Opinions

China's frustratie over de oorlogsmisdaden in Nanking is nog lang niet bezonken.

En terecht ook. De verbijsterende gruwelijkheden stijgen tenslotte elk normaal begrip te boven. Jammer dat deze film ervoor kiest om daar een haast potsierlijk verhaal omheen te vertellen, inclusief romantisch subplotje en een ietwat sentimentele afloop. Moest even bij me bezinken, maar na een paar dagen afstand is de conclusie dat ik er toch niet echt enthousiast van wordt. Misschien is het ook wel teveel gevraagd om iets anders dan een kille documentaire over dit onderwerp te maken.

Evenmin enthousiast ben ik over de beelden. Knap gemaakt, ontegenzeglijk. Maar de visuele stijl komt me op een of andere manier wat bevreemdend over, en hoewel dat in de eerste helft sterker is dan in de tweede, maakt het dat de film wat onecht overkomt. Te gemaakt, wellicht is dat de beste verklaring die ik vinden kan voor wat ik probeer onder woorden te brengen.

Hoe dan ook, ik vind wel dat de acteurs, Christian Bale inclusief, allemaal perfect op hun plaats zijn. Daar geen gezeur over van mijn kant.

En hoewel de vergelijking behoorlijk mank gaat, want tenslotte niet echt hetzelfde onderwerp, ik vond The Children of Huang Shi (2008) een betere en meer indringende film.

Mooi en zorgvuldig, met veel aandacht voor de beelden en belichting gemaakte film in een setting die toch op een of andere manier voor ons Hollanders wat onbekend blijft - maar wat natuurlijk voor de Chinezen net zo aanvoelt als wat wij van de Duitsers in WOII vinden, ook al hebben we dat alleen maar van onze ouders of grootouders gehoord, rotmoffen zullen het toch altijd blijven, echt goed komt het daar toch niet mee, dat duurt nog wel een paar generaties op z'n minst. En zo gaat het met de Japanners in deze film natuurlijk net zo. Onterecht kan ik dat eigenlijk niet vinden - je kan misschien de oorlogsmisdaden van 60, 70 jaar geleden niet een heel volk nadragen, maar neutraal kan het toch ook nooit helemaal blijven - dat zou echt te naief, te simplistisch zijn. Daar herken ik op vakantie op de camping toch net iets teveel van wat mijn vader me altijd over de Moffen verteld heeft.

Goed, terug naar de Jappen en de Chinezen. Het onbekende van dit stukje historie maakt me toch weer nieuwsgierig - ondanks dat ik toch echt al eerder een film over dit onderwerp, en zelf over Chen Zhen gezien heb. Toch eens een boek over lezen en Wikipedia over uitpluizen. En, deze film is echt wel goed om gezien te hebben - zeker als je iets met het genre hebt. Zeker niet een echte top-vechtfilm, daar moet ik Mr_White gelijk in geven. Maar, als je niet heel specifiek genrespecialistisch naar de film kijkt, komt'ie er best goed uit vind ik. En, als je deze goed vind, moet je zeker ook The Message (2009) gaan zien - die heeft een vergelijkbare stijl qua beelden, wel minder vechtscenes, maar wel veel meer verhaal en veel meer historie er in.

Een van de minder bekende films van Eastwood, en misschien is dat ook wel terecht - want ietwat gemakzuchtig gemaakt en met nogal wat zwakke punten. Ik noem maar even het niet al te sterke verhaal, de behalve Clint zelf wat matige acteurs (ook Duvall is niet op zijn best), de af en toe wat al te nep uitziende locaties - tenminste, die waaraan je kan zien dat ze voor de film gebouwd zijn. De landschappen en het dorpje van de Mexicanen zijn dan wel weer prima, en de cameraman weet ook echt wel waar hij mee bezig is.

En ja, Clint ook, vanzelf. Al komt het af en toe wel wat over alsof hij nog ietwat in zijn Dirty Harry rol zit - de dictie is af en toe precies die van de ontknoping van die film. Deze heeft in plaats daarvan dan de wat slapstick-achtige entree van Clint in de shoot-out voor het einde. Leuk, maar niet heel memorabel, en misschien achteraf wel het zwakste punt van de hele film.

Cruijff.

