Opinions

Miskleun.

Er klopt gewoon zo veel niet aan deze film. De intro - zowel het stuk in Joegoslavie als in Canada - hangt er maar een beetje raar bij. Het karakter van Del Toro is zo onlogisch als wat - van de eerste gebeurtenissen af al eigenlijk. En dan Jones nog - wat probeert hij eigenlijk te doen, en is hij niet veel te oud om geloofwaardig te zijn tegenover Del Toro als het op matten aankomt. En dan nog zo'n er met de haren bijgesleept love interest, en nog met een schattig kindje ook natuurlijk.

Het is dat het allemaal wel met redelijk wat vaart gebracht wordt, en dan blijft de suspension of disbelief wel voldoende suspended. Maar het verhaal rammelt gewoon echt te hard, en er zijn teveel ongeloofwaardige acties, en daar krijg je dan achteraf alsnog de rekening wel voor.

Toch ook wel een paar mooie beelden - Jones die achterop de tram springt en het ruit bewasemt. Ook dat klopt natuurlijk niet heel erg - het is daar niet het goeie weer voor. Maar wel een mooi beeld.

Leuk origineel en rauw verhaal dat met een nette spanningsboog verteld wordt - en spannend blijft tot aan het einde het niet precies heel voorspelbare einde er uit komt. Fijn donker, morsig en grauw verteld met een paar prettige karakters er in en een sterke sfeer - waarbij de soundtrack met de gebruikelijke griezelgeluiden de sfeer nog wat dikker aanzet. Er wordt goed gespeeld ook, misschien zijn het geen top acteurs, maar ze zitten wel goed in hun rol en zetten die geloofwaardig neer.

Troep.

Het is op zich wel gewoon in het genre van de actiefilm - of de onderzeebootfilm - dat je het niet al te nauw neemt met de geloofwaardigheid. Maar zo'n afstand als deze film neemt, daar wordt ik toch stil van. Wat een gillende idioterie wordt hier voor zoete koek opgediend - ik weet niet eens meer waar ik beginnen moet om de plotholes, onjuistheden, dichterlijke vrijheidjes, alternate realities en alle varianten daarop op te gaan noemen.

Maar niet alleen dat. Ook de actie is nergens geloofwaardig - of zelfs maar in de buurt van. De onderwater-navigatiescene bijvoorbeeld, slordigjes gejat van The Hunt for Red October natuurlijk. Volslagen ongeloofwaardig al dat de toegang van een Russische marinehaven zo in elkaar zit vanzelf, maar de manier waarop het in beeld komt is zo lachwekkend dat het niet in de verte spannend is.

En dan de acteurs. Hoe wanhopig moet je zijn, hoe rood moet je staan voordat je als jezelf respecterende acteur zo'n rol accepteert. Butler als de kapitein van een nucleaire hunter-killer sub die constant weerwoord krijgt van zijn officieren. Alsof de Amerikaanse marine nog nooit van hierarchie of discipline gehoord heeft, en gewoon de tijd nemen voor een onderwaterdemocratie. Tuurlijk. En Oldman dan, hij mag even een woedeaanvalletje spelen gelijk aan wat hij al in Leon deed. En dan de rest nog, die is nog veel erger. Een bad guy met het charisma van de camo pet die hij opheeft, een Russische president die door de casting verwisseld is met de killer die zijn hulpjes omlegt. Nyqvist als enige hoeft zich niet te schamen - maar helaas, hij heeft de release niet meer mogen meemaken.

Het is wel heel droef gesteld met Hollywood, als je op deze film moet afgaan. En verbijsterend hoe hoog dat dan nog scoort ook.

Super mooie beelden van de wildernis, en een (zoals haast altijd) erg sterk spelende Dafoe als antiheld waar het bijna-geloofwaardige plot aan opgehangen wordt. Zo'n beetje de enige fout die de film maakt is dat het begin achteraf gezien te uitleggerig is, en dat Mulvey daar al in langs komt - dat had voorkomen moeten worden. En daarnaast, de casting van Sam Neill, verrassend genoeg. Niet zozeer omdat dat hij geen sympathieke rol speelt, maar hij mist de scherpte en de geloofwaardigheid.

Daar staat het prettig-romantische subplotje rond O'Connor en haar gezinnetje dan weer tegenover, en dat klopt dan weer wel - en vooral ook in de relatie met het marginaal maar wel net voldoende uitgewerkte karakter van Dafoe. En dat is het waar als ik het goed begrijp het in het onderliggende boek eigenlijk om draait. Lijkt me interessant om eens te lezen, maar so far nog geen geluk om het te vinden.

