Opinions

Oversentimentele zwijmelfilm, vooral geschikt voor moeders met jonge dochters en meisjes met een paardenhobby. Of voor een blurp, als hij een sentimentele bui heeft.

De film is natuurlijk van begin tot eind een schoolvoorbeeld van soliede vakwerk, een meester op de top van zijn kunnen die tot in de perfectie zijn visie invullen kan. Van het voorspelbare sentimentele verhaal, de ouderwetse normen en waarden die zegevieren over de moderne stadse onzin, tot het perfecte acteerwerk van de jongste rijzende ster tot de oude garde die het vak aan het vaarwel-zeggen is. Van de prachtige wijdse vergezichten van de voorheuvels van de Rocky Mountains tot de closeups van het geteisterde paard dat het leidend voorwerp van het fluisteren moet spelen.

Als enige kritiekpunt denk ik dan eigenlijk vooral aan dat het allemaal wel wat erg voorspelbaar, wat erg veilig, en wat erg sentimenteel is. Maarja, zo'n soort film is het nu eenmaal.

Niet onaardig, considering.

Ik had niet veel verder gelezen dan de naam van Saoirse Ronan - die vind ik erg goed spelen in wat ik van haar gezien heb. Bleek dat op de poster ook nog zoiets over Stephenie Meyer stond. Als ik dat van te voren geweten had had ik de film misschien laten lopen.

De hand van Stephenie Meyer is heel duidelijk te herkennen - eigenlijk in alle aspecten wel. En ook hier is het romantische gedeelte misschien geschikt voor tienermeisjes, maar zal het niet de brug naar een groter publiek slaan - daar is het teveel het kwijnend verlangen voor. Dat verveelt erg snel. Maar, aan de andere kant, het moet gezegd dat de vormgeving echt prima in orde is - de blinkende auto's, helikopters, en de te blauwe ogen. Doet me wel wat denken aan het eerste Twilight deel - ook daar was de auto prima in orde.

Saoirse Ronan heeft niet zo'n dankbare rol vind ik, het mooie spel komt er maar heel gedeeltelijk uit. Ze speelt nogal met een strijkplankerige mimiek, waarmee wordt uitgebeeld - denk ik - dat ze door een mens en een ziel wordt bewoond. Maar de constante tweestrijd tussen de stemmen irriteert al na de eerste minuut. En waar er voor Diane Kruger dan even een mooie scene is, mis ik die voor Saoirse ietwat - tsja, het gedoe met het zoenen maakt dan ook niet zo'n indruk. En dat brengt me wel bij het grote manco van de film - het moet allemaal zonodig weer om een oh zo romantische maar moeilijke driehoeksrelatie gaan. Dat staat - zoals Montorsi ook al aanhaalt - kennelijk een behoorlijk plot in de weg. Jammer, dat had toch een heel stuk beter gekund.

Jammer dan ook dat het dan ook nog weer wat langdradig en braaf wordt. Gelukkig nog wat mooie beelden, mooie locaties - daar moet het dan ook wel van komen. Qua genre is het nauwelijks science fiction te noemen, noch thriller - jeugdfilm zou correcter zijn.

Sterk.

In het begin een paar sterke scenes - gewelddadig en emotioneel. Daarna verandert de focus meer naar de karakters. Sterk neergezet door Bale vooral, maar ook de andere rollen. Knap werk van de regie lijkt me daar de hoofdzaak in. Hoewel het einde me dan wat verkeerd viel - een schoonheidsfoutje wellicht, maar misschien ook net iets meer dan dat - er bekroop me het gevoel dat het een poging was om een soort cirkel in het verhaal te brengen over het thema 'de moderne tijd komt er aan' of zoiets. Net niet gelukt, als dat de bedoeling was.

