Opinions

Ok, het is een remake, en het origineel zal ongetwijfeld erg, erg goed zijn. Maar deze film heeft Charlotte Rampling en Meg Ryan - en die laatste nog aan het begin van haar carriere, toen ze nog jong, leuk en enthousiast was. En Dennis Quaid en Brion James die misschien eerder goed gecast zijn dan goed spelen.

Meer een interessante film dan een echt goede daarmee wellicht. Toch, het blijft best spannend, en de ontknoping is zowel ontnuchterend als ontluisterend. En het verhaal wordt in ieder geval fijn vlot verteld, en zonder alle trucs, gedoe met de structuur, mindfucks, knipogen naar andere films en al dat soort andere onzin die daar tegenwoordig kennelijk zo nodig bij hoort. Minder is beter, Faust zei het al.

Weinig opvallende film met een vrij simpel verhaal gezet in de Qin dynastie en de eenwording van China - een makkelijk en weinig controversieel onderwerp, maar ook een onderwerp dat langzamerhand wel een beetje uitgekauwd begint te worden. Als er al een extra bedoeling met dit verhaal was, dan is die blijkbaar te subtiel voor me - het geheel is vooral niet spectaculair.

Chan speelt zijn 'gewone' rol als sukkel die stiekem toch de held is, en daarbij altijd de grapjas uithangt. Ook dat is weinig verrassend - het lijkt allemaal volledig op de automatische piloot te lopen.

Wat de film wel te bieden heeft is vooral soliede vakwerk. De acteurs spelen hun rol, het is allemaal mooi en zorgvuldig in beeld gebracht met mooie beelden van de natuur, de muziek en achtergrondgeluiden kloppen allemaal. Dat redt de film, en maakt het nog net aan de moeite waard om ernaar te kijken.

Ai.

Op een of andere manier had ik deze film tot dusver weten te onlopen. Wel veel over gehoord, dus hoge verwachtingen, een mooie cast met Tautou, Hanks, McKellen. En verfilmd van een bestseller (overigens ook al nooit gelezen, maar je verwacht toch wat).

En het blijkt dus echt bagger. Erger nog, pretentieuze bagger. Het verhaal is tenenkrommend slecht - de kolderiek stompzinnige puzzel die elke keer weer precies netjes in elkaar past, pfff. En natuurlijk kunnen zowel de helden als de baddies overal zonder enige beperking dag en nacht naar binnen, zonder dat er iemand ook maar vreemd kijkt. Sorry, met suspension of disbelief alleen red ik dit echt niet, je moet wel een volstrekt doorgedraaide conspiracy-mafklapper zijn om dit soort BS te willen aanhoren. Dat is ook meteen het enige dat de film te brengen heeft: hard bewijs dat Dan Brown al die tijd al achter QAnon zit, want er zijn veel te veel parallellen. Daar.

Dan nog wat. Tautou speelt grotendeels ronduit slecht, Hanks is ook echt slecht - hij speelt altijd al wat matig behalve als hij zijn gebruikelijke brave borst mag uithangen. Reno en Bettany zijn dan net een tikkie beter bezig, en McKellen had wel beter gekund waarschijnlijk maar krijgt nauwelijks ruimte. Qua beelden vind ik het ook al erg weinig soeps, en de soundtrack is veel te bombastisch en irriteert constant.

Het is me echt een raadsel hoe het kan dat deze film volle zalen getrokken heeft, en waar de toch best hoge score vandaan komt. Ik vind het vooral een onbeschrijfelijk slecht prul.

Af en toe grappig, maar het enige dat echt leuk is is de onherkenbare manier waarop Lellouche Dali speelt - en verrassend genoeg ook Duris die af en toe een flauw glimlachje weet te veroorzaken met zijn doortrapt slechte karakter. Maar verder is het teveel een lege doos, een nothingburger, een enorme berg pretenties met nul inhoud, en Demoustier irriteert met haar stuntelige spel - wellicht ten dienste aan het script, maar dat maakt het niet minder teleurstellend. Oh, en nog crazy credits en een kek lettertypetje ook - de film struikelt al over de pretenties, en smijt je dan daarmee buiten.

