is gewoon goed. Net zoals het idee om het verhaal op te hangen aan Much Ado about Nothing enorm afgezaagd is, maar het wel werkt. Het helpt ook wel dat er een leuke cast bijeen geschraapt is - Hurd, Brown in leuke bijrolletjes, en zelfs Sweeney is goed bezig en loopt er af en toe fraai bij in haar dunne jurkjes en zonnige zwempakjes. Jammer wel van Powell met zijn paardenkop, ik zie het er echt niet aan af. Veel kritiek op Gata hier, maar hem vond ik niet irriteren.

En nog een verrassing aan het einde. Als je dan zonodig crazy credits moet doen, dan is dit wel zo’n beetje de enige manier.

Afgelopen week twee 'oude' oorlogsfilms herzien. Das Boot en deze.

Das Boot viel me een klein beetje tegen. Net wat minder sterk dan in mijn herinnering. Apocalypse Now daarentegen lijkt met het verstrijken van de tijd alleen maar sterker te worden. Cinematografie en geluid zijn perfect en versterken elkaar, het verhaal bouwt een perfecte climax op - inclusief de veelbesproken scenes op de plantage, die mij dan weer erg goed bevallen. Zo ongeveer de enige film die een zinvol gebruik maakt van een voice-over, maar ook erg sterke dialogen en citaten die vrijwel iedereen herkent. De acteurs zijn zonder enige uitzondering perfect, niemand laat ook maar het kleinste steekje vallen - en hoeveel acteurs lopen er wel niet rond in deze film, en hoeveel daarvan hebben hun bekendheid in belangrijke mate aan het succes van deze film te danken.

Het verhaal is, zoals ik er tegenaan kijk, een ruim drie uur durende aanklacht tegen de waanzin van de oorlog. Niet precies waar gebeurd, maar wel uitermate realistisch - een metafoor meer dan historie. Een bad trip die in de hel eindigt - en daarbij zowel subtiel als lomp ondersteund door visuele symboliek. Toch schijnen er mensen te zijn die er oorlogsverheerlijking aan toeschrijven - het is me een raadsel hoe, eigenlijk.

Een icoon van de tijd, en een film die nu nauwelijks meer gemaakt kan worden - het soort ideologie en de vrije hand voor de regisseur om die uit te beelden met een enorm budget achter de hand is nu nauwelijks meer denkbaar. We moeten het nu doen met commercieel verantwoorde films waarin de risico's worden beheerst door grootschalig CGI toe te passen. Jammer eigenlijk, in meerdere opzichten - de cinematografie van deze film toont duidelijk aan dat CGI eigenlijk niet zoveel gebracht heeft.

Knap.

Of het verhaal in de context van de Maya klopt is niet heel zeker - behalve al dat Gibson hier en daar wel een korte afslag neemt om de film te laten werken, is er gewoon ook een heleboel niet echt bekend. Maar indrukwekkend is de film evengoed, en buiten dat verdient het al lof dat de juiste taal wordt gesproken en dat iedereen zo nietsontziend is gepierced en getattood. Youngblood schittert met zijn expressie, je hoeft de ondertitels nauwelijks te lezen om te begrijpen wat er in hem omgaat.

En ja, wat vind ik er dan van. Indrukwekkend eerder dan goed, geloof ik. Maar dat heb ik wel vaker met films en verhalen uit de prehistorie, op een of andere manier staat het kennelijk te ver van me af.

Supermooie documentaire met alleen maar origineel beeld en geluid, en dat is ofwel knap gerestaureerd of er wordt listig gebruik van gemaakt waardoor de gebreken niet opvallen. Erg mooi gedaan, en het volstrekte gebrek aan een hedendaagse uitleggerige voiceover - of nog erger, een talking head - is een perfecte keuze. Daardoor misschien wel iets minder toegankelijk voor de oningewijden, maar een genot voor de apollonerds. En ja, daar ben ik er geloof ik wel een van. Het blijft toch een absurd mooi project, een monument van een tijdperk waarin er geen grenzen leken te zijn aan wat er kon. Mijlenver verwijderd van de onberaden en onzinnige plannen van nu.

Een wat standaard aanvoelend Ron Howard en Tom Hanks vehikel.

Het verhaal van Apollo 13 is natuurlijk ijzersterk, en hoewel iedereen nog wel weet hoe het afgelopen is blijft het toch wel wat spannend. Maar ook wel wat afstandelijk en abstract, eigenlijk - er had wel wat meer aan de kijker overgelaten mogen worden, de problemen worden te uitvoerig aangekondigd en uitgelegd, en even later jawel is het zover. Wat ook teveel ontbreekt is de sfeer in het ruimteschip, de beklemmendheid van de situatie komt maar nauwelijks over. Ook vond ik de scenes waarbij het kreupele ruimteschip koerscorrecties uitvoert wat al te overdreven.

Voor het gebeuren op de grond is veel aandacht. Aan de ene kant is dat wel leuk, maar het leidt ook wel wat veel af - en hoe relevant is het voor het verhaal eigenlijk dat de moeder van Lovell door Armstrong en Aldrin werd afgeleid van de uitzending op de televisie. Je kan ook teveel willen vertellen.

