Opinions

Een leuk speels verhaaltje rondom de revolutie (doet het altijd goed in Frankrijk) en in de keuken (ook al erg makkelijk scoren). De lichtvoetige manier waarop het verteld wordt helpt een hoop om het kritiekloos op te vreten, wellicht vooral ook door het prettige spel van Gadebois en Carré en de frisse plaatjes van het idyllische landschap van het nog vrijwel onontgonnen platteland.

De werkelijkheid was natuurlijk wel subtiel anders, fluistert het stemmetje in mijn achterhoofd. Zoals al vaker opgemerkt hier, het doel is om te vermaken. Al is het wat aan de makkelijke kant, Besnard speelt wel wat erg op safe met zijn benadering. Aan het einde van de dag, tenslotte, hoeveel truffel je er ook in propt, een aardappel blijft gewoon een aardappel - zelfs als je 'm 'delicieux' noemt - en dat beschrijft de film dan ook best goed.

Leuke over the top comedy over de gekkigheid van paparazzi en sterren. Buscemi is perfect als vieze slijmerige paparazzo, en de andere acteurs stinken ook niet. Mooi in beeld gebracht, heel in de verte geloofwaardig, grappig - deze film kan bij mij niet stuk.

Guilty pleasure.

Wel erg flauw, maar hier en daar ook weer geniaal grappig. Danny Trejo als Carlos S... Spoiler, zal ik maar zeggen, hier en daar wat grappige knipogen naar de echte films uit het genre. Maar het blijft wel een film met een blooper-reel tijdens de aftiteling. Meer moet je er ook niet van verwachten.

Leuk origineel verhaal in een ongewone setting, mooi opgebouwd en uitgewerkt. Eigenlijk een mooi voorbeeld van hoe goed een film kan zijn als er een behoorlijk verhaal in zit, en hoe belangrijk het vertellen van dat verhaal daarvoor is. Dercourt zet daarbij een sterke sfeer, zodat het ook nog eens geloofwaardig wordt - je je kan verplaatsen in Mathieu, het niet meer zo vreemd lijkt. Je zou er zelf ook gek genoeg voor kunnen zijn.

Knap verfilmd met veel oog voor detail en sfeer, en goed werk van een erg sterk spelende cast - en onmiskenbaar Dercourt's hand daarin. Misschien niet de meest hoogdravende of de bekendste regisseur, maar wel een die vaker dit soort juweeltjes aflevert.

Deze samen gezien met Judge Dredd. Dat is best een vermakelijke combinatie trouwens... met een klein beetje fantasie zou deze film haast het tweede deel van Judge Dredd geweest kunnen zijn. Nouja, afgezien van de link naar de graphic novels dan. Maar de rol van Stallone zou, afgezien van het pakkie, ongeveer uit dezelfde pen gerold kunnen zijn.

Van Bullock vraag ik me de laatste jaren wel eens af wat er veranderd is sinds de jaren-90, toen ik nog zonder aarzeling me aangesloten had bij de Sandy-D fanclub, en dan ongeveer zoals in de quote in The Big Bang Theory wordt uitgelegd: films met Bullock zijn altijd goed. Maar daar ben kennelijk toch overheen gegroeid, op zich zijn de films waarin ze speelt gemiddeld nooit echt slecht, maar eigenlijk ook nooit echt goed - er wil me tenminste geen echte uitschieter te binnen vallen.

Snipes mist het hier en daar wel een beetje in de criminele overtuiging, en de actiescenes zijn in vergelijking met films die daar primair op mikken toch wel wat erg tam. Het gaat kennelijk meer om de combinatie met de humor en de absurditeit van de situatie. Maar zo'n 25 jaar later is dat toch wel wat aan slijtage onderhevig. Anders dan Judge Dredd, eigenlijk, die wat mij betreft alleen maar sterker geworden is.

