Opinions

Rommelig en superflauw, met een hoog gehalte poep- en kotsgrappen die eigenlijk nergens echt werken. Als een parodie op het tijdreisgenre, waarbij vergeten is er een parodie van te maken. De cast staat er een beetje ongeinspireerd bij, het enige wat nog in de verte klopt is dat de jongere versies van de vier precies goed over the top zijn.

Verder weinig aan, verbijsterend eigenlijk vooral dat er nog een tweede deel moest komen ook. Daar ga ik mijn tijd maar eens niet aan verspillen.

Even een leuke miniserie kijken. Ontspannen voor het slapengaan. Met een leuk actueel onderwerp.

En dan blijkt dit toch best een mooie serie te zijn. Ernstig geloofwaardig wat mij betreft - de karakters zijn afwisselend dom, zelfzuchtig, geobsedeerd - net als je dat in het echt ziet. En net als bij andere bezigheden waar 'nooit' wat fout moet gaan - de nog veel indrukwekkendere serie Chernobyl schiet me dan te binnen - blijkt ook hier weer dat er fout op fout gestapeld wordt. Net als in het echt, zeg maar.

De verhaallijn in Afrika is op zich leuker en indrukwekkender dan die in Amerika - maar de manier waarop ze verweven zijn geeft een heleboel extra aan het verhaal, diepte en inhoud aan de karakters en het onderwerp. Maar het meest indrukwekkend vond ik wel de diep-trieste manier waarop er met de arme aapjes omgegaan wordt - in opgestapelde kleine hokjes in een vies en donker gebouw, aan de andere kant van de wereld van waar ze thuishoren. Dierproeven zijn op zich al erg genoeg en wat mij betreft al reden genoeg om erg grote vraagtekens bij de huidige maatschappij te zetten - maar als je dan kijkt naar hoe dat hier uitpakt? Onacceptabel.

De film al lang gezien voordat ik ooit een boek van Irving aangeraakt had, en dat heb ik er in dit geval maar bij gelaten ook. Niet omdat het verhaal slecht is, verre van, maar er waren nog zat andere, en daar ben ik nu een jaar of dertig later nog niet eens doorheen eigenlijk. Geen vergelijkingen tussen boek en film dus.

Wellicht ook niet het vrolijkste of meest onderhoudende verhaal - en nu, in de herziening eigenlijk alleen te genieten door de heerlijke rol van Kinski. Niet zozeer dat ze goed acteert, maar wat ze speelt. Verder is de film maar wat ongeinspireerd vind ik, de muziek blijft de hele tijd hangen in een half melodietje dat van de Engelse psalm 'Jerusalem' gejat lijkt te zijn. Nee Google, dat is niet van Emerson, Lake and Palmer. De cinematografie is niet bijzonder, de scenes worden af en toe wat lukraak aan elkaar geregen, en het komt nogal duidelijk over alsof de helft van het verhaal van Irving niet goed in de film paste. Niet heel verbazend eigenlijk. Maar wellicht het ergste, de dvd in mijn verzameling is toch niet echt de topkwaliteit die er indertijd aan toegedicht werd. Lelijke fletse beelden, bah.

Wat een trieste troep.

Leuk om Jason Patric nog eens te zien, al is er van zijn vroegere uitstraling niet zo veel meer over. En daarmee is alles al wel gezegd dan, want de rest is droefenis. Heche en Jane weten er ook niets van te maken. Slordige en lelijke beelden, triest lelijke jumpscares, een verhaal dat aan alle kanten rammelt en een gezochte kunstgreep nodig heeft om het voorspelbare einde te verklaren. Zonde van mijn tijd.

Ah ja. Altijd uitkijken als je op een losbandige avond een meisje naar huis brengt, en er blijkt iets met de spiegels te zijn, het licht doet het niet, en ze heet Mina. Als er dan ook nog een Lucy opdraaft, dan is het toch echt tijd om een stevig stuk essenhout op te zoeken - je dagelijkse morning wood zou wel eens te laat kunnen komen.