Heb ik iets gemist, was het een geniale parodie op iets of zit er een bijzondere literaire onderlaag in die je pas snapt als je de derde letter uit elke tweede lettergreep ontcijfert? Het zal me eerlijk gezegd roesten.

Het concept doet een beetje denken aan Locke (2013) in dat de setting net als bij die film geheel in een auto is - en je je afvraagt of dat voldoende zal zijn om de hele speelduur interessant te blijven. In dat voorbeeld lukte dat moeiteloos, deze Daddio heeft er ondanks een tweede hoofdrol wat meer moeite mee. De dialogen zijn ook niet allemaal even interessant. Toch weten Johnson en Penn de aandacht wel voldoende vast te houden.

Jammer van het einde, dat vond ik nogal ongepast. Een wanklankje.

Erg goeie film.

En dat komt dan vooral door de manier waarop het verhaal gebracht wordt, na een paar minuten al ben je zo gebonden door de intrige dat je er helemaal inzit, de verwikkelingen van de wat overspannen Iris met haar moeilijke zoontje. En waar Angela Schijf beslist mijn type niet is, is het zonder meer zo dat ze heel goed speelt, overtuigt in haar rol. En dat doet haar zoontje ook, mooi werk van Daniel Verbaan. Van Fedja van Huet's rol ben ik dan in vergelijking toch wat minder onder de indruk.

Filmisch is het allemaal erg sfeervol en prima in orde. Mooi om af en toe bekende plekken in Nederland te herkennen, en mooi om te zien dat ook die heel goed in dit soort film passen - en weer eens wat anders dan altijd weer de binnenstad van Amsterdam. Wel komt het wat weinig realistisch op me over dat de locaties allemaal wel wat erg sjiek en erg duur zijn - het optrekje van Oma, haar privé vliegtuigje. En dan toch in zo'n klein rotautootje zonder chauffeur rondrijden. Niet heel consequent.

Maar dat zijn maar details. Het gaat om het verhaal, en dat is prima in orde. Met inderdaad zoals vaker gezegd wordt een soort Scandinavische sfeer erin, maar daarmee niet minder spannend.

Erg mooi.

Het is misschien een genre waar je iets mee hebben moet, maar dat heb ik kennelijk - deze ietwat gestileerde vertelling uit de Japanse historie. Nakadai is onovertroffen als samurai, hij spat van het scherm af met zijn sterke uitstraling, en de weinige tekst die hij heeft wordt gebracht met een absolute overtuiging.

Dat het met de vechtscenes niet altijd helemaal logisch loopt hoort wel wat bij het genre, en stoort me daarmee niet. Wel erg geniaal in beeld gebracht, met enorm lange shots - daarmee des te knapper dat de choreografie zo mooi werkt. Jammer wel dat het einde wat abrupt is - er zouden zoals ik het begrijp nog twee delen volgen, maar die zijn nooit gemaakt.

Een film van bijna 60 jaar geleden, over dingen die meer dan 70 jaar geleden gebeud zijn. Voor mij een beetje jeugdsentiment, want het boek waar deze film op gebaseerd is stond in de boekenkast van mijn vader, en het was een van de eerste Engelse boeken die ik las. Dat er een film van was ontdekte ik pas veel later.

En het is een mooie film. Een mooie opbouw die begint met het werk van Wallis, de wat verstrooide professor die met zijn geniale idee de boer op moet om er steun voor te vinden. En daar zijn hele ziel en zaligheid in steekt, en daardoor ietwat vergeet dat de missie die hij voorstelt een heel gevaarlijke is voor diegenen die hem uitvoeren moeten, en daarnaast dat het gevolg van het gooien van bommen vrij onvermijdelijk is.

In het tweede deel dan de aanval. En hoewel ik natuurlijk allang weet hoe het afloopt, spannend blijft het evengoed. Wellicht komt dat door de ontzettend origineel overkomende beelden - legermateriaal genoeg voorhanden nog, in 1954. Maar de acteurs zijn ook erg overtuigend, en wellicht meer dan een tikje trots dat zij deze rol spelen mochten. In Groot-Bretannie waren deze mensen tenslotte absoluut helden.