Misschien niet echt een dijenkletser als komedie, en de boodschap - ach, je kan er veel van maken maar een hoofdrol krijgt die zeker niet. Gewoon een aardig filmpje, nergens bijzonder maar wel prettig kijkvoer. De oudere Brooke Shields is nog steeds een knappe meid, de jaren veranderen daar maar weinig aan - en ook het bewijs dat je naarmate je zelf ouder wordt, oudere vrouwen ook mooi gaat vinden. Darryl Hannah had ik eigenlijk niet eens herkend.

Het tweede deel uit de Cornetto-reeks. En wellicht het beste deel ook, want Pegg en Frost zijn erg goed op dreef. Pegg als de toch wat ongeloofwaardige supercop die alle zaken als terloops oplost, samen met de halfgare Frost die droomt om ooit nog eens een 'echte' cop te worden die op alles schiet wat beweegt, en zijn voorbeeld heeft gevonden in de rol die Reeves speelt in Point Break.

Los van de twee maffe agenten zelf is de film eigenlijk een schoolvoorbeeld van hoe een spanningsboog opgebouwd hoort te worden - zo dat je elke keer eigenlijk denkt dat je nu wel op de top zit, en het toch weer een tandje erger blijkt te kunnen. En niet alleen met de spanning - waar de film het op zich niet echt van moet hebben, want het blijft natuurlijk een komedie - maar ook met de idioterie van het verhaal, want ook dat loopt op totdat het eindigt in een volstrekt over the top escalatie.

Als extraatje nog wat bekende en beroemde koppen in de cast, die zonder al te veel aandacht naar zichzelf toe te trekken de film op een nog net iets beter plan helpen. En daarnaast natuurlijk Dalton, die met een stevige dosis zelfspot zijn rol neerzet. Mooi werk, en duidelijk dat Wright zijn zaakjes prima op orde weet te houden.

Vicky Krieps heeft overduidelijk het talent om in interessante films terecht te komen.

Ook deze weer - waarbij ik misschien wel even moet wijzen op het verschil tussen interessant en goed, want daar moet ik nog een nachtje of wat over slapen en de film nog eens zien over een weekje of wat, en misschien zelfs ook het boek lezen, want het voelt op een aantal vlakken aan alsof er nogal wat blijft liggen. Aan de andere kant is dit echt ook wel zo'n film waar alle puzzelstukjes achteraf gewoon blijken te passen.

Over de rolbezetting in ieder geval niets dan positief nieuws - Mackey laat zich niet intimideren door alle 'grote' namen en zet een volstrekt geloofwaardige en kloppende rol neer. Perez is geniaal in zijn rol als ongrijpbaar-mystieke gebedsgenezer met inschrijving in het kwakzalfregister, ik had hem niet eens herkend als ik heel eerlijk ben. En Krieps, ja, die zet weer eens een echte Krieps-rol neer - zichzelf, zonder zichzelf te zijn, en ook dat is wel een talent wat maar weinigen hebben. En dan als laatste, en wellicht de mooiste rol en het lelijkste karakter - de alles overheersende en eisende nare oude mevrouw van Fiona Shaw. De manipulatie had nog wat dikker aangezet kunnen worden, maar dat is dan ook wel zo'n beetje het enige.

Die anticlimax waar mijn beide voorgangers het over hebben? Ik zie dat toch echt heel anders. Als je het boek leest en dat naast het verhaal in de film legt kan je misschien een mening hebben over hoe goed het boek verfilmd is, maar als film werkt het voor mij ook zonder dat al wel voldoende. Lezen en herzien zal het naar verwachting alleen maar beter maken.

Ai, wat is dat alweer lang geleden.

En wat me nu vooral opvalt is hoe onleuk het eigenlijk allemaal is - indertijd vond ik het wel leuker, maar nu komt er niet meer dan een dunne glimlach los. Misschien vooral doordat het zo flauw en overdreven is, misschien ook wel omdat ik teveel van de grappen nog wist. Best opmerkelijk eigenlijk, als ik er bij bedenk dat ik de film al zeker 25 jaar niet meer gezien zal hebben.