Wat een akelige film.

Als een reflectie op de maatschappij - die van vroeger en die van nu, waar iedereen in een positie van macht zich schijnbaar zonder consequenties kan overgeven aan de meest obscene hobbies. Zoals het karakter van Hackman, die zijn vrouw laat kidnappen om een excuus te hebben om een hunting party te organiseren. Niet dat hij nou precies een liefhebbende echtgenoot is, laat dat duidelijk zijn - hij heeft zijn bedkameraadjes liefst bloedend, huilend en met verse brandwonden. Het gaat hem om de macht, niet om iets anders. De macht over liefde en genot, de macht over leven en dood. Als een stierenvechter in de arena beslist hij wie blijft leven en wie niet. Straffeloos, want het oordeel is slechts aan God, en dat is hij.

Elke parallel met de maatschappij van nu is vanzelf volstrekt toevallig, want hoe kon iemand in 1971 al zien aankomen hoe onbeschaamd de wereldleiders zich nu te buiten gaan zonder dat dat enige consequenties lijkt te hebbem. Juist daarom wellicht een relevante film, al is het nog steeds op een enorm onaangename manier.

Rest me te zeggen dat het een acteur van het kaliber van Hackman vereist om die rol precies zo weerzinwekkend te spelen.

Ministry.

De begeleiding van een nogal overdonderend en vervreemdend verhaal - erg indringend gebracht door Bigelow met als beeldvanger de hoofdrol van Renner - met een haast enge intensiteit. En de voor ons Nederlanders haast niet te bevatten manier waarop Amerikanen altijd zonodig, ehh, ehh, Amerikanen moeten zijn. Karikaturaal, onrealistisch - maar wel zoals die mensen echt zijn.

Qua moraal doet Bigelow het dan wel subtiel en vrij onopvallend. De aangever met het citaat van Hedges voor de aantiteling is op zich wel duidelijk genoeg, maar ook weer makkelijk vergeten eens de actie begint - het is dan vooral de grijs van Renner aan het einde die het verhaal vertelt.

En daar past die soundtrack dan wonderwel bij. Ook vervreemdend, ook overdonderend.

Een vrij zakelijke behandeling van de cholera-epidemie in de 19e eeuw. Met geniaal mooie rollen van Olivier Martinez en Juliette Binoche. En de kat op het dak is ook best goed. Jammer dat er van de titel niet meer waargemaakt wordt - het komt nu een beetje over alsof die ene jeugdzonde de arme huzaar maar teneinde nagedragen blijft worden.

Het politieke motief dat in de samenvatting wat gesuggereerd wordt blijft volledig achterwege. In plaats daarvan zien we alleen een menselijk drama. Maar daarvan dan zeker wel genoeg. Net als dat er genoeg mooie beelden van historische steden langskomen.

Dat is ook wel wat de sfeertekening van de film. Noeste arbeid, degelijk ouderwets werk. De vonk van de authentieke inspiratie, de genialiteit van de muze, de geest uit de fles - die ontbreekt.

Jammer, want alle andere onderdelen van een meesterwerk zijn in ruime mate aanwezig.

Ai, dit is niet best. Hoe krijgt Rodriguez het voor elkaar om zo’n wanproduct af te leveren.

Sowieso is Affleck al volstrekt ongeschikt voor de rol, maar daar houdt het niet bij op. Narratief is het al een enorm zwaktebod natuurlijk om zo’n concept als mind control te gebruiken - nog erger dan tijdreizen of parallelle universa. Maar de uitwerking is dan ook nog eens volstrekt onder de maat, en het einde somt het nog eens op ook, met een voiceover die nog even uitlegt hoe het zit alsof we inderdaad te dom zijn om het zelf te begrijpen - onder de begeleiding van alweer het zoveelste overbodig dramatische muziekje.

Nee, dit is het echt allemaal helemaal niet. Maar één enkel ding dat deugt, en dat is de griezeluitstraling van Fichtner in het begin. En zelfs dat verdwijnt dan nog.

Subtiel leuke komedie, met een grappige en voorspelbare romantische zijlijn in het verhaal. Met een heel licht ondeugende knipoog in het verder volkomen onschuldige verhaal, dat ook nog even de klasseverschillen in Engeland en de beginperiode van de emancipatie aanhaalt. Overduidelijk met veel plezier gemaakt. De af en toe wat toneelstuk-achtige benadering past prima bij de setting in het post-Victoriaanse tijdperk.

Maggie Gyllenhaal is met haar bijrol wel de ster van de film vind ik. En Hugh Dancy is ook prima.