Het is me eigenlijk altijd een raadsel gebleven waarom Kate Bosworth nooit is doorgebroken tot de mainstream kaskrakers. Ze is overduidelijk mooi zat, ze speelt niet heel onaardig, en ze moet langzamerhand toch overlopen van de connecties in Hollywood. Is het dan toch zo dat je iets metoo-achtigs moet doen voor een hoofdrol en dat ze daar geen zin in heeft, je zou het haast gaan denken. En met Justin Long is het dan een beetje hetzelfde verhaal, hoewel misschien wat minder uitgesproken. Hij zit ook wat meer in de Kevin Smith sphere, en dat verklaart misschien op zich al wel genoeg.

Voor beiden gaat deze productie daar in ieder geval niks aan veranderen, daarvoor is het allemaal veel te veel net-niet. En wat is het dan, dat net-niet? te weinig ambitie, te weinig durf, te weinig zelfverzekerdheid. Als je er zelf niet in gelooft dat je bezig bent met de mooiste film aller tijden, dan gaat het publiek daar ook niet in geloven. Het straalt af, en daar is deze film een perfect bewijs voor.

Jammer, want Kate gelooft er volgens mij echt wel in. Zoals ze dat haast altijd doet, in al haar films.

Sterke film, origineel en geloofwaardig verhaal dat goed uitgewerkt wordt, en een dramatische en tragische ontwikkeling. Dat kan je dan teveel drama vinden, maar daarmee ga je dan wel ietwat voorbij aan het feit dat dit soort dingen echt wel gebeuren.

Zowel Ben Kingsley als Jennifer Connelly spelen erg goed. Jammer wel dat Ben Kingsley's kop en uitdrukking wat eenzijdig zijn, het lijkt af en toe een beetje alsof hij een karikatuur van zichzelf is. Maar dat kan aan mij liggen. De politieman, Ron Eldard, vond ik in vergelijking te zwak - zowel in het verhaal, als in de rol die hij speelt.

Knap gedaan is de inrichting van het huis, als het gezin daar in getrokken is, en de rol die de inrichting in het wat verplichte ritueel van theedrinken speelt. Nou niet echt dat je daar een compleet beeld van de Iraanse cultuur mee krijgt, maar visueel mooi gedaan.

De eerste postapocalyptische film in heel lange tijd met een behoorlijk verhaal. Hard, maar wel erg geloofwaardig. Met een perfecte timing verteld, spannend, en mooi gemixt met het coming-of-age verhaal van Daisy dat daar overheen ligt. Geloofwaardig maar wel angstaanjagend om te zien hoe snel de ogenschijnlijk beschaafde samenleving verandert in een totalitair fascistisch regime, dat haar inwoners als vervangbare productiemiddelen inzet. De romance is daarbij vergeleken misschien wat te bakvissig, maar wel erg charmant in het verhaal.

Saoirse Ronan speelt prima - we verwachten natuurlijk ook wel wat van haar, maar ze doet het toch maar weer. Na wat mindere films - vooral verkeerd uitgekozen, wat mij betreft - heeft ze hier weer een echt indrukwekkende rol. En Harley Bird, als af en toe irritant maar ook schattig krummeltje, doet daar maar nauwelijks voor onder. En de rest van de cast ook niet - eigenlijk alleen de volwassen acteurs laten wel eens wat minder moois zien. Maar die hebben dan ook niet echt sympathieke rollen.

De beelden zijn erg kunstzinnig, op mooifilmerij af. Goed om te zien hoe de mogelijkheden van de huidige generatie apparatuur zo mooi gebruikt worden. Erg goed gebruik van de locaties ook, de prachtige beelden van het landschap waarvan je verwacht dat er een hobbit in zou rondlopen - en toch straalt daar een soort dreiging vanaf. Knap werk.

Kevin Macdonald levert wel vaker dit soort indrukwekkende film af. Iemand om in de gaten te houden. Met deze heeft hij denk ik de nummer-1 in mijn lijstje voor 2013 te pakken.

