Opinions

Kansloos.

Hoe je er toe komt om zo'n flutgegeven tot een film uit te werken, ik begrijp er niet heel veel van. Toch lijkt het in het begin nog heel even te lukken, maar nee - veel, veel te veel zoetigheid en een stapel cliches waar ik geen vergelijk meer voor vinden kan. En dan blijft er nog maar een klein sprankje over dat ietsje de moeite waard is, en dat is dan toch, hoe onwaarschijnlijk ook, Georgina. Sowieso ook de enige rol die niet meteen overkomt als 'irritante BN-er' - echte mensen praten niet zo als de dialogen in deze film. En ze doen natuurlijk ook niet zo.

En dan de casting. Niks ten nadele van Jennifer Hoffman - maar als naief en wat dommig gansje is ze echt miscast vind ik. Misschien had dat haar gelukt in de tijd dat ik haar af en toe bij de Albert Heijn tegenkwam, maar dat was wel in de vorige eeuw, en ze is ondertussen toch iets teveel een sterke en volwassen vrouw geworden. Moeilijk voorstelbaar dat ze iets zou zien in de flapdrol die Tibor Lukács neerzet - ook al zo'n miscast.

Maargoed, het verhaal wordt in het begin tenminste nog vrolijk en vlot gebracht. Pas ergens na de voorspelbare aap-uit-de-mouw gaat het echt helemaal mis met de overdosis cliches en zoetigheid, en dan komt tijdens de aftiteling nog de echte doodklap - witte duiven. Die heb je niet in Amsterdam, dat weet iedereen - daar zit alleen de stadsduif, iets correcter ook wel vliegende rat genoemd. Had dat liever in het verhaal terug laten komen, dan was het niet zo'n misselijkmakende zoete troep geworden als dit.

Chaotisch gedoe.

Op zich ergens nog wel charmant - vooral door de hoofdpersonen dan geloof ik. Wel vond ik met alles wat er van begin tot eind gebeurt het wat lastig om betrokken te blijven. Inspirada en hechos reales, het zal wel. Het geheel deed me nogal wat denken aan een film die ik lang geleden bij een vriend thuis zag - zijn vriendin zei na een uurtje of wat 'weet je wat ik nou zo leuk vind aan deze film, hij kleurt zo mooi bij de vloer'. Dat gaat hier ook wel een beetje voor op.

Ik kwam een verwijzing naar Nakadai tegen - de acteur van de weergaloze hoofdrollen in Seppuku en The Human Condition, en vroeg me af hoe het ondertussen met hem gaat. 91 ondertussen alweer, en een hele waslijst aan films op zijn naam - dit is bepaald niet de laatste noch is het overzicht hier op MM compleet, maar deze Hatashiai was wel zijn meest recente werk wat ik zo in de gauwigheid even kon vinden.

En het blijkt dus een wat simpele TV-film te zijn, met de bijbehorende production values. Het meest in het oor springend is het irritant vaak herhalen van een krassende viool met het melodietje van Greensleaves - dat gaat al snel de keel uit hangen. Maar ook de rest is wat matig - het narratief is dun en wordt tergend sloom verteld, en heel origineel is het al zeker niet. Toch, Nakadai staat nog steeds zijn mannetje met de actiescenes, al overtuigt het aparte loopje niet echt.

Leuk om gezien te hebben puur uit interesse voor Nakadai en zijn werk, maar voor iedereen die gewoon een leuke film wil kijken zou ik zeggen dat je beter een andere zoekt.

Wat flauwe griezelfilm zonder dat het ergens nou echt eng wordt, er zijn wel een paar schrikmomentjes maar dat stelt weinig voor. Het verhaal is vooral intrigerend - eerst 'hoe zit het nou' en later 'hoe gaat het nou aflopen'.

Breslin viel me een beetje tegen, gaat weinig van haar uit vond ik. De andere rollen zijn ook wat vlakjes, misschien met uitzondering van Stephen McHattie. Maar die overdrijft dan wel weer wat erg.

Super mooie plaatjes van de oude stad, en een nogal saai en langdradig gedoetje van Branagh naar een oud en bestoft verhaal van Agatha Christie. De whodunnit is een apart genre, wat wellicht gewoon achterhaald is, doet denken aan oude dames die graag punniken, en misschien eigenlijk gewoon niet zo goed past bij een medium als film.

