Opinions

Ik vond het erg moeilijk om mijn aandacht bij deze film te houden, en het verhaal pakte me absoluut niet. De aftiteling was eigenlijk gewoon een opluchting. Jammer van de mooie cast, want daar had toch best meer uit kunnen komen.

Een interessant gegeven - wie kent in zijn omgeving niet een stelletje waarvan je je echt afvraagt waarom ze bij elkaar zijn, en of dat wel met wederzijds goedvinden, instemming en geluk is.

Maar ondanks alle goede bedoelingen slaagt deze film er maar niet in om iets van een begin te geven van een inzicht. Carrick als de grote boze wolf blijft volstrekt eendimensionaal, er komt niets uit van wat zijn beweegredenen in de moeizame relatie zijn - en dat was nou net wat het interessant had kunnen maken. En wellicht erger nog, Kendrick heeft ook een volstrekt plat karakter dat nergens boven een willoos slachtoffer uit lijkt te willen stijgen. Alsof de abusieve en scheve relatie niet zozeer tussen de twee hoofdrolspelers was, maar tussen hun en de regie.

De beide hoofdrollen zijn ook eigenlijk gewoon teleurstellend, en dat komt misschien meer door het zwakke materiaal dan door de acteurs. In vergelijking zijn Horn en Mosaku veel leuker en hebben ook nog eens meer diepte eigenlijk.

Een schoolvoorbeeld van dat goede bedoelingen niet overeenkomen met een goede film. Want het probleem bestaat wel degelijk, laat daar vooral geen twijfel over zijn.

Ik weet eigenlijk niet meer heel goed hoe en waar ik indertijd dit eerste deel van de Alien serie gezien heb. Misschien thuis op tv, misschien op video. Niet in de bioscoop, dat zou ik nog wel weten - zoals deel twee in ieder geval, al zal dat misschien wel een herhaling geweest zijn ter gelegenheid van het derde deel. Anders kan ik het niet goed in de tijd plaatsen.

Maar terug naar deel een. Op zich is er wel hier en daar wat op aan te merken ondertussen, en de status is zeker deels aan de timing te danken. In die tijd was Alien echt in zowat alle opzichten vernieuwend - en zeker door de rauwe en cynische toon en bijpassend rauwe beelden. Enorm ver verwijderd van de science fiction die we toen op de tv langskregen, dingen als Blake’s 7, Space 1999, Battlestar Galactica. Of films als Star Wars. Vooral goedkope en beperkte producties, behalve dat laatste voorbeeld, en misschien is vooral het veel grotere budget en de weigering om dingen snel goedkoop en simpel te doen wel de doorslag voor het succes van deze film.

En dat blijkt dan meteen wel uit hoeveel films van later direct of indirect zijn ‘geinspireerd door’ of elementen uit plot, stijl of beeld afgekeken of gejat hebben, hoe subtiel misschien ook - maar vanzelf allemaal gefnuikt door het gebrek aan de grootsheid van de visie en de beperkingen die daarbij opgelegd werden. Zo kwam ik laatst iets tegen waarin Milla Jovovich ‘the ultimate queen of kick-ass’ werd genoemd - tsja, een latere generatie, denk ik dan maar. Alle respect voor Milla, maar geen van de films waarin ze gespeeld heeft kwamen maar in de buurt van zo’n rijke visie - of het moet die ene van Winterbottom geweest zijn, maar daarin zong ze een fado in plaats van ass te kicken.

Net zo nietsontziend is het met het monster - ook daarvan was de vormgeving ongekend, met dank aan Giger. Als je de kans krijgt ooit, in de binnenstad van Lyon heb je het Musée Cinéma et Miniature. Daar staat-ie, levensgroot en levensecht, bewegend en met geluid, en ook echt wel een beetje eng. Het voelt niet heel gemakkelijk om daar even rustig onder te staan om een foto te maken (want ja, je mag met je camera binnen daar).

In deel een viel me dan wel ietwat op dat ik de acteurs niet heel erg indrukwekkend vond - terwijl er toch zat bekende namen meedoen. Weaver dan weer wel, maar daar moet ik dan wel bij zeggen dat ik daar nooit helemaal onbevooroordeeld in ben. En net zo met de cinematografie - sommige beelden zijn perfect, iconisch, maar even later lijkt het of je een tv serie uit de 70s zit te kijken. Misschien ook gewoon de tand des tijds weer.

