Opinions

Een af en toe hilarische film met overal duidelijk het stempel van Mel Smith - die wel meer van dit soort hyperactieve kluchten heeft gemaakt, met als makkelijkste voorbeeld de Mr. Bean film. Minnie Driver en Mary McCormack passen precies goed in hun rol, in de absurde situaties waar ze in terecht komen. En allemaal gesproken in fijn plat Engels, en dat voegt nog een heleboel toe aan de lol.

Erg leuk.

Interessant.

Meer dat dan mooi of goed misschien, maar desalniettemin een fijne film, waarvan ik wellicht als eerste vooral waardeer dat de afstand tot de gebruikelijke science fiction fijn groot is. Geen robots, geen uniformen met communicators op de hartstreek, en geen aliens of koloniale marsmannetjes maar gewone getroebleerde mensen die elkaar dwars zitten en gek maken - en daarmee ondanks de paar foutjes in de omgang met de natuurwetten volgens mij veel realistischer dan het gemiddelde.

Denis lijkt in deze ietwat ongebruikelijke benadering zo ongeveer als enige aandacht te hebben voor de basale onderbuikgevoelens van de ruimtebewoner - waar het gemiddelde proza in de ruimtevaartwereld ietwat verheven en abstract bazelt over 'for all mankind', ' of zoiets fraais. Maar daar draait de wereld niet op, het gaat om macht en rijkdom, vreten en seks. Basaal, morsig en verdorven maar ook menselijk - precies als een wandeling in de oude binnenstad van Amsterdam, zeg maar, en je zou kunnen denken dat Denis zo'n wandeling als inspiratie gebruikt heeft.

Een van de weinige echt goede rollen van Binoche - nee, niet precies om die scene, hoewel die op zich ook best indrukwekkend is. Maar vooral omdat ze eindelijk weer eens wat speelt, in plaats van haar gebruikelijke typetje af te draaien, en ondanks dat het een tamelijk absurd personage is wat ze te spelen heeft komt het toch voor zover daar sprake van kan zijn geloofwaardig over. Super knap werk van Denis om dat bij elkaar te krijgen. Hetzelfde geldt wellicht op dezelfde manier wel voor de hele cast - Pattinson is ook prettig ambigue maar toch geloofwaardig, en ook de kleinere rollen (Goth bijvoorbeeld) komen daar mee weg.

Verder - altijd belangrijk voor een science fiction - erg fijne vormgeving, en ook ongebruikelijk origineel maar in mijn ogen wel behoorlijk realistisch. Jammer wel van de foutjes met de natuurkunde die ik al noemde, en daarbij extra jammer dat er een nogal opzichtig in het begin zit met de zwevende handschoen. Dat zet dan wel een beetje de toon. Gelukkig doet de film verder wel erg veel heel goed..

Wellicht had ik deze film nooit gezien, ware het niet de reactie van Howard Hawks en John Wayne. Die zich wellicht aangetast voelden in hun feelgoodwesterngenre, waarin de burgers altijd aan de kant van het gezag staan en zich daar nooit uit opportunisme van af zouden keren. Tsja, we weten natuurlijk even goed als de brave Marshall Kane dat de werkelijkheid anders is.

In diezelfde vergelijking, High Noon tegenover Rio Bravo, het is alsof beide films niet op hetzelfde speelveld spelen. Rio Bravo bewandelt in alle opzichten het uitgetreden pad, volgt de bekende weg, zoekt geen controversie en laat iedereen in zijn waarde - tot en met de bad guys aan toe. En ook filmisch blijft het allemaal bij het bekende, er wordt niks bijzonders van de acteurs gevraagd of een beroep op het invoelend vermogen van de kijker gedaan. Toch is het vakwerk, een soort feelgoodgedoetje over het wilde westen van de boeken die we vroeger op de lagere school lazen. Dat zal ongetwijfeld nu wel heel anders zijn.