In de whodunnits die ik de afgelopen paar jaar tegen wil en dank heb gezien is het wel een van de minst onplezierige, dat moet gezegd. Branagh zelf speelt zijn rol prima, en daarnaast vond ik vooral de aanwezigheid van Camille Cottin geslaagd. En Kelly Reilly - waar kennen we haar ook alweer van.

Getver wat een nare film.

Dat zou een compliment kunnen zijn, en misschien is dat het ook wel. Want in de positieve benadering, het narratief is ijzingwekkend sterk, en het wordt met geniaal mooie beelden verteld. Sterk en strak geacteerd, waarbij vooral Hubacher en Peschel erg sterk spelen. Hier en daar iconisch in de cinematografie - bijvoorbeeld het shot van de mannen die de auto voortslepen, met Der Hauptman die er op zijn fotogeniekst in staat. Als het niet zo luguber was, zou het zo aan de muur kunnen.

Maarrrr. Op het eerste gezicht lijkt het even dat de historische gebeurtenissen vrij zuiver verteld worden, maar daar rammelt toch ook wel het een en ander aan - en hoe langer ik er bij nadenk, hoe meer het er op lijkt dat Schwentke vooral voor het maximum aan spektakel gaat en integriteit daaraan ondergeschikt maakt - wat zich dan ook nog eens volkomen onnodig culmineert tijdens de aftiteling, want dat gaat wel heel ver over de grens van zinvol en noodzakelijk. Nogal kwalijk bij zo’n onderwerp als dit - ik vind eigenlijk dat je zo’n absurd onsmakelijke geschiedenis alleen maar strikt documentair zou mogen benaderen. Al was het alleen maar omdat er nog overlevenden en nabestaanden zijn. En ja, die zijn er dus nog.


Wat er dan precies wel en niet waar is van wat we te zien krijgen is me overigens niet heel duidelijk, en de lust ontgaat me om er iets van na te gaan zoeken. Een paar minuutjes googlen levert al op dat de laatste scenes dichterbij waren dan je misschien denkt - die speelden in het echt vlak over de grens in Leer, en de slachtoffers waren Groningers. Het zal je vader maar geweest zijn, dan wordt het toch ineens een heel ander verhaal.

Ik heb meestal niet zoveel met horror. Misschien dat deze me daarom indertijd ontgaan is - en misschien ook dat Maiwenn toen nog niet op het lijstje van interessante actrices stond.

Nu dus wel. Vandaar. En ook deze film blijkt wat apart. Met een fijn hoog tempo, bloedstollend spannend - en dat mag ook wel, want er wordt niet echt op een litertje gekeken. De plotwending waar veel mensen over struikelen vind ik bijzonder goed gevonden, niks mis mee. Maar het meest opvallend is het acteren - inclusief de geniale mimiek van Nahon - en de bij het verhaal passende manier waarop het hele gebeuren in beeld gebracht wordt. Mooi gedaan.

Op papier had dit toch echt een geniale film moeten zijn - Pollack als regisseur, met een magnifieke cast met voorop Redford en Olin, en de setting op het zonovergoten Cuba, met alle sigaren- en ouwe autoromantiek die daar bij hoort. Maar er gaat niets van uit, er komt geen vonk, geen sprankeltje. En daarbij dan nog de trekkerige zeurderige muziek in de soundtrack. Erg meh allemaal.

Wellicht is de film te zien als remake van Cuba - maar ook al heeft die film wel wat mankementen, toch nog steeds tien keer beter dan deze misvatting.

Geloof ik de minste van Pollack's films die ik tot dusver zag.

Het idee om een boek van Michener te verfilmen is natuurlijk bij voorbaat absurd. Of toch tenminste voor deze soort boeken, die een blaadje of duizend dik zijn en in een serie losse hoofdstukken - of eerder novella's op zich - een segment van de historie van een plaats, een land, een volk behandelen. Wellicht dat de makers dachten met een kunstgreepje dat probleem op te lossen, door maar een enkel hoofdstuk uit dit boek te lichten. Nog steeds overduidelijk kansloos, want ondanks de ongenadig kontkrakende speelduur vervalt het verhaal tot een reeks van 'en toen, en toen, en toen'. Hier en daar listig gebruik van een voiceover die eigenlijk de stem van de vertaler is die net half buiten beeld staat - dat is wel een interessante truc, en een die ik geloof ik niet eerder gezien had. En in het begin, tijdens de zeereis zijn de beelden wel mooi - hoewel ook hopeloos amateuristisch in technische zin.