Sheen was toen nog een vrij neutrale acteur - nog niet gezonken tot het erg bedenkelijke niveau van nu. Wel al over the top irritant, al past dat in deze rol dan wel ietwat. Lloyd Bridges irriteert ook, de grappen die hij brengen mag zijn gewoon echt te flauw. Eigenlijk alleen als Valeria Golino in beeld is komt de humor een beetje beter aan - net een heel klein tikkeltje minder flauw, of zou het toch aan haarzelf liggen.

Misschien dat ik deel twee maar niet meteen moet herzien. Er is zoiets als te veel.

Toch net ietsje beter geslaagd dan het origineel, en dat komt vooral doordat de flauwe lol net iets minder over de top flauw is wellicht - of misschien de timing wat beter. En Rambo als doel van de persiflage past misschien ook beter dan Top Gun uit deel 1. Leuk dat de hele cast weer terug is, en een geniaal klein rolletje voor Rowan Atkinson - die wellicht hier ook de inspiratie opdeed voor de latere Johnny English films.

Wel net als bij deel 1 werkt een deel van de grappen maar matig - ofwel omdat ze gewoon te flauw zijn, ofwel omdat als je ze nog weet van een eerdere keer, er toch een deel van de grap wegvalt. Maar het schermen op de trap werkte nog steeds wel.

Rommelig en superflauw, met een hoog gehalte poep- en kotsgrappen die eigenlijk nergens echt werken. Als een parodie op het tijdreisgenre, waarbij vergeten is er een parodie van te maken. De cast staat er een beetje ongeinspireerd bij, het enige wat nog in de verte klopt is dat de jongere versies van de vier precies goed over the top zijn.

Verder weinig aan, verbijsterend eigenlijk vooral dat er nog een tweede deel moest komen ook. Daar ga ik mijn tijd maar eens niet aan verspillen.

Even een leuke miniserie kijken. Ontspannen voor het slapengaan. Met een leuk actueel onderwerp.

En dan blijkt dit toch best een mooie serie te zijn. Ernstig geloofwaardig wat mij betreft - de karakters zijn afwisselend dom, zelfzuchtig, geobsedeerd - net als je dat in het echt ziet. En net als bij andere bezigheden waar 'nooit' wat fout moet gaan - de nog veel indrukwekkendere serie Chernobyl schiet me dan te binnen - blijkt ook hier weer dat er fout op fout gestapeld wordt. Net als in het echt, zeg maar.

De verhaallijn in Afrika is op zich leuker en indrukwekkender dan die in Amerika - maar de manier waarop ze verweven zijn geeft een heleboel extra aan het verhaal, diepte en inhoud aan de karakters en het onderwerp. Maar het meest indrukwekkend vond ik wel de diep-trieste manier waarop er met de arme aapjes omgegaan wordt - in opgestapelde kleine hokjes in een vies en donker gebouw, aan de andere kant van de wereld van waar ze thuishoren. Dierproeven zijn op zich al erg genoeg en wat mij betreft al reden genoeg om erg grote vraagtekens bij de huidige maatschappij te zetten - maar als je dan kijkt naar hoe dat hier uitpakt? Onacceptabel.

De film al lang gezien voordat ik ooit een boek van Irving aangeraakt had, en dat heb ik er in dit geval maar bij gelaten ook. Niet omdat het verhaal slecht is, verre van, maar er waren nog zat andere, en daar ben ik nu een jaar of dertig later nog niet eens doorheen eigenlijk. Geen vergelijkingen tussen boek en film dus.