Een beetje een stereotype benadering van het fenomeen van de milieu- en klimaatactivist, maar of dat een erg realistisch verhaal oplevert, mwah, ik weet het nog niet zo. Wat ik er van weet zijn het vaak toch veel gewonere mensen dan wat je verwachten zou, en het half zweverige groepje post-hippies in deze film herken ik er niet zo in.


De chemische voorbereidingen lijken me dan wel weer redelijk correct - in die zin dat het nogal overbodig ingewikkeld gedaan wordt. Waarom zou je bijvoorbeeld met veel moeite een loeizwaar vat gaan rondrollen om de inhoud te mengen, daar zijn betonmolens voor uitgevonden.

En dan de structuur van de film. Het werkt niet heel erg goed, er is geen logische kapstok voor de flashbacks en je weet eigenlijk al te veel van hoe het afloopt voordat, ahem, de dikke dame gezongen heeft. Leuk idee, dapper geprobeerd, maar niet gelukt. Toch, het einde is dan wel weer erg goed gevonden, en het klopt ook nog met de actualiteit. Ohja, de soundtrack is ook leuk, hoewel af en toe dramatischer dan de film.

How not to have sex.

De film begint als een soort kloon van Spring Breakers, maar waar Korine alleen geinteresseerd is in exploitatie kijkt Manning Walker met een ietwat liefhebbend oog naar haar onderwerp, en dat levert een veel prettigere en interessantere film op wat mij betreft. Wel een beetje op een traditionele en conservatieve manier.

Maar, wat maken we het toch moeilijk allemaal, en hoeveel moeilijker is het voor de jeugd van nu wel niet in vergelijking met de jaren-70. Denk ik tenminste, want toen was het ook allemaal veel te ingewikkeld. Zou het niet een stuk beter en prettiger zijn als we met zijn allen eens wat minder opgeklopt zouden doen over sex, en om eens mee te beginnen, er wat minder politiek er in toelaten. Enerzijds die vanuit de conservatieve hoek, waar sex tot iets héél bijzonders wordt gemaakt en abortus tot iets vréselijks, en doordat de vrouw als een economisch productiemiddel beschouwd wordt, verkrachting als de ergst denkbare misdaad. Anderzijds vanuit de progressief-feministische hoek die de vrouw op een absurd hoog voetstuk zet, het patriarchaat bestrijden wil, en waar sex alleen nog mogelijk is na een notarieel gepasseerde overeenkomt. En daarmee, hoe onwaarschijnlijk het wellicht ook lijkt, werken beide kampen samen om pubers zoals de arme Tara aan een zo onplezierig mogelijke start van haar sexuele leven te helpen. Misschien toch eens tijd voor een ander narratief. Wellicht zelfs gewoon zoiets simpels als benadrukken dat sex vooral gewoon leuk en ongedwongen moet zijn, dat het beter is met iemand die je leuk en aardig vindt en die hetzelfde over jou denkt, en dat het verder eigenlijk niet zo belangrijk is. Je redt er geen bedreigde diersoorten mee of zo tenslotte.

Buiten het wat gemakzuchtige en weinig diepgaande script vond ik het filmisch wel een geslaagd ding - de opbouw klopt, de beelden zijn fraai en in een aansprekende stijl, je wordt als kijker prettig heen en weer geslingerd in de betrokkenheid bij de karakters - die ook fraai uitgewerkt zijn hoewel ook nogal clichematig. Toch, voor een eerste film maakt Manning Walker best indruk, ik ben benieuwd waar ze hierna mee komt.

Teveel flauwe boel en te ongeloofwaardig in de opzet van het verhaal. Het gepest werkt hier en daar niet echt, in de positie van McConaughey zou het makkelijk genoeg mogelijk zijn om je onder een of twee minimaal van de situaties uit te draaien, en veel van de andere dingen zijn domweg teveel over the top om aan te komen.