Het onderwerp is nogal tenenkrommend, een fire and brimstone zendeling die de zwartjes wel even zal bekeren zonder enig respect voor de duizenden jaren oude cultuur die hij met zijn gebalk vernietigt. En nog erger in de wetenschap dat er nog steeds plenty mensen zijn die denken dat zoiets gerechtvaardigd of zelfs noodzakelijk is. Von Sydow speelt dat wel angstaanjagend goed overigens, maar dat maakt zijn rol nog niet tot voldoende om de film uit het slop te trekken. En dat lukt Julie Andrews ook niet, en evenmin maakt Gene Hackman daar een kans op met zijn goedbeschouwd toch wat kleine bijrolletje. Kennelijk zijn eerste 'echte' filmrol, maar nauwelijks de moeite om de film om die reden uit te zitten. En een andere reden kan ik ook niet vinden.

De raamvertelling waar het eerste uurtje of zowat in vervat is werkt niet echt, het neemt de vaart uit de film en maakt het verhaal warrig. Daarbij ben ik er niet uit of het gebruik van gevignetteerde beelden is bedoeld om aan te geven dat we naar een flashback kijken - consequent lijkt dat niet, maar lelijk is het zonder een uitzondering. Echt triest om te zien, een beter woord dan prutswerk heb ik er niet voor. En volstrekt onbegrijpelijk ook, want af en toe zitten er dan toch echt wel weer beelden tussen die wel prima zijn. Overdreven experimenteerzucht zal het wel zijn. Je zou denken dat Soderbergh genoeg ervaring heeft om dit soort onzin uit z'n hoofd te laten - maar, als ik door het lijstje films kijk waar zijn naam op staat kom ik er wel meer tegen die ik niet begrijp.

Aan de positieve kant dan, de scene met het rendier is leuk, maar vooral de gevechten vind ik grappig - snel, energiek, en onwaarschijnlijk. En de achtervolgingen ook. Leuk om te zien. Gina Carano doet dat echt prima, en het helpt natuurlijk ook nog een klein stukkie dat ze echt wel een heel mooie meid is.

Verder vind ik het leuk om de ouwe zakken Michael Douglas en Antonio Banderas langs te zien komen. Die lijken ook niet kapot te kunnen - elke film waar ze in meespelen wordt daardoor wel ietsje opgetild. Da's dan weer bijna het tegenovergestelde met Ewan McGregor - die irriteert ook hier weer eens.

Maarja, het verhaal is toch wel een beetje zwak. Als ongeloofwaardige rambimbo (mooi woord, dat ik maar even jat van Jagged Edge hier) werkt het nog net, het blijft net spannend genoeg om niet bij in slaap te vallen. Maar dan is Colombiana (2011) toch een betere film, als het om rambimbo's gaat.

Zeker een drama. Wel ietwat stuurloos, grauw en duister van beelden en met een schrijnend gebrek aan dialoog. Dat zou werken als de beelden sterk genoeg zouden zijn, maar dat is eigenlijk alleen in het midden zo. Daar zitten dan ook wel een paar mooie vondsten, die het terecht tot de poster gemaakt hebben.

Het werd me niet heel duidelijk wat de makers precies beoogd hebben met de film.

Voorspelbaar en met een einde dat haast Hollywoodiaans aanvoelt. En het verhaal is ook wat onder de maat. Maar wel heerlijke actie en veel erg intense vechtpartijen - ik dacht in het begin nog even om een telling bij te houden van de slachtoffers, maar ik was al voor de echte opening credits helemaal de tel kwijt. Hier en daar prettig ongeloofwaardige actie, maar wel erg toepasselijk in de context en mooi in beeld gebracht. Niet precies mijn genre, maar wel erg prettig als afwisseling.

Chariots of Fire op het water.

En in vergelijking met dat meesterwerk ontbreekt er dan wel een heleboel eigenlijk, maar toch is het ondanks dat best een aangename en genietbare film. De controverse tussen de karakters is misschien wat minder hoogdravend en wat minder vastgebakken aan eeuwenoude traditie, maar evengoed ook wel heel echt. En nouja, het gaat over roeien, en de helden zetten op de ergometer ook wel echt erg scherpe tijden neer. Sneller dan ik ooit voor elkaar gekregen heb, en mijn buurman die indertijd bij Okeanos roeide kwam daar toch ook niet echt aan ben ik bang. Ohja, het is ook maar film, vanzelf.