Een grimmig beeld op de toekomst van de hand van de bekende schrijver Dean R. Koontz. Wellicht niet helemaal beeldend correct in hoe de situatie met AI zich aan het volvoeren is, maar aan de andere kant zit de beklemmende sfeer wel akelig dicht bij de berichtgeving van alledag. Maar dat is nauwelijks de reden om deze film te gaan zien - interessanter is het prettige spel van de hoofdrollen met voorop Julie Christie. En de regisseur is Donald Cammell - een van de meest intrigerende regisseurs ooit, met maar vier films op zijn lijstje maar allemaal hoog op de cultlijst.

Dat hij de regie perfect op orde had is met deze film wel heel duidelijk - al valt dan ook weer het weetje op dat Robert Vaughn zijn stemrol kennelijk zo oninteressant vond dat hij zijn bijdrage via de telefoon deed. Toch, even terug in de tijd geplaatst en rekening houdende met de beperkingen van de techniek is het toch wel heel knap waar deze film mee komt - de PC bestond nog niet eens, die kwam een jaar of vier, vijf later pas op de markt. Vooral visueel is het daarmee af en toe gewoon een kijkfestijn met alle vintage electronica - hoe ongepast wellicht ook in een toekomstbeeld, het ziet er geweldig uit voor een nerd zoals ik.

Was deze film de eerste om een twee-ogige camera te gebruiken als ‘hoofd’ van de computer? voor wat ik zo even in mijn hoofd heb geloof ik wel. Dat is in ieder geval vaak nageaapt. Het roestvrijstalen monster is dan weer iets wat in die tijd ook wel als papiervouwtruc rondging, dus heel origineel was dat dan wellicht weer niet. Maar hoe dan ook, het einde heeft dan wel weer een volstrekt eigen draai met een erg fraaie serie visuele vondsten. Dat zal toch wel een ervaring geweest zijn indertijd om zo uit de film te komen.

Mooi en aangrijpend drama/mysterie. De zoektocht van Tuva wordt mooi opgebouwd en neemt de kijker mee in de raadsels. Het mysterie komt er langzaam uit, en dan blijkt het woord drama ook echt wel op zijn plaats te zijn.

Leuk gespeeld door de voor mij volstrekt onbekende cast. Dat gebeurt wel vaker met Scandinavische films, daar loopt een berg talent rond.

Waargebeurd.

Op een heleboel manieren is dat wel het meest toepasselijke woord dat me te binnen schiet over deze film. Wat een absurd gebeuren weer, het is wel erg moeilijk te begrijpen wat voor motief iemand hebben kan. Je moet toch wel een bijzonder dikke plaat voor je hoofd hebben.

Niettemin, het bestaat, en Timothy Spall weet het ook nog eens heel overtuigend te spelen. Dat is ook verreweg het sterkste punt van de film, want van de rest van de sterrencast was ik wat minder onder de indruk. En het verhaal had misschien wat sterker gebracht kunnen worden, het is hier en daar wat langdradig.

Ik vond het een nogal flauwe en erg clichematige bedoening. Niet erg spannend, weinig opzienbarends, en vooral nogal vlak en cliche spel van de hoofdrollen. De mooie Berenice Bejo, waar ik de film om wilde zien, maakt maar weinig indruk, en Attal lijkt op de automatische piloot te staan.

Misschien iets voor een regenachtige middag, maar meer kan ik er niet in zien.

Nepdocumentaire.

Prachtige beelden van de natuur, dat zeker wel. Maar het narratief dat er overheen gelegd is is een vergissing. Niet alleen door het wat twijfelachtige verhaal over de nieuwe hond, niet alleen over de constante verzuchting dat het allemaal de verkeerde kant op gaat - maar vooral omdat het eerder irriteert dan iets toevoegt. In het vertellen wordt ook voor het gemak maar even een serie continuiteitsfoutjes gemaakt - als je ze niet ziet zal dat je niet storen, maar als je ogen er voor open gaan stoort dat toch behoorlijk. En wellicht het ergste nog, er is behoorlijk gebruik gemaakt van tamme dieren met trainers voor de 'wilde' natuurbeelden. Nep dus.

Was een veel betere keuze geweest om er gewoon een oprechte documentaire van te maken, zonder het drammerige thema en de moeizaam 'acterende' Norman en Nebraska.

