Opinions

Bleeh.

Een flauw verhaaltje, Marine Vacth die er bijloopt alsof ze dacht een bijrol in een zombiefilm te spelen. Drie keer niks, en dan voelt het nog steeds alsof ik gul ben. Wat een verspilling van tijd en talent. Niet van Ozon, overduidelijk, die had gewoon een ander vak moeten kiezen - hier snapt hij niets van.

Annaud is beslist een bijzondere regisseur. Een paar van zijn films zijn goed - echt goed, bedoel ik dan. Maar er zijn er ook een paar die gewoon serieus slecht zijn. Of tenminste, ik vind ze slecht - maar een ander kenmerk van Annaud is dat er dan altijd wel weer iemand is die zal betogen dat precies díe film toch echt wel geniaal is, ook al vindt verder iedereen het niks.

Zo een is dit dan kennelijk, want al is de score hier nogal matig, op de meesterwerk-bingokaart blijven er maar heel weinig vakjes open wat mij betreft. Sowieso is het bronmateriaal, het autobiografische verhaal van Marguerite Duras natuurlijk boven elke kritiek verheven. En als je dat verhaal dan via een voice-over moet vertellen, welke stem anders dan die van Jeanne Moreau om dat kleur en diepte te geven.

Het verhaal van het meiske Duras en de persoonlijke tragiek daarvan vindt plaats in de aanloop naar de dekolonisatie van Frans Indochina - de kolonialen zijn alleen nog in naam de baas, hebben hun status en decorum verloren, leven een gedegenereerd bestaan zonder toekomst, zonder mores en zonder eer. In contrast daarmee haar lover - iemand uit een duizenden jaren oude cultuur, die zijn leven laat beheersen door traditie, eergevoel en waardigheid - als de stereotype ouderwetse Engelse gentleman 'someone who never gives offense unintentionally'. De scene in het restaurant is daar wel een erg fraaie uitwerking van, zowel in de interactie met broerlief als het moment dat de rekening komt.

Duras was dan zelf wel niet erg blij met de film - even vrij vertaald heeft ze gezegd 'ik heb niets met die film, het is de fantasie van ene Annaud' - en schreef vervolgens een nieuwe versie van haar boek - waarvan de samenvatting op de Franse wikipedia overigens zo'n beetje het zelfde is als van het origineel - en van de film. Maak er maar hout van, en het alternatief is om je door beide boeken heen te worstelen - in het Frans, vanzelf. En precies waar ze dan kritiek op had, dat de diepere lagen van haar verhaal er niet goed uitkomen, vind ik dat ook nogal meevallen. Misschien niet als je half oplettend alleen op de blote billen van March (of Leung) gefocust bent, maar als je later nog eens kijkt of er een minuutje over nadenkt kom je er volgens mij echt wel - het zit gewoon wel in de film. Had Annaud dan minder mooie beelden moeten maken?

Wellicht het meest bijzondere aan de film vind ik nog wel dat het tijdsbeeld er zo goed uitkomt, met de beelden van de stad, de haven, het schip, de oversteek van de rivier met een twijfelachtig piermegochel en de hobbelbrug. En de mooie auto natuurlijk. Een heel andere tijd, terwijl het helemaal niet zo lang geleden is eigenlijk, en de geschiedenis nog aan alle kanten nagalmt van de ontwikkelingen die er vlak na dit verhaal plaats zouden vinden. Ietwat jaloersmakend ook wel dat het in Frankrijk lukt om zo'n film te maken - en niet alleen deze, terwijl we in Nederland met Indonesie nauwelijks iets voor elkaar krijgen.