Hudson vond ik vroeger wel erg charmant, maar nu werkt ze voornamelijk op m'n zenuwen. In de pestfase kom ik ook niet echt iets van een chemie met McConaughey ontdekken.

Als een neptrailer in Planet Terror uiteindelijk tot een Machete uitgewerkt wordt, is het dan heel fout dat ik nu ga hopen op een film over Moeder Theresa met Megan Fox in de hoofdrol?

Leuk filmpje. Megan Fox doet het best leuk, ze krijgt hier niet veel credits maar ik vind niet dat ze slecht speelt. Kirsten Dunst ook niet, maar deze rol ("lief buurmeisje" of zoiets) hebben we nogal eens vaker gezien, het lijkt er niet op alsof ze hier heel diep voor heeft moeten gaan. Maar dat geldt ook wel voor Simon Pegg. Jeff Bridges is dan wel weer grappig bezig - maar te kort om echt iets toe te voegen, en zijn laatste scene is ook geen stof voor de toneelschool.

En het verhaal is een beetje te voorspelbaar allemaal, en daardoor blijft het allemaal wat gemiddeld. Had wel wat scherper gemogen...

The weak spot in the Death Star.

Het begin is wel aardig, met wat misschien flauwe humor, maar er is af en toe nog wel wat te lachen. Maar na een halfuurtje of zo is het op, en dan blijft er alleen herhaling en wat flauw gezeur over. Het einde is botweg slecht. En tot overmaat van ramp, Josh Meyers en Krysten Ritter als stel werken ook al niet.

Kortom, niks.

Jewel Staite is natuurlijk vooral Kaylee. Niks aan te doen.

En, eerlijk gezegd is zij ook wel de reden om de film uberhaupt te zien - voor mij dan. Of voor een willekeurige andere Browncoat eeh kritiekloze Firefly fanboy. En waar je dan misschien terecht van alles in kan brengen tegen haar acteertalent, het werkt wel voor deze film. Op het randje misschien, maar toch. Helaas is ze wel verreweg de beste van de cast die verder wat tegenvalt. Nouja, Katharine Isabelle dan, vooruit.

Buiten dat is de film vooral, hoe zal ik het zeggen, verrassend minder onleuk dan je bij de titel zou inschatten. Ik denk er iets autobiografisch in te zien zelfs, het soort idioterie dat af en toe langskomt is van de ordegrootte 'dat verzin je niet'. Dat geeft het dan wel weer wat leuks. Maar dat wil niet zeggen dat het een goede of leuke film wordt, meer dan kijkvoer kan ik er met de beste wil niet van maken.

Leuk raarrrrrr.

En eigenlijk het best als je zo min mogelijk van de film weet voordat je er in valt, dus ik zal me zoveel mogelijk op de vlakte houden. De mooie cast, met Elle Fanning daarbij natuurlijk voorop, weet het overduidelijke plezier dat ze in het geheel hebben prettig over te brengen. Heerlijk onzinnig allemaal, maar wel leuk. Qua beelden zit het ook wel snor, met alles verpakt in mooie frisse kleuren. Al is dat dan ook af en toe vooral raarrrrrr. Toch, ik zou het niet verkeerd vinden om per ongeluk in zo’n party verzeild te raken.

Mooi sprookje.

Visueel erg sterk uitgewerkt mooi spel met normen en waarden vervat in een sprookje van helden, prinsessen, vos-demonen en vogel-demonen. Af en toe romantisch, af en toe vol van actie. Maar toch ook wat afstandelijk, wat langdradig, en wat te simpel - er zijn nogal wat motieven die niet echt uitgewerkt worden, en de subplotjes worden niet allemaal gebruikt. Jammer, dat had een veel sterkere film op kunnen leveren.

Toch is het ook zo erg fijn plaatjes kijken.

Een feest van overacting.