De special effects waren voor 1995 al niet al te best - dat kon toen echt al wel wat beter, dacht ik toch - maar voor nu zijn ze wel lachwekkend slecht, de beelden van de opstijgende raket zijn behoorlijk triest. Jammer - had dan liever de historische beelden gebruikt.

Apolloregurgitatie.

De belofte dat deze doc een 'nieuw licht' werpt is loos, er komt daadwerkelijk niets uit wat niet al talloze keren verteld en uitgelegd is. Het is wel een aardige samenvatting, maar daar zijn er meer van, en met mooiere beelden soms ook. Daar schiet me bijvoorbeeld even iets als Last to the Moon (2014) te binnen. Veel leuker, mooier en informatiever dan deze.

Leo heeft een goed punt - Madeleine lijkt teveel op The Joker. Visueel is dat misschien wel de enige misser, want het is fijn plaatjes kijken. Meer dan dat is het eigenlijk niet, ik kreeg halverwege het idee in m'n hoofd dat dit een goeie film zou zijn om te kijken als je eigenlijk net iets te veel op hebt om nog een verhaal te kunnen volgen. De uitsmijter op een filmavond, zeg maar - dan is het ook niet zo erg als je halverwege in slaap valt.

Wat af en toe irriteert is de flashbacks van wat we al weten, dat sommige dingen nogal uitleggerig twee of meer keer langskomen, al dan niet door verschillende personen voorgelezen worden. Voor de historici is het misschien wat interessanter, je krijgt netjes uitgelegd hoe het in een Franse hoerenkast toeging, met alle details die daar bij horen. Dat is dan inderdaad de vergankelijkheid die Leo ook noemt.

Grappig.

Weinig pretenties, en dat heeft altijd het voordeel dat het vooral mee kan vallen. En dat lukt ook, want wat we te zien krijgen is een vlotte grappige film met ietwat geloofwaardige karakters die van de ene ongeloofwaardige situatie in de andere vallen. En vooral met veel vaart. Zo denderen we naar de ontknoping toe, die niet helemaal onvoorzienbaar is maar toch ook wel weer een kleine verrassing oplevert. Met de ene na de andere ontwikkeling krijg je geen tijd om over de ongeloofwaardigheid van het verhaal na te denken, en da's maar goed ook. Jammer wel van de scene in de lift - dat is al een uitgekauwd idee dat echt vermeden had moeten worden.

Hannah Hoekstra speelt hartstikke goed, de rest doet z'n ding. Daar ligt het echt niet aan. Het is iets anders, iets in de vaart van het verhaal, de ondiepte van de karakters, en de stupiditeit van het scenario waar het geheel een soort Flodder-achtig Nederlandse-televisiefilm geur krijgt. Best jammer eigenlijk. Maar misschien is dat de keerzijde van de medaille van het begin met weinig pretenties.

Ohja en de app als second screen heb ik niet gebruikt, en ik zit daar ook absoluut niet op te wachten. Past ook totaal niet bij een medium als film, sorry - als er al een second screen is dan is dat iets wat ik zelf zoeken wil, omdat de film me aanzet tot denken, nieuwsgierig maakt over hoe het nou echt zit. Maar da's niet wat de media ons willen aanpraten - de hele term is uitgevonden door de ouderwetse televisiemedia die nog de arrogantie hebben om te denken dat zijzelf het eerste scherm leveren. Die tijd is echt voorbij.

Wicker Park en L'Appartement. Remake en origineel, en het leek me wel eens leuk om ze beide achterelkaar te herzien.

Wicker Park is de uitzondering van de regel: een remake die beter is. Want dat is ontegenzeglijk zo: de soundtrack is veel beter, de beelden zijn mooier, de locaties zijn frisser, het verhaal is beter uitgewerkt, Josh Hartnett is veel beter op zijn plek dan Vincent Cassel, en Diane Kruger wint het bij mij van Monica Bellucci - ook qua acteren in deze film. Er is eigenlijk maar een punt waarop het origineel beter scoort dan de remake, en dat is Romane Bohringer die veel beter gecast is, een veel meer toepasselijke uitstraling heeft dan het wat bravige tutje dat Rose Byrne neerzet. De eerste scene in het appartement van L'Appartement is ook beter, en dat komt vooral daardoor - hoewel het appartement zelf in het origineel ook erg mooi is.

Beide films lijken in een behoorlijk aantal opzichten echt sprekend op elkaar - het storybook is overduidelijk herbruikt. Maar het verhaal is wel degelijk op punten essentieel verschillend geworden, en ook dat vind ik meestal in het voordeel van de remake uitpakken. Net ietsje minder verklarend dan het origineel, ietsje meer mysterie, ietsje dapperder. Dat is dan weer niet zo bij het einde - net wat flauw. Maar het origineel maakt daar dan weer een ongeloofwaardig potje van.

Allebei best leuke films, intrigerend en cinematografisch mooi. Maar de remake vind ik toch duidelijk een tikkie beter. Het kan dus wel.