Een laatste punt nog - deze film heeft voor mij een wellicht heel persoonlijk punt wat het tot een vrij irritante kijkervaring maakt: de taal. Ik denk dat de gefilmde dialogen Engels zijn - maar voor het verhaal klopt dat eigenlijk natuurlijk niet. Dus maar eens in het Frans gekeken, maar dan valt enorm op dat de lipsync niet klopt. Vervolgens maar weer Engels geprobeerd, en vervolgens klopt de lipsync daar ook niet echt van. Misschien zoiets dat je moet zien voordat je het gaat zien, maar dan is het echt enorm irritant, en geen van de versies die ik kan vinden van de nieuwste bluray tot mijn oude dvd is er echt vrij van. Dan krijgt zo'n voiceover toch een meerwaarde die je daar nooit in gedacht had.

Onleuk.

De film had eigenlijk afgelopen moeten zijn na de openingsscene met Cruz en Banderas. Die is nog wel grappig, maar alles wat daarna komt eigenlijk niet meer. Met moeite afgekeken, en achteraf spijt van dat ik dat gedaan heb - zonde van m'n tijd.

Wat dan nog wel opmerkenswaardig is is dat de beelden bijzonder fris kleurig en erg scherp zijn. Qua techniek erg mooi. Jammer dat de film zo plat en flauw is.

Romantiek met een hard randje.

Waar het makkelijk is om met het uitzicht op La Samaritaine weg te dromen, is het leven van de zelfkanter toch beduidend harder dan dat van de toerist die even uitrust op de bankjes van de mooie brug. Zo barmhartig is het leven op de brug niet. Of de wandaden die zowel hij of zij uitvoeren nou gedroomd zijn of niet, geen van beide is onschuldig aan kwalijke motieven.

Daarmee des te breekbaarder, het romantische onderdeel van het verhaal. Juliette Binoche op haar sterkst, als onsmakelijke zwerfster met haar kapotte oog - makkelijk te verklaren waarom ze mijn favorite actrice ooit is. En dan die kat nog. Daarnaast Denis Lavant, die een prestatie van wereldformaat neerzet als de hinkelende dakloze, die met zijn zelfzuchtige motieven probeert vast te houden aan zijn lief.

De setting is daar. En omlijst door de mooiste soundtrack die je maar wensen kan, van Zoltan Kodaly tot Les Rita Mitsouko. Met het daarbij horende fragmentarisch vertelde verhaal, waarbij hier en daar al of niet de diverse doden vallen, afhankelijk van of het nou wel of niet een droom was, die de alcoholische gelieven doormaken. Het doet de vraag aan, wat de inhoud van die liefde is, waarom het werkelijk gaat.

Dat is het dan ook, die vraag - wat is liefde, wat bindt ons, waarom zijn we samen. Daar krijgen we in deze film dan geen antwoord op, alleen meer vragen - opgeroepen door de gaten in het plot, de onmiskenbare zelfzucht van de gedragingen van elk van de hoofdpersonen - hoe zeer ze elkaar ook nodig hebben, ze kiezen toch eerst en vooral voor zichzelf, op de brug van de zelfkant is geen plaats voor belangeloze romantiek.

Zonder meer een prachtige film, maar dat is toch vooral doordat Binoche en Lavant echt een wereldprestatie neerzetten, en de gelegenheid krijgen om dat in een van de meest romantisch denkbare settings te doen. Het verhaal dient vooral om daar een zwart randje aan te geven, maar is ook hier en daar wel wat flauw en makkelijk. Wellicht erg vergelijkbaar met hoe dat in het echt gaat, moet ik dan zeggen.

Het einde benadrukt, ben ik bang, wel ietwat de gemakzuchtige en oppervlakkige kant van het verhaal. Carax had hier wel iets beters voor kunnen verzinnen, het komt zoals het is vooral over als een gemakzuchtige uitvlucht. Hoewel de soundtrack, en vooral het geniale botte liedje van Les Rita Mitsouko daar dan wel weer heel erg goed in past.

En toch is het zeker wel een monument van de filmgeschiedenis, dit geval. Een schoolvoorbeeld voor heel veel films die daar op gevolgd zijn, in de voetsporen mochten treden. Een late variant op de Nouvelle Vague, een vroege variant van de Nouvelle Violence.