Moeilijk om een waardering in sterren voor uit te spreken. 4 dan maar.

Kathy Ireland.

Een knappe meid - en niet alleen dat ze er erg plezierig uitziet, zakelijk gezien ook. Naar verluidt een van de rijkste voormalige supermodellen, en vooral omdat ze daar handig met de licentiering van haar fraaie smoeltje is geweest. En met nogal wat dank aan Kmart die daar kennelijk graag aan meegewerkt hebben - en ongetwijfeld ook met dank aan het Nederlandse belastingstelsel, want dat is bijzonder interessant voor het ontwijken van belastingen over licentie-inkomsten.

Als actrice doet ze het ook niet zo heel slecht. Nouja, met een kanttekening wel, want die stem doet je verlangen naar een Duits nagesynchroniseerde versie. Of dat haar echte stem is of dat dat speciaal voor de film zo getruct is is me om het even eerlijk gezegd.

In beeld ziet het er allemaal wel leuk uit, en de poster is ook erg mooi en veelbelovend - wat me overigens opvalt is dat de spijkerbroek voor de normen van toen veel te grote gaten had, in plaats van de slijtplekken die je toen hoorde te hebben. Maar het zou nu precies passen in de huidige mode.

Wat de film nekt is vooral het verhaal. Absoluut onnozel en nergens interessant - een volstrekt mislukte combi van een verhaal voor kleuters en volwassen acteurs. Je kan de film wel gebruiken als een soort aquarium-dvd, maar dan wel met het geluid en ondertitels uit. Meer dan dat moet je er niet van verwachten.

Alien deel zoveel.

Het verhaal is niet heel sterk en ook niet heel vernieuwend. Maar terwijl de film loopt geeft dat nog niet zoveel, het begint bij mij achteraf pas wat te kriebelen. En tot het zover is... is het vooral wel de beeldenpracht die de overtuiging brengt. En het verhaal kan dan misschien niet heel geinspireerd zijn, het wordt wel met ongeveer perfecte timing gebracht - zodat je terwijl je eigenlijk best weet hoe het aflopen gaat, toch aan je stoel gekluisterd zit.

En ja, een Alien film zonder Ripley kan het natuurlijk nooit echt helemaal zijn. Maar toch, het komt voor mij best goed in de buurt. En Ridley Scott stelt mij absoluut niet teleur met dit zoveelste stuk kijkfestijn.

Er is iets met films die een dubbele punt in de titel hebben. Of misschien moet ik gewoon zeggen, er is iets mis met dat soort films. Zelden dat daar iets goeds tussen zit - geef me de voorbeelden waar ik het mis heb.

Ook nu weer. Sigourney Weaver had er geen zin in, de schrijvers hadden er geen zin in, de regisseur kon alleen met veel geld worden overtuigd. En waar Joss Whedon als zoveelste keus uiteindelijk iets schreef was hij er zelf niet blij mee, was iedereen wel overtuigd van Ripley's acteren maar was Sigourney er niet van onder de indruk, en bleef eigenlijk alleen H.R. Giger over. Waarom is wellicht pas duidelijk als je de hele film gezien hebt.

Qua verhaal is het nogal erg boring, veel te voorspelbaar en clichematig allemaal. Het is tenslotte niet de eerste film met aliens, en ook niet de eerste Alien-film - om nog te verrassen moet je dan wel een paar stappen verder gaan. Maar daar ontbrak de durf voor. Iets wat we de laatste jaar of twintig of zo toch wel vaker zien in Hollywood - liever op zeker spelen en een bestaande franchise tot het uiterste uitmelken dan iets moois en iets goeds proberen te maken. En ja, daar doen we met zijn allen braaf aan mee, want we gaan wel met-z'n-allen naar films in het MCU, maar niet naar films die er toe doen. Of naar dit zoveelste vervolg, in plaats van een nieuwe film een kans te geven.

En dan kwam daarna nog de reboot, de prequel, de quelling. Dit weekeind was het motief Alien en Ripley bij Blurp thuis, maar voor die delen pas ik nog maar even.