Maar High Noon dan. Dit is geen western, maar een psychologisch drama, een voorloper op À bout de souffle (1960) waarin essentiële vragen worden gesteld over de samenhang van de maatschappij, de rol van de overheid als de sterke arm der wet en de rechtspraak, maar ook waar dat dan op rust, de sociale cohesie en het verbond tussen overheid en burgerij. Precies relevant omdat we dat heden ten dage zo volledig kwijt lijken te zijn, en ons meer en meer gedragen als de verwerpelijke laffe burgers uit het dorp. Maar ook interessant door de vernieuwende cinematografie, de - zeker in vergelijking met Howard Hawks' films - veel interessantere cameravoering en regie.

Waarom Hawks en Wayne deze film precies als on-Amerikaans beschouwden is me ondertussen even een raadsel - misschien speelde daar ook eigenlijk gewoon wel een rol bij dat ze zich overklast voelden. Dat het gedrag van de burgers tegen elk denkbaar patroon van normen en waarden indruist is evident - maar even evident is het wel dat dat van alle tijden is. Lafbekken are us, zeg maar. Het is een speciaal soort mens, dat dapper genoeg is om niet te zwichten voor een stel gunslingers dat met de trein van 12:00 aankomt. Of met de trekker, zoals nu.

Tot mijn verbazing was er toch nog een film met Clint Eastwood die ik nog niet gezien had. Deze dus. Maar of ik daar nou echt iets aan gemist had, mwah. Niet onder de indruk.

Clint zelf is vooral z'n gewone stereotype held - misschien een heel klein tikkeltje minder sympathiek dan anders, maar verder een op een - tot en met de bits uitgesproken oneliners aan toe. What's not to love. Maar voor de rest kan ik het niet erg worden met de film, de mysterieuze aanpak vind ik niet heel erg goed gelukt, de flashback scenes komen wat te vaak terug, de cinematografie is wat twijfelachtig, en de landschapjes doen me ook maar weinig. Dan het gedoe met het bar lelijke dorp nog...

Aardige film met de man die we allemaal vooral kennen als Thomas Magnum, P.I., hier met als tegenspeler Bess Armstrong. Vooral in de tweede helft levert dat best wat leuke interacties tussen die twee op.

De dvd is zoals al gezegd erg lelijk aangesneden om het geheel in het 4:3 formaat te krijgen. Trieste boel, dat had toch echt wel wat beter gekund.

Interessant.

Waarbij ik nog maar geen poging doe om te duiden hoe het geheel bedoeld is en of we daar wellicht een boodschap uit hadden moeten halen. Kan je van alles in zien, lijkt me zomaar, maar of dat dan is wat er bedoeld is lijkt me wat moeilijker. Het lijkt toch zeker niet het doel geweest een eenvoudig te duiden film af te leveren - en Ballard had ook niet echt het doel om simpel weglezende boeken te schrijven. Geloof niet dat ik dit boek gelezen heb overigens, maar voor de film maakt dat misschien ook minder uit.

In de film zelf dan de ouderwetse kunst van het volstrekt uit de hand lopen, en dat in de overtreffende trap. Los dus van wat we daar in moeten zien of van horen te denken, is het wel volstrekt geniaal mooi in beeld gebracht en schitterend gespeeld. Waarbij ik het dan vooral fascinerend vind dat ik daar kennelijk volstrekt geboeid naar kijken kan terwijl ik in veel berichten lees dat de film aftakelt of dat het moeilijk was er de aandacht bij te houden. Heel persoonlijk, kennelijk. Maar voor mij daarom niet minder mooi.

Onverwacht raak.

Op zich eigenlijk onwaarschijnlijk dat deze film zoveel gevolg heeft gekregen, want zo geweldig is het niet - best slecht beeld, zwakke cinematografie, matige acteurs - met uitzondering van Connery die dan weer een vrij klein rolletje heeft. En een vrij simpel en sentimenteel verhaaltje wat goedbeschouwd natuurlijk nergens op slaat. Er zijn eigenlijk maar een paar dingen goed, en dat is vooral de soundtrack, en zelfs dan nog is de helft onder de maat - ik ben overigens niet bepaald een fan van Queen. Ook de invulling van het verhaal met wat gimmicks is echt goed - de overwinningskreet 'there can be only one', bijvoorbeeld. Daar komt het dan dus door, denk ik. En ook niet voor niets dat vooral die onderdelen in de latere films en de serie meegenomen werden.