Prachtige plaatjes van de woestijn, de kamelen en de mensen - de Franse soldaten, de Toearegs en het meisje. Erg losjes gebaseerd op het verhaal van Bill Lancaster - zie hier op Wikipedia - maar in de film is het wel erg versimpeld en ook sterk geromantiseerd, en het wordt ook niet heel spannend verteld. Toch door de beelden wel de moeite waard - op het nippertje.

Afscheid nemen. Met een twist.

Meer een sfeerfilm dan dat er echt iets gebeurt misschien, maar toch af en toe een interessant en spannend randje er in. Maar de film moet het vooral hebben van de menselijke relaties, de familie King en de gebeurtenissen die hen bezig houden. Allerminst oppervlakkig - wie dat wel vindt, heeft wellicht wat weinig moeite gedaan om zich in de situatie in te leven.

Perfect acteerwerk, met een hele serie bekende en nog minder bekende acteurs er in. George Clooney is van het hele stel wel de zwakste, en lijkt behoorlijk moeite te hebben om zijn rol te spelen. Toch doet hij het niet echt slecht, ik zat er even over te mijmeren wie dat dan beter had kunnen doen, en dat kwam ook niet echt meteen door.

Shailene Woodley is dan wel zonder enige twijfel precies op haar plaats, en zet een overtuigende dochter neer. Net als in The Spectacular Now (2013) vind ik haar erg sterk spelen, en ik hoop dat we nog een heleboel van dit soort rollen van haar mogen gaan zien.

De eindscene is erg sterk, en een mooi einde - of een mooi begin. En daar weet George nog net weer een randje van de twijfel weg te nemen. Toch wel goed.

Aardig filmpje over de nadagen van de beroemde krijgsheer.

Een tijdje geleden zag ik wat wellicht de nieuwste remake van dit voorbeeld is: Rommel (2012), en voelde daarbij toch vooral ergernis over het gebrek aan diepgang, het te makkelijk rechtpraten van wat toch echt wel krom geweest moet zijn, het teveel de gezellige oude oom zijn van Ulrich Tukur. Dat gaat in deze film dan allemaal marginaal beter.

Toch is eigenlijk hetzelfde probleem ook in deze film nogal hinderlijk aanwezig. De cult of personality rondom Rommel maakt het kennelijk onmogelijk om een behoorlijke film over de man te maken, een schijn van diepgang te bieden in het behandelen van zijn levensverhaal. Net als in de remake neemt ook deze film de makkelijke uitweg door de focus vooral op de nadagen te leggen, en niet op de oorzaak van de wereldberoemdheid van de beste man.

Helemaal kommer en kwel is het niet. Deze film wordt dan tenminste nog bevolkt door een aantal acteurs die iets soldaterigs uitstralen. Zo heldhaftig als James Mason op de poster staat wordt het evenwel nergens. En ach, Luther Adler - tsja. Iets in mij zegt dat je het een acteur niet kwalijk kan nemen dat hij een slechte Hitler is.

De Griekse dichter Constantine P. Cavafy schreef in 1898 het gedicht Waiting for the Barbarians - een beschouwing van een beschaving in verval, door rijkdom en decadentie inert geworden. De perceptie van een externe dreiging 'de barbaren' is nog het enige, maar die is abstract en ieder geeft daar een eigen invulling aan. Overigens zonder dat te vertalen naar actie. Men wacht af, niet langer in staat tot initiatief, totdat de barbaren komen. Maar komen ze wel - het gedicht eindigt met de woorden What is to become of us without Barbarians? Those people were a solution of a sort.

Het gedicht inspireerde Dino Buzatti tot het schrijven van zijn boek Il Deserto dei Tartari, J.M. Coetzee schreef zijn Waiting for the Barbarians, Julien Gracq zijn The Opposing Shore. Er is een verzameling essays en een opera (van Philip Glass). Songs en hele albums dragen de titel. En er zijn zeker drie films: Il Deserto dei Tartari (1976), Waiting for the Barbarians (2019), Luka (2023) - en talloze andere die bewust of onbewust een deel van het gedicht uitwerken.

