Arven (2003)

Er schijnen in het echte leven mensen rond te stappen, die zo kil en zo koud in elkaar zitten als Christopher en zijn moeder. Gelukkig niet in mijn omgeving (voor zover ik weet). Film is een karakterstudie van een man, die van diverse kanten in een negatieve spiraal gemanipuleerd wordt en niet de kracht of wil bezit om daar uit te komen. Ondanks het prima acteerwerk van Ulrich Thomsen heb ik mij voortdurend zitten ergeren.

Nadat zijn vader zelfmoord gepleegd heeft wordt een zoon min of meer gedwongen om het grote staalbedrijf van zijn vader over te nemen en verder te leiden, ondanks dat hij jaren daarvoor besloten had om een eigen carrière te beginnen en inmiddels een lieve vrouw heeft leren kennen. Het verhaal is eigenlijk verder niet interessant en behoorlijk saai en laat zich, op het allerlaatste einde na, ook gemakkelijk raden. Nee, deze film moet het vooral hebben van de acteerprestaties van de hoofdrolspelers. Die dragen absoluut de gehele film.

Denen zijn goed in realistische drama's die draaien rond menselijke conflicten. Christoffer staat voor een dilemma wanneer hij moet kiezen tussen twee mogelijke voortzettingen van z'n leven. In Stockholm heeft hij een mooie vrouw en een goed draaiend restaurant; in Denemarken erft hij in letterlijke zin het familiebedrijf en in figuurlijke zin het karakter van een virago. Christoffer maakt een sympathieke indruk, is welbespraakt en goed gekleed, maar wanneer hij onder druk staat en te veel gedronken heeft, komen de psychopathische trekjes van een harde zakenman naar boven. Als bedrijfsleider gaat hij over lijken, en er is een scène met seksueel geweld. Binnen het bedrijf en binnen de familie zijn verschillende conflicten gaande, wat leidt tot een figuurlijke broedermoord en een jarenlange vete. Romeo and Juliette is aanwezig op de planken en op een affiche. Ook tussen Christoffer en Maria dreigt een onmogelijke liefde te ontstaan. Hij bespiedt haar een paar keer zoals een roofdier op een prooi loert. Twee camera's volgen de acteurs van op afstand, zodat zij veel vrijheid krijgen om te bewegen en te improviseren. Ulrich Thomsen en Lisa Werlinder brengen intense dialogen, waarin de stiltes en de gelaatsexpressies even belangrijk als wat er gezegd wordt. Er zijn geen technische effecten, maar wel af en toe een streepje muziek. Botsingen tussen tegenstrijdige karakters worden getoond zonder overbodige tierlantijntjes.