Maar goed, leuk om weer eens te zien, hoewel de kwaliteit van het beeldmateriaal toch wel wat schokkend was, en de acteurs me ook behoorlijk tegenvielen. Wellicht is een remake een beter idee dan een restauratie.

Lelijk.

Het verhaal wordt niet echt boeiend gebracht, wellicht is men even vergeten dat het wel ietwat bekend verondersteld mag worden hoe het afloopt en dat daar de spanning dus niet uit komen gaat. Costner en Harrelson weten in ieder geval niet echt een boeiende karakterrol neer te zetten. En waar acteren en verhaal me dan al langzaam in slaap krijgen, de beelden zijn zo schreeuwend lelijk dat ik maar liever mijn ogen dicht doe. Alsof ze vergeten zijn het goeie kleurprofiel aan te klikken. Maar het zal wel een bewuste keuze zijn, en dat maakt het dan eigenlijk nog veel erger.

In de vergelijking met de vorige die ik zag over Bonnie en Clyde - met Beatty en Dunaway, komt deze er toch wel heel slecht uit. Mislukt is al een understatement.

Bah wat een nare film.

Het tragische verhaal van Jacqueline du Pré is genoegzaam bekend - of dan toch het publieke deel daarvan. Wat heeft de makers van deze film toch bewogen om haar verhaal vanuit een onaangename en niets toevoegende view van haar zus van te maken, waarmee Jacqueline postuum een paar lelijke trappen na krijgt. Ja, ik heb het verweer van Hilary daarop gelezen, maar dat overtuigt me nergens dat deze boodschap er een is die een doel dient of zelfs maar in de buurt komt van de echte Jacqueline du Pré. En wellicht belangrijker dan mijn mening, Daniel Barenboim zijn "Couldn't they have waited until I was dead?" spreekt boekdelen.

Net zo akelig vind ik de vertolking van Watson - die begint al op een enorme afstand omdat ze in de verte niet lijkt op Du Pré. Maar ook in haar manieren, gezichtsuitdrukkingen en al, het klopt gewoon allemaal echt niet - en er is toch zat beeldmateriaal van Du Pré te vinden. Ze hadden beter Lori Singer kunnen vragen, die wist tenminste nog hoe je een cello vasthoudt. Ongetwijfeld had die wél naar dat beeldmateriaal gekeken voor haar rol in Fame.

Een half puntje boven het minimum, maar dat is alleen voor de muziek en voor de rollen van Frain en Dance. En de film gaat regelrecht de kliko in. Bah.

Een groots en meeslepend epos, een origineel verhaal met een heleboel originele eigen details er in. Leuk verteld, mooi vormgegeven, en echt erg mooi in beeld gebracht op prachtige locaties.

Prima gespeeld ook ondanks (dankzij?) dat er niet echt grote namen meedoen - eigenlijk vond ik alleen Julian Sands wat tegenvallen. Wel een paar erg mooie actrices - Jessica Szohr wordt genoemd, maar Mercedes Manning maakt op mij meer indruk. En Laura Ramsey ook.

Jammer dat het echt wat te langdradig verteld wordt - da's het zwakke punt. Sommige scènes duren echt te lang, en soms wordt er veel te krampachtig uitgelegd - vooral aan het einde wordt dat irritant. En er zit toch eigenlijk net iets te weinig aanknopingspunt in het verhaal om makkelijk iets met een cultstatus te kunnen gaan bereiken. Terwijl ik dat toch eigenlijk niet zo heel vreemd zou vinden verder.