Michael Shannon trekt zo ongeveer alle aandacht naar zich toe, maar zo’n film is dit dan ook wel. Ludwig komt net een beetje in de buurt, op de wig van good guy en bad guy - misschien niet perfect, maar wel zo goed als met de beperkingen van het plot voor elkaar te krijgen was. En dat zet me dan wel wat aan het denken, wat is het dan precies, de vonk die Chariots of Fire tot zo’n meesterwerk maakt en deze film tot iets gemiddelds. Toch iets wat heel dicht bij de mentaliteit van de echte topsport hoort - een nietsontziend verlangen naar de absolute perfectie. Misschien dat deze film dan wel op iets van 90% daarvan zit, maarja, daar haal je niet veel meer dan een gemiddelde mee.

The horror! The horror!

Dapper om deze film te maken, en zeker om dat in deze vorm van tv-film te doen met de daarbij horende beperkingen. Dat in ogenschouw levert Roeg eigenlijk gewoon een meesterwerk af.

Ja, in de directe vergelijking met Apocalypse Now valt deze toch wel wat tegen, maar dat is natuurlijk ook niet een heel eerlijke vergelijking. Wat in ieder geval geniaal gelukt is is om een bijzonder vervreemdende sfeer neer te zetten, met wat erg fraai werk in de soundtrack. En ook heel, heel erg fijn hoe de vormgeving in alle details gewoon overtuigt.

Sterk spel van Roth en De Bankolé, wel erg jammer dat Malkovich toch wat tegenvalt - niet zozeer dat hij niet goed speelt, maar hij kan zoveel beter. En dat had de film echt af kunnen maken, terwijl het nu wat blijft hangen op de sterke sfeer.

Ik zie overigens toevallig dat er een animatie in ontwikkeling is van hetzelfde boek. Misschien moet ik dat dan toch maar eens gaan lezen.

Een formulewerkje zonder enige inspiratie. Doe een knappe meid of wat, wat niet al te irritante mannen en verzin er een onzinnig plotje om heen, klaar. Niemand die hier over een jaar of tien nog aan terugdenkt, niemand die hier aan gewerkt heeft zal dit met trots op zijn of haar cv zetten.

Gelukkig heeft iemand bij Netflix dat kennelijk ook ingezien en een streep door het gedoodverfde vervolg gezet. Klaar, af.

Soldatenfeelgoodfilm.

Er zijn nogal wat films die precies hetzelfde scenario aflopen - beetje drillen, beetje ruziemaken, beetje oorlog. Deze is nogal simplistisch, er gebeurt maar weinig en er zit ook weinig speciaals in de standaardformule meegemengd. Zoals bijvoorbeeld Top Gun vliegtuigen heeft, en Starship Troopers leuk in de ruimte speelt. Niets van dat soort fratsen in deze film.

Maar daartegenover staat natuurlijk dat deze film Clint heeft. Is ook weer zo wat. Oh en Mario Van Peebles natuurlijk, maar ik ben eerlijk gezegd even vergeten waar die indertijd bekend van was. Doet er ook niet zoveel toe. Clint is behoorlijk op dreef in zijn gewone rol, en zet een redelijk geloofwaardige drill sergeant neer. Dat is hem ook wel toevertrouwd, je zou gaan denken dat die rol niet ver van hem af staat.

Man wat een flak krijgt deze film. En waarom?

Goedbeschouwd is er gewoon echt geen speld tussen te krijgen. Alle rollen zijn super grappig, Weaver en JLH zien er uit om op te vreten, de teksten zijn af en toe echt hilarisch, Liotta die de rol van zijn leven speelt. En dan Hackman nog met zijn gekuch. Als er al iets anders, beter had gekund, dan had het nog iets verder over the top gemogen, behalve dan precies de rol van Hackman natuurlijk, want die zit gewoon snor.

Met de beperkingen van het genre is dit wel zo'n beetje zo goed als het wordt. Jammer voor regisseur Mirkin die net als hier afgefakkeld werd, ik had graag wat meer van dit soort films gezien.

Een beroemde documentaire, vaak in een adem genoemd met Burden of Dreams over Herzog's Fitzcarraldo, en Lost in La Mancha over Gilliam's pogingen met Don Quixote. De tweede van de drie die ik zie, en net als met Burden of Dreams ben ik ook van dit deel niet zo bijster onder de indruk.