De drie films hebben vreemd genoeg vooral gemeen dat de cinematografie, locatie en vormgeving buitengewoon goed is. Meest extreme voorbeeld wellicht Luka, maar ook Deserto en 2019 zijn erg, erg fraai gefilmd. Minder enthousiast ben ik wel over de manier waarop het idee omgezet wordt in het script. Deserto volgt daar kennelijk vrij nauwgezet het boek van Buzatti, en Coetzee werkte mee aan 2019, dus wellicht ligt het eerder aan hun schrijfsels dan aan de filmers.

Deserto heeft verreweg de meest indrukwekkende cast, met Jacques Perrin, Philippe Noiret, Jean-Louis Trintignant en Max von Sydow. De 2019 moet het stellen met een op zich wel perfecte Mark Rylance en Johnny Depp - die het overigens verrassend goed doet als griezel. En Luka slaat de plank nogal mis, hoewel dat misschien nauwelijks aan de cast ligt.

De vertelling is in alle drie de films wat afgedwaald van het origineel, en wellicht is het terecht om te vinden dat dat ook te ver is. De abstractie van de onzichtbare en ongekende vijand blijft in twee van de drie gevallen niet in stand, om maar eens wat te noemen. Toch een van de sterkste punten, en ook zo enorm sterk van toepassing op de problemen in de samenleving nu.

En dat brengt me tot de beschouwing dat alledrie zeer zeker interessante films zijn die zowel als film als qua boodschap tot nadenken stemmen. Toch voelt het aan alsof de inhoud van het origineel geen recht wordt gedaan, terwijl het idee dat toch zo overduidelijk verdient.

Kennelijk moeten we daar dus op wachten - niet wachten tot de barbaren komen, maar tot de ultieme film erover gemaakt is. Inspiratie genoeg ondertussen, want die beschaving in verval, dat zijn wij.

Herzien voor het eerst in een jaar of tien.

De soundtrack staat nog als een huis. Dat zeker. Maar in de film zelf is de tand des tijds toch een beetje aan het knagen. Sommige scenes maken niet meer zoveel indruk als in 1995 - en verbazingwekkend genoeg is een daarvan de opening van Steve Buscemi - later herpakt dat wel wat, maar het zet wel een beetje de toon. Salma Hayek krijgt daarentegen wel evenveel punten als vroeger, net als Campa en Quino. Wat me vooral wat opvalt nu is dat de scenes elkaar af en toe net iets te slordig opvolgen - zoals het gitaarjochie er een beetje met de haren bijgesleept wordt. Maar Campa en Quino zijn nog steeds geweldig, en de hele rijke cast van de Rodriguez-clan is een genot om langs te zien komen. Nog steeds.

Met zo'n cast verwacht je toch wat.

En daar komt dan zo ongeveer niks van uit, met het zwakke verhaal dat alle kansen laat liggen - maar wel een serie nogal overbodige en erg lompe schietpartijen afdraait. Wel wat realistischer dan gemiddeld misschien, moet ik daarbij zeggen - de helden schieten wel eens mis, en ze hebben ook geen oneindig magazijn. Evengoed kan dat de film niet redden, en dat doet de aanwezigheid van een Elliott of Fiorentino ook niet. Met gemak de slechtste film waarin ik een van beiden zag spelen.

Een veel te warrig plot dat nergens ook maar in de verte geloofwaardig wordt, een stapel karakters zonder inkleuring en een hoop gedoe in wat een politiebureau zou moeten zijn. Ik had het moeten weten, maar ja, de poster zag er wel interessant uit. Nee, niet die er nu staat, het was een andere - of had ik 'm ergens anders gezien? Maakt ook niet uit, het is echt niet zo'n film waarvoor dat soort vraag ook maar in de verte de moeite lijkt.

1.5*, en dat is gul.

88 minuten, en daar heeft de film dan 78 van nodig om de enorm voorspelbare draai te maken. Dat is ook de enige verrassing in het script. Wel aardig gespeeld verder, en Taglioni en Seigner mag ik graag zien, maar het is wel heel erg een nietszeggend niemendalletje voor een erg regenachtige zondagmiddag.