De mooie Seigner verruilt de sleur van de Parijse IT voor een boerderij in de bergen onder Grenoble, en krijgt daar te stellen met de nukkige oude Serrault - en gebaseerd op het verhaal van een mevrouw overigens, al is het verhaal generiek genoeg dat dat niet zoveel uitmaakt.

Seigner past prima in haar rol, ze straalt de kracht en de energie uit van iemand waarvan je zo'n omslag van zou verwachten - en iemand die dat voor elkaar kan krijgen. En Serrault is perfect als de norrige ouwe man - een rol die hem op het lijf geschreven is geloof ik, maar het is zonder meer bewonderenswaardig hoe hij speelt. Knap hoe er wordt uitgewerkt hoe ze steeds meer van elkaar afhankelijk worden, elkaar steeds meer gaan begrijpen en gaan waarderen.

Jammer wel van het wat abrupte en snelle einde, dat komt wat over alsof de cameraman op een gegeven moment zag dat er nog maar een paar meter film over was. Aan de andere kant was elke andere keuze waarschijnlijk te langdradig geworden.

Overigens fijn dat op Netflix de laatste tijd veel meer van dit soort ietwat oudere Franse films staan - die in Nederland vaak slecht te vinden zijn. Ik heb wel wat met dat genre, en hoop er stiekem op dat er nog eens een serie films met Philippe Noiret langs komt.

Wisselende emoties.

Er is een heleboel indrukwekkends aan deze film, begrijp me niet verkeerd. De beelden zijn erg mooi, historisch interessant en kunstzinnig, zeker als je daarbij neemt dat er in de tijd dat de film gemaakt werd nog niet echt sprake was van special effects zoals we die nu kennen. Emmanuelle Riva is indrukwekkend - of het echt een subliem acteertalent is of perfecte inleving vind ik wat moeilijk te beoordelen.

Wat verkeerd bij me valt is de poëzie - die krijgt wat mij betreft veel te veel de hoofdrol, en staat daarmee empathie met Elle in de weg. Nog erger, de rol die Lui speelt - heeft hij dan geen naam? blijft vlak en onduidelijk, en komt daarmee ook niet in de buurt van enige herkenbaarheid of emotie. Het maakt dat de boodschap vervaagt, en alleen de indruk achterlaat van drammerigheid zonder dat de inhoud doorkomt.

Misschien was iets meer subtiliteit dan beter geweest.

Ingewikkeld.

De film is wat ontoegankelijk - er wordt van het publiek ietwat verwacht dat ze het verhaal nog wel kennen. Dat zal misschien voor het Franse taalgebied ook wel zo zijn, maar ik had van deze historie nooit gehoord. Een korte blik op de Wikipedia helpt dan een hoop, en de keuze om niet teveel uit te leggen maar meer te focussen op de sfeer en de gemoedstoestand van de drie hoofdrollen wordt daardoor wel duidelijk.

Niet dat die gemoedstoestand nou heel inzichtelijk wordt. Verre van, zou ik haast zeggen. Misschien is dat ook wat teveel gevraagd. Maar wel erg knap in beeld gebracht, met fijn weinig dialoog en veel onuitgesproken tekst tussen de regels, een hoop stilte die door wat kil aandoende beelden wordt gevuld. Knap werk, gedurfd en goed gedoseerd daarin - mooie regie. En daarnaast weer eens een mooi gespeeld ernstig verknipt personage van Benoît Poelvoorde. Maar ook Laetitia Casta is erg goed bezig - beter dan ik verwacht had, en net zo overtuigend als Poelvoorde.

Best een interessante film. Over een aantal onaangename personen met een raar en bijzonder verhaal, dat spreekt voor zich. Maar ook mooi gemaakt en knap verteld, en best de moeite waard als het eens iets anders mag zijn.