Een nogal erg gestileerd haast toneelachtig kostuumdrama over het leven van William Wilberforce. Wellicht de enige manier om dat onderwerp waarachtig te benaderen, maar een erg boeiende film levert het niet op - en het helpt ook al niet dat de acteerprestaties af en toe wat onder de maat aanvoelen. De hoofdrol van Ioan Gruffudd vond ik bijvoorbeeld niet sterk, met meerdere scenes die overkwamen alsof ze beter nog een keer over gedaan hadden kunnen worden. En net zo met Cumberbatch. Hinds is dan wel weer weergaloos.

De eindscene met de muziek van de tinnen soldaatjes levert een interessante filosofische bespiegeling op - hoe rijk de samenleving toen was, om zulke uniformen te kunnen maken, niet alleen voor een taptoe maar voor een heel leger, met veel meer mensen dan we nu voorstelbaar vinden - en dat allemaal zonder lagelonenlanden, Oeigoeren of slavenarbeid. Kom daar nu nog eens om.

Volstrekt overbodige reboot.

Andrew Garfield en Emma Stone zijn absoluut nergens in staat om het mooie en romantische koppel Maguire & Dunst te vervangen. Het verhaal volgt de comics alleen nog in het basisgegeven, maar de 'verbeteringen' irriteren meer dan iets anders. De muziek is vooral irritant. Blijft nog maar een ding over, wat scenes die dan spectaculairder moeten zijn. Werkt niet voor mij.

Wat helemaal irriteert is dat er een paar keer nog even uitgelegd moet worden wat er gebeurt. Beledigend tegenover het publiek, eigenlijk.

Energieverspilling.

Een bewonderenswaardig goede remake van de vorige Spiderman - die was overigens natuurlijk ook al niet de eerste. Maar deze is wel een volstrekt overbodige. Andrew Garfield is een prima Peter Parker. Maar dat was Tobey Maguire ook. En eerlijk gezegd vind ik Kirsten Dunst aardiger spelen dan Emma Stone.

Verder, ach - de ene film doet dit een beetje beter, de andere dat. Toch kan je de beelden verwisselen zonder dat het echt opvalt... niets is vernieuwend, het lijkt allemaal sprekend op elkaar. Volslagen overbodig dus. Toont wel aan dat Hollywood uitgeput, leeg is.

Geen slechte film, ook niet echt vervelend of saai of zo. Toch heb ik niet de moeite genomen om 'm uit te kijken. Ik weet allang hoe het afloopt, die laatste tien minuten kunnen me gestolen worden. Doe iets goeds voor het milieu: sla deze film over...

Tsja.

Je moet in dit genre al niet al te hoge verwachtingen hebben, maar deze film stelt dan evengoed nog stevig teleur. Het verhaal gaat nergens over, de locaties zijn grotendeels veel te duidelijk goedkope nep, en de acteurs geven nergens het idee dat ze er in geloven of dat ze er lol in hebben. En wellicht het meest irritant, de soundtrack. Niet door de muziek - die op zich knap irritant en slecht is - maar door alle neppe gegil en gekreun.

Een van de slechtste films die ik de afgelopen jaren zag.

Niet ongrappige komedie/satire op de Hollywoodwereld.

Overdreven hard, en daardoor ook meteen nogal ongeloofwaardig. Maar daarmee wel spannend, ik was echt geboeid door de vraag hoe het af zou lopen. Wel goed op blijven letten, want er wordt af en toe wat homeopatisch met het verhaal omgesprongen, en als je dan af en toe eventjes niet oplet is het nauwelijks meer te volgen wie precies waarom wie op z'n smoel aan het beuken is. Want dat gebeurt toch nogal regelmatig.

De actie is op zich best goed in elkaar gezet, en de cgi kon er ook best mee door vind ik. Geloofwaardig, mwah, daar twijfel ik hier en daar dan wel een beetje aan. Zoals mijn vader gezegd zou hebben, 'het is maar een film'.

