Opinions

Traag.

Verder een niet onaardige film die wil uitdiepen hoe een wat sentimenteel pubermeisje blijft hangen in haar eerste liefde. Best herkenbaar, volgens mij. En ook wel vertederend - totdat je te binnen schiet dat Camille niet de hele film door 15 is. Wat bij die vertedering nog wel wat versterkt is dat Lola Créton me nogal aan Anne Frank doet denken. Ongetwijfeld komt dat omdat ik van de week naar een tentoonstelling van foto's van weggevoerde kinderen ben geweest. Dat maakt de film natuurlijk niet beter, maar het zet me nog wel steeds aan het denken.

Qua acteren, ik vind dat de drie hoofdrollen best goed neergezet worden. Camille is misschien wel wat veel een tuttig nufje, maar ze wordt wel goed gespeeld, en dat geldt voor Sullivan en Lorenz zeker ook. Niks mis mee, vind ik.

Maar dat de film traag en langdradig is is zonder meer waar. Het kabbelt ook wel wat voort, zonder echte hoogtepunten of uitschieters. Misschien past dat wel goed bij het onderwerp en de manier waarop het verhaal verteld wordt - en hoe het tot het einde gaat. Beetje sentimenteel en zeurderig, dat wel.

Komt wat langzaam op gang en het begin is erg flauw, maar het wordt na een kwartiertje wel wat leuker. Met een paar echt geslaagde grappen er in, maar eigenlijk wat weinig om het echt tot een leuke comedy te maken. En de romantiek komt bij mij niet echt aan.

Matig.

Een vroege film met de mooie Béart, en ook met de nog jonge Autueil, met wat tegenspel van Jean-Pierre Marielle en Sophie Barjac. What's not to like. Nouja, bijvoorbeeld dat het een nogal erg simpele dobberfilm is die na een niet al te lange speelduur tot de onvermijdelijke conclusie komt - en waarbij de berenklem op de poster toch niet echt tot uiting komt. Niet letterlijk, en ook niet figuurlijk.

Als tijdsbeeld, als freeze-frame van de state of art van de Franse cinema in die tijd, mwah, ja, wel ok. Béart op haar mooist, echt waaouw. Nerd-score, toch wat matig. Overall entertainment value half/half.

Een wat vreemd verhaal.

Ontegenzeggelijk erg knap gespeeld, hoe Mathieu Amalric deze volstrekt van het pad afgeraakte professor speelt, en de tegenstelling tussen zelfverzekerd en verward laat spreken. In een prachtig decor van besneeuwde bergen en midden daarin een traditioneel chalet, tegenover de groene omgeving van de strakke glas en beton architectuur van de universiteit.

Daar had ik dan graag een interessant verhaal met meerdere lagen in zien worden gespeeld, zo'n verhaal dat nog weken in je hoofd blijft zitten. Maar dit - ondanks dat het kennelijk een boekverfilming is - lijkt meer alsof een artikeltje uit de kolom gemengd nieuws wat is opgerekt om er twee uur mee vol te maken. En waar het begin erg veelbelovend is en een serie intrigerende situaties lijkt te voorspellen, komt daar eigenlijk niets van uit - het mysterie wordt steeds vlakker, de situaties lijken steeds meer gezocht, en het einde is eerder een anticlimax dan een bevrijding.

Jammer. Geen vuurwerk van Maïwenn in deze film, ze moet het doen met een bijrolletje. Dat is wellicht de grootste teleurstelling.

Verslikt.

Een in potentie interessant gegeven dat zorgvuldig doodgemaakt wordt door een wellicht interessante regisseur/se. Met een aantal veelbelovende acteur/trices die daar net te weinig ruimte in krijgen om iets interessants te laten zien. In de vorm die in het eerste kwartier erg leuk lijkt te worden, maar toch nergens heen gaat. Jammer dan, af door de zijdeur, niets geworden, geen paniek. Mooi jurkje, geen txxten. En dat is dan zowel in het visuele als in het emotionele meteen de samenvatting.

Lellouche doet regisseur.

En overigens niet voor de eerste keer, zie ik, en zijn vorige film was kennelijk ook al best goed ontvangen. Deze ook met een mooie cast, erg fraaie beelden, en een hippe epische speelduur. Kom maar door met die prijzen.