Wellicht ook niet het vrolijkste of meest onderhoudende verhaal - en nu, in de herziening eigenlijk alleen te genieten door de heerlijke rol van Kinski. Niet zozeer dat ze goed acteert, maar wat ze speelt. Verder is de film maar wat ongeinspireerd vind ik, de muziek blijft de hele tijd hangen in een half melodietje dat van de Engelse psalm 'Jerusalem' gejat lijkt te zijn. Nee Google, dat is niet van Emerson, Lake and Palmer. De cinematografie is niet bijzonder, de scenes worden af en toe wat lukraak aan elkaar geregen, en het komt nogal duidelijk over alsof de helft van het verhaal van Irving niet goed in de film paste. Niet heel verbazend eigenlijk. Maar wellicht het ergste, de dvd in mijn verzameling is toch niet echt de topkwaliteit die er indertijd aan toegedicht werd. Lelijke fletse beelden, bah.

Wat een trieste troep.

Leuk om Jason Patric nog eens te zien, al is er van zijn vroegere uitstraling niet zo veel meer over. En daarmee is alles al wel gezegd dan, want de rest is droefenis. Heche en Jane weten er ook niets van te maken. Slordige en lelijke beelden, triest lelijke jumpscares, een verhaal dat aan alle kanten rammelt en een gezochte kunstgreep nodig heeft om het voorspelbare einde te verklaren. Zonde van mijn tijd.

Ah ja. Altijd uitkijken als je op een losbandige avond een meisje naar huis brengt, en er blijkt iets met de spiegels te zijn, het licht doet het niet, en ze heet Mina. Als er dan ook nog een Lucy opdraaft, dan is het toch echt tijd om een stevig stuk essenhout op te zoeken - je dagelijkse morning wood zou wel eens te laat kunnen komen.

Het is me eigenlijk altijd een raadsel gebleven waarom Kate Bosworth nooit is doorgebroken tot de mainstream kaskrakers. Ze is overduidelijk mooi zat, ze speelt niet heel onaardig, en ze moet langzamerhand toch overlopen van de connecties in Hollywood. Is het dan toch zo dat je iets metoo-achtigs moet doen voor een hoofdrol en dat ze daar geen zin in heeft, je zou het haast gaan denken. En met Justin Long is het dan een beetje hetzelfde verhaal, hoewel misschien wat minder uitgesproken. Hij zit ook wat meer in de Kevin Smith sphere, en dat verklaart misschien op zich al wel genoeg.

Voor beiden gaat deze productie daar in ieder geval niks aan veranderen, daarvoor is het allemaal veel te veel net-niet. En wat is het dan, dat net-niet? te weinig ambitie, te weinig durf, te weinig zelfverzekerdheid. Als je er zelf niet in gelooft dat je bezig bent met de mooiste film aller tijden, dan gaat het publiek daar ook niet in geloven. Het straalt af, en daar is deze film een perfect bewijs voor.

Jammer, want Kate gelooft er volgens mij echt wel in. Zoals ze dat haast altijd doet, in al haar films.

Sterke film, origineel en geloofwaardig verhaal dat goed uitgewerkt wordt, en een dramatische en tragische ontwikkeling. Dat kan je dan teveel drama vinden, maar daarmee ga je dan wel ietwat voorbij aan het feit dat dit soort dingen echt wel gebeuren.

Zowel Ben Kingsley als Jennifer Connelly spelen erg goed. Jammer wel dat Ben Kingsley's kop en uitdrukking wat eenzijdig zijn, het lijkt af en toe een beetje alsof hij een karikatuur van zichzelf is. Maar dat kan aan mij liggen. De politieman, Ron Eldard, vond ik in vergelijking te zwak - zowel in het verhaal, als in de rol die hij speelt.

Knap gedaan is de inrichting van het huis, als het gezin daar in getrokken is, en de rol die de inrichting in het wat verplichte ritueel van theedrinken speelt. Nou niet echt dat je daar een compleet beeld van de Iraanse cultuur mee krijgt, maar visueel mooi gedaan.

Wat een afgrijselijke aanfluiting.