Waar de film en het boek de plank wat misslaan is hoe groot de impact van de hele raid op de Duitse oorlogsmachine nou werkelijk geweest is. Maar dat komt wellicht voor een groot deel omdat tijdens de oorlog deze aanval vooral als propaganda gebruikt is. De latere wapenfeiten van de Dam Busters - waar het boek veel meer over vertelt - hadden veel meer daadwerkelijke impact.

Wat een onbegrijpelijk slechte film is dit - ik kan er gewoon niet bij dat iemand als Jeremy Irons zich hiervoor heeft laten lenen. Of zelfs maar Binoche, aan het begin van haar carriere wellicht nog toen, maar toch, er zijn grenzen waar je niet overheen gaat, en dat zijn de grenzen waar Malle met deze film heel, heel ver overheen gaat.

Als eerste is het nergens ook maar in de verte geloofwaardig - en dan niet op de goede manier, zo van 'er staan gekkere dingen in de krant' - nee, hier klopt gewoon helemaal niets van. Het idee alleen al dat Irons voor een nufje zoals Binoche speelt zou vallen. Dat hij er op zijn bedaagde leeftijd zulke acrobatiek mee zou uithalen dat je denkt naar een jogawedstrijd te kijken in plaats van naar platte seks - had dan Pamela Anderson gecast, dan had ik het geloofd. Als ze tenminste constant in latex jurkjes had rondgelopen.

De enige acteur die nog ergens in de verte met opgeheven hoofd aan deze film kan terugdenken is Richardson. De rest denkt wellicht terug aan het afbetalen van die hypotheek, of de lening voor die auto. Ik word er vooral heel, heel triest van.

Louis Malle was al heel ver op zijn retour, maar slaat zelfs dat in acht genomen een enorme flater met deze film. Beschamend gewoon, en voorbij elke vorm van zelfrespect.

Ai wat is dit slecht.

Het is vooral het slappe script dat van onwaarschijnlijkheden aan elkaar hangt. Kennelijk viel dat de makers ook al op, en bedachten ze daarom dat ze gewoon dezelfde twist wel twee keer konden gebruiken. Alsof het daar beter van worden zou.

Tel daarbij Samuel L. Jackson in zijn zoveelste ongeïnteresseerde rol, Cassel die kennelijk écht niets beters kon vinden en wat verzamelde acteurs die na een door de BBC afgekeurde tv-productie op zoek waren naar een schnabbel, zo komt het over.

Regisseur McDonough komt uit de televiesieproductie, en heeft best wat aansprekende titels op zijn lijstje staan. Totdat je even op je hoofd krabt en kijkt wat hij dan daadwerkelijk precies geregisseerd heeft, en dat blijkt dan om niet meer dan 1 of 2 afleveringen te gaan. Da's niet hetzelfde als een film, en dat blijkt dus ook wel.

Cult.

Tenminste, ik vind het toch wel echt geslaagd. Niet dat er niet hier en daar een serie slordigheidjes in zitten, maar het concept is leuk, de beelden spreken, de dame weet haar stukken fraai te spelen, en de muziek is als een ode aan Ennio Morricone hemzelf. Het enige dat je er dan tegenin kan brengen is dat de titel wellicht de prijs voor de langste titel van 2015 wegsleept, maar ook een spoiler van jewelste is.

Extra punten van mijn kant voor de mooie auto's - niet alleen de Thunderbird, maar ook de geniaal mooie ouwe vrachtwagens. En, Freya Mavor is dus een Schotse. Dat was me dus tijdens de film echt niet in m'n hoofd gekomen - zo Frans als wat. Respect.

In opdracht van Patagonia gemaakt, en wellicht een heel klein beetje de persoonlijke agenda van Yvon Chouinard die geloof ik graag vist. Maar los daarvan, de film heeft een heldere en duidelijke boodschap en weet die erg mooi te brengen. Best leerzaam als je ergens in de natuur geinteresseerd bent, en als je dat niet bent moet je je misschien toch eens afvragen waarom je dat eigenlijk niet zou zijn. Want er is niet echt iets anders. Geen planeet B, in de populaire kreet van nu.