Maar het is echt mijn ding niet. Het idee van zo'n soort biografie van niet bestaande mensen is wel dat het op een of andere manier mogelijk moet zijn om een binding met ze te voelen, iets van sympathie op te wekken. En dat lukt me dus gewoon niet. Een vaag gevoel van medeleven, maar daarmee krijg je niet zomaar 166 minuten blijmoedige attentie. Zelfs niet als je La Ex in je cast hebt. En dan gaat dat vervelende stemmetje zeuren dat het verhaal ook wel in een uur minder verteld had kunnen worden. Of twee. Over de fraaie verzadigde kleuren die geen functie hebben in het verhaal. De lelijke soundtrack. Plotholes die je overal tussendoor kan zien. Het zwakke einde.

Het is aan de andere kant beslist wel vakwerk, begrijp me niet verkeerd. Maar ook gewoon echt heel erg mijn ding niet.

Dit was dan een van die films die ik al een hele tijd wou zien maar wat steeds niet lukte. En dan ga je er toch iets van verwachten - en daarmee is het des te teleurstellender als er dan niet zo heel veel uit komt.

Demoustier is een erg knappe meid, en wellicht dat daar voor mij ook wel ietsje in meespeelt dat ze wel wat heeft van een van mijn ex-vriendinnen van ondertussen alweer heel lang geleden. Die sproeten, om maar iets te noemen. En een andere overeenkomst is dat ze van het een naar het ander floddert, op zoek naar iets waarvan ze zelf wellicht ook niet bewust is dat ze het zoekt. Leuk voor in de film, niet zo leuk om mee om te gaan.

Verder kan ik er weinig in zien eerlijk gezegd - je kan ongetwijfeld op zoek gaan naar betekenis in dit soort film, maar ik doe daar liever wat minder moeite voor.

Amsal/Assassination is een erg interessante en boeiende film. Ietwat pseudo-historisch, en voor Korea onderdeel van de recente geschiedenis met de Japanse bezetting - wellicht ietwat vergelijkbaar met hoe wij hier over films over de Duitse bezetting denken. Maar toch wel een klein tandje beter uitgewerkt dan wat wij hier gewend zijn - veel meer detail in het verhaal, je struikelt van de ene intrige in de andere, en het ene kleurrijke persoon na het andere. En de hele productie is bijzonder goed uitgewerkt, geen speld tussen te krijgen.

Waar ik jaren geleden maar heel af en toe eens een Koreaanse film durfde te zien - Akmareul Boatda, is een titel die me bijgebleven is als voorbeeld van een wat zwaar op de maag liggende film - kom ik er het laatste jaar meerdere tegen die me erg goed bevallen. Deze ook weer.

Wellicht was een documentaire een beter idee geweest om te vertellen over Amundsen dan deze reguliere film, die toch wat al te veel steken laat vallen. Zo is de acteur die Amundsen moet neerzetten driekwart van de tijd versierd met een snorrebaardje wat er extreem nep uit ziet, en lijkt hij niet eens in de verte op de 'echte' Amundsen. En erger dan dat, de timing is ook niet precies gelukt, ondanks de wat krampachtige raamvertelling en het perspectief van Bess Magids. Overigens wel de enige rol die fatsoenlijk gespeeld wordt, met dank aan Katherine Waterston.

Jammer, want over Amundsen is toch echt wel een behoorlijk verhaal te vertellen - Espen Sandberg slaagt er nog net wel in om dat over te brengen, ondanks dat deze film dat vervolgens laat liggen. Wellicht wat vertild, wellicht wat teveel focus op de technologie, wellicht een wat al te krap budget voor de ambities.

Best aardig filmpje. De meeste kritiek hier kan ik toch echt niet terecht vinden. Julie Davis doet het niet zo slecht, de rest hangt daar misschien wel een beetje bij. Maar nog steeds, ik heb in dit genre toch een heleboel films met 'bekende' sterren gezien die echt veel minder leuk, veel minder goed geacteerd, en vooral veel minder de moeite waard zijn.

Puntje extra uit pure pesterigheid om de naar mijn mening te lage score wat te compenseren.

Kawase.

De eerste keer dat ik een film van haar zie, en ik ben er nog niet uit of ik dat een gemis vind. Op zich is dit niet echt een slechte film - want, fijn rustig en mooi uitgewerkt, waar mij de traagheid eigenlijk nergens gestoord heeft. Dan wel weer dat het onderliggende gegeven wel wat erg dun is en er met nogal wat overdreven en gemaakt sentiment in geduwd wordt. Dat had me met wat meer subtiliteit al gauw beter gelegen.