Battleship vs. American Warship.

Het idee is hetzelfde - er komen aliens naar de aarde, en de US Navy kan met al haar moderne superwapens niets uitrichten. Totdat de beroemde Iowa-class battleships er bij gehaald worden. Het origineel had naar verluidt een budget van 220 miljoen dollar, deze rip-off 1.

En ja, dat verschil zie je ook wel terug. Waar het origineel gefilmd is aan boord van de échte USS Missouri, komt het scheepje van deze film grotendeels uit de computer (ehh, ja, screenshots van een of ander spel) en wat slordig nagebouwde stukken spaanplaat (makkelijk herkenbaar aan de te donkere kleur grijs). Narratief is het een warboel, en er klopt helemaal niets van hoe het schip er bij staat - een wonderlijke mengeling van de toestand in 1945 en de latere upgrades, en de ramp in de tweede turret in 1989 is maar helemaal vergeten. Als je iets van het schip wil zien dan hoef je niet te kijken, laat ik het daar maar bij houden.

Even absurd is het in wat de acteurs te doen hebben en hoe ze dat spelen. Opzettelijk, neem ik aan, want Weathers en Van Peebles (de enigen die ik in andere films gezien heb voor zover ik weet) kunnen echt wel wat beters. Toch, met een klein beetje moeite hadden ze het net wat meer over the top kolderiek kunnen maken, en dan was het wellicht een cult hit geworden.

Of wellicht is het dat eigenlijk toch. In ieder geval heeft The Asylum er kennelijk genoeg in gezien om er een tweede deel van te maken - ehh, een film die al onder een andere titel gemaakt was deze naam te geven, want verder lijkt het er helemaal niets mee te maken te hebben. Met Linda Hamilton. Die moet ik ook zien vanzelf.

Weer eens van de plank gepakt, voor het eerst in een jaartje of vijf of zo. Mooi om te beleven dat er nog niets van de magie verdwenen is, het is elke keer weer alsof ik voor het eerst het hele verhaal beleef. En ook weer mooi om te zien hoe alles perfect op elkaar aansluit - de acteurs, de beelden, het verhaal, de muziek, de timing waarmee het geheel zich ontvouwt - erg knap allemaal. En ook de titel vind ik nog steeds even knap als ooit - zo heerlijk dwars tegen de American Dream aan schoppen, en dan komen met dit verhaal. Gedurfd, maar wel perfect uitgevoerd.

Formulewerkje.

Van Brody had ik wel wat meer verwacht eigenlijk, en wellicht had er wat meer van het psychologische spelletje tussen hem en zijn filmbroertje Christensen gemaakt kunnen worden. Blijft nu wat vlak en met wat twijfelachtig op de rand van overacting in de sleutelscenes. Tijdens de bankoverval verdwijnt dat wel wat naar de achtergrond in de actie, maar daar irriteert de slechte CGI bij de helikopter dan weer wat. Het einde maakt dan wel weer een klein beetje goed met de lompheid van de afloop.

Matigjes, zeg maar. Wel leuk om Jordana Brewster even langs te zien komen.

Een tamelijk geniale parodie op het superheldengenre, en op de standaard moralistische Hollywoodfilm. Gezien het erg beperkte budget eigenlijk dan nog knapper dat de makers deze film hebben weten af te leveren. De, nouja, tamelijk onbekende acteurs zetten hun rollen mooi neer, brengen de grappen en grollen met prima timing - de chemie tussen Melvin en Lucille werkt erg goed. Zelfs de effecten zijn eigenlijk best goed in orde. Zat topfilms te vinden waar dat eigenlijk allemaal minder goed in is.

En dat scoort dan gemiddeld erg, erg laag. Met als meest gehoorde klacht dat het verhaal nergens over gaat, en er geen begin of einde aan zit. Ja, dat is dan ook precies het punt. Superheld, je moet er maar zin in hebben.

Ietsje teleurstellend.