Waterkracht en stuwdammen hebben heel lang de naam gehad milieuvriendelijk te zijn. Maar dat is maar heel betrekkelijk - ja, gratis stroom zonder CO2 uitstoot, maar ook een enorme impact op de waterloop en het achterland, en alles wat daar leeft en groeit - en dat wordt voor het gemak nogal eens vergeten.

En dan nog zou je kunnen denken, ach, dat raakt ons Nederlanders niet, want wij hebben geen stuwdammen. Ehh, nou, ehh, toch wel - maar buiten dat, zo ongeveer elke denkbare waterloop hier is volledig gereguleerd en volstrekt onnatuurlijk - zoals mijn vader vroeger al zei, een dooie sloot. En dan begin ik nog lang niet over hoeveel troep er nog steeds op geloosd wordt. Nog steeds. Onvoorstelbaar.

Of wat we ook nogal eens horen - ja maar ach in ons kleine landje is er nou eenmaal niet echt plaats voor echte natuur. Maar waar dan wel? Zo heb ik eens les gehad van een Zwitser, die aanwees hoeveel van het landschap waar we over uitkeken - in een park in de Alpen - precies door de mens beinvloed of gemaakt is. Alles, is zo'n beetje de korte samenvatting. Ongerept is er helemaal niets.

Ook in Amerika niet - dat laat deze film pijnlijk scherp zien. De mensheid is er in geslaagd om tot in de verste uithoeken van de Aarde alles tot economisch onderwerp te maken, zonder zich daarbij al te veel aan te trekken van de gevolgen. En dan is het hartverwarmend om te zien dat af en toe er een klein succesje wordt geboekt - maar het zal toch echt anders moeten, een nieuw inzicht moeten ontstaan. Want wat we 'de economie' noemen is niets anders dan een heel, heel groot pyramidespel, een kettingbrief. De mythe van de eeuwigdurende groei is nonsens. Geld kan je niet eten - noch meenemen naar het nabestaan. Wat we wel kunnen is onze Aarde achterlaten zoals we haar gevonden hebben. Of ietsje beter.

De vervloekten.

Waarbij die titel en dat woord ietwat impliceert dat daar een externe entiteit een rol in gespeeld heeft. De taal schiet daarin tekort, zowel in het Engels als in het Nederlands - is er een woord dat de betekenis in zich draagt van 'degenen die hun eigen onheil over zichzelf hebben afgeroepen, en daar van begin tot eind zelf last aan dragen'? Ik weet het niet zo direct. Of wellicht een woord als 'wappie', hoewel de exacte definitie daarvan me nog steeds ontgaat.

Het meest opvallend wellicht is de extreem koude en onherbergzame setting van het verhaal. Tussen de zee en het land is nergens ook maar het kleinste plekje te vinden dat uitnodigt. Geen plek die zelfs maar geschikt is om een graf te graven, geen boom, niets wat beschutting biedt of voedsel brengt. Met als enige troost wat zonlicht - een uurtje of wat per dag, als het mooi is.

De film is ook naast het beeld ongekend sfeervol, en geeft ook een antwoord op de vraag hoe het leven er uitgezien moet hebben, een jaartje of honderd geleden op een vergeten walvisstation ergens op IJsland of Groenland of Spitsbergen - of noem al die andere plaatsen maar op waar wij Nederlanders niets te zoeken hadden. Niet om de natuur te vergiftigen ter meerdere glorie des Heeren XVII, niet om de plaatselijke bevolking te knechten en uit te moorden. En ook niet om als bijgelovige yokels van de ene hallucinatie naar de andere te zweven, en onschuldige zeelui in de fik te steken. De parallellen met de samenleving van nu zijn te over. Ik begin er maar niet aan.

Jammer vind ik wel dat de aandacht vooral naar het horror-aspect uitgegaan is, en dat blijft inherent toch relatief zwak als het zich in zo'n weergaloze setting afspeelt. Jammer ook dat er van de karakters weinig diepte komt. Wel heel positief in dat het eens een fris en origineel idee is, in plaats van de zoveelste herhaling.