Alien: Romulus slaagt er redelijk in om de sfeer van de originele films te vertalen naar nu zonder dat er aan het originele idee al te veel geweld gedaan wordt. Maar helaas komt daarbij ook mee dat het plot af en toe vol gaten en onlogische of natuurkundig onmogelijke rommel zit. Al dat hoort er tegenwoordig kennelijk bij, en het door superpowers murwgeslagen publiek vreet het toch wel.

Spaeny is natuurlijk geen partij voor de Ripley van Weaver, maar dat kon ook niemand echt verwacht hebben. Toch, er zijn momenten waarop ze er best dicht bij zit, en dat redt de film meer dan een van de andere elementen - hoewel de scenes in de control room met de PET-achtige computers me ook positief verrasten. Aan geld voor de vormgeving overduidelijk geen gebrek. Maar dat daar dan zo'n hybrid uit komt, bleeh, wat een zwaktebod is dat geval.

Leuk om weer even terug te zijn in het Alien universe, maar ook deze film voegt eigenlijk maar weinig nieuws toe wat de moeite is. Het idee bekroop me dat ik eigenlijk net zo goed naar een rerun van Alien of Aliens had kunnen gaan - enerzijds is dat een compliment, met dat de sfeer kennelijk goed getroffen is, anderzijds zegt het ook iets over hoe overbodig deze film precies is.

Eigenlijk misschien wel het beste deel van de serie.

Ik weet nog wel dat ik indertijd zwaar teleurgesteld uit de bioscoop kwam. 'Mijn' mooie Sigourney, toegetakeld met een kaalgeschoren hoofd. Ik vond er maar niks aan. Maar nu, alweer dertig jaar later, is mijn eigen kop ook vaak erg kort geknipt en vind ik ineens dat haar gezicht op deze manier eigenlijk mooier uitkomt.

En deze film heeft meer contrasten - de mooiste man van de Engelse cinema Charles Dance, en de lelijkste Pete Postlethwaite. Allebei met rollen die daar ook fijn bij passen en waar de diepte misschien niet in de volle breedte mee getoond wordt, maar je voelt dat het er is. En als je naleest over hoe de film tot stand gekomen is is dat toch zeker wel een verdienste - en ook een contrast met het volgende deel in de franchise.

En ja, de 'Assembly Cut' duurt wat al te lang, en het is hier en daar misschien ook wat teveel alsof je zelf op een verlaten asteroïde in een strafkamp zit ondanks alle beeldenpracht. Want ja, de vormgeving blijft toch nog steeds best goed passend bij het origineel - en wellicht niet heel toevallig ook bij de spellen die je toen had, dingen als Doom en de originele versies van Unreal. Veel gespeeld, met nogmaals excuses aan mijn bovenburen voor de periode dat ik dat met vierkanaals geluid op een klein studentenkamertje deed. T*ring, die raketwerper deed het wel, ik hoor het nog echoën van de volgende flat af.

Die dagen zijn lang voorbij - nouja, dezelfde versterker staat nu nog in mijn woonkamer, maar nu op een heel bescheiden volume en met maar twee speakers. Ja, dat went erg snel, en stilte is een heel mooi geluid.

In een heleboel aspecten eigenlijk het beste deel van de hele serie. Want het verhaal klopt gewoon geniaal als tweede deel, perfecte beelden inclusief een paar die me toch 36 jaar later nog in mijn geheugen gegrift staan. En Ripley als de nog steeds onovertroffen kick-ass babe die zich niet zomaar even laat afmaken door een of andere alien. Of hun moeder. Tot hier en niet verder, want dan wordt het menens, laten we dat even duidelijk maken.

Toch ook een minpuntje, want Michael Biehn is echt miscast. Misschien dat zijn smoeltje had kunnen werken, maar verder veel en veel te licht - en wellicht zelfs dat het karakter dat hij speelt beter weggelaten had kunnen worden. Meer ruimte voor Bishop, dat had de hele Alien wereld wellicht nog beter vorm gegeven, en in plaats van de pretenties van Biehn gewoon een volstrekt naamloze grunt. Dat doen de games dan toch wel net een tikje beter. Ander publiek, ok, dat helpt ook.