Tenminste, bij de naam van Arnold had ik dan toch wel iets meer verwacht. Tenminste, Red Road en Fish Tank waren toch wel een heel klein tikkie beter dan dit wat pretentieuze en veel te lange clichefeest. Meest teleurstellend misschien wel dat in die drie uur eigenlijk zo ongeveer niks gebeurt, we zien en leren ongeveer niks van het hele zooitje ongeregeld, en de karakters blijven daardoor een soort abstractie - maar wel een onecht aanvoelende abstractie. Geschikt voor mensen die heel, heel ver van dit soort zaken af staan om zich een avondje aan te verkneukelen of te vergriezelen, maar op geen enkele manier inzicht of toegang biedend.

Dat is dan wellicht ook meteen waar het grootste verschil met Arnolds eerdere films zit - die gaven wel zo'n inzicht. Ergens iets kwijt geraakt.

Oh, en wat ik dan nog even kwijt moet. Wat is dat nou weer voor gepruts in de marge met dat beeldformaat, dat schiet me dan toch echt in het verkeerde keelgat.

Op zich een interessant en boeiend verhaal. Een heel andere kant van het war on drugs circus, en het geeft een mooi inzicht in de losgeslagen bedoening die politiek en geheime diensten stiekempjes met elkaar uithalen. Maar ondanks de link naar feitelijke gebeurtenissen, inclusief de families Clinton etc, blijft het wel wat oppervlakkig, en dat komt misschien door de wat half-documentaire, half-comedy achtige manier waarop het verteld wordt. Dat maakt het op zich wel tot een prettig stuk kijkvoer, maar het maakt ook weinig indruk. Ik betwijfel bijvoorbeeld of ik me deze film over een paar maanden nog herinner. Cruise, ja hij doet het best aardig, maar drukt ook wel wat erg zijn stempel met zijn joviale maniertjes. Draagt ook wel bij aan de half-comedy vergeetbaarheid.

Sterk geromantiseerd en in een wat ludiek jasje gegoten verhaal over Jesse James als een soort cowboy versie van Robin Hood. Een kleine dichterlijke vrijheid, geloof ik... zo fraai was de echte geschiedenis nou ook weer niet. En dat alles dan in een soort tv-film met bijbehorende production value, en een rijtje b-lijst acteurs. Leeghoofdig vermaak voor op de zondagavond.

Mooie cinematografie, en in een interessant tijdsgewricht wordt een op zich redelijk eenvoudig verhaal lekker langzaam verteld. Dat geeft de kans om je volledig in het tijdsbeeld onder te dompelen - en ook om je een uurtje of anderhalf te ergeren aan het langzame tempo, en het idee dat de eerste paar minuten al prijsgeven hoe het afloopt en je alleen nog zit te kijken naar hoe het zover kwam.

Ik had geloof ik meer het eerste dan het tweede, want ik kon me redelijk in de film houden. Jammer wel dat het wat weinig vrolijk en positief is. McGregor slaagt er aan de andere kant - als regisseur - behoorlijk goed in om de pijn van de vader invoelbaar te maken, al is McGregor - de acteur - daar af en toe wat mee aan het harken. Wellicht dat zijn personage in het boek ook een hark was.

De wat moralistische uitsmijter is wat al te, wel, moralistisch. Wat te Amerikaans naar mijn smaak, en ook wat te uitleggerig. Laat dat liever aan de kijker zelf, vind ik dan.

Neem de goede ingredienten van alle highschool komedies, roer ze tien keer door elkaar, voeg er een vleugje parodie aan toe en hopla, je krijgt deze film. Een klassieker, ondertussen. En een van de weinige films waarvan de sequel eigenlijk beter is. En dan heb ik het nog niet over de vele copycats die deze genreparodie (als dat het inderdaad is) vervolgens weer naapen - daar zijn er best wel wat tussen te vinden die eigenlijk beter zijn.

Herzien voor het eerst sinds 2000 of zo.