Wellicht dat dit zo'n film is die alleen werkt als je je volledige aandacht er aan geeft en je laat meenemen in de structuur die de regisseur voor de vertelling gekozen heeft. Maarja, ik had niet zo'n dag, en dan blijkt het een ondoordringbaar verhaal waar je ook met de nodige spoilers maar nauwelijks bij blijft. Niet dat het verhaal nou zo ingewikkeld is, dat is het niet. Het wordt gewoon niet echt spannend. Hoe het uiteindelijk afloopt is al wel voldoende duidelijk, en hoe het zover komt wordt nergens voldoende boeiend. Te veel oninteressante scenes krijgen erg veel tijd, dat helpt ook niet.

En zo lijkt iedereen er ook wel zo'n beetje over te denken, dus kennelijk lag het niet echt aan mij - anders zou ik misschien nog denken dat een tweede kijkbeurt wellicht beter valt, maar de kans daarop lijkt klein. Het zij zo.

Het heeft op zich wel wat, dit fris gekleurde filmpje. Duidelijk met veel plezier gemaakt, en een paar leuke gimmicks met de auto's. Mooi zomers beeld voor op een wat donkere regenachtige middag. Af en toe ook wel een beetje grappig.

Daar gaat het ook wel fout, het probleem van deze film is vooral de timing. Te langzaam vaak, en daardoor is de spanningsboog niet goed. Kostte me nogal wat moeite om het uit te zien, daardoor.

Klassieker.

Rutger Hauer is natuurlijk geniaal als de gestoorde griezel die met zijn rilblik de sfeer van de film bepaalt. Waarmee ver voordat de eerste slachtoffers vallen de sfeer al griezelig en duister is. Zoals het hoort in een ouderwetse enge film ligt de nadruk meer op de impliciete akeligheid dan op het tonen van de details van de gore.

C. Thomas Howell heeft wel betere rollen gespeeld, valt vooral naast Hauer wat tegen misschien. Maar Jennifer Jason Leigh is altijd leuk.

Achter de schermen bij de SA en de SS.

Perfect gespeeld, vooral de nog jonge Bill Nighy valt daarbij op in de geloofwaardige vertolking van Helmut. Met een enorme hoeveelheid details in het verhaal - lees bijvoorbeeld de Wikipedia er even bij na.

Toch, ondanks alle details en de focus op de (fictieve) broers in het centrum van het ontstaan van het nationaal socialisme, levert de film geen nieuw inzicht of begrip van de geschiedenis. Wat me ietwat de vraag aangeeft waarom deze film eigenlijk gemaakt is. De titel wordt in ieder geval niet echt waargemaakt - tenzij je de lezing van Hannah Arendt aanhangt.

Ondanks, of misschien juist omdat, ik de eerdere film niet gezien heb en de game nooit gespeeld heb vond ik het wel een aardig actiefilmpje. Wel een beetje teveel Jason-Bourne jatwerk in de stijl van de actiescenes en het wat moeizaam uitgewerkte mysterie misschien, en in de verhaallijn ook hier en daar echt teveel gezocht om op de mooiste actielocaties uit te komen - jaja, middenin een testopstelling voor een vliegtuigmotor. Maar als je daar overheen stapt best aardig en vermakelijk. Friend en Ware vond ik ook niet tegenvallen, beide zaten goed in hun rol en speelden voor wat er van ze gevraagd werd prima.

Het gaat natuurlijk nergens over. En de film is allesbehalve origineel.

Maar eindelijk is Samuel L. Jackson weer eens een beetje op dreef, en samen met Reynolds levert dat een film op die het oude buddy-genre weer eens oprakelt. En dat dat werkt blijkt wel, want hoe flauw de grappen ook zijn, ze landen wel. En dan nog wat actie er bij, en nog eens in Amsterdam en Den Haag ook. Kan niet stuk.

En toch doet de film het buiten dat eigenlijk ook prima, want de actie zit behoorlijk goed in elkaar, en Gary Oldman zet een mooie vuige dictator neer. Nog wel met de overacting die we langzamerhand van hem gewend zijn, maar niet meer dan bij de rol past. En Hayek is leuk, zeker als je een beetje volgen kan wat ze in het Spaans uitkraamt. Net als Yung, maar dan in het Frans. Leuke actrice overigens, misschien maar eens wat meer films van opduikelen.