Het verhaal is een sprookje, eigenlijk. Sommige onderdelen daarvan zijn nog wel grappig, maar het geheel komt bij mij niet echt aan - te flauw, te dun, en de deus ex machina die het verhaal uit de afgrond moet tillen is echt een beetje te makkelijk. En hoewel er door de hele cast wel perfect goed gespeeld wordt, is het nogal persoonlijk of de typetjes je aanspreken. De muziek die een nogal grote rol inneemt is oubollig en afgezaagd - geeft nog eens een extra nadruk aan het al erg simpele en uitleggerige sprookjesverhaal. Dat met alle uitleggerigheid dan ook nog eens een voiceover nodig heeft om de laatste details er in te rammen. De beelden zijn erg zorgvuldig in stijl, maar die spreekt me ook al weinig aan. De overheersende bruine tonen vind ik daarbij vooral lelijk.

Niet onaardig. Considering.

Jammer dat Rick Engelkes zichzelf gecast heeft, want ondanks de voor de hand liggende grap daaromheen irriteert hij vooral. En verder blijft het natuurlijk wel een platte Nederlandse romkom - sowieso al een erg geplaagd genre in de Nederlandse filmindustrie. Niet dat er nou teveel onnodig naakt is, verre van, en bovendien stoort mij dat niet zo gauw. Maar de grappen zijn gewoon te flauw en van een te voorspelbaar soort. Hoewel er wel een bij was die me wel aan het lachen bracht, dat dan weer wel. Gewoon veel te gemakzuchtig en teveel flauw gedoe, dat nekt het. En ik vond ook dat Jelka van Houten haar dag kennelijk niet had, Van De Wijdeven deed het dan eigenlijk veel beter. En Loes Luca tot mijn verbazing ook. Jammer dat alle mannen door zo'n stelletje kwijlen gespeeld worden. Maarja, welke behoorlijke acteur hebben we dan nog in Nederland. Rutger Hauer is een beetje oud ondertussen.

Indrukwekkend spel van Kidman en Hopkins. Maar, Hopkins past met zijn dikke kop niet in het verhaal. En wellicht nog iets erger is dat Wentworth Miller niet in de verte lijkt op Hopkins, en daardoor geen kans krijgt op geloofwaardigheid als de jonge Coleman Silk.

Het verhaal is wel steengoed vind ik, en - waar ik al mee begon - Kidman en Hopkins spelen erg goed, en zijn ook samen een mooi en interessant koppel beschadigde mensen. Komt goed over, en dat ze elkaar zoeken, nodig hebben is vanzelfsprekend. Waar de zwakte van de film in zit is dat er teveel bijgesleept wordt - de raamvertelling van Sinise had misschien weggelaten kunnen worden. Of de vele flashbacks. Maar, dan zouden we misschien ook het optreden van Jacinda Barrett missen. Aiai, wat een mooie meid is dat heel eventjes.

En wat ik ook toch wel grappig vind is de tijdzetting in de periode dat de Lewinsky-affaire boven water kwam. Dat brengt je wel een beetje terug in die tijd. Sterke manier om een jaartje of 15 terug te springen.

Leuk absurd gedoe in een wat te strikt theatrale setting - ik vond het geheel daardoor nogal statisch overkomen. De dialogen zijn af en toe best grappig, maar wat aan de krappe kant om de film te dragen, en omdat er verder weinig aan de hand is blijft de hele film daardoor wat mager. Pacino zit af en toe wat over de rand van overacting, Gerwig is verrassend goed.

Bovengemiddeld realistisch in de beschrijving van de techniek, daarmee steekt deze film bijzonder gunstig af tegen wat in Hollywood gebruikelijk is. Niet dat er niets rammelt, maar toch. Jammer wel dat het verhaal dat daar overheen gelegd is zonodig weer alle cliches moet meeslepen.

En toch is het wel de moeite waard om te kijken, en dat komt vooral door de acteurs. Eisenberg staat niet bepaald bovenaan mijn lijstje favorieten, maar laat wel mooi werk zien. En Skarsgard wellicht nog beter. Hayek niet echt misschien, maar daar staat tegenover dat ze dan wel weer een soort boosaardig plezier lijkt te hebben in haar high powered bad person rol, en dat straalt er vanaf.