Verhaal van niks, een bordkartonnen Kris Kristofferson en een plastic Vanessa Williams. Maar ook een heerlijk ontspannen en vrolijk feelgood filmpje, erg prettig om lekker lui op de bank naar te kijken op een door het weer vergalde zondagmiddag. Die regen was ik zo kwijt door de warme Cubaanse sfeer. Ondanks dat ik eigenlijk niet zo veel met dansen heb.

Een fijn luchtig verhaal met een fijne mix van gewone en wat minder gewone mensen die allemaal eigenlijk wat op zoek zijn naar het zelfde - hoe accepteer ik mezelf, en hoe vind ik mijn plaats in de wereld. Het meiske Dylan is best vertederend in haar zoektocht naar zichzelf en de voetsporen van haar ontbrekende moeder. Aan het einde ook nog even een eigenlijk veel te kort fragmentje ballet. Mooi gemaakt, zonder overdreven pretenties, en misschien ook daardoor een erg prettig feelgood filmpje waar ik met veel plezier naar heb gekeken.

Oobie doobie

Van een film met haaien hoef je volgens mij niet echt iets te verwachten, maar toch is dit wel een anderhalf uurtje redelijk kijkvoer. Hassie Harrison - gekend van Yellowstone - voldoet als zongebruinde final girl, en een fijne bad guy van Jai Courtney, alhoewel een beetje meer diepte daar wel een verschil had gemaakt.

De wijze les over Creedence ergens in het begin is wel een beetje een flauw lokkertje. Was de rest van het script net zo diepgaand geweest, dan hadden we een heel andere film gehad. Nu draait het vooral om een nogal onsmakelijke sleutelscene waar ik maar niet naar gekeken heb.

Da’s alweer lang geleden.

En de tijd heeft de film ook niet beter gemaakt - of dat aan mijn dvd ligt ontgaat me even, maar 4:3 ziet er nu langzamerhand toch wel heel erg gedateerd uit. En dan de film zelf nog. Veel gedoe, derderangs acteurs, en een al wat verlept ogende Hurley om het nog een beetje op te leuken. Niet echt goed gelukt.

Prachtig meesterwerk, gebaseerd op het eeuwenoude boek van Choderlos de Laclos - dat terecht al meerdere keren verfilmd is, maar dit is toch op zeker de beste versie die ik gezien heb. Prachtige scenes met prachtige dialogen - perfect in beeld gebracht, perfect verteld, zonder dat daar ook maar een enkel foutje in te vinden lijkt te zijn. Perfecte casting van Malkovich en Close als acteerkanonnen, en Pfeiffer en Thurman die daar toch nauwelijks voor onder doen. En Reeves als sukkel, inderdaad - ook perfect gecast, ik laat maar even in het midden of hij diep heeft moeten gaan om dat te spelen of dat die rol hem op het lijf geschreven was. Aan de andere kant speelt hij hier geen prestigieuze rol, dus dat moet je dan ook weer waarderen.

Heerlijk ook hoe het afloopt - prachtige scenes zijn dat, vind ik. En voor het zover is, komen er al zoveel heerlijke scenes langs - spanning, intrige, gemenigheid.

Tot de laatste scene spannend - zelfs als je wel weet hoe het afloopt.

Geschiedenisles voor psychologiestudenten?

Misschien. Maar dan zou het misschien toch beter geweest zijn als het verhaal van Sabina Spielrein iets meer onderbouwd was geweest. Of als de relatie tussen Freud en Jung wat meer gedetailleerd was. Nu is het meer een soort dichterlijke vrijheid van wat had-kunnen-zijn, een ontoepasselijke romantische kapstok naast het verhaal van Freud en Jung, of anders een pseudo-wetenschappelijk verhaaltje naast de romance van Spielrein en Jung. En over dat laatste dan, de waarheid komt natuurlijk nooit meer boven water, maar dat het precies zo gegaan is lijkt me toch nogal twijfelachtig.