En geheel onverwacht nog een minpuntje in dat deze als enige van de serie vooral opvalt door de wat knullige IT. Suffe lelijke schermpjes die de alien peilen, neeh, daar kom je niet meer mee weg nu.

Geniaal.

Rodriguez laat weer eens een mooi stuk werk zien. Erg mooie vormgeving, zonder concessies uitgewerkt maar ook zonder aan het originele verhaal af te doen. Perfect in de samengang van nepbeeld en echte acteurs - de ogen van Salazar wel als mooiste voorbeeld, en wat speelt ze leuk en stoer. Waltz zit dan meer op de grens tussen perfect en irritant, maar dat hoort ook wel wat bij zijn rol. En Jennifer Connelly nog, in een wat kleiner rolletje wel, jammer.

Niet dat het echt een acteursfilm is vanzelf - daar overdonderen de CGI beelden net iets teveel voor. Fijn plaatjeskijken. En maar hopen dat er snel een vervolg komt.

Waardeloze troep.

Onopwindende sex, lelijke beelden, volstrekt oninteressante karakters en een flutverhaaltje. Geen porno en geen film, niet arty-farty genoeg om op dat front iets te melden te hebben. Dan blijft er niet zoveel over.

Alleen te harden als je heel, heel erg gecharmeerd bent van de verschijning van Gry Bay. Mwah.

Het in de aftiteling aangekondigde tweede deel lijkt me wat overbodig. Op zich wel een aardig filmpje, als je de plotwisselingen waarmee de film van genre verandert trekt - of als je je niet irriteert aan de wat goedkopig uitziende lichteffecten van de kristallen waar Leena mee speelt. Of aan de wat campy sfeer die onder andere door de niet heel beste acteurs veroorzaakt wordt.

Van mij mag het bij een deel blijven.

Ik heb op zich wel wat met dit soort monomane films. Een enkel simpel onderwerp, geen afleiding, geen dialogen, geen drukte. Een enkele acteur die het hele zaakje dragen moet, zonder afleiding.

De makke is natuurlijk dat het wel spannend genoeg moet blijven om een uurtje of anderhalf mee vol te krijgen. Dat lukt dan kennelijk alleen maar door de arme man een ongelofelijke hoeveelheid pech over zijn hoofd te storten. Onwaarschijnlijk, en in een aantal gevallen wordt de gang van zaken daarbij wel wat makkelijk buiten beeld gelaten. Jammer, dat maakt het verhaal toch wat moeilijk te geloven. En het einde is een beetje slap, wellicht zelfs moralistisch.

Wel een sterke rol van Redford.

The unbearable lightness of being a

Maar wat ook alweer. Deze matige klucht geeft daar alvast geen antwoord op, en ook niet op welke andere vraag je dan misschien maar kon hebben. Of moest het wellicht zijn hoe om te gaan met middelmatigheid, want daar gaat de film misschien wel over. Hoe ontoepasselijk ook, met topartiesten als Streisand en Hackman in de hoofdrollen, maar zoals het gezegde gaat, iedereen moet af en toe stofzuigen.

Of deze film daar de aanleiding voor was is me even te veel moeite om uit te zoeken - en zoveel moeite is de film ook niet echt waard. Maar er zijn later veel, veel betere films in de setting van een supermarkt geproduceerd, en ook veel betere films over het leven als saai getrouwde burgerl*l. Vooruit, een Career Opportunities (1991). Of zelfs maar iets als Friends With Kids (2011).

Laat deze film maar vergeten blijven. Daar zijn alle betrokkenen vast wel tevreden mee.

Het zal wel de bedoeling zijn geweest om de draak te steken met de dating services, maar daar komt dit plotje toch echt een jaar of tien te laat voor. En voor kritiek op dating services uberhaupt, want wie gebruikt die nog.

Verder is het wel een aangenaam stukje kijkvoer als je niet al te kritisch bent, maar meer dan dat zie ik er echt niet in. Ondanks de charmante aanwezigheid van Poots die zoals altijd alle punten scoort op de aaibaarheidsschaal.

