Opinions

Wel aardig.

Jammer wel dat Johnson niet echt goed uit de verf komt, en er geen enkele chemie met Blunt uitkomt. En zijn grappen werken ook veel te vaak niet. Plemons is dan wel weer op zijn plaats als de wat dikke en domme bad guy met zijn absurde onderzeeertje. Maar het grote voorbeeld is wel echt op een heel ander niveau dan dit suffe tussendoortje. En ja, veel te veel lelijke cgi, ook dat.

Uitvaartromantiek.

Rampling doet haar best als voormalig hippe oma die op haar laatste been loopt. Nouja, op een been kan je niet staan, dus komt de zelfmedicatie met twee dozen gin per week, met een schijfje citroen. Vanzelf is haar aanwezigheid, de combinatie van zorgbehoefte en lichamelijk geweld precies wat haar kleinzoon Ferrier nodig heeft om zijn plaats in het leven te vinden.

Als film klopt het misschien wel, en vooral door de fraaie rollen van Ferrier en Rampling, met een strakke hand van de regie om alles binnen de lijntjes te houden. Maar dat neemt niet weg dat het verhaal toch wat trekkerig is, te veel op oudemensenemoties speelt, en daarbij erg luchtigjes om alle lichamelijke ongemakken heen kleurt.

Mooie beelden, een fijne soundtrack en een mooi wit paard maken het af - en vooral die aandacht voor details maken het tot een betere film dan veel andere films in dit genre. Hoewel, het genre is wel smal, het enige voorbeeld wat me zo even te binnen schiet: What We Did On Our Holiday (2014) is ook best goed.

Op zich wel een grappige serie trucs, die deze film presenteert. Maar wel wat weinig om de speelduur mee door te komen, het wordt halverwege wel een beetje saai en de wending aan het einde laat net wat te lang op zich wachten. De bad trip duurt net even te lang.

De fris kleurige beelden hebben ook wel weer wat, en de volgetatoeëerde Robert LaSardo voegt zeker een komische noot toe aan het verhaal. Leuk idee, maar net niet genoeg.

Het eerste halfuurtje of zo had ik echt moeite om in de film te komen. Daarna ging het wel wat beter, maar toch nog steeds het gevoel dat het een wat rommelige doelloze bedoening was. Grafisch op zich grotendeels wel ok, hoewel de overdadige vormgeving niet echt mijn ding is. Het kan ook teveel zijn. De acteurs gaven me eigenlijk allemaal ietwat het gevoel dat ze er niet echt bij waren, of aan de pillen zaten of zo.

Misschien later nog eens een kansje geven. Voorlopig ben ik er niet zo kapot van.

Jurassic Park is een van die films die indertijd volledig aan me voorbij gegaan zijn. Het enige dat me opviel was dat er ineens een dino op het dak van de MacDonalds stond - en dat er rijen kleuters stonden te wachten op een extra happy meal… Een paar van de vervolgen heb ik ondertussen wel gezien, maar het origineel tot nu toe nog nooit.

En als ik daar dan nu naar kijk is het niet precies meteen duidelijk waar al die gekte nou precies vandaan kwam. Veel marketing, daar lijkt het nog het meeste op, want de film zelf overtuigt me eigenlijk nergens. Of was het gebeuren met de dinos in die tijd dan zo vernieuwend dat dat zo’n indruk maakte? nauwelijks te geloven eigenlijk.

Wat mij dan opvalt is dat het verhaal nogal flauw is, en ook erg voorspelbaar opgedist wordt. Ik noem maar even het voorbeeld van dat ze zich in de keukens verschanst hebben en er gezegd wordt ‘unless they figure out how to open doors’ en jawel, je ziet de deurkruk gaan - meteen in het volgende shot. En tijdens de actie kan je maar beter niet op de soundtrack letten. Wat een verschrikking.

En wat een idioot gedoe met de computers. Wel geniaal om een stel connection machines te zien - dat is nooit echt wat geworden, maar dat waren heel interessante machines toen.