Op zich wel prettig dat Netflix de Franse cinema wat toegankelijker maakt, aan de andere kant zie je ook wel meteen in dat er een reden is dat dit soort films bij ons niet uitgebracht wordt.

Mooi.

Het verhaal wordt knap opgebouwd, achteraf als de aap uit de mouw is is het allemaal wel duidelijk maar daarvoor viel ik van de ene verbazing in de andere. Wie zegt dat het voorspelbaar is mag mij uitleggen welke details ik dan wel gemist had. Dupontel speelt erg knap, maar laat wel vrij weinig ruimte voor de bijrollen over - jammer, want ik had wel wat meer van Marie-Josée Croze willen zien. Wat ook opvallend sterk is in de film is de enorme vaart in het verhaal - ook dat viel me achteraf pas goed op, en ook dat draagt bij aan de indruk die de film achterlaat.

Mooie integere film over een lastig onderwerp. Fijn neutraal, maar zonder een duidelijke stelling in te nemen wordt toch een aanklacht uitgesproken. Sterk in beeld gebracht, vooral door Cotillard erg sterk gespeeld - er schiet me zo even niet een andere actrice te binnen die dit zou kunnen.

Anne Hathaway heeft wat bijzondere ogen. Doet mij altijd onstuitbaar aan een bassethond denken - en ik vind die beesten echt afgrijselijk lelijk. Sorry, kan er niks aan doen, en die associatie gaat ook niet meer weg.

Erg sterk speelt ze hier ook niet, in deze wat te voorzichtige satire op de idioterie van de modewereld. Dat valt misschien nog wel sterker op doordat ze door Meryl Streep volkomen weggespeeld wordt. En Emily Blunt is ook stukken sterker. Die twee te zien spelen is beslist geen straf.

Bedoeld als reclame voor de modewereld of toch als satire er op, de film gaat wel volledig mee in de gekte - kritiekloos loopt de eerst nog nuchtere Andrea achter de andere dames en de modehuizen aan. Daarmee ziet het er af en toe best prettig uit. Soms - best vaak eigenlijk - ook niet. Zoals dat met alle mode gaat. Gaat eigenlijk nergens over. Net als de film.

Een acteursfilm.

Als je niet zoals ik ietwat verkikkerd bent op Lena Olin en Rosamund Pike, dan heeft de film wellicht weinig te brengen. Maar ben je dat wel, dan is het samenspel van de twee, hoe ongeloofwaardig ook als moeder en dochter, een mooi ruim uurtje kijkplezier. Grappig daarbij om Rosamund Pike te zien schutteren als ze de tweede-lijst actrice speelt, en te zien schitteren als ze haar echte rol invult. Toch een wat onderschatte mevrouw, ze wordt natuurlijk voornamelijk gecast om haar smoeltje en blonde haar, maar ze speelt toch echt wel goed. Vind ik dan tenminste.

Lena Olin heeft haar sporen natuurlijk allang verdiend. Het niveau van, noem, een Unbearable Lightness of Being heeft ze misschien niet vast kunnen houden, maar toch zijn er best veel echt mooie films op haar lijstje te vinden. En als je haar in deze film ziet is het moeilijk te geloven dat ze achterin de vijftig loopt, ze ziet er vrijwel hetzelfde uit als in films van pakweg twintig jaar geleden. Alsof de tijd geen vat op haar heeft. Wel heeft de film een paar jaar op de plank gelegen, dus daar heeft ze dan wel een tikje voordeel aan.

Hier heeft ze dan de hoofdrol, hoewel die van Rosamund Pike daar niet veel voor onder doet. En waarmee ik al begon, mooi om ze te zien spelen - maar het verhaal is wat aan de magere kant, en het einde voelt afgeraffeld en onvolledig aan. Daar echt geen punten voor. Wel mooie beelden, hoewel er ook wel wat slordigheidjes te zien zijn.

Masterclass overacting.