Het verhaal gaat van de ene twist in de andere zonder zich om plotholes te bekommeren, en na de derde draai verwachten de makers kennelijk dat we nog steeds goedgelovig en braaf meebuitelen. Wellicht moet je in de Amerikaanse politiek mee zitten om die mentale flexibiliteit te kunnen navolgen, voor mij is het gewoon echt twee twists te veel.

Waar ik al een keer of wat gezegd heb dat Sweeney misschien niet de beste actrice ooit is, maar ze wel uitblinkt in het uitkiezen van precies de juiste films - daar komt dus hier en nu een abrupt einde aan. En evenzo voor Seyfried. Wat een enorme inschattingsfout blijkt dit te zijn voor beiden en voor Sklenar. Hadden we maar echt een Berufsverbot voor dit soort wanstaltigheid, een soort oudtestamentische wraak op degenen die zo ver over de grens van wat redelijk is gegaan zijn. Een echo van wat je in zo'n situatie zegt - verschoon me van dat ik dat smoel van je ooit nog eens aanschouwen mag.

Draaf ik door? Misschien, maar laten we wel zijn, dit is een heel, heel erg slechte film. Ik wil die ruim twee uur (exclusief reistijd) terug.

De eerste postapocalyptische film in heel lange tijd met een behoorlijk verhaal. Hard, maar wel erg geloofwaardig. Met een perfecte timing verteld, spannend, en mooi gemixt met het coming-of-age verhaal van Daisy dat daar overheen ligt. Geloofwaardig maar wel angstaanjagend om te zien hoe snel de ogenschijnlijk beschaafde samenleving verandert in een totalitair fascistisch regime, dat haar inwoners als vervangbare productiemiddelen inzet. De romance is daarbij vergeleken misschien wat te bakvissig, maar wel erg charmant in het verhaal.

Saoirse Ronan speelt prima - we verwachten natuurlijk ook wel wat van haar, maar ze doet het toch maar weer. Na wat mindere films - vooral verkeerd uitgekozen, wat mij betreft - heeft ze hier weer een echt indrukwekkende rol. En Harley Bird, als af en toe irritant maar ook schattig krummeltje, doet daar maar nauwelijks voor onder. En de rest van de cast ook niet - eigenlijk alleen de volwassen acteurs laten wel eens wat minder moois zien. Maar die hebben dan ook niet echt sympathieke rollen.

De beelden zijn erg kunstzinnig, op mooifilmerij af. Goed om te zien hoe de mogelijkheden van de huidige generatie apparatuur zo mooi gebruikt worden. Erg goed gebruik van de locaties ook, de prachtige beelden van het landschap waarvan je verwacht dat er een hobbit in zou rondlopen - en toch straalt daar een soort dreiging vanaf. Knap werk.

Kevin Macdonald levert wel vaker dit soort indrukwekkende film af. Iemand om in de gaten te houden. Met deze heeft hij denk ik de nummer-1 in mijn lijstje voor 2013 te pakken.

Een beetje een stereotype benadering van het fenomeen van de milieu- en klimaatactivist, maar of dat een erg realistisch verhaal oplevert, mwah, ik weet het nog niet zo. Wat ik er van weet zijn het vaak toch veel gewonere mensen dan wat je verwachten zou, en het half zweverige groepje post-hippies in deze film herken ik er niet zo in.


De chemische voorbereidingen lijken me dan wel weer redelijk correct - in die zin dat het nogal overbodig ingewikkeld gedaan wordt. Waarom zou je bijvoorbeeld met veel moeite een loeizwaar vat gaan rondrollen om de inhoud te mengen, daar zijn betonmolens voor uitgevonden.

En dan de structuur van de film. Het werkt niet heel erg goed, er is geen logische kapstok voor de flashbacks en je weet eigenlijk al te veel van hoe het afloopt voordat, ahem, de dikke dame gezongen heeft. Leuk idee, dapper geprobeerd, maar niet gelukt. Toch, het einde is dan wel weer erg goed gevonden, en het klopt ook nog met de actualiteit. Ohja, de soundtrack is ook leuk, hoewel af en toe dramatischer dan de film.