In dit geval komt dat eigenlijk vooral doordat het meeste van wat je te zien krijgt al wel al gekend was - wat voor mij nog wat toevoegde was het gedoe rond de helikopters, en om ze vanuit een andere hoek te zien vliegen zodat je meer ziet hoe hard en laag dat was. Tsja, actieve militairen met ervaring in een shooting war in plaats van filmpiloten met een vakbondskaart.

Verder vond ik de documentaire de hype niet echt waarmaken. Leuk om gezien te hebben, maar niet meer dan dat.

Ai, wat knaagt de tand des tijds hard op deze film. Die lelijke piepgeluidjes in de soundtrack, de lelijke beelden, het babyface van Slater, de lelijke cinematografie, Doherty, Winona Ryder die enorm slecht speelt. En daar staat alleen Big-Hair Heather tegenover.

Voor mij is deze film echt enorm overschat. Ik kan er niks mee.

Een paar jaar geleden zag ik een documentaire over Vilmos Zsigmond - een speciale avond in het Institut Lumiere in Lyon. Wellicht een van de beste DoP's ooit, en enorm goed in epische, iconische wide angle shots met een voorloper van wat nu zo afgezaagd visual storytelling wordt genoemd. En in deze film samen met Michael Cimino, waar ze beiden overduidelijk op zoek zijn om het succes van The Deer Hunter te overtreffen. Beter, mooier, echter.

En dat is ook op alle fronten zonder meer gelukt eigenlijk, al is het ook wel overduidelijk dat zo'n harde tegenstelling met de American Dream nooit een box office succes kon worden. De geschiedenis van de Verenigde Staten was tenslotte al beschreven door John Wayne en zijn westerns, waarin het kwaad altijd succesvol onderdrukt werd door de brave hardwerkende Amerikaan, met soms wat hulp van een meewerkende Indiaan of zo. Geen plaats voor de werkelijkheid, waar vooral het kapitalisme en het geld de hoofdrol speelde.

Maar dat was natuurlijk wel de werkelijkheid, en Cimino slaagt er toch heel goed in om dat er genuanceerd maar ook hardhandig in te wrijven. Al is het me eigenlijk een raadsel wel ook waarom het verhaal aan de ene kant zwaar leunt op historische personages, maar aan de andere kant het inhoudelijk vrijwel geheel fictie is. Waarom dan niet het echte verhaal verteld - er is echt zat bekend over de echte Cattle Kate, de echte James Averill, en zelf de echte Nathan D. Champion - die overigens niets te maken had met deze geschiedenis. Dan maak je het de onwelwillenden wel heel makkelijk om je film als onzin terzijde te schuiven.

Volstrekt onterecht, want of je de boodschap nou horen wilt of niet, het is beslist een zeer interessante en mooie film geworden. Waar ik al mee begon, de cinematografie van Vilmos Zsigmond is onovertroffen - en zelfs voor hem misschien wel. Ik noem alleen maar even het shot waarin je de rook van de trein over een enorm wijds cinemascope landschap ziet waaien. Onovertroffen. En even makkelijk is het om te constateren dat dit soort regisseur met een ongelimiteerd budget misschien zakelijk gezien waanzin is, maar dat je die waanzin ook nodig hebt om iets beklijvends, iets echts op te leveren. Het contrast met de zoveelste superheldenfilm kon niet groter zijn.

De cast is al even interessant - een nog erg jonge Huppert, waarvan me dan van het hart moet dat ze hier veel beter speelt dan in de laatste tien, misschien wel twintig jaar. Vastgelopen in haar eigen typetjes, verworden tot een cliche van zichzelf. Maar dat geldt beslist niet voor Christopher Walken, met een vergelijkbaar vroege rol. Of het bijrolletje van Jeff Bridges, van voordat hij bekend werd. En zelfs Willem Dafoe, al moet je daar beter voor opletten dan ik.

Kris Kristofferson is dan wellicht het enige echte zwakke punt van de film. Misschien toch net niet echt een acteur, en daar komt hij heel, heel erg goed mee weg in rollen die hem precies op het lijf geschreven zijn. Maar dat gevoel had ik hier niet, de diepte ontbreekt net teveel. Wellicht dat het ook in dat opzicht beter geweest was om het bij de 'echte' James Averill te houden - waar voor zover duidelijk niet echt een academische achtergrond bij te vinden was, en dat stukje raamvertelling is ook beslist niet wat de film maakt. Zelfs niet met de overweldigend mooie beelden aan het einde. Het was beter geweest als de film het echte einde van Cattle Kate gevolgd had. Wellicht wat zwaar op de maag voor de Amerikaanse kijker, maar die was toch al lang voor het einde afgehaakt.