En ja, je kan je dan gaan ergeren aan de taal, of aan de af en toe wat platte grappen. Blurp niet, hij heeft zich kostelijk vermaakt met de film.

Zwart.

Niet alleen figuurlijk, het wat negatieve verhaal van het einde van een tijdperk, het einde van een manier van leven en het verdwijnen van de ouderwetse boer. Maar, helaas, ook de overwegende kleur van de beelden.

Het deel arthouse, style over substance, dogma's over natuurlijke belichting kan ik allemaal nog hebben. Maar een film waarin je de beelden nauwelijks kan zien door een gebrek aan licht, is als een schilderij zonder verf, een boek zonder letters, een koor zonder zangers. Een film over het landleven zonder af en toe een mooi weids beeld van dat land is voor mij kennelijk te hoog gegrepen, te abstract. En niet alleen voor mij. Kennelijk vindt mijn televisie dat er bij zo weinig signaal geen reden is om aan te blijven, en springt het kreng elke keer uit zichzelf uit. Vooral in de tweede helft van de film.

Een vergelijking met Don Quichot doet zich inderdaad aan. Maar, Cervantes was nog slim genoeg om de brave Don te omringen met wat andere personages. Van de Dulcinea Anais Demoustier zien we helaas maar een half minuutje iets. De verdere bijrollen zijn haast nog dunner. Beweegredenen blijven duister, motieven ontbreken, de toekomst blijft ongewis en de titelrol komt als een verlossing.

Gelukkig is dit dan ook de laatste winter.

Natuurlijk kan het geen verrassing zijn eigenlijk dat deze film weinig nieuws te brengen heeft.

Het verhaal van Bilbo is tenslotte nogal bekend - ik heb het boek gelezen tenslotte, en er zitten in de drie LOTR-films al genoeg verwijzingen dat zelfs als je het boek nooit in handen gehad hebt er maar weinig essentieel nieuws te vertellen is. Toch begint de film met een ellenlange en erg uitleggerige samenvatting met beeld en voice-over. Jammer - en onbegrijpelijk eigenlijk dat men kennelijk denkt het narratieve talent van Tolkien eventjes te kunnen 'verbeteren' op deze manier.

In de drie LOTR-films werd dat nog wat gecompenseerd doordat we ons toen konden vergapen aan de - prachtige - vormgeving en de toch bijna perfecte vertaling van de beelden die Tolkien ooit geschapen heeft naar film. Daar weinig kritiek op. Maar ook daar valt me nu in nogal negatieve zin op hoe groot de afstand is tussen bijvoorbeeld de tekeningen van Rivendel en de overdreven toestand die we nu te zien krijgen. Jammer dat ook daar kennelijk het idee bestond dat er wat 'verbeterd' moest worden. En verder ontbreekt in grote delen van de film ook de vonk die de LOTR goed maakte - eigenlijk alles wat niet daar al bedacht was valt nu wat tegen, van de onecht uitziende adelaars tot aan de lelijke lijster.

Maar dan kom ik langzamerhand bij mijn grootste teleurstelling. Ik vind namelijk vooral het acteren nogal tegenvallen. Bilbo en Gandalf laten maar weinig zien dat door de beugel kan, en de dwergen zijn helemaal een stelletje houten klazen. Zo plat als een tekenfilm vind ik het allemaal. Eigenlijk is er maar een paar uitzonderingen, de laatste scene van Bilbo en Gollem is echt erg goed. En het onderonsje van Gandalf en Galadriel (waarom doet zij eigenlijk mee?) is ook prima. Maar de rest vind ik echt teleurstellend. Ik kan er geen echt acteren in zien, het voelt meer aan als het opdreunen van lines en bekkentrekken.

Jammer. Samen met de teleurstellende beelden, het uitleggerige verhaal met de veel te lange voiceover, de storend lelijke muziek, de tegenvallende artwork is het allemaal echt onder de maat. De film smaakt nu vooral als een ongeinspireerde en gemakzuchtige poging om nog even wat extra geld uit de LOTR-formule te trekken.