How not to have sex.

De film begint als een soort kloon van Spring Breakers, maar waar Korine alleen geinteresseerd is in exploitatie kijkt Manning Walker met een ietwat liefhebbend oog naar haar onderwerp, en dat levert een veel prettigere en interessantere film op wat mij betreft. Wel een beetje op een traditionele en conservatieve manier.

Maar, wat maken we het toch moeilijk allemaal, en hoeveel moeilijker is het voor de jeugd van nu wel niet in vergelijking met de jaren-70. Denk ik tenminste, want toen was het ook allemaal veel te ingewikkeld. Zou het niet een stuk beter en prettiger zijn als we met zijn allen eens wat minder opgeklopt zouden doen over sex, en om eens mee te beginnen, er wat minder politiek er in toelaten. Enerzijds die vanuit de conservatieve hoek, waar sex tot iets héél bijzonders wordt gemaakt en abortus tot iets vréselijks, en doordat de vrouw als een economisch productiemiddel beschouwd wordt, verkrachting als de ergst denkbare misdaad. Anderzijds vanuit de progressief-feministische hoek die de vrouw op een absurd hoog voetstuk zet, het patriarchaat bestrijden wil, en waar sex alleen nog mogelijk is na een notarieel gepasseerde overeenkomt. En daarmee, hoe onwaarschijnlijk het wellicht ook lijkt, werken beide kampen samen om pubers zoals de arme Tara aan een zo onplezierig mogelijke start van haar sexuele leven te helpen. Misschien toch eens tijd voor een ander narratief. Wellicht zelfs gewoon zoiets simpels als benadrukken dat sex vooral gewoon leuk en ongedwongen moet zijn, dat het beter is met iemand die je leuk en aardig vindt en die hetzelfde over jou denkt, en dat het verder eigenlijk niet zo belangrijk is. Je redt er geen bedreigde diersoorten mee of zo tenslotte.

Buiten het wat gemakzuchtige en weinig diepgaande script vond ik het filmisch wel een geslaagd ding - de opbouw klopt, de beelden zijn fraai en in een aansprekende stijl, je wordt als kijker prettig heen en weer geslingerd in de betrokkenheid bij de karakters - die ook fraai uitgewerkt zijn hoewel ook nogal clichematig. Toch, voor een eerste film maakt Manning Walker best indruk, ik ben benieuwd waar ze hierna mee komt.

Teveel flauwe boel en te ongeloofwaardig in de opzet van het verhaal. Het gepest werkt hier en daar niet echt, in de positie van McConaughey zou het makkelijk genoeg mogelijk zijn om je onder een of twee minimaal van de situaties uit te draaien, en veel van de andere dingen zijn domweg teveel over the top om aan te komen.

Hudson vond ik vroeger wel erg charmant, maar nu werkt ze voornamelijk op m'n zenuwen. In de pestfase kom ik ook niet echt iets van een chemie met McConaughey ontdekken.

Als een neptrailer in Planet Terror uiteindelijk tot een Machete uitgewerkt wordt, is het dan heel fout dat ik nu ga hopen op een film over Moeder Theresa met Megan Fox in de hoofdrol?

Leuk filmpje. Megan Fox doet het best leuk, ze krijgt hier niet veel credits maar ik vind niet dat ze slecht speelt. Kirsten Dunst ook niet, maar deze rol ("lief buurmeisje" of zoiets) hebben we nogal eens vaker gezien, het lijkt er niet op alsof ze hier heel diep voor heeft moeten gaan. Maar dat geldt ook wel voor Simon Pegg. Jeff Bridges is dan wel weer grappig bezig - maar te kort om echt iets toe te voegen, en zijn laatste scene is ook geen stof voor de toneelschool.

En het verhaal is een beetje te voorspelbaar allemaal, en daardoor blijft het allemaal wat gemiddeld. Had wel wat scherper gemogen...