Wat een onwaarschijnlijk goede film is dit vergeleken met de andere films uit die tijd die ik de afgelopen tijd gezien heb, en net zo onwaarschijnlijk goed in vergelijking met de latere remakes uit 1979 en 2022. Production values waar een film van nu nog trots op zou mogen zijn, erg fijne editing, goede actie met (hoop ik dan toch) special effects - hoewel ze in die tijd niet zo moeilijk deden over een echte ontploffing op de set geloof ik. In vergelijking met veel andere films uit die tijd toch echt volstrekt op een ander plan, en niet eens alleen maar door de kracht van het onderliggende verhaal, het verhaal waar deze versie zich nog net iets strakker aan houdt dan de remakes.

En het is dan wel de oudste versie van de drie die er van dat beroemde verhaal van Remarque gemaakt zijn, maar overduidelijk ook de beste - de bekendere versie uit 1979 heeft dan wel een veel betere en sterkere cast met Borgnine, Pleasence en Richard Thomas, maar kan buiten de erg sterke introductie qua sfeer en production values toch eigenlijk niet tippen aan dit origineel, en de versie van 2022 is te specifiek ingezoomd op een paar onderdelen om echt een vergelijk te zijn. Wellicht dat van alle versies juist deze eerste er het beste in slaagt om de volstrekte waanzin van de oorlog uit te beelden, zoals Remarque dat in zijn boek zo moeiteloos met woorden voor elkaar kreeg.

En toch is de film van 95 jaar geleden, uit een tijd die niemand die ik ken meegemaakt heeft. Je zou je afvragen wat de filmwereld nog bijgeleerd heeft ondertussen.

Simpel maar wel grappig filmpje van het type teen slasher - en alle cliches van het genre worden braaf gebruikt. Met een mooie Mandy, leuk gespeeld, mooi gefotografeerd, en een paar toch wel wat verrassende twists in het plot.

Een paar jaar geleden zag ik The Post (2017) - die me eerlijk gezegd erg tegenviel. Dan deze film, hetzelfde verhaal met een wat andere focus. Dat blijkt een veel sterkere keuze te zijn, en wellicht speelt daar ook een heel grote rol dat de cast van een volstrekt ander kaliber is. Vooral Hoffman heb ik geloof ik niet eerder zo scherp en met zoveel energie zien spelen. Meestal irriteert hij me, en wellicht had ik daarom de film nog niet eerder gezien.

Ook onverminderd relevant eigenlijk, gezien dat de schandalen in de Amerikaanse politiek bepaald niet opgehouden zijn na Watergate. Waar een Trump nu mee wegkomt is feitelijk veel erger dan waar Nixon voor aftreden moest. De schaamte is verdwenen, en dan vooral bij de partij die zegt iets met law and order te hebben - dat is het enige wat veranderd lijkt te zijn.

Het duurt wat lang.

De constructie van film in film in film is interessant - en het begint ook wel fijntjes met de rechercheur die niet in beeld wil. "Zo'n hoogopgeleide zijinstromer, dat lijkt me wel wat. Marokkaans of zo, lekker politiek correct". En er volgen wel meer van dit soort details, die me het idee aandoen dat er een heel korte lijn naar een werkelijke gebeurtenis onder ligt. En daarna dan meteen door naar een oefensessie voor de acteurs, om de juiste toon te vinden.

Waarmee ik me de film lang dus zit af te vragen, wat voegt deze constructie nou eigenlijk toe aan het verhaal. Erg interessant minimaal om het verhaal op deze manier langs verschillende hoeken te zien ontwikkelen, en te zien hoe het bij de verschillende mensen aankomt. Knap ook dat daarbij de fundamentalistische haters wel hun woorden van verwerping spreken maar met hun lichaamstaal verraden dat ze daarmee fout zitten - knap geacteerd, al ben ik bang dat dat in het echt toch niet altijd zo fraai zichtbaar is. Of gevoeld wordt.

Dus ja, hoe ingewikkeld de narratieve constructie ook is, het werkt wel. En op eigenlijk dezelfde manier vond ik het einde niet goed, te ingewikkeld, te gezocht, en vooral veel te lang. Maar als de titelrollen daar zijn, dan telt het wel op, het werkt. Het duurt wat lang - maar er zijn meer dingen die wat lang duren. De acceptatie van mensen voor wat ze zijn, dat duurt ook wat lang. Ook in de kerk.

Prut.