Het einde valt een beetje tegen, maar, het past wel bij de cliches die de film verder al oplepelt. En daarin eigenlijk ook wel weer mooi.

Lasse Hallström staat al haast garant voor een mierzoet feelgood drama. En daarin stelt hij hier niet teleur. Wel vakwerk, tot in perfectie gefilmd in ondergaande-zon kleuren, goed gecaste acteurs die het voorspelbare verhaal moeiteloos brengen. Ook weer erg weinig nieuws onder de ondergaande zon, erg verrassend is het allemaal niet.

Erg fijne film.

Maar niet zonder fouten - om maar mee te beginnen, een duidelijke focus op wat nou effectief de boodschap van het narratief had moeten zijn, dat had echt een heleboel geholpen. Bijvoorbeeld om de belachelijk lange speelduur een uurtje in te perken. Is dat wellicht iets cultureels, een lost in translation die ik daar mis, vraag ik me dan af.

Het begin is ongemeen sterk, met de over the top chef van Chaiyanam die de sinistere rol van Fiennes in The Menu tot een doetje laat verworden. De ongemeen bloederige eerste gang van het menu voor de generaal - niet geheel zonder risico overigens, om in Thailand iets over het leger in je film op te nemen. Maar daarna kakt het plot veel te veel in, en als het weer terugkomt heeft Chaiyanam wel een mooie truc in petto, maar raakt ook teveel zijn stijl als haute cuisine steentjesschikker kwijt.

Het einde is dan wel ok, maar niet overweldigend - en dat voelt dan toch aan als een gemiste kans, want als het een uur eerder gekomen was was het wellicht veel meer geweest. Toch, er komt nog steeds genoeg door, ook in het uur dat overbodig aanvoelt. De idioterie van de massa, de idioterie van de te makkelijk verkregen rijkdom. Misschien is dat wel de boodschap die Mongkolsiri voor ons heeft - hoe ver de huidige maatschappij verworden is, en hoe ver we af staan van familie en eten met het doel van voeding.

Nee, het kan absoluut geen kwaad als die voeding vakkundig bereid is. Maar veel van de restaurantcultuur gaat overduidelijk ver over de grens van kwalijke decadentie - sofisterij van mensen die de les ‘niet met je eten spelen’ nooit echt begrepen hebben. Daar mag wel weer eens een stapje in terug gedaan worden, en daar geeft deze film net als The Menu een duidelijk signaal voor af. Niks mis met een bordje cry baby noodles, en daar hoeven echt geen stukken steen bij om het op te leuken.

Ik had eigenlijk weinig verwachtingen bij deze film - een variatie op een thema wat al aardig uitgekauwd is, dacht ik. Maar na een minuutje of tien-vijftien valt het wel aardig op z'n plek en begint het verhaal toch waarachtig spannend te worden, en wordt duidelijk dat deze film er toch net weer andere richting in kiest - waarbij het verhaal niet direct om de kills en de actie gaat. En daardoor misschien wat meer aandacht voor het verhaal zelf overblijft.

En da's ook wel waar de film het van moet hebben. Niet dat er nou heel slecht geacteerd wordt - tenminste niet door de hoofdrolkinders, de rest heeft maar weinig te doen en loopt er toch wel een beetje als bladvulling bij. Niet dat dat erg is - misschien uitgezonderd Katniss, gaat het ook niet om de karakterontwikkeling of de diepgevoelde emoties, het verhaal heeft duidelijk de eerste plaats in deze film. Het stukje romantiek dat even lijkt te storen valt daarin ook mooi op z'n plek.