The weak spot in the Death Star.

Het begin is wel aardig, met wat misschien flauwe humor, maar er is af en toe nog wel wat te lachen. Maar na een halfuurtje of zo is het op, en dan blijft er alleen herhaling en wat flauw gezeur over. Het einde is botweg slecht. En tot overmaat van ramp, Josh Meyers en Krysten Ritter als stel werken ook al niet.

Kortom, niks.

Jewel Staite is natuurlijk vooral Kaylee. Niks aan te doen.

En, eerlijk gezegd is zij ook wel de reden om de film uberhaupt te zien - voor mij dan. Of voor een willekeurige andere Browncoat eeh kritiekloze Firefly fanboy. En waar je dan misschien terecht van alles in kan brengen tegen haar acteertalent, het werkt wel voor deze film. Op het randje misschien, maar toch. Helaas is ze wel verreweg de beste van de cast die verder wat tegenvalt. Nouja, Katharine Isabelle dan, vooruit.

Buiten dat is de film vooral, hoe zal ik het zeggen, verrassend minder onleuk dan je bij de titel zou inschatten. Ik denk er iets autobiografisch in te zien zelfs, het soort idioterie dat af en toe langskomt is van de ordegrootte 'dat verzin je niet'. Dat geeft het dan wel weer wat leuks. Maar dat wil niet zeggen dat het een goede of leuke film wordt, meer dan kijkvoer kan ik er met de beste wil niet van maken.

Leuk raarrrrrr.

En eigenlijk het best als je zo min mogelijk van de film weet voordat je er in valt, dus ik zal me zoveel mogelijk op de vlakte houden. De mooie cast, met Elle Fanning daarbij natuurlijk voorop, weet het overduidelijke plezier dat ze in het geheel hebben prettig over te brengen. Heerlijk onzinnig allemaal, maar wel leuk. Qua beelden zit het ook wel snor, met alles verpakt in mooie frisse kleuren. Al is dat dan ook af en toe vooral raarrrrrr. Toch, ik zou het niet verkeerd vinden om per ongeluk in zo’n party verzeild te raken.

Schapendrama.

Dat kan je dan ophangen aan de liefde voor de dieren, maar met dat ik te vaak gezien heb hoe de hobby- en geldboeren het voor hun dieren verzieken - en meest vanuit onkunde en desinteresse voor hun welzijn - is mijn geduld daarmee wel een beetje op. Dieren ruimen? Begin maar met de boer zelf, daar zit tien van de negen keer het probleem.

Als film werkt het half wel, met de overtuigende koude en de dikke baarden en truien. Maar ook dat is loze schapenromantiek zonder inhoud. Er wordt wellicht fraai gespeeld, en de landschapjes zijn ook wel leuk, maar om er iets bijzonders in te zien gaat me toch wat te ver.

Mooi sprookje.

Visueel erg sterk uitgewerkt mooi spel met normen en waarden vervat in een sprookje van helden, prinsessen, vos-demonen en vogel-demonen. Af en toe romantisch, af en toe vol van actie. Maar toch ook wat afstandelijk, wat langdradig, en wat te simpel - er zijn nogal wat motieven die niet echt uitgewerkt worden, en de subplotjes worden niet allemaal gebruikt. Jammer, dat had een veel sterkere film op kunnen leveren.

Toch is het ook zo erg fijn plaatjes kijken.

Een feest van overacting.

Het verhaal is een sprookje, eigenlijk. Sommige onderdelen daarvan zijn nog wel grappig, maar het geheel komt bij mij niet echt aan - te flauw, te dun, en de deus ex machina die het verhaal uit de afgrond moet tillen is echt een beetje te makkelijk. En hoewel er door de hele cast wel perfect goed gespeeld wordt, is het nogal persoonlijk of de typetjes je aanspreken. De muziek die een nogal grote rol inneemt is oubollig en afgezaagd - geeft nog eens een extra nadruk aan het al erg simpele en uitleggerige sprookjesverhaal. Dat met alle uitleggerigheid dan ook nog eens een voiceover nodig heeft om de laatste details er in te rammen. De beelden zijn erg zorgvuldig in stijl, maar die spreekt me ook al weinig aan. De overheersende bruine tonen vind ik daarbij vooral lelijk.