En van cinematografie ook prima op orde, hoewel wat simpel en wat veel drijvend op wat clicheplaatjes. Heel Japans komt het allemaal ook niet me over, hoe vreemd dat misschien ook klinkt. Misschien is dat vooral wat er voor m'n gevoel ontbreekt.

Een paar leuke scenes, maar ze hangen als los zand in een echt mislukt script. Geen keuze tussen slapstick en serieuze actie kunnen maken, en daarmee is het resultaat echt ver onvoldoende - zoals zoveel films in dit moeizame genre kansloos ten onder gaan. Jammer, want de beelden geven aan dat de cinematograaf best beter had gekund, en aan de acteurs lijkt het ook niet te liggen. Niet genoeg over nagedacht, geen keuze durven maken, geen identiteit, geen karakter. Ohja, dat betekent geen punten.

Wat een fijne film.

Heerlijk hoe subtiel en gelijktijdig bot het hele verhaal zich ontspint, hoe het spel met de emoties zich ontspint. Lastig om er ook maar iets over te zeggen zonder dat dat meteen een spoiler is, dus ik hou me maar op de vlakte. Fraai vooral dat er veel talen door elkaar gesproken worden, al mis ik narratief het Duits - het is logisch dat het stel als lingua franca op Engels uitkwam, maar in de rechtbank zou Hüller er gewoon recht op hebben in haar moedertaal gehoord te worden. Een nogal genante misser van de regie, en had het nou zoveel moeite gekost. Ffs, Hüller spreekt die taal echt wel.

Narratief en als acteur steelt Machado Graner wel alle credits. Jammer dat de volwassenen er mee weglopen, want die profiteren misschien van de kracht van het verhaal, maar laten nauwelijks iets zien wat daar mee in balans is. Het jochie doet dat aan de andere kant wel, en met verve.

Op zich was het idee best wel goed - de relatieperikelen van de twee dames in de context van de film die ze opnemen, en daar dan wellicht iets van een verdieping in zoeken. Maar het komt er niet erg uit, het narratief blijft teveel en te lang in het getob hangen. Wellicht als je het voldoende vindt om je in de wat ongemakkelijke situatie op de set te verplaatsen, maar ik vond het wat mager. Nouja, de beelden zijn wel aardig, af en toe - lelijk zijn de twee hoofdrolspeelsters beslist niet.

Ondanks alle kritiek hierboven vind ik dit best een leuk filmpje. Amber Heard en Odette Yustman doen echt geen pijn aan m'n ogen, het camerawerk is behoorlijk, de locaties zijn mooi. Misschien dat het plot wat aan de simpele kant is, en er wat lachwekkende foutjes gemaakt worden, maar wat geeft dat? Gewoon fijn filmpje, fijn om te kijken aan het einde van een mooie lentedag en daarbij alvast een beetje aan de komende vakanties te denken.

Mooie en integere film over de relatie tussen een zoon en zijn vader, en het onvermijdelijke afscheid dat daarbij hoort. Erg goed gespeeld, zonder overdreven drama of sentimentaliteit. Voor mij heel erg herkenbaar in hoe het in mijn vaders laatste jaren ging, en daarmee ook erg helder wat de titel precies betekent.

Erg goed.

Een film die snel verkeerd begrepen wordt.

Het schrille contrast tussen het verhaal en de ubermooie beelden van Napels en Ischia, in de schijnbaar eeuwig ondergaande zon, waar de mooie Kate Bosworth in haar witte hemdjes en haar mooie lange bruine benen doorheen dwaalt. Al of niet aan de hand van haar nieuwe liefde. Romantisch, zou je dan denken. Maar het verhaal is bepaald ingewikkelder dan dat. Gaat het haar wel om de nieuwe liefde, of zoekt ze alleen afleiding terwijl ze een besluit aan het nemen is over haar oude? En welke rol spelen de naar wijsheid klinkende volzinnen die Claire Bloom via haar koptelefoon influistert vanaf gene zijde?