De documentaire laat mooi en behoorlijk understated, zonder opsmuk zien hoe Cruijff in Barcelona nog steeds als een held vereerd wordt. Hoezeer hij het leven van mensen geraakt heeft, en des te indrukwekkender dat ze daar met de tranen, of de glans in hun ogen over vertellen. En aan het einde komt de maestro zelf ook aan het woord - iets wat mij overigens volstrekt passend overkwam, in tegenstelling tot mijn voorganger. Mijn puntje van kritiek is alleen dat het wat flauwe raamwerkje met het balletje-trap niet veel toevoegt.

Jammer dat de man niet nog een moment gegeven is, ik zal hem missen. Johan, rust zacht.

Fijne film, met een mooie styling en behoorlijk origineel in beeld gebracht - ondanks dat het genre natuurlijk behoorlijk afgekloven is, komen er toch weer wat eigen details uit. Geen onaardige prestatie, binnen de kaders van het verhaal van 100 jaar oud en alle jatwerk dat daar in de afgelopen eeuw al op gepleegd is. Dan mag je niet zeuren als een paar van de beeldelementen teruggejat worden - en zoveel lijken dat er nou eigenlijk ook weer niet te zijn.

En ik zou een vervolg best leuk vinden - ben nog lang niet uitgekeken op Dejah Thoris. Maar gezien de boxofficeonlust zal dat er wel niet inzitten.

Soy sauce!

Vooral het hele bizarre gedoe en de absurde beelden daarvan, mooie hallucinatie-effecten en veel vaart in het geheel, leuke en onverwachte ontwikkelingen in het verhaal. Leuke karakters - de politie-inspecteur noem ik even, en de hardhandige manier van werken die hij er op nahoudt. Of de rol van de hond. Of de rasta.

Waar ik bij de beschrijving van de film nog wat aarzeling voelde - Giamatti is niet precies mijn favoriete acteur - is zijn rol klein genoeg om daar nauwelijks last van te hebben.

Erg leuk.

Zelfs in het genre een erg flauwe en voorspelbare film. Niets verrassends te brengen, niet in het verhaal, niet in de karakters, niet in de cinematografie, niet in het acteren. Tijdverspilling, zowel voor de kijkers als voor de makers. Als je al in de stemming bent voor een flauwe highschool film, zoek dan liever een andere.

Slecht.

En zo ongeveer in alle opzichten. Het verhaal trekt op niets, de acteurs maken er niets van, Fox ziet er niet uit, de cameraman weet niet waar de voorkant van zijn camera zit, en het geluid is als nagels op een schoolbord.

Ontzettend flauw.

Het grootste deel van de grappen is te voor de hand liggend en erg voorspelbaar. Dat er af en toe toch nog wat te lachen valt komt vooral door de zorgvuldige timing. En een goed oog voor detail.

John Malkovich - toch van naam verreweg de beste acteur hier - laat nogal wat liggen. En Natalie Imbruglia had beter de titelsong kunnen zingen.

Word up!

Veel leuker dan de eerste Johnny English film. Dat komt vooral doordat de grappen net een heel klein tikkeltje minder flauw zijn - terwijl de timing nog steeds wel werkt. En wat ook een groot verschil maakt is de aanwezigheid van Rosamund Pike, die een perfect tegenwicht voor de idioterie van Atkinson geeft.

Wellicht het meest geslaagde van de drie Johnny English films tot dusver. Niet precies door Atkinson, die doet tenslotte eigenlijk altijd zo'n beetje hetzelfde. Het zit 'm vooral in de balans tussen flauw en te flauw, die hier weer behoorlijk raak is - en vooral de timing waarmee de grappen gebracht worden. Ook dat is best een kunst, en dat is makkelijk in te zien als je denkt aan hoeveel comedies er eigenlijk niet zo heel leuk zijn.

Aan de andere kant, in deze film, hoe flauw ook, zitten toch best een paar actuele onderwerpen. Politici die corrupt, opportunistisch en oerdom zijn, geheime diensten die de ene stommiteit na de andere begaan en daar op de een of andere manier mee weg komen, tech billionairs die zich gedragen als de evil mastermind in een Bond film - het komt allemaal dicht genoeg in de buurt van de werkelijkheid om te raken. En ook dat hoort wel bij een goede comedy natuurlijk.