Pacino, bedoel ik vanzelf. In de meeste films is dat al zo, maar hier gaan wel echt alle remmen los. Gelukkig past dat redelijk in het plot en irriteert het daarom niet echt - en waar al toch, dan is er daarnaast nog de fraaie toespraak die Pacino mag uitspreken. En ook nog wat minder bekende maar wel erg aardige citaten doorheen de film.

Daar tegenover dan Reeves. Het contrast kon haast niet groter zijn, aan de andere kant, de rol die hij speelt vraagt ook om een stuntelende stoethaspel. Met een behoorlijke acteur had het niet zo goed gewerkt als nu. Toch irriteert hij wel, zoals eigenlijk altijd. Dan zijn de vele bijrollen leuker - die van Theron wel voorop vanzelf, mooi gedaan.

Wat wel wat jammer is is dat als je de clou al weet er toch wel een deel van de kracht wegvalt. En wellicht ook, wat me al wel vaker opgevallen is met klassiekers uit deze periode, dat ik toch wat kritischer naar films ben gaan kijken. Een meesterwerk kan ik dit nu echt niet meer vinden. Maar wel een leuk filmpje.

Echt getverdemme.

Wat een in- en in-trieste vertoning is dit toch. Als je van twee helden als Honnold en Caldwell zo'n in- en in-trieste film kan maken, dan kan ik toch niet anders dan terugdenken aan die leraar die ik indertijd had, met zijn standaard toespraak: "als je hier dan geen talent voor hebt, en ook niet bereid bent om er het werk voor te doen, waarom ga je dan niet op de grote vaart, dan zie je tenminste nog iets van de wereld".

Sowieso al de meest voor de hand liggende fout die echt veel teveel klimfilms maken - ophypen hoe uniek en onmogelijk een klim precies is, en dat dan van boven filmen. Nee, dat heeft nog nooit, nooit iemand voor elkaar gekregen, behalve de cameraman, met zo'n geval van vijfentwintig kilo op zijn nek. Nou weet ik toevallig hoe dat precies werkt want ik maak dat soort beelden, maar daarmee wordt dit soort film niet precies beter. Amateuristisch, is het woord wat me als eerste te binnen schiet.

Maar Renan Ozturk kan zeker wel echt veel beter, en dat maakt het des te schrijnender. Er moet van de kant van Honnold en Caldwell wel een enorm grote gunfactor geweest zijn om dit wanbaksel door te laten gaan, en wellicht is dat ook de waarde die we er in moeten zien - het betuig van onvoorwaardelijke vriendschap dat ze hem hiermee betonen. Heel fraai komen ze er beiden niet uit tenslotte, maar niet iets wat in de buurt komt van een bedoelde of beredeneerde manier.

Is het dat Ozturk nog steeds last heeft van de heftige blessures die hij opliep bij eerdere expedities, of is het gewoon de druk van het grote geld, even snel een flauw filmpje maken voor de hypotheek. Hoe het ook zij, ik kan er echt helemaal niets mee. Triest dat hij het kennelijk niet aandurft om gewoon op de kracht van het echte verhaal en de echte beelden te vertrouwen. En daarmee ook wel een waardeoordeel over de integriteit van de industrie, met National Geographic als boegbeeld. Hoe ver kan je vallen.

Als een documentaire.

Vooral het enorme WTF-gehalte aan het absurde gebeuren is interessant aan de film. Helaas volgt Egoyan een vrij strikt documentair script, waardoor het overkomt alsof je naar Discovery zit te kijken. Wel een echt heel erg goed gemaakte aflevering, want zijn talent is in de tot in perfectie uitgevoerde cinematografie en regie zeker wel te herkennen. Maar ook dat is allemaal misschien wel erg vakkundig, maar op zich ook weinig opzienbarend.

Best knap hoe met weinig middelen een toch redelijke film gemaakt wordt. Het verhaal is eigenlijk het zwakke punt, en mist de inhoud om over de hele speelduur spannend genoeg te blijven. Maar zeker in het begin is de sfeer echt prima getroffen, heel beklemmend en naargeestig. De makers zijn overduidelijk beïnvloed door het Wolfenstein-genre.