Zonder enige twijfel hangt de film aan Kate Bosworth, die hier een erg mooie rol speelt. Daardoor vallen de foutjes van haar tegenspelers af en toe des te meer op. Nergens storend, overigens. En waar voice-over trucjes me meestal irriteren, is de stem van Claire Bloom hier perfect op haar plaats. Net als de spaarzame romantische muziek erg goed past - dat voegt in niet geringe mate iets toe aan de film.

Nogal onterecht wat mij betreft als je dan ziet hoe de film neergesabeld wordt. Ik kan het niet anders uitleggen dan dat die mensen kennelijk niet echt begrepen hebben waar de film over gaat, of hoe het einde te duiden. Op het verkeerde been gezet door de romantische saus, wellicht.

Het beproefde idee van een hele serie verhaallijntjes die dan toch allemaal bij elkaar komen. En om er een beetje wat van te maken dan elk van de lijntjes volgepropt met een enorm getalenteerde cast.

En daar komt dan dit uit. Struikelend van het ene cliche naar het andere, om een of andere pretentieuze boodschap te brengen. Meh. Wat een flauwe boel. Welk stukje filosofie dan precies die boodschap zou moeten zijn was me een raadsel, maar niet een waarvan ik nou echt haast voelde om het op te lossen. Zal dan wel iets te doen hebben met die cabbages van de ouwe prof. Gelukkig lukt het nog net om hem het meest sympathiek te maken, maar dat ligt er aan de andere kant ook wel zo duimendik bovenop dat het haast misselijkmakend is.

Dan het open einde nog, bleeh. Daar kan ik meestal best mee leven, maar na dit stuk draak van een film nog zo'n pretentieus open einde ook, dan maak je het ook wel echt af voor mij.

Af en toe moet je een film kijken waarvan je van te voren weet dat het je ding niet is. Dat is deze voor mij. De Koreaanse-wraakfilm is toch al een vrij vreemd genre vind ik, maar dan is deze toch nog wel weer wat vreemder dan Oldboy. Over the top wraak nemen tot daar aantoe, maar dit gaat dan nog verder, hier zit geen eind meer aan. En dat dat wat toevoegt aan de film betwijfel ik toch heel erg. Een wat simpeler verhaal was misschien beter geweest.

Ongetwijfeld heel goed geacteerd - dat neem ik maar aan, want de mimiek en stemmen zijn wat moeilijk te volgen voor iemand die net als ik geen Aziatische talen verstaat. Blijft toch wel wat anders. Net als de muziek, die komt ook niet door de culturele barriere heen. Walgelijk genoeg is het wat mij betreft zeker - meer dan, zeg maar. Met toch ettelijke momenten waarop ik echt weg moest kijken. En zo'n zwakke maag heb ik dacht ik nou ook weer niet, en van een drupje bloed ben ik ook niet zo heel bang.

Mooie beelden, met over the top verzadigde kleuren. Da's ongeveer het enige in de hele film dat ik wel ietwat mooi vind.

Nostalgie.

Moeilijk om deze film los te zien van de tijd waarin hij in de bios kwam, en de ophef die er toen was over de rol van Lisa Bonet. Dat is nu toch wat lastig te plaatsen - zoveel stelt het nou ook weer niet voor, volgens de normen van nu. Net zoals het ook wat lastiger is om te begrijpen waarom iedereen indertijd zo van haar onder de indruk was... Leuke meid, maar ik zou er nu niet echt meer een blokje voor omlopen, zeg maar.

Wat me verder toch erg opvalt is hoe jong iedereen nog is. Mickey Rourke als melkmuiltje, bijna. Robert de Niro als enge man, maar nog zonder al z'n rimpels. Charlotte Rampling, waarvan ik indertijd vond dat ze 'al wat ouder' was...

En op dezelfde manier is het verhaal ook wel wat aan de tand des tijds blootgesteld. Waar ik indertijd echt diep onder de indruk was van de mysterieuze ontwikkeling van het plot, daar moet ik ondertussen toch wel kwijt dat het wat aan de doorzichtige kant is. Misschien komt dat ook wel een beetje doordat ik allang weet hoe het afloopt. Maar iets erger, valt ook nogal op dat sommige shots niet echt goed getimed zijn, er wat slordige overgangen in zitten. Haastwerk, lijkt het haast.

Wat wel overeind blijft is het acteren. Niks mis mee. Zeker Rourke is een van zijn beste rollen aan het spelen, en Lisa Bonet doet het ook best goed. Rampling en De Niro vanzelf ook, maar daar verwachten we dat ook van.