En met de discussie hierboven in het achterhoofd, Kurylenko is dan misschien niet de eerste Bondgirl om in een parodie te verschijnen, maar wat mij betreft toch wel de beste. Van Ursula Andress in Casino Royale had ik niets meer in mijn hoofd - alleen dat ik die film echt dramatisch slecht vond. Dan hoop ik maar dat dit optreden van Kurylenko ietsje langer blijft hangen.

Slordig uitgewerkt verhaal in het Neuromancer-universum van William Gibson.

Het gegeven, data smokkelen in je hoofd, had wel ietsje zorgvuldiger uitgewerkt kunnen worden. En wellicht hadden de beelden ook ietsje toekomstvaster vormgegeven kunnen worden - tenslotte, 20 jaar geleden wisten we vast ook al wel te bedenken dat een slordig opgestapelde berg oude televisies in de toekomst waarschijnlijk geen indruk zouden maken. Low production value, in dat hokje past het bij mij.

Net als Keanu Reeves, de eeuwige strijkplank, en Dina Meyer - een erg mooie meid, maar niet precies bekend om haar acteerprestaties - terecht of onterecht. Beider aanwezigheid voegt nogal toe aan de wat trieste goedkopige walm die er over de film hangt. Als een beduimeld stripverhaal, waarvan de makers niet de moeite genomen hebben om behoorlijke inkt en papier te gebruiken. Het is maar SF, tenslotte.

De CGI is op hetzelfde belabberde niveau. Daar echt geen excuus vanuit 1995 voor, het kon toen al echt een heel stuk beter. Het is dezelfde goedkopige walm weer.

Het leven gaat niet altijd over rozen. Ook niet als je een knappe meid met rood haar bent, blijkbaar.

Erg vrolijkstemmend is het allemaal niet, wat Jolene overkomt, en zeker niet als het allemaal een soort vicieuze cirkel lijkt te worden. Maar de mooie beelden en de knap spelende Chastain maken het wel tot een mooie film. Een roadmovie zag ik er overigens niet in, en een coming of age film ook al niet. Meer ietwat stuurloos en doelloos op weg door het leven.

Over the top verhaal, volstrekt ongeloofwaardig maar da's niet erg. Aardig gefilmd, beelden zijn ok muv de kop van Jonah, die vind ik ietsje te onsmakelijk... maar dat maakt Megan Fox wel weer een beetje goed.

Leuk om een keer gezien te hebben, maar hoeft niet in de verzameling.

Best grappig. En het verhaal zou wel eens dichter bij de waarheid kunnen zijn dan we allemaal liever willen denken... Hoe zit het nou eigenlijk met die buren, tenslotte...

Leuk om het verschil te zien als er 'mensen' bij zijn en wanneer het gezinnetje op zich is. Net als dat bij gewone gezinnen gaat, geloof ik - maar dan een tikkie extremer. Vooral Steve en Kate doen dat best grappig - met de deur open spat de chemie eraf, met de deur dicht is het een en al spreadsheet wat de klok slaat. Misschien wel wat flauw, maar toch leuk gedaan.

Met een mooie bijrol van de man die voor altijd Lumbergh zal heten. Niet dat ik 'm snel herkende, maar toch. Demi Moore is als altijd, bloedmooi en ze speelt prima. Duchovny is dan wat minder, maar irriteert hier niet. En jammer dat Amber Heard maar een vrij klein rolletje heeft. Maar die gaan we vast nog wel vaker zien.

Prettig sloom verhaal in mooie sprekende kleuren verteld, en met de net niet helemaal sympathieke McDermott en de net niet helemaal mooie maar wel erg blonde Turner. Waarbij het verhaal aardig mysterieus begint, maar dat net niet goed genoeg weet vast te houden, en het van daaraf vooral spannend moet blijven doordat je je afvraagt welk eind er dan aan gebreid wordt.

Jammer dat het verhaal niet net wat sterker verteld wordt, de cast is op zich best goed, en de crew ook - ik vond vooral de beelden best mooi.