Een hele serie matige acteurs die slecht werk leveren in dit ondermaatse verhaaltje. Afgeraffeld zonder talent, aandacht, of liefde voor het vak - misschien de enige uitzondering is nog Eleanor Tomlinson. Nogal verrassend eigenlijk om zo'n prul uit Engeland te zien komen, er komt daar tenslotte zoveel veel beters vandaan dat je haast zou vergeten dat dat niet vanzelfsprekend of automatisch gaat.

Redelijk soliede verhaal met een grotendeels mooie productie om het op het doek te brengen. Er zijn wel een paar dingetjes die me niet liggen - de wat vreemd aandoende gestileerde Pitt, bijvoorbeeld. Een houten Klaas, zou mijn vader dat genoemd hebben. En Cotillard en hem samen, daar gaat ook helemaal niets van uit - terwijl dat juist zo ongeveer het belangrijkste in het plot had moeten zijn. De onderdelen in London rammelen hier en daar wat - de gang van zaken in de geheime dienst, mwah, ik weet het niet, maar ik denk zomaar dat als je daar induikt dat het niet echt klopt. En van die bommenwerper ook al zo. Maar het einde maakt dan wel een hoop goed.

Vreemd en ietwat ongrijpbaar verhaal vol met onbegrijpelijke zaken, onbegrijpelijke mensen die door onuitgesproken zaken naar elkaar toe drijven of elkaar juist afstoten. De rollen van Jennifer Connelly en Cillian Murphy vond ik daar nog wel mooi in uitgewerkt, maar Melanie Laurent krijgt dan net een tikje minder diepgang en blijft wat mij betreft net wat te weinig ingekleurd.

Mooie beelden van het koude landschap in het noorden van Canada, goed gebruikt ook in het verhaal om de wanhoop van de zoekenden uit te beelden. Oh, en wat ik bijna vergeet, de grime van de oude Connelly vond ik erg mooi gedaan - ietwat hardvochtig, maar wel mooi.

Tsja.

De samenvatting leek al wat twijfelachting, maar ze wou een film met Bradley Cooper wel zien. Eye candy, zoiets. En dan dacht ik dat dat met McAdams en Cooper wellicht ook wel op zoiets uit draaien zou, maar dan voor mij. Meer verwachtingen waren er niet.

En zelfs dat werkt dan dus niet. Rommelig en warrig tot en met, en met een grote beroemde cast komt geen van de karakters uit de verf. Zelfs Bill Murray moet eraan geloven. En dan dat getrut met die stomme hoed nog, hoe verzin je het.

Lief filmpje met een schattige Pasarow die het maar te stellen heeft met een stel apparaten als ouders. Sowieso al een miskleun in de casting om MacDowell daarvoor te laten opdraven, die was al twintig jaar te oud om weg te komen met een rol als oma. En die droeftoeter die haar pa moet voorstellen, waar hebben ze die gevonden.

Soit, met haar kameraden heeft ze het beter. Een gezellig stel, en daar gaat de film over. Meer moet dat ook niet zijn, en hoe het afloopt is dan ook al van tevoren gekend. Doet dat ergens aan af? welnee, want de kleuren zijn fris en er is een fijn muziekje bij.

Ik houd het maar even op een niet helemaal gelukt probeersel.

Afgezien nog even van of het concept voldoende doorkomt - of het narratief voldoende klopt - is dan ook nog de vraag of het voldoende interesse opwekt, de aandacht wekt en zo mogelijk zelfs discussie veroorzaakt. Dat lijkt in dit probeersel niet echt te lukken, de motieven van Mt. Blanc vooral bijvoorbeeld komen bij mij niet uit de verf. Net zo min als van Mt. Rosa, hoewel die dan iets meer toegankelijk is misschien.

De herhaling van de nietszeggende zinnetjes werkt op zich wel, maar is ook erg karikaturaal. Alsof je daar als alpenklant iets aan zou hebben. Maar in het absurde universum waarin deze film speelt maakt dat maar weinig uit.

Op zich nog steeds wel een interessante en gedurfde poging, jammer dat er wat weinig uitkomt.