Net voor de tweede keer gezien. Ik herinner me van de eerste keer wel dat ik het echt een mooie film vond. Maar dat zie ik nu niet echt terug - de romantiek pakt me niet, de humor komt niet door, het verhaal lijkt toch een beetje flauw - en dan blijft er toch maar weinig over. De beelden van Parijs zijn heel mooi, dat dan weer wel.

Van Luc Besson zijn Nikita, Leon en 5th Element toch echt onvergetelijke topfilms voor me - maar deze haalt dat niveau toch echt niet.

Een mooie film.

Het bewijs eigenlijk dat je geen uitleggerig script nodig hebt om je verhaal te vertellen. Zoveel als er in deze film niet gezegd, niet uitgesproken wordt. Eigenlijk zou je de omschrijving al niet eens moeten lezen, want die geeft al iets weg wat je beter in de film ontdekken kan.

Geen aangedikte romantiek zoals we die als cliche kennen vanuit Hollywood of de gewone soaps waar we elke dag op de tv mee ingezeept worden. Maar daarom des te echter, en heel erg herkenbaar in het echte leven. Mooier eigenlijk ook.

Wat knap gedaan is is hoe de beide hoofdpersonen groeien, opbloeien in de film. Vooral Clothilde Hesme laat dat sterk zien. Grégory Gadebois misschien wat minder opvallend in vergelijking, wat subtieler, maar niet minder indrukwekkend.

Knap stukkie werk.

Aardige verfilming van het eerste deel van de schier eindeloze reeks Angelique-verhalen - die ondertussen misschien een beetje vergeten zijn. Nooit gelezen overigens, maar de titel klonk bekend en de wikipedia gaf antwoord. Zoiets als de jaren-50 versie van Twilight en Harry Potter, met nogal wat dichterlijke vrijheid. Het verhaal loopt wel wat anders, en de link naar de lezende doelgroep wordt ook echt anders gemaakt. Met stevige vechtpartijen a la Drie Musketiers, en met een stevige dosis romantiek om daar wat tegenover te staan. En dat dient dan als ondergrond om een verhaal vol intriges, passie en overgave op op te dissen.

Nora Arnezeder wordt in haar rol van de heldin bijgestaan door een behoorlijk grote groep moderne Franse acteurs - niet onbekend, maar niet de bejaarde oude garde. Ze draagt de rol overigens met verve. Ik ben benieuwd of de 14 of zo delen allemaal verfilmd gaan worden. In de eerdere serie films uit de jaren 60 is men tot 5 films gekomen.

Grappig.

Helemaal feelgood is het niet - er zit ook wel een wat belerend toontje op de achtergrond. Niet dat dat storend wordt, daar zijn het stelletje halvegaren te grappig voor. Wat al eerder gezegd, de film komt eigenlijk pas wat op gang als de kilts tevoorschijn komen - daarvoor is het meer een wat te schraperig sociaal drama. Maar gaan de makkers een keer op stap, dan begint een plezierige flow die je meeneemt in het verhaal. Best spannend ook nog.

Kennelijk is Loach al een tijdje bezig. Nog nooit een film van hem gezien, dit is de eerste die ik zie. Misschien heel voorzichtig nog maar eens eentje proberen - maar niet teveel sociaalkritische drama's - als kind van de jaren-70 heb ik daar m'n buik wel van vol, bedankt. Toch is zo'n film als deze dan wel echt mooi om te zien - echt vakwerk, en een mooi schoolvoorbeeld dat je ook zonder enorme budgetten en bekende acteurs best een fijne en spannende film kan maken. Knap werk.

Onleuk gedoe in een ondramatisch drama.

Williams speelt voor het grootste deel onherkenbaar slecht, vervalt in bekkentrekken en gedoe in plaats van een behoorlijke rol neer te zetten. Wordt weggespeeld eigenlijk door Kunis - die komt tenminste nog over alsof ze haar best aan het doen is.

Het begin heeft zeker nog wel de potentie om wat humor aan op te hangen. Maar de kansen daarvoor worden gemist, en vanaf een kwartiertje of zo slaat het melodrama toe. En wel op een zo flauwe manier dat er niks meer om te lachen valt, en andere emoties wekt het ook niet meer op.

Zonde van je tijd, dit prul.