Eindelijk eens aan het laatste deel toegekomen.

Waar ik in het begin van deze serie al wat bang voor was komt ook uit - het boek van Tolkien is te dun en te kort om drie epic-length films mee vol te krijgen. Dus heeft Jackson nogal wat opvullend nieuw materiaal in het verhaal gevlochten, en blijft het bij een losjes 'based on' eerder dan een verfilming van het boek. Wat me ook opvalt is dat op nogal wat punten de LotR-artwork is vervangen door een mooiere en gedetailleerdere invulling - de zwaarden van de Orcs bijvoorbeeld, in LotR nog simpele stukken plat staal met een scherpe rand eraan, nu zijn dat zowaar echte Klingon-wapens geworden. Klopt ook niet zo goed met Tolkien, overigens.

Stap je daar overheen (en dat lukte me op zich best goed) dan is het wel een erg leuke film met een hoop spektakel en groots uitgewerkte cinematografie. Hier en daar wel wat erg overdreven, de scenes bij het gevecht met Azog en z'n makkers gingen me hier en daar wel echt te ver. Ook een gevolg van het oprekken naar drie films denk ik, en de wens om elk deel weer mooier-en-beter te willen maken.

Moeilijk om daar vervolgens een score aan te hangen. Maar een beetje in het midden dan.

Beter dan ik verwacht had.

De keuze om drie lange films te maken van een vrij dun boekje maakte me al wat zorgen, en het wat langdradige eerste deel was daar een bevestiging van. In de eerste helft van dit tweede deel is dat al niet echt beter, er gebeurt wat weinig eigenlijk. Maar na een kwartiertje of drie werd ik dan toch in het verhaal meegenomen, en kwam het einde eigenlijk als een verrassing - 'oh, zijn die drie uur nu al om'. Jackson heeft daar wel wat gebeurtenissen voor toegevoegd aan het originele verhaal, maar dat is niet zo storend dat het echt afleidt - het is meer een subtiele variant van zoek-de-acht-verschillen geworden dan dat ik me er aan erger.

Waar ik me in deel 1 behoorlijk stoorde aan de muziek is dat hier een stuk beter gelukt kennelijk, wellicht vooral omdat de soundtrack wat minder opdringerig overkomt. De acteurs maken op zich wat weinig indruk, aan de ene kant en vooral omdat het verhaal toch op de voorgrond blijft, aan de andere kant toch ook omdat er weinig bijzondere prestaties te zien zijn.

En dus toch, ondanks de absurd lange speelduur lokt deel 3. Ook om te zien welke trucs Jackson deze keer uithaalt om de tijd vol te maken.

Delivering justice, one shell at a time...

Parents smile, as bodies pile...

Hobo stops begging, demands change...

Leuk veel gore, met toch weer een paar mooie uber-gore vondsten - zoals Abby's actie op het laatst, dat was dan toch weer nieuw voor me. En ook een paar mooie snedige oneliners, goeie krantenkoppen en (alweer Abby) een mooie toespraak over het edele bestaan van de dakloze. En The Plague is ook een prachtige vondst in het verhaal.

Maar wat ik me afvraag is of ik de film wel uitgekeken zou hebben als Rutger Hauer er niet in meegedaan had. De humor - want daar gaat het toch om - komt op de een of andere manier niet echt over, maar moeilijk om er de vinger op te leggen waar dat precies aan ligt. De slechteriken zijn niet echt slecht, evil genoeg, denk ik - hoe raar dat misschien ook klinkt.

Wel leuk gefilmd, ik heb wel wat met overdreven kleuren, en de verweerde kop van Rutger past daar natuurlijk prima bij.

Super grappige thriller. En erg fris ook, heel origineel. Meer dan genoeg om om te lachen, en de ene verrassing in het plot na de andere. Erg sterk. Aksel Hennie heeft inderdaad iets van Christopher Walken - dezelfde rilblik.

Goed.