Na het oscargeweld van Honnold en Chin in Free Solo komt deze film met een ietwat meer realistische benadering van het idee van zonder touwtje klimmen - en waar Honnold al ietwat onbegrijpbaar bezig is, doet Leclerc daar nog een schepje bovenop met zijn ijsbijltjes. Het is een prestatie als je de film zonder extra zuurstof ziet, ik vergat regelmatig adem te halen.

Behalve dat ook erg veel mooie plaatjes, en ouch wat krijg ik daar een zin van om het platte modderige Nederland weer lang achter me te laten.

En ondanks alles wat je bij het klimmen zonder zekering denkt, als het dan uiteindelijk slecht afloopt is het ‘gewoon’ een lawine en slecht weer die hem de das omdoet. Terwijl hij ‘gewoon’ ingebonden is. Afdalen is gevaarlijker dan de top halen, dat was al langer duidelijk, maar buiten dat blijkt maar weer eens dat de extreme sporten vaak veiliger en zekerder zijn dan wat je aanneemt - het wandelpad naar de berg toe is nogal eens gevaarlijker dan de berg zelf.

Een erg aardige film.

Dacht ik tenminste, totdat er na afloop een paar kleine dingetjes beginnen te rammelen. Ja, het verhaal is min of meer echt gebeurd, maar de onthulling in de aftiteling geeft toch wat twijfel of het project inderdaad zo spontaan tot stand gekomen is als in de film zelf lijkt.

En dat was natuurlijk een mooie en interessante vraag geweest om aan de regisseur Manu Lobmaier te stellen, want hij was aanwezig in de zaal toen ik de film zag - in Aken, op de eerste dag van het DMFF. Maar dat schoot me net iets te laat pas te binnen. Heel erg is dat overigens eigenlijk ook niet, want het idee is nog steeds zeker wel de moeite waard, ook al is de boodschap misschien anders tot stand gekomen dan in het verhaal verteld wordt. De kern ervan blijft ook wel hetzelfde uiteindelijk.

Prachtige beelden, maar daar blijft het bij. De film verslikt zich in teveel pretenties en teveel gedoe met symboliek. Een verhaal komt er niet uit, de emoties blijven oppervlakkig en afstandelijk. In combinatie met de langdradigheid - soms worden de beelden net iets te lang uitgerekt - gaat dat irriteren. Misschien overdrijf ik een klein beetje als ik zeg: verknip die film en verkoop de losse beelden, maar die kant gaat het toch echt wel uit wat mij betreft.

Flauwe televisiefilm.

Het verhaal is te ongeloofwaardig, te sentimenteel en mist de spanning. Ongeloofwaardig op zich niet vanwege het gegeven, dat gaat er bij mij wel in, maar in de details ('ik ken al hun namen nog', dat soort onzin). De oude dame is ook niet geloofwaardig als de oudere versie van haar blonde verschijning, en dat stoort bij elke flashback. De structuur klopt overigens niet erg, want de flashbacks zijn niet de herinnering van de oude dame maar het hele verhaal. En daarmee sluit de link naar de kleindochter ook niet erg goed.

Beelden zijn redelijk maar niet geweldig, er zit nogal eens een foutje in de trucbeelden, en ook af en toe een mislukte poging tot mooifilmen. Komt een beetje over alsof een student met een digitale camera aan het spelen is. Voor de beelden van Noorwegen kan je beter naar Discovery gaan kijken, vind ik dan.

De truc met de ham, die krijgt nog een puntje.

Een behoorlijk absurde documentaire.

Waar ik vooral moeite mee heb is het gebrek aan zelfreflectie bij de makers. Waar er tussen de regels door nogal sterke kritiek geuit wordt op de walgelijke persmuskiet Pisa en de idiote inspecteur is er kennelijk niet het besef bij de makers dat zij zelf met hun behandeling precies even fout bezig zijn. Verplaats je even in de rol van deze twee, en vraag je af of je zou vinden dat je netjes en naar waarde geportretteerd bent. Karikaturaal is dan eerder wat er bij me opkomt. Is deze documentaire dan beter dan wat Pisa in zijn schavotschriftje laat publiceren?

Qua nieuwswaarde is het ook nogal nihil. Dan leuker om The Face of an Angel (2014) te kijken. Daar kom je ongeveer precies evenveel mee te weten, maar het is een veel beter stuk film, en zonder de wat vreemde toon die dit geval heeft.