Vertederende bakvisjes in een simpel maar erg vermakelijk verhaal over de opgroeiende Georgia en haar vriendinnen. Met het gebruikelijke setje motieven van onzekerheid, uiterlijk en vriendjes - waarvan je graag zou willen uitleggen dat dat eigenlijk helemaal niet zo belangrijk is en daarnaast vanzelf allemaal goedkomt, maar waar iedereen toch voor zich uit moet komen. Vooral de hoofdrol van Georgia Groome is erg aardig - of ze dat nou speelt of niet, eens het tijd is voor haar perfecte snog zie je haar ook echt wegzweven. Erg schattig. En dan is de kat Angus er ook nog eens.

Ruimtevaarthorror.

Een wellicht wat realistischer toekomstbeeld dan wat we uit de hoek van de Musketiers te horen krijgen, want die denken dat het gras op Mars groener is dan hier - en platte feiten als ‘er is daar helemaal geen gras’ niet meer lijken te kunnen horen. Toch, even aannemend dat er ooit een kolonisatie op gang zou gaan komen hoewel dat wetenschappelijk gezien best onwaarschijnlijk en onverstandig zou zijn, denk ik dat deze film daar wel een fraai beeld van schetst. Er gaat vanzelf nogal wat mis, en de diepe wanhoop die deze film aan de karakters toeschrijft lijkt me dan best voor de hand te liggen. Geloofwaardiger dan het loze positivisme van de andere partij.

Verder vond ik de film wel een beetje tegenvallen eigenlijk. Ondanks de vrij beperkte speelduur vond ik het langdradig en saai overkomen, en het gespring in de tijd ook wat te veel en overbodig. En dan het einde nog, op zich wel ok dat niet alles uitgekauwd wordt maar er is ook zoiets als je er met de spreekwoordelijke Franse slag vanaf maken.

Bij de acteurs viel Emelie Jonsson goed mee, maar de rest niet echt. Wel viel me op dat er knap gebruik gemaakt is van gewone kantoorgebouwen en hotels als interieur van het dystopische ruimteschip. Alsof we eigenlijk stiekem al in deze toekomst zitten.

Mijn voorganger zegt het al heel mooi: een hoe zit het precies-thrillertje met een psychologisch aspect. Maar het werkt wel, en dat komt vooral door de goede cast die met overtuiging aan het spelen is. En ook doordat het mooi in beeld is gebracht. Niks mis mee.

Het einde is dan wel wat teleurstellend. Maar toch een leuk filmpje.

Wat een rommeltje maakt Besson hier van.

Het gespring met de tijd, waardoor het toch elke keer weer net een tikkeltje anders uitpakt, meh. Flauwe boel, voor mij werkt het niet erg. Vertel een verhaal en begin bij het begin, en ga door tot het einde - moeilijker dan dat moet je het niet willen maken. En net zo overdone is het met de kloppartijen - nergens echt geloofwaardig, en net een tikkeltje te, zonder dat dat nou echt nodig geweest was. Is dit nou de man die Leon en Nikita gemaakt heeft? Toch wel lang geleden, en er is toch wel echt iets misgegaan.

Verder weinig te melden eigenlijk. Luss is een mooie meid, en een model neerzetten lukt haar makkelijk - ook als dat model wat bijbaantjes heeft. Zou leuk zijn om haar in een wat betere film te zien. Mirren doet iets wat ze al eens vaker heeft gedaan, maar met een Russisch accentje. En Murphy als de CIA spion, mhhhm. Waren er dan echt geen echte Amerikanen beschikbaar, met een cowboy hoed of zo? Of een Hawaii shirt?

Slap, lui en halfhartig, verder kom ik er niet mee. Jammer.

Een zombiekerstmusical.

Verrassend genoeg werkt het ook nog, ondanks dat ik niks met musicals of kerstfilms heb en de muziek eigenlijk maar net op het randje trek. Maar het is wel een origineel idee, en de hele film zit eigenlijk vol met originele dingen en grollen, de teksten van de liedjes zijn ook leuk en ad rem, de timing is erg sterk, en het leuke frisse bekkie van Anna, pardon Ella Hunt doet ook een hoop goed. Niet dat zij de enige is, de andere rollen zijn ook verdienstelijk tot en met de foute leraar aan toe.

Misschien niet de beste, maar op zeker de leukste kerstfilm die ik zag de afgelopen week of twee - en da's niet mis, die beste was The Holdovers.