En dat viel toch een beetje tegen, als je de clou nog zo'n beetje in je hoofd hebt is het shockeffect weg, en dan blijkt de film daar toch wel wat op te drijven, en waar de tegen elkaar opbiedende hyperyuppen in 2000 nog een aardige reflectie op de idioterie van toen was, is dat nu misschien wat te lang geleden om nog echt herkenbaar te zijn. Misschien ligt dat vooral aan mezelf, het scheelt toch weer vijftien jaar.

Wat me ook (weer...) opviel is dat de verhalen van BEE voor mij ook hun kracht verloren hebben. Het komt lijkt het altijd zo ongeveer op hetzelfde neer, er komt altijd hetzelfde erg negatieve beeld over de maatschappij uit - maar dat is gebaseerd op een zo ver van de normale maatschappij afstaand stukje subcultuur dat het nergens raken wil, en zodra de schok van de ontdekking een beetje weggeebt is blijft er maar erg weinig over.

Bateman - pardon Bale speelt wel echt leuk, dat moet wel gezegd. Maar de film zelf is voor mij te gedateerd - hoe absurd dat misschien ook klinkt.

Dit is niet deel twee.

Wellicht daarom dat deze film zo ondergewaardeerd is, want de rare manier waarop de twee films aan elkaar gelinkt zijn is ook gewoon niet uit te leggen. En waar het origineel bloedserieus is met een soort van sarcastische knipoog, is dit meer een volstrekt onserieus high school filmpje. Echt helemaal niet hetzelfde.

Maar toch... is dit best een erg grappig filmpje hier en daar. Zeker als je op de af en toe te grappige teksten let, daar zitten toch een heleboel prachtige vondsten tussen. En een leuke vroege rol van Mila Kunis, ook niks mis mee.

Een soort van ode aan de film noir.

Jammer wel dat het verhaal zich verliest in teveel plotjes en zijlijntjes, waardoor het wel wat erg warrig lijkt - zeker in het begin. En in vergelijking met veel echte films noir is er wat spaarzaam omgegaan met de femmes fatale. Op zich niks mis met Alicja Bachleda en Camilla Belle, maarrr, een van de twee had toch wel blond mogen zijn.

Wat meer focus in het verhaal en een wat hoogdravendere cast had er veel meer van gemaakt. Zoals het nu geworden is is het nog steeds een aardige film, waarbij vooral de Niagara-scene me goed beviel.

Sterke biografie.

Waarbij het natuurlijk altijd blijft bij raden naar hoe nauwgezet de werkelijkheid daarbij gevolgd wordt, is het niettemin knap hoe sterk Eastwood dit verhaal brengt. Met een nauwe focus op waar het om gaat, geen bijzaken en dus nauwelijks invulling van de karakters om de hoofdpersoon heen. Het gaat tenslotte om Kyle. Cooper speelt hem erg overtuigend, geen speld tussen te krijgen.

Patriottisme heb ik eigenlijk niet gezien in de film. Er zijn wel zat uitspraken en situaties die daar oppervlakkig gezien naar zouden kunnen ruiken, maar zoals ik ze zie worden die altijd gebracht met een ondertoon waaruit je ook het tegendeel kan horen, een cynische bijklank of zelfspot die de letterlijke boodschap teniet doet.

Weinig vernieuwends misschien in de manier waarop de actie in beeld komt, en wat jammer vooral van het wat flauwe slow motion shot naar het einde toe. En de zandstorm irriteerde me behoorlijk. Over het geheel wel solide vakwerk, en wellicht een keuze van Eastwood om de aandacht niet van het onderwerp af te leiden.

Een nogal mislukte poging om Jarmusch na te apen - de parallellen met zoiets als The Limits of Control (2009) liggen voor de hand, maar American Star komt niet in de buurt bij dat voorbeeld. Niet in de verte zelfs. Ondanks de fraaie cast komt er eigenlijk niets uit, en stelt toch erg teleur. Sowieso schiet het me ook al verkeerd dat het alweer een huurmoordenaar is waar het verhaal om gaat - je zou gaan denken dat dat het enige beroep in de criminaliteit is. Wat een armoede.