Ik zag de 219 minuten versie, en dat lukte niet in een enkele zitting - uiteindelijk drie keer een uurtje-of-wat. Maar toch voelde het nergens aan als te lang, de enige reden was simpelweg dat de tijd te kort was, niet de film te lang. Als ik de mythische 325 minuten versie ooit te pakken krijg, dan maak ik daar graag toch eens de volle tijd voor vrij.

Ongeloofwaardig verhaal, maar spannend, en mooi gefilmd.

Minder een komedie dan je van Simon Pegg zou verwachten, het gaat meer om een soort wijze levensles die met hier en daar een grap verteld wordt. En dan nog behoorlijk onderkoeld ook. Daar zullen veel mensen die op de naam van Pegg afkomen door op het verkeerde been gezet worden.

Toch is het geen verkeerd filmpje. Niks bijzonders, dat nou ook weer niet, maar de acteurs zijn leuk bezig en goed gecast, de locaties zijn goed gevonden, en de wat spaarzaam aanwezige grappen dragen voldoende bij aan het wat onderkoelde feelgood-sfeertje waarmee je uit de film komt. Nouja, ik dan toch.

Ai, een film met hoofdstuktiteltjes. Dat is dan toch wel even een gewetensvraag voor me, is dat misschien toch eigenlijk wel ok als het om een verfilming van een toneelstuk gaat? Of dan misschien alleen als er daadwerkelijk een toneel in beeld is en het doek daarvoor af en toe dicht gaat? Of is het altijd per definitie pretentieus gedoe?

Als idee is de film beslist wel interessant, met een ietwat in het huidige tijdperk verplaatste versie van Ibsen's Hedda Gabler - een toneelstuk dat indertijd gelauwerd werd als de vrouwelijke versie van Hamlet. Toch blijft het een beetje moeizaam, en wellicht is dat doordat te veel van de stijlfiguren in de 19e eeuwse mores zijn blijven hangen - en die werken nou eenmaal niet meer zo duidelijk. Of wellicht waren de teksten in het origineel van Ibsen even indrukwekkend en tijdloos als die van de geplaagde prins, maar daar komt in deze vertaling niet veel van over. En misschien kijk je er ook wel heel anders naar als je het origineel goed kent, maar voor mij was dit nieuw, en daarmee meer een interessant en fraai gespeeld stuk. Maar 'interessant' is nou eenmaal niet precies hetzelfde als 'goed' of 'leuk'.

Qua productie klopt het allemaal wel prima, de locatie is perfect geschikt en de hele cast is terzake passend opgeprikt aangekleed. Wellicht is dat ook juist een van de aspecten waardoor de setting in het nu niet echt goed doorkomt. En een kleine scan op de wikipedia geeft talloze andere versies die voor de echt geinteresseerden onder ons wellicht voor weken aan discussiemateriaal opleveren. Ik begin maar eens met het werk van Black Debbath, en dan eerst en vooral hun single Motörheddagabler.

En daar laat ik het dan maar even bij.

Don't you wanna hear my last words?

Heist films zijn eigenlijk mijn ding niet, te afgezaagd en eigenlijk altijd te flauw. En goedbeschouwd is dat ook met deze weer zo, want ook deze film volgt het standaard draaiboekje op de voet. Maar ja, Hackman. Die maakt het wel tot iets speciaals, samen met Lindo. En DeVito is ook best goed in deze rol, veel beter dan in de komedies waar hij vaker in speelt.

Jammer van het einde. Teveel apen uit de mouw hoort wel een beetje bij het genre, maar je hoopt toch elke keer dat het niet zo cliche zal worden.

Een wat rare samenvoeging van een simpele misdaadfilm met een wat twijfelachtig script en een heleboel klinkende namen. Die dan achteraf wel weer best kleine rolletjes blijken te hebben, dat wel. Toch levert dat wel weer wat vermakelijke scenes op. Bosworth tegenover De Niro, bijvoorbeeld. Niet helemaal comfort zone materiaal.