Qua beelden is het meer de sfeer, de omgeving, en de spelers die in beeld gebracht worden dan de actie; de actie, en er komen zeker wel wat kills voorbij, worden ietsje aan de abstracte kant gefilmd - de harde details zijn niet in beeld - een beetje als de vergelijking tussen een dromerige softporno en echte hardcore, als ik het zo mag uitleggen. Misschien wel een beetje te meisjesachtig voor de echte gore-liefhebber, als je rekent op kills alsof het bloed in de bonusaanbieding is zal je toch wat teleurgesteld worden. Verkeerd vind ik het beslist niet zo - het past prima bij de sfeer van de film, en om de bloeddorst te stillen kan je altijd nog naar een andere film gaan kijken.

Hoe dan ook, het geheel maakt me zeker wel nieuwsgierig naar het boek, en de volgende delen wil ik ook wel zien. Die zullen er gezien de opbrengsten, in een halfjaartje al krap 700 miljoen dollar volgens imdb, toch zeker wel komen. En, met dat die vergelijking toch al getrokken is, da's een tikkie meer dan de eerste Twilight-film opgebracht heeft. En de rating lijkt toch ook wel wat hoger te zijn. Ik denk ook wel terecht - er zit toch echt wel wat meer diepgang in het verhaal.

Het eerste deel van deze serie vond ik best aardig, en intrigerend genoeg van verhaal om de boeken maar eens te gaan lezen. En hoewel deel een, en ook dit tweede deel, de boeken erg nauwgezet volgen geeft dat toch een klein pietsje meer achtergrond.

Voor de film is het nauwgezet volgen van het boek wellicht niet de best denkbare keuze, want de spanningsboog ligt wat vreemd - in de eerste helft lijkt er niet zo heel veel te gebeuren wellicht, en zeker niet als je hongerig bent naar spectaculaire kills. Maarja, het is wel nodig om de achtergrond te zetten en om de aanloop naar deel drie te maken. Zeker prijzenswaardig dat de film niet begint met een ellenlange recap van deel 1, maar gewoon meteen in het nieuwe verhaal stort.

Niet echt een film waar een acteur zijn of haar vaardigheden oscarwaardig kan laten zien misschien. Toch doet J-Law het best goed, irritant schreeuwen is mij nergens opgevallen. De rest van de cast, met alle bekende namen daar tussen, doet zijn werk behoorlijk - de enige die wat mij betreft wat extra vermelding verdient is ons aller stijlgoeroe Lenny Kravitz.

De hoofdrol in dit deel speelt toch meer het spektakel, niet alleen in de arena zelf maar ook in de afwisselend naargeestige en pralerige beelden van de wereld van de toekomst. Qua aankleding en effecten is het budget kennelijk heel veel groter dan dat het voor deel 1 was, toch zie je er hier en daar ook wel de foutjes nog wat in. Storend wordt dat overigens nergens.

Jammer wel dat deel drie weer zonodig in twee helften gesplitst moest worden. Duurt dus nog twee jaar voordat we het hele zaakje gezien hebben.

Derde deel, en daarvan dan de eerste helft. Waarbij zich meteen de vraag aandringt of het nou zo'n goed idee was om dat derde deel in twee helften te splitsen. Commercieel misschien wel - dat weten we over een jaartje - maar artistiek en narratief heb ik daar toch nogal vraagtekens bij. Want het is een nogal tamme en weinig opzienbarende film geworden, die qua spektakel een behoorlijk stuk achterblijft bij de eerste delen. Dan zou je kunnen hopen dat er meer de diepte van de karakters of de achtergrond gezocht wordt, maar daar kon ik ook maar erg weinig van vinden. Ongeveer het enige dat boven de grauwe opeenvolging van beelden uit stak was het toespraakje van Katniss, maar wel een beetje goedkoop op het sentiment spelen daarbij.

Een obligate tussendoorfilm, daar zal ik het maar bij houden. Gezien de hoeveelheid acteurs en budget toch nogal teleurstellend, ook zonder de boeken geweld aan te doen was er toch wel iets meer van te maken geweest. Of had gewoon het derde deel in 1 film gevat.

Niet mijn ding.