Ook de cinematografie vind ik tegenvallen. Op de as van niet goed genoeg naar teveel zit het constant net op de verkeerde plek, de goede beelden krijgen te weinig ruimte en de nepperige teveel.

Net na een maand of twee voor de tweede keer gezien. Dat komt de film wat mij betreft alleen maar ten goede, ondanks dat ik nog wel zo'n beetje in m'n hoofd had hoe het afliep was het toch nog steeds een erg spannend verhaal.

Er zitten inderdaad zoals hier al een paar keer bijvoorbeeld door Baba Chui uitgelegd is nogal wat foutjes en onwaarschijnlijkheden in het script - daar volstrekt mee eens. Voor wat betreft de verschillen met het boek, vind ik dat we het Corbijn niet mogen verwijten dat hij het boek niet precies verfilmd heeft. Dat het verhaal daar wat onlogisch door wordt wel, en de detailfouten natuurlijk ook.

Hoe dan ook, ik vind de detailfouten niet zoveel afleiden dat het er een mindere film van wordt. Net als de vaak gehoorde klacht dat er weinig gebeurt - als je goed oplet, gebeurt er een heleboel, maar misschien dan niet met veel geschiet en gillende banden.

Enorme pluspunt van de film zijn de zorgvuldige en mooie beelden. In een net iets andere stijl dan de fotografie waar Corbijn bekend om stond - donker, zwartwit, grove korrels - maar zeker heel verzorgd, en met af en toe echt prachtige beelden.

Violante Placido - wat een mooie naam trouwens! - en Thekla Reuten zijn behalve bloedmooi ook nog perfect gecast in hun rol van onwaarschijnlijk lieve snol en mysterieuze koele killer. Clooney, nouja, doet z'n werk prima maar laat zichzelf niet van een nieuwe kant zien, hij draait een rol af die we wel eens vaker van hem gezien hebben.

Kortom, prachtige film waar misschien nog net iets meer van gemaakt had kunnen worden met wat meer aandacht voor de details in het verhaal. Doet dat af aan de kwaliteit? Wat mij betreft nauwelijks.

Het duurt misschien een beetje al te lang voordat het spel echt op gang is, maar wat een fijne film blijkt dit dan toch te zijn. Cowboys en indianen zoals vroeger op straat, maar dan in de over the top idioterie van het absurde land wat we zo langzamerhand beter de Verdeelde Staten zouden kunnen noemen. Het land waar iedereen alleen aan zichzelf denkt, gelooft in de meest bizarre nonsens en bereid is om over lijken te gaan voor, voor, voor alles wat ook maar in hunzelf of de buurman opkomt. Een paar jaar geleden nog maar hadden we dit plot te wereldvreemd genoemd, nu is het alweer volstrekt geloofwaardig. Je zou je afvragen wat we over een paar jaar als normaal zullen zien.

Hernieuwd respect voor Sidney Sweeney - wellicht, als ik de gemiddelde criticaster geloven mag misschien niet het grootste acteertalent ooit, maar slecht is ze toch op zeker ook weer niet. Maar belangrijker dan het pure acteertalent is er het talent om op het goede moment in de juiste productie terecht te komen, en dat doet ze tot dusver echt heel, heel erg goed. En waardering ook voor dat ze daar elke keer iets anders in laat zien ook. Haar lijstje is toch allesbehalve saai.

Fijn ook dat tenminste de belangrijkste rol van de Lakota ook door een Lakota gespeeld wordt - en jammer dat dat niet voor allemaal is, al is dat wellicht meer iets van small victories. Beter dan rednecks met lang haar, zeg maar. Rednecks te over evengoed, en wat een eng en naar volk is dat toch altijd weer - en weinig verbazend dat het weinig moeite kost kennelijk om daar een hele horde van te laten opdraven waarvan er een stel dan nog bekende namen zijn ook. Niet dat ze in deze film iets indrukwekkends neerzetten dan, dat dan ook weer niet.