Lief filmpje - een soort spel met het aloude 'als je voor een dubbeltje geboren bent', of wellicht Assepoester - niet voor niets speelt Bonnaire een poetsvrouw tenslotte. Vooral de moeite door het innemende spel van Bonnaire en een verrassend goede Kline. Bonuspunten voor wie Jennifer Beals herkend had (ik niet), en wie in de gaten had dat Bonnaire haar mooie nachtjaponnetje dus toch achterover drukt. Wel wat verhaallijntjes die niet tot een einde komen, wat doet vermoeden dat er wat hardhandig geedit is, of wellicht zelfs een tweede deel in de planning zat. Geeft dat? nauwelijks.

Niet heel erg gelukt, geloof ik - hoewel dat een begrip vereist van wat de maker precies bedoeld had, en dat ontbreekt nogal. Sowieso hangt het hele idee van een film over een huurmoordenaar me al een paar jaar enorm de keel uit, er komt veel te veel van dat soort draf uit Hollywood. En dan dit plot? het begint wel interessant, maar dat duurt niet tot het einde. Tel daarbij de irritant aanwezige soundtrack, de af en toe fraaie maar vaak ook oninteressante locaties. En wellicht de grootste makke, de cast - wat is er dan toch met Joeystarr gebeurd de afgelopen paar jaar. Alsof je iemand met een masker van zijn hoofd ziet rondlopen, zo zakkerig ziet het er uit. Triest word ik er van. En buiten dat, het komt ook niet echt over alsof hij er helemaal bij is, maar dat ligt niet beslist aan hem, want de hele cast loopt er wat matjes bij. Wellicht hun dag niet? Hoe dan ook, dit is mijn film niet.

Tsja.

Dat aan het einde de mededeling komt dat het 'waar gebeurd' is komt al niet heel erg als een verrassing meer - de plotwending op driekwart of zo van de speelduur voorspelt dat al ietwat. Niet heel geloofwaardig, vind ik. Maar het kan ook wel zijn dat ik het niet gesnapt heb.

Waar gebeurd.

Maar niet zoals het hier verteld wordt, kennelijk. Aan de andere kant is dat precies bij deze film iets wat me eigenlijk nauwelijks stoort, want de af en toe tenenkrommende typetjes zijn wel best scherp getroffen. Jammer wel dat de meeste acteurs niet echt heel indrukwekkend bezig zijn, met De Niro natuurlijk voorop, in de zoveelste automatische-piloot rol. Lawrence doet het dan tenminste wel goed, en Cooper is ook behoorlijk. En tsja, even los van het waarachtigheidsgehalte, is het best een leuk achter-de-schermen gedoe van de tv shopping channels waar we allemaal wel eens een uurtje of wat naar hebben gekeken. Als het daar al bij gebleven is.

Grappig filmpje.

De mysterieuze trucker die de broers te pakken denken te nemen neemt ze terug te pakken, en goed ook. Geen grappen maken met de helden van het amerikaanse asfalt, dat hebben al meer films helder uitgelegd. En zo ook hier.

Mooi duister en ietwat griezelig sfeertje wel. Paul Walker en Leelee Sobieski doen het best goed - gezien dat ze niet beslist als topacteurs worden beschouwd. Ehh, werden, in het geval van Paul Walker dan, helaas. Steve Zahn was ik dan weer niet zo kapot van - maar misschien komt dat door de rol die hij speelt.

Tsja, Danny Trejo. En die staat dan nog als publiekstrekker op de poster ook. Dat belooft niet echt veel goeds. Hij staat bij mij ondertussen ook op het lijstje doemacteurs dat ooit begon met Eric Roberts - zo’n naam waarvan je meteen weet dat het niets meer wordt met een film.

Toch valt deze film dan toch nog tegen. Knap gedaan, al betwijfel ik dat dat het doel was. Slechter dan deze film wordt het wat mij betreft niet gauw - een absurd stompzinnig verhaal als dat al zo heten mag, lelijk in beeld met grauwe en vieze kleuren, slecht geacteerd. En als ergste nog de robots die constant misschieten.

Geniaal eigenlijk.

En wat verbazingwekkend ook dat deze film niet allang de status van cultklassieker heeft bereikt. Want die verdient-ie eigenlijk dik. Met de geniaal gebrachte quotes uit het scheve bekkie van Stallone, de irritante kop van Schneider, de volstrekt over de top idioterie van de acties, de foute decors...