En dat ligt er niet aan dat ik een ‘echte’ vampierenfilm verwacht had, maar meer aan dat het gewoon eigenlijk best een saaie film is. De acteurs waarvan ik gehoopt had mooie acteerprestaties te zien hebben zo ongeveer niks te doen dan een beetje broeierig voor zich uit kijken, de kleuren zijn overwegend blauw alsof het een blauw-wit film is, en het verhaal trekt op niets. Het enige dat nog een beetje werkt is de soundtrack - maar er wordt teveel doorheen gepraat om alleen daarvoor de film aan te zetten.

Gelukkig heeft Scott snel opgepakt dat het anders moest, want zijn latere films bevallen me allemaal een stuk beter.

Precies wat je van de titel verwachten zou.

Het vreemde aan parodieen en spoofs is dat eigenlijk haast altijd vergeten wordt om ze leuk te maken. Ook hier weer. Flauwe boel met te weinig grappen.

Enige pluspunt blijft dan nog de gratuitous nudity. Maar Catnip had dan wel wat vaker in beeld mogen zijn. Ook dat is alweer een gemiste kans, de parodie gaat dan ook meer over de hangover-films dan over de hunger games.

Mooi gespeeld en erg fraai in beeld gebracht.

Wel een wat naargeestig drama, het begin is nog hier en daar grappig en positief, maar naarmate de film vordert verdwijnen alle zonnige randjes. Het hoe en waarom daarvan blijft misschien wat onduidelijk, maar daar denk ik dan ook weer bij dat dat in het echt ook vaak zo gaat. Ik vond zowel Driver als Rohrwacher erg sterk, precies op hun plaats ook - goed gecast voor deze rollen. Erg mooie cinematografie, ongegeneerd lange shots en extreme groothoeken worden mooi gebruikt om dicht op de karakters te komen - waarmee soms ietwat onflatteuze beelden van de grote neus van Driver of het uitgeteerde lijf van Rohrwacher nog versterkt worden.

Perfecte cast.

Nouja, met uitzondering van de hoofdrol van Baldwin misschien dan, maar de rest is wel bijzonder mooi bij elkaar gezocht en ernstig goed bezig - en allemaal ook balancerend op de rand van overacting, maar vanuit dat ze een stel van zelfovertuiging blakende rollen neerzetten pak ik dat maar op als pluspunt. Connery is iconisch als de overlopende Russische kapitein en loopt daarmee nogal in de kijker, maar Scott Glenn als zijn directe tegenstander is zeker even overtuigend.

Jan de Bont levert ook weer mooi werk af - wel misschien wat anders dan de duikbootfilms van daarvoor, maar zonder enige twijfel erg sterke cinematografie, en voor het ontbreken van de beroemde claustrofobie van Das Boot is er voldoende aanleiding in de afmetingen van de Red October, die er vooral in het begin nogal duidelijk ingeprent worden.

Verder op alle details gelet, alles tot in de puntjes uitgewerkt - hoewel het budget wel groot was, toch ook weer niet zo astronomisch dat dat vanzelf spreekt. Kennelijk speelt daar ook de hand van McTiernan in - een korte blik over zijn lijstje films suggereert tenminste mij zeker wel dat hij daar de hand in heeft, en sowieso, van de 11 films eigenlijk maar 1 die wat minder hoog scoort.

Misschien een klein beetje overhypet en met een vleugje pretentie, maar buiten dat gewoon een erg grappig vlot en luchtig filmpje met een vette knipoog naar de Hunger Games films en opgeleukt met een heleboel goed werkende en goed getimede originele details. Vooral het tempo van het begin vond ik erg sterk, met dat je daar een paar keer fraai op het verkeerde been gezet wordt. Daarna verschuift het wat naar de kloppartijen, maar ook die zijn best aardig.

Betty Gilpin speelt zich in de kijker met haar, ehh, geaccidenteerde figuurtje, zo zal ik het maar zeggen. In de vechtpartijen slaat ze overigens ook geen slecht figuur. En Hilary Swank ook niet. Jammer wel dat Emma Roberts maar een klein rolletje heeft.