Fassbender en Mortensen vind ik allebei ook erg goed - die komen eigenlijk precies zo over als ik me Jung en Freud voor zou stellen. Maar Knightley - die natuurlijk een Russisch accent heeft omdat Sabina Spielrein een Russin was - speelt wel uitzonderlijk goed inderdaad. Wel zijn de scènes waarin ze - in de term van de tijd - hysterisch is niet echt herkenbaar voor me. Misschien omdat patiënten tegenwoordig wat gauwer platgespoten worden? Ik betwijfel het eigenlijk - het lijkt er meer op alsof daar wat meer regie en wat meer voorbereiding in mogelijk was geweest. Maar wat dan wel weer gelukt is is de erg indringende uitdrukking die ze af en toe heeft, met van die ogen die zowat door het scherm heen branden. Mooi.

Van de beelden ben ik dan weer niet echt kapot. Binnenshuis klopt het allemaal wel, en met de mooie lelieblanke jurkjes van Sabina - als contrast voor haar diepzwarte ziel ongetwijfeld - ziet dat er af en toe best erg mooi uit. Maar buiten zien de decors er toch wat blikkerig en papier-maché-achtig uit. Met als triest dieptepunt de boot naar Amerika. Jammer - het haalt de film naar beneden.

En dat karakteriseert de hele film wel. Mooi geacteerd, maar wat er geacteerd wordt overtuigt me niet. Een aardig verhaal, maar ik heb niet de indruk dat het zo gegaan is. Mooie beelden binnen, maar niet buiten. Een beetje half, allemaal.

Een clichefeestje over een lerares die haar klasje zelfkanters wel eens even zal temmen. Maar cliches liggen soms dicht bij de waarheid, en in dit geval zeker want de film is gebaseerd op het boek en het leven van de 'echte' LouAnne, en het grootste verschil met de film is dat Pfeiffer blond is en Johnson donkere krulletjes heeft. Een spiegel voor het onderwijs - en breder dan dat, de hele maatschappij. Respect moet je verdienen, dat is de kortst denkbare samenvatting van het plot, je krijgt het niet omdat je voor de klas staat of een uniform aan hebt. Maar ook wel daarbij de kanttekening dat dat beide kanten uitgaat, en dat wordt door de roepers nogal eens vergeten.

De soundtrack, natuurlijk vooral bekend door de one hit wonder van Coolio is verder ook erg fijn en erg passend in de tijd - en tegelijk ook bron van kritiek, want allemaal net iets te prettig in het oor klinkend en niet echt in lijn met het boek voor de rol die rap speelt. Uitgezocht door Wendy&Lisa kennelijk, al is niet echt meer terug te vinden wat hun aandeel precies was.

Overigens geeft de film ook wel een wat kille reality check als je de cast checkt voor hoe het 'later' met de kinders in de klas afliep - grotendeels gespeeld door amateurs of beginners. Maar de lessen van LouAnne zijn kennelijk toch geen garantie voor succes in Hollywood - of wellicht leer je er juist van dat je daar beter vandaan blijft.

Als film is het vooral iets door Pfeiffer die een van haar beste rollen ooit speelt - en wellicht door de soundtrack, als dat je ligt. Maar vernieuwend of opzienbarend is het eigenlijk nergens, het concept was al talloze keren eerder verfilmd en wellicht zelfs beter. Toch, voor iedereen die roept dat het niet realistisch of te gezocht is, even terug in je hok - ga eerst dat boek maar eens lezen. Dan beginnen we daarna over Bob Dylan en Dylan Thomas.

Moeizaam.

Ik maakte me bij voorbaat al wat zorgen over de casting van Redmayne in weer een aparte, speciale-karakterrol. En dat kwam ook wel wat uit - teveel is overduidelijk geen goed ding, en het was echt beter als er iemand anders was gezocht voor de hoofdrol - en dat had misschien ook voorkomen dat het geheel zoals nu wat krampachtig overkomt als een poging hoog te scoren bij de Oscars. Ik heb in ieder geval nogal wat moeite gehad m'n gezicht in de plooi te houden bij wat ergens in mijn achterhoofd lijkt op Stephen Hawking met een jurk aan.