En dan nog een heleboel ietwat onopvallend verborgen maar wel erg fijne humor overal tussen door. Deze quote bijvoorbeeld: 'Be kind and peaceful to each other. Eat recycled food. It's good for the environment and okay for you.' daar lig ik wel weer even van naast de bank.

Indrukwekkende film.

Vooral eigenlijk door de geniale Spencer Tracy, die volledig overtuigt als de rechter die op zoek is naar het juiste oordeel, en daar tegenover Burt Lancaster als de aan zijn eigen daden twijfelende voormalige rechter die in zijn eigen zaal terecht staat. De rest van de cast is ook goedbeschouwd best goed, maar maakt naast de twee hoofdrollen een wat mindere indruk.

Grotendeels prachtige beelden met het kenmerkende contrastrijke zwart-wit van de periode, maar ook wat opvallend lompe camerabewegingen - ongetwijfeld zo bedoeld en daarom juist zo opvallend. Ook het verhaal wordt hier en daar wat lomp aangezet wat op zich met dit onderwerp ook niet heel vreemd is. Het einde is op zich wel moralistisch, maar ook wel juist - iets anders had zeker niet passend geweest.

Wat ik me afvraag is waarom de keuze gemaakt is om gefingeerde personages te gebruiken, terwijl de setting toch onmiskenbaar een historische achtergrond heeft. Wellicht omdat het geheel anders te ingewikkeld was geworden.

Het poppenspel van Punch and Judy, of Jan Klaassen en Katrijn.

In dit geval een spel in een spel, waarin de draak wordt gestoken met de domme massa die zich liever laat verleiden door gladde praters dan door de werkelijkheid die in hun oog steekt. Een parabel op een spel voor kinderen dat tot een spel voor volwassenen geworden is, en waarvan de samenvatting in de eindgeneriek wordt gegeven. Een spel voor volwassenen, omdat die vaak dingen niet lijken te begrijpen die kinderlijk eenvoudig zijn. Als een soort voorspelling van de volksbewegingen die we via QAnon, de wappies en nu extreemrechts zouden gaan meemaken.

Wie denkt dat dit een nieuwe zienswijze of een herbewerking van de aloude traditie van Jan Klaassen en Katrijn is heeft toch echt nooit een van de originele voorstelllingen gezien, of de boodschap daarvan niet begrepen. En zo moeilijk is het allemaal echt niet. Het basisgegeven volgens de traditie is tenslotte dat Jan dom is en wellicht wat kwaadaardig, en dat Katrijn misschien niet het buskruit uitgevonden heeft, maar het hart op de goede plaats heeft en van daaruit geen enkele moeite heeft om rondjes rond Jan te maken. En maar goed ook, want het is aan haar om alle gedoe weer recht te zetten. Bij voorkeur met de deegroller.

En zo ook in deze film. Met wellicht als enige moderne variatie dat Katrijn Jan niet weer in haar armen sluit, maar dat was ook wel wat teveel gevraagd nadat hij haar zo ongeveer doodge-puncht had. Wie daar een politiek motief of een poging tot het cancellen van de mannelijke helft van de mensheid in ziet, mag zich van mij echt laten nakijken. Ik kan er echt niks manonvriendelijks of militant-feministisch in zien.

Wel gewoon een fijne film, met een fijn verhaal en een perfecte cast. Van een walgelijke onderkruiper die belangeloos wordt neergezet door Herriman, tot een super fijne heldin van Wasikowska.

En met alles wat er bij hoort om het tot een perfecte film te maken, van fraaie beelden tot de Air-on-a-G-string. Bach, doe dat eens na.

Julia.

Nee, ik ben geen Romeo, maar die naam is voor mij niet echt neutraal. Dus om dan een Julia een hoofdrol te zien spelen is ook niet echt neutraal, en als dat dan een personage is dat op geen enkele manier sympathiek wordt, mwah, ja, dat is dan wel een interessante film. Niet precies op een positieve manier. Wat zal ik zeggen. -1.

Hetzelfde betoog kan ik direct eigenlijk ook schrijven over Tilda Swinton. Als een andere actrice bij mij op dezelfde welhaast voor een godin passende verering mag rekenen, dan schiet me dat nu even niet te binnen. Pijnlijk gewoon om haar zo'n onaangenaam personage te zien neerzetten, en het is wel een wat schamele troost dat ze dat zo goed doet. -1.

Verder is het verhaal wat matig, is er qua cinematografie niet echt iets te zien waar ik van onder de indruk ben, en is de soundtrack volstrekt onopmerkelijk. -1. Narratief is het ook al huilen met de pet op, want het verhaal is trekkerig en kiest niet tussen drama en thriller - en al zeker als je daarbij betrekt wie het dan moeten gaan vertellen. -1.

Wat hou ik over? ah, maar films gaan niet over rekenen. Wat het zwaarste weegt is nog wel dat het mooie beeld van de poster absoluut niet representatief is voor de film zelf.

Het indrukwekkende verhaal van Juliane Koepcke verteld met de schraperige stem van Werner Herzog, die terugkeert naar voor hem bekend terrein - hetzelfde stuk jungle waar hij zijn Fitzcarraldo en Aguirre gefilmd heeft. Maar dit is geen mooifilmerig groots epos, maar een waargebeurd verhaal, een documentaire met hand-held camera en af en toe een talking head - hoewel dat eigenlijk alleen Juliane zelf is.

In de serie van al Herzog's documentaires is dit wellicht niet de beste, maar toch is het onderwerp weer fascinerend. Het zal je toch maar gebeuren, midden in de jungle neerstorten en als enige passagier levend achterblijven. Je zou van minder nachtmerries krijgen.

Ik zie het er niet in.

Een wat langdradige bedoening waarin Adams op zich nog wel ok is, maar Streep afgrijselijk aan het overacteren is - en dan heb ik het nog niet eens over dat stemgeluid. Erg oubollig allemaal ook, en nog versterkt door de soundtrack. Drama is het goede genre wel, want dat vond ik deze film.

Jumanji.

Een film met Williams en Dunst er in die ik nog niet gezien had. Hoog tijd om dat maar eens in te halen.

En algauw schoot me weer te binnen waarom ik deze indertijd overgeslagen had. Bebe Neuwirth - indertijd in de ene serie na de andere, en dan nog een heleboel films ook. Bultjes kreeg ik van dat mens, bah - het is me nooit erg duidelijk geworden waarom, maar alles aan haar irriteerde me. Ondertussen al ruim twintig jaar niks meer van gezien gelukkig - en één filmpje hield ik nog net wel uit, al irriteerde ze me wel nog steeds.

Maarja, Williams dan. Toch wel een van de beste acteurs ooit, en hij zet hier ook nog weer eens een van zijn mooiste rollen neer. Dat redt de film, want verder vond ik er maar weinig positiefs aan - de centrale gimmick, het plot device met het spel beviel me niet zo heel goed, en zeker te dun om een hele film aan op te hangen. En ook de cinematografie - nog niet eens zozeer de cgi en vergelijkbaar effectengerammel. Niet dat dat nou goed is, maar het is vooral het gebrek aan aansprekend beeld, niet een loszittend pixeltje hier of daar.

De remake/reboot/quelquel ligt ook nog ergens klaar, maar eens zien hoe dat valt in vergelijking. Niet dat Dwayne Johnson ook maar in de verte tegen Williams op kan, daar stel ik me niks van voor. Maar wellicht dat de beelden beter zijn.

Net gekeken nadat ik het origineel voor het eerst gezien heb. Geen jeugdsentiment dus, en ook geen herinneringen.

Wel een soort algemene bespiegeling - als ik er zo even bij stilsta, denk ik dat er twee soorten films zijn die ik waardeer. Onpretentieus kijkvoer met mooie beelden en veel leeghoofdig maar vakkundig gemaakt vermaak doet het altijd erg goed, en daar scoort deze film best goed op. En aan de andere kant de meer pretentieuze films, maar die hebben wel een bewijslast - je komt er niet met hoofdstuktiteltjes, het moet gewoon echt kloppen, en dat is niet zo simpel.

Het origineel mikte wat veel op de tweede categorie naar mijn smaak, maar faalde daarin volledig - narratief, cinematografisch, cast - met uitzondering van de geniale Williams, vanzelf. Maar opgeteld niet echt een goede film.

Deze reboot, remake, pre-se-quel-quel scoort goed op de eerste categorie. Fijn kijkvoer, fris en fraai beeld, en stiekem is Johnson dan wel geen Williams, maar wel een vakman. Vermaak, maar wel erg prettig vermaak.