Niet onaardig. Considering.

Jammer dat Rick Engelkes zichzelf gecast heeft, want ondanks de voor de hand liggende grap daaromheen irriteert hij vooral. En verder blijft het natuurlijk wel een platte Nederlandse romkom - sowieso al een erg geplaagd genre in de Nederlandse filmindustrie. Niet dat er nou teveel onnodig naakt is, verre van, en bovendien stoort mij dat niet zo gauw. Maar de grappen zijn gewoon te flauw en van een te voorspelbaar soort. Hoewel er wel een bij was die me wel aan het lachen bracht, dat dan weer wel. Gewoon veel te gemakzuchtig en teveel flauw gedoe, dat nekt het. En ik vond ook dat Jelka van Houten haar dag kennelijk niet had, Van De Wijdeven deed het dan eigenlijk veel beter. En Loes Luca tot mijn verbazing ook. Jammer dat alle mannen door zo'n stelletje kwijlen gespeeld worden. Maarja, welke behoorlijke acteur hebben we dan nog in Nederland. Rutger Hauer is een beetje oud ondertussen.

Indrukwekkend spel van Kidman en Hopkins. Maar, Hopkins past met zijn dikke kop niet in het verhaal. En wellicht nog iets erger is dat Wentworth Miller niet in de verte lijkt op Hopkins, en daardoor geen kans krijgt op geloofwaardigheid als de jonge Coleman Silk.

Het verhaal is wel steengoed vind ik, en - waar ik al mee begon - Kidman en Hopkins spelen erg goed, en zijn ook samen een mooi en interessant koppel beschadigde mensen. Komt goed over, en dat ze elkaar zoeken, nodig hebben is vanzelfsprekend. Waar de zwakte van de film in zit is dat er teveel bijgesleept wordt - de raamvertelling van Sinise had misschien weggelaten kunnen worden. Of de vele flashbacks. Maar, dan zouden we misschien ook het optreden van Jacinda Barrett missen. Aiai, wat een mooie meid is dat heel eventjes.

En wat ik ook toch wel grappig vind is de tijdzetting in de periode dat de Lewinsky-affaire boven water kwam. Dat brengt je wel een beetje terug in die tijd. Sterke manier om een jaartje of 15 terug te springen.

Leuk absurd gedoe in een wat te strikt theatrale setting - ik vond het geheel daardoor nogal statisch overkomen. De dialogen zijn af en toe best grappig, maar wat aan de krappe kant om de film te dragen, en omdat er verder weinig aan de hand is blijft de hele film daardoor wat mager. Pacino zit af en toe wat over de rand van overacting, Gerwig is verrassend goed.

Bovengemiddeld realistisch in de beschrijving van de techniek, daarmee steekt deze film bijzonder gunstig af tegen wat in Hollywood gebruikelijk is. Niet dat er niets rammelt, maar toch. Jammer wel dat het verhaal dat daar overheen gelegd is zonodig weer alle cliches moet meeslepen.

En toch is het wel de moeite waard om te kijken, en dat komt vooral door de acteurs. Eisenberg staat niet bepaald bovenaan mijn lijstje favorieten, maar laat wel mooi werk zien. En Skarsgard wellicht nog beter. Hayek niet echt misschien, maar daar staat tegenover dat ze dan wel weer een soort boosaardig plezier lijkt te hebben in haar high powered bad person rol, en dat straalt er vanaf.

Het einde valt een beetje tegen, maar, het past wel bij de cliches die de film verder al oplepelt. En daarin eigenlijk ook wel weer mooi.