Dat helpt vanzelf niet om de film makkelijk naar waarde te schatten, en dat zat me zeker in de aanloop nogal dwars - en met het wat oppervlakkige gedoe in het begin dat even vooral om jurken en makeup lijkt te gaan kreeg ik zelfs even het idee om de zaal maar uit te lopen. Maar het werd later net wel een tikkie interessanter en bouwt na het zwakke begin eigenlijk fraai op tot en met dat de dokter zijn werk gaat doen.

Waarmee het op een tamelijk interessant en nog steeds voor mij volstrekt oninzichtelijk levensverhaal lijkt neer te komen - van de letters in LGBT vind ik de T toch verreweg het moeilijkste om iets van te begrijpen, en waar de film wel een paar handvaten geeft die aanzet geven om begrip op te kunnen brengen, begrijpen is echt nog iets heel anders. Maar wat me dan weer onbegrijpelijk is is dat het 'echte' verhaal in het achterliggende boek en deze film geromantiseerd is. Dat doet aan de 'echte' Lili Elbe geen recht, en komt eigenlijk ook nogal als beledigend voor het publiek op me over dat we deze opgeleukte historie als de waarheid opgedist krijgen.

Vandaar, moeizaam. En daar kan ik dan nog wat makkelijke opmerkingen bij maken in de trant van 'Vikander speelt mooi' of 'de locaties zijn schitterend' maar minder moeizaam wordt het daar niet echt van.

Komt toch wel wat autobiografisch op me over, de Al Pacino die weer de zoveelste niet erg interessante film speelt. Met een rol als een zanger die niet van zijn repertoire afkomt.

En ja wat zal ik zeggen. Het gaat, maar ook maar net op het randje. Als de vermoeide zanger voor een zaaltje net iets te oude vrouwen die klakkeloos opvreten wat hij zingt, zo zijn de kijkers van de film. Voor de zoveelste keer zien hoe Pacino zijn ding doet, zonder al te veel inspiratie of durf, zonder gebruik te maken van iets wat ook maar in de buurt komt van waarmee hij zijn naam verdiend heeft.

En toch val ik er ook wel een beetje voor. Maar een behoorlijke film wordt het er evengoed niet van, het verhaal blijft teveel aan de veilige kant hangen, de karakters blijven net wat te oppervlakkig, en de bijrollen krijgen net te weinig kans naast P. Behalve misschien Christopher Plummer. Die wint het.

De leerling schrijft een verhaal, maar de vraag blijft open, wie is de auteur - degene met de pen, of die met het rietje.

Spel in een spel, verhaal in een verhaal. Toeschouwer, lezer of participant. Als het natuurkundige experiment, waarvan je bij voorbaat weet dat de observatie de werkelijkheid maakt. Daarmee verwordt de film tot een abstractie, een spel met vorm en inhoud. Helaas, dat werkt alleen als je daar als ontvanger op een of andere manier een of andere vorm van binding mee hebt, ergens een sympathie in vindt. En dat lukt me niet, het verhaal blijft abstract, en de personages krijgen evenveel diepgang en charme als een wiskundige vergelijking.

Dan blijft de observatie over. Hier en daar qua cinematografie erg mooi gedaan, hoe de persoon die niet in beeld zou moeten zijn in een apart focal plane lijkt te bestaan, alsof hij daadwerkelijk in een aparte dimensie rondwaart. Dat is dan wel knap gedaan.

En wat me dan daarbuiten nog opvalt is dat Emmanuelle Seigner nog steeds een mooie, sterke vrouw is. Niet precies de rol die ze hier speelt, maar wel de uitstraling die daar doorheen toch overheerst - miscast haast, want het past niet bij wat de rol van haar vraagt. Bijzonder. Zeker naast KST, die in de atypische typecasting toch zeker een heel eigen grootheid is - terwijl deze film toch ook uniek is in het aspect dat we hier KST een line horen brengen die verraadt dat ze niet vanzelf franstalig is.

Dan komt de lastige vraag, wat vind ik er dan van. Beschouwen we de kijkwaardigheid, de entertainment value, dan scoort de film best laag - dit is iets dat echt voor de liefhebber is. De acteerprestaties, die zijn zonder twijfel prima - maar, ook een geniale