Aardig geacteerd, overigens, vooral de bad guy maakt wel wat indruk vind ik. Naar mannetje.

Ai, het is ook echt een praatfilm.

En erg fijn geacteerd vooral ook. Van Auteuil had ik dat ook wel verwacht, maar de mij niet zo bekende Darroussin doet absoluut niet voor hem onder - integendeel, eigenlijk, want zijn Dujardin is zo'n beetje perfect, en ligt me beter dan de Dupinceau van Auteuil. Geniaal wel de scene waarin ze hun oude schoolherinnering ophalen, en dat zet ook meteen de toon voor de hele film.

Wel een beetje op de grens (en af en toe over) van hoeveel Frans ik begrijp, en er zijn wel wat van die dingen waar de ondertiteling je ook niet echt bij helpt. Maar net als met de diepere lagen die sommigen in de film zien, je hoeft het niet altijd tot in detail te volgen om het toch op waarde te kunnen schatten.

Aardige misdaadfilm, maar Depardieu is te oud en te dik voor het verhaal. Verder speelt hij niet slecht - eigenlijk speelt hij best goed, het verhaal is de grote misser hier, het blijft te onduidelijk wat er nou precies allemaal aan de hand is, er zijn gewoon teveel onder- en subplotjes.

Mooi in beeld gebracht, dat dan weer wel. En een leuk bijrolletje voor Aïssa Maïga - wat een mooie, leuke meid vind ik haar, elke film waarin ik haar gezien heb tot dusver maakt ze beter en leuker. Zou mooi zijn om haar eens een hoofdrol te zien spelen.

Dit is nou bij uitstek een film om onbevangen in te gaan.

Begin je er aan met de overtuiging dat Diana een soort engel, een sprookjesprinses was die boven elke menselijke waarde verheven was, ja, dan zal het wel wat tegenvallen. Maar als dat is wat je verwacht, is er dan wel een film denkbaar die wel voldoende is.

Gelukkig heb ik erg weinig met koningshuizen en beroemdheden, dus makkelijk praten. Maar als je de film dan ziet, blijkt toch vooral dat de tol van de roem erg zwaar weegt. De schrijnende eenzaamheid spat van het scherm af, onmogelijk om nog op een of andere manier geluk te vinden. En dat gaat dan over de vrouw die even later de meest geliefde persoon op aarde zou worden genoemd. Moeilijk om dat met elkaar in balans te brengen, en geen wonder daarmee dat de film vooral door de Britse critici zo genadeloos neergesabeld wordt.

Nou moet ik ook wel zeggen dat de rol van Naomi Watts niet erg overtuigt. Toch een erg goede actrice, met een enorme hoop topprestaties op haar naam. Deze past daar dan wat slecht tussen, de Diana-maniertjes komen vooral ingestudeerd over, het Diana-kapsel ziet er uit als een met veel geweld en chemie in elkaar geperst stuk plastic, en de stem en manier van spreken lijkt ook niet echt. Ook daarvan moeten we natuurlijk dan wel bedenken dat het vrijwel onmogelijk is om dat echt goed te doen; toch is het resultaat vind ik echt wel wat aan de te lage kant van onvoldoende. Dan komen de andere rollen er in vergelijking beter uit, maar, die hebben ook nergens met dezelfde onmogelijke taak van doen.

Al met al blijft het een wat vreemd geval. Niet echt een film, niet echt een documentaire, niet slecht gespeeld maar toch onvoldoende. Leuk om gezien te hebben, maar je mist er ook niet echt wat aan. Eigenlijk alleen de moeite waard om het inzicht in de manier leven van zo iemand als Diana, het volstrekte gebrek aan paleisromantiek en de enorme eenzaamheid.

Meelijwekkend, vooral.

Teveel verhaal voor een pornootje en te weinig voor een gewone film. En wat veel bloot voor op de regenachtige zondagmiddag, eigenlijk.

Belén Fabra is een erg mooie meid, dat helpt nog ietsje - het is fijn plaatjeskijken als ze in beeld is. Maar sensueel wordt het inderdaad niet echt.