Voor een eerste film als regisseur en daar ook nog het schrijfwerk van, daarmee zet Tony Tost - ook nooit van gehoord - zichzelf wel stevig op de kaart. Ik hoop dat hij ondanks het overheersende rechtsextremisme in de VS de ruimte krijgt om meer van dit soort films te maken - films vol van kritiek op de rednecks, de conservatievelingen, de geloofsfundamentalisten en hun enge mentaliteit. Want dat daar nooit iets goeds uit komt moet toch iedereen langzamerhand wel duidelijk zijn.

Oh, voor ik het vergeet te noemen - wat een perfect mooie serie posters is er voor deze film gemaakt. Is er dan geen oscar voor die categorie, en waarom eigenlijk niet.

Net als Conseguenze weer erg fraaie beelden. En wellicht iets meer integratie met het geluid - de soundtrack maakt in ieder geval meer indruk op me. Het verhaal is dan wel wat moeizamer, het is veel meer een zoekplaatje wat er precies het motief in zou kunnen zijn en waar Sorrentino er mee heen wil. Wat dat betreft duidelijk iets tussen Conseguenze en Youth in.

En ook weer superieur gecaste en geregisseerde acteurs - hoewel ik moet zeggen dat Rizzo me wat minder ligt dan Servillo, maar dat kan ook wel aan zijn onsympathieke rol liggen. Niettemin erg sterk gespeeld. Wel eigenlijk wat jammer van de twist die al wat al te duidelijk invoelbaar was.

Met een rammelend verhaal, een paar onwaarschijnlijke plottwists, af en toe wat slordige montage doet deze film zichzelf de das om. Jammer, want er is ook veel wel prima in orde, Neve Campbell is een goeie politiebaas en de Amish zijn geloofwaardig. En de beelden van het landschap in de sneeuw zijn erg mooi. De wat overbodige love interest in de vorm van de profiler steekt daar dan weer slecht bij af.

Jammer, want bij elkaar opgeteld komt er niet veel meer uit dan een middelmatige televisiefilm. En het had toch met vrij weinig moeite iets veel beters kunnen zijn.

Erg prettig mooie beelden - beeldstijl, kleuren, omgeving, locaties, het komt allemaal erg mooi bij elkaar. Met het verhaal heb ik het dan wat minder - en, ik moet bekennen dat ik ergens op driekwart of zo eigenlijk de interesse ook een beetje kwijt was ook. Wellicht dat ik me daar ook wel ietwat op het verkeerde been heb laten zetten, want de introductie met de leuk nerdy rol die de fossielen daarin krijgen (ha, ik leer weer eens iets nieuws...) en het karakter van Winslet wat ruimte krijgt... neemt de film dan ineens een draai naar iets wat wel als romantiek bedoeld zal zijn - al komt dat op mij niet zo heel erg over. Vandaar dus dat ik ietwat de draad kwijt raakte - het had me beter gelegen als de hele film of op het ene motief of op het andere had gefocust. Wellicht dat dat bij een nieuwe kijkbeurt beter valt, dat hangt wel eens van de stemming van het moment af.

Style over, ehh ja vanalles eigenlijk.

Het verhaal rammelt in ieder geval aan alle kanten, en de overdreven manier waarop Bosworth lispelend en kwispelend door de beelden heen schuifelt is ook niet precies begrijpelijk of vanzelfsprekend. En dan begin ik er maar helemaal niet over dat ze met een bontjas aan het elektrische mes hanteert - en dat is kennelijk aangesloten aan een oneindig lang verlengsnoer.

Het had op zich wel grappig kunnen uitpakken, maar er mist net wat teveel, en het is ook net niet over the top idioot genoeg om langs die weg interessant te worden. Een tikkie meer Nurse 3-D (2013) bijvoorbeeld.