Ook zonder de nogal gezochte plottwists (waarvan ik de grootste nog zag aankomen ook, ondanks dat ik daar eigenlijk nooit zo goed in ben) is het nogal een ongeloofwaardig ding. Niet te veel bij nadenken. Ohja, Gina Carano komt als winnaar uit de afvalrace, vond ik. Beste acteur in de hele prent.

In het begin lijkt het nog wel wat spannend, maar het script werkt niet. Teveel half-bekende cliches die nog maar eens uitgetreden moeten worden, en dat met een spanningsboog die steeds als een pisboogje naar de aarde valt. Sommige dingen zijn vrijwel perfect geregeld - de casting van de jongere versie van de opa bijvoorbeeld. Maar het idee om de inhuldiging van de Marine dan maar op Radio Kootwijk te filmen is weer behoorlijk triest. Allemaal erg wisselvallig, dus. Net zoals er af en toe best technisch ingewikkelde shots gemaakt worden - en ook best goed, eigenlijk - maar het geen doel lijkt te dienen in de film. Alsof je naar het werk van een eerstejaars student aan de filmacademie zit te kijken.

Ik ben overigens ook bepaald geen fan van Durlacher, maar dit boek had toch wel een iets betere omzetting naar filmscript verdiend.

Grappig en fris horrorfilmpje - dat wil zeggen, een comedy die in een horrorsetting speelt, want eng is het nergens. Of tenminste toch niet eng zoals een echte horror. Af en toe erg flauwe grappen, maar toch werkt dat wel - zo'n soort film is het nou een keer.

Riki Lindhome

Heerlijk.

Dat er nog zulke films gemaakt worden, om maar eens mee te beginnen. Fijn langzaam, en niet echt gehinderd door de te vaak overdadige drang om maar meer spektakel te laten zien. Maar wel met geniaal prachtige beelden - van het landschap, en ook van het teloorgegane bestaan op het platteland. Met de broers die hun halfgare plan ten uitvoer brengen - niet als Robin Hoods kleinschalig en idealistisch, maar gewoon berekenend en zelfzuchtig. En natuurlijk volstrekt geniaal mooi geacteerd, en vol van erg grappige situaties en citaten.

Niks op in te brengen eigenlijk. En dan komt het mooi gevonden einde nog.

Geen leuke film.

Als tijdsbeeld en sfeerbeeld op zich wel aardig gelukt vond ik, maar het verhaal is - hoe schrijnend het misschien ook is - wat vlak en veel te voor de hand liggend. Nou heb ik het boek niet gelezen, maar vergeleken met de boeken van Maarten 't Hart is de vertelling nogal erg aan de simpele en vlakke kant, er mist nogal wat diepte. Hannah Hoekstra speelt grotendeels goed, hoewel ook mij hier en daar de subtiele foutjes met het accent en het taalgebruik nogal stoorden - jammer, doe het goed of doe het niet.

Maar wat me vooral opdoet is de vraag achteraf, wat heeft deze film nou eigenlijk te brengen. Oubolligheid, grauwheid en gezemel overheersen het sfeerbeeld nogal, en waar er al iets van humor te bekennen is slaagt die er niet in me te laten lachen. Vrolijk word ik er zeker niet van, en het sfeerbeeld op zich is wat mager om alleen daarmee indruk te maken. Aan de positieve kant, het is in ieder geval geen stereotype Nederlandse film, en het erg zwakke begin - met een voiceover, alsjeblieft toch - wordt gelukkig wel vrij snel sterker.

Oh, wat ik nog vergeten zou, de omschrijving vind ik nogal misleidend. Er is geen sprake van een confrontatie die door Albert wordt gezocht, hij komt nogal passief en terloops achter de familiegeschiedenis. Een betere omschrijving zou zoiets kunnen zijn als 'we zien het leven van Tiny door de ogen van de opgroeiende Albert, die naarmate hij ouder wordt steeds meer inzicht krijgt in de gebeurtenissen die haar gevormd hebben. Pas op middelbare leeftijd krijgt hij uiteindelijk het hele verhaal compleet'. Dat doet ook recht aan de wat trage opbouw...

Drama zonder een greintje komedie. En hoewel het verhaal wellicht herkenbaar zal zijn voor veel mensen, vond ik het erg weinig aansprekend. En ook nogal traag. Sympathie voor de hoofrol kon ik ook al niet echt vinden.

Niet onaardig gespeeld, maar meer positiefs kan er eigenlijk niet in ontdekken.