Prima vakwerk. Mooi in beeld gebracht, prima geacteerd. Toch is het verhaal wat ontoegankelijk, de hoofdpersonen komen op een of andere manier niet echt los van het doek. Wellicht is daar toch iets van een cultuurbarriere bij betrokken - ik merk dat wel vaker bij Aziatische films, en vooral bij Koreaanse.

De gevechtscenes zijn erg goed. Vooral de truc met het mes en de stropdas is mooi gevonden.

Misschien eigenlijk wel beste kerstfilm ooit.

Waarmee ik maar even voor het gemak vermijd te denken aan de voor de hand liggende vraag ‘ja maar en Love Actually dan?’. Of Die Hard, voor wat dat betreft. Toch, deze film heeft een voorsprong omdat er nauwelijks op het kerstsentiment gespeeld wordt, het is allemaal een heel stuk subtieler dan dat. En subtiel is goed.

Gelukkig is het ook weer niet allemaal subtiel. Het oog van Giamatti bijvoorbeeld - of beter, allebei zijn ogen. De rol past hem sowieso ook wel echt geniaal, en de wisselwerking met Sessa klopt ook helemaal net als de hele rij aan hulp- en zij-personages.

Wellicht dat de cinematografie niet het sterkste punt is van deze film, niettemin is het wel ruim voldoende. De soundtrack is meer dan dat, ik krijg er echt de neiging van om alle liedjes meteen terug te zoeken. En eigenlijk wil ik de hele film wel meteen nog eens zien.

Triest en gemakzuchtig.

Het plot vermijdt zorgvuldig elke verrassende wending. Dat is al flauw op zichzelf, maar daarmee heeft de film ook helemaal niets meer te brengen. Roberts en Bracey zijn braaf bezig hun hypotheek af te betalen, maar van chemie of vonk is echt geen enkele sprake. Zelfs in het kerstgenre - toch nogal makkelijk scoren - lukt het deze film absoluut niet om iets van de sfeer van vrede op aarde, bezinning en nieuwe liefde te zetten. En dan begin ik nog lang niet over hoop voor het nieuwe jaar.

Voorlopig de op een na slechtste kerstfilm van het seizoen. Nou gaat dit genre op zichzelf nooit goed scoren bij mij, maar behalve dat is dit nog steeds ver onder de maat. Wat ik al eens vaker gezegd heb, geloof ik - hoeveel ijsberen gaan er het loodje leggen omdat iemand deze productie maken wilde. Triest gewoon.

Mierzoete romantische komedie waar eigenlijk niet heel veel grappen in zitten. Net zo warm als de kachel in dat grappige huisje, het cottage in de sneeuw.

Op zich werkt het wel, maar achteraf moet ik het toch wel heel erg met Sergio Leone eens zijn dat het karakter van Cameron Diaz niet heel erg klopt - wat een dom en verwend wicht speelt ze eigenlijk, en waarom valt Jude Law eigenlijk voor haar. Maar het hoort geloof ik niet bij het genre dat je dat soort vragen stelt - en daarnaast, hoeveel stelletjes kennen we allemaal waar je je hetzelfde over af kunt vragen.

Van mij geen kritiek over Jack Black deze keer - in andere films irriteert hij me meestal, maar hier niet. Goed gecast - in tegenstelling tot Cameron Diaz. Behalve dat ze in haar rol irriteert, kan ze hier verder ook weinig goed doen.

Bleeh.

Een Amerikaanse film met een overweldigende meur van spruitjeslucht. Misschien dat dat werkt als je kan lachen om de overmaat klompenhumor, tulpen en de oubollige soundtrack, maar voor mij is dat juist enorm averechts.

En dan blijft er maar weinig over, want het plot is verder nogal zwak, Kidman speelt ook niet erg best maar trekt wel alle ruimte naar zich toe waardoor zelfs een GGB en Macfadyen niet uit de verf komen. Of Sennott dan.

Jammer, ik had er meer van verwacht. Wellicht tegen beter weten in.