Verder valt dan vooral nog op hoe jong Sam Neill en Laura Dern nog waren. Van die twee wist ik in ieder geval nog dat ze nog steeds films maken. Van Jeff Goldblum moest ik dat echt opzoeken.

Clichefeestje.

Een stel eendimensionale personages - de grunt, de duffe tuthola, de iets oudere niet heel brave broer, en de kleinere wel heel brave broer. Met wat achtergrondfiguren: de badguy, de gestoorde scientist. En wat kanonnenvoer. Hoe dat met allemaal afloopt is bij voorbaat duidelijk.

En daar stelt de film ook niet echt in teleur. Wel wat jammer dat de acteurs wat weinig aansprekends laten zien - Bryce Dallas Howard zet verreweg de beste prestatie neer, en heel best is dat al niet. Het verhaal rammelt natuurlijk, maar dat zal niet echt verbazen. Visueel is het wel wat interessanter, en gelukkig zitten er wel een paar leuk brute kills in, het geheel gaat gelukkig niet in braafheid ten onder. Wel draait het aan het einde een beetje al te ver door in het spektakel vond ik. Maarja, zo'n film is het misschien ook wel.

Formulewerkje.

Hussel even snel wat cliches door elkaar, doe wat random dino’s in de cgi, hopsakee, weer een film. Veel langer dan dat lijkt het denkwerk niet geweest te zijn. Ode aan het origineel dat het dan nog steeds een zij het matig kijkbare film oplevert.

Verder weinig te melden eigenlijk, de acteurs doen het aardig, de muziek stoort niet echt behalve bij de aftiteling als het publiek moet oprotten, het beeld is fijn in orde, de cgi is bijna goed genoeg. Meh alom.

Ga er maar aan staan, op je 94ste.

Clint doet het maar eventjes, en het is nog een echte film ook - veel beter dan het wat matte Cry Macho van alweer 3 jaar geleden, waarvan we toen allemaal dachten dat het zijn laatste film wel zou zijn. En deze keer zonder dat er iets van een ouwe-mannen-gezapigheid sfeer overheerst, zoals dat bij teveel andere oude filmmakers zo’n rol speelt. Misschien ook beter als hij zelf niet meer meespeelt in zijn eigen films, hoe fijn dat aan de andere kant ook is.

Evengoed, het is ook wel weer echt een Clint-film - het gaat van begin tot eind gewoon echt om het verhaal, en om je daarmee aan het denken te zetten. Hoult past daar prima in met zijn ambigue karakter dat enerzijds invoelbaar, maar anderzijds verwerpelijk is - net als de man, vrouw of mens die je elke ochtend in de spiegel ziet, en dat maakt het verhaal des te sterker en invoelbaarder. En tegenover hem een even ambigue en menselijke Collette, die daar fraai tegenspel aan geeft - en des te sterker omdat ze ook niet altijd een positieve of frisse superheld is, maar gewoon een echt mens. Leuke bijrolletjes voor Simmons en Sutherland, aan de andere kant vond ik Deutsch en Messina wat flauwtjes overkomen - kennelijk was de verf even op. Bijzondere vermelding wellicht voor Clint’s bloedeigen dochter Francesca.

Verder is het allemaal - natuurlijk - erg degelijk, en ook erg weinig dapper; in de cinematografie, in de vertelstijl, in de soundtrack zijn allemaal weinig verrassingen te vinden. Ook dat is echt wel een beetje eigen aan Eastwood. Een goede film heeft dat helemaal niet nodig, je zou je hem haast zelf horen zeggen. En wellicht ook gewoon terecht - ik wil maar vermijden om zulke braakwoorden als ‘vaste waarde’ te gaan gebruiken, maar het is wel precies dit soort continuiteit in een interessant en origineel verhaal wat de films van Eastwood elke keer weer tot een succes maken. Misschien niet tot de film van het jaar, maar zeker wel een die je over een paar weken, een paar jaar nog in je hoofd hebt.

En daar komt 95% van de productie van Hollywood lang niet bij in de buurt. Ik hoop maar dat er voor Clint nog een, twee, of liefst nog tientallen films op stapel staan. Want hij kan dat toch als geen ander, blijkt elke keer weer.

Erg matig.

Met het verhaal was wel wat te doen geweest, maar deze uitwerking verliest zich in teveel bijzaken en te weinig karakter. Moore en Baldwin zijn volstrekt miscast - Moore lijkt niet te weten welke emotie ook alweer gevraagd wordt, en Baldwin struikelt zoals altijd over zijn eigen gladde-jongens persona. Wat had er van de film kunnen komen met Heche in de hoofdrol en, ik denk maar even hardop, een Dafoe als de bad guy.

Hoe dan ook, dit is 'm gewoon echt helemaal niet. Misschien dat we in die tijd zoiets als dit nog een behoorlijke tv-productie vonden, maar zelfs daar is de lat nu toch een heel stuk hoger. Dat op zich zegt toch wel genoeg.

Mooie samuraifilm. En ook een van de gewelddadigste films, in het gevecht van het laatste uurtje of zo wordt er niet moeilijk gedaan over een figurantje meer of een litertje bloed extra. En toch is de vechtscene ondanks de lange speelduur allesbehalve saai - sterker, de film werkt zich langzaam maar zeker op naar het prachtige eindgevecht.

Daar ligt de kracht van de film in, het stapsgewijs opbouwen van de spanning naar de uiteindelijke climax. Het eerste deel, waarin het motief wordt uitgelegd, is nog wat langzaam en langdradig. Het tweede deel waarin we de karakters beter leren kennen heeft al iets meer vaart. Maar in het derde deel komt alles los - in alle opzichten.

Mooie film, die nieuwsgierig maakt naar de director's cut - die ik beslist nog wil gaan zien hierna.

Courteney Cox, het meiske dat haar carrière begon in een clipje van Bruce Springsteen. Nu regisseur van wat alweer haar tweede film is, en ondertussen is het ook een jaartje of dertig later. Dat regisseur niet haar eerste roeping was is dan ook wel duidelijk, en heel bijzonder is de film ook niet. Daar lijkt ook wel een behoorlijke consensus over te bestaan.

Want, het verhaal is al te zwak en flauw, de acteurs doen hun werk maar zonder al te veel inspiratie, het beeld is eigenlijk nergens inspirerend, de soundtrack niet bijzonder goed gekozen. Echt slecht is het allemaal nou ook weer niet. Kijkvoer, morgen weer vergeten.

Het eerste deel van wat een drieluik moet gaan worden, van Rachid Bouchareb, over de relaties tussen de arabische en westerse wereld. Waarin we een Amerikaanse buikdanseres tegenkomen, die bij toeval samen met een Egyptische op road trip gaat.

Op zich interessant, maar er ontbreken wel wat dingen in het wat pijnlijke feelgoodverhaal dat zich ontspint. Zoals dat me niet duidelijk wordt hoe Sienna Miller dan precies aan het buikdansen begonnen is, en waarom. De nieuwsgierigheid, de vonk die de relaties laat ontstaan, zeg maar, en ook het verschil tussen het karakter dat Sienna Miller speelt en de wat minder flexibele Amerikaanse mevrouw die later in de film optreedt.

Het buikdansen valt kennelijk niet mee, overigens - we krijgen er maar af en toe even kort iets van te zien, en in vergelijking met die dame die ik ooit eens in Amsterdam heb zien optreden kunnen deze twee er ook niet zoveel van geloof ik. Niettemin, Sienna Miller kan bij mij eigenlijk al niet stuk, en ook hier laat ze een mooi personage echt tot leven komen. Dat maakt een hoop goed.

Tel daar het af en toe verrassende verhaal bij. En nog wat mooie landschapjes.

Ik kon het niet worden met deze film. Een strontvervelend stel mensen, geen chemie tussen Kutcher en Murphy - tenminste, ik kon het er niet in vinden. En geen humor waar ik ook maar in de verte om lachen kon. Om het af te maken, lelijk en zonder inspiratie gefilmd ook nog eens.

Leuk filmpje voor tussendoor. Verhaal slaat nergens op, een hoop flauwe en platte grappen, een happy end dat je al een uur van te voren aan ziet komen. Wel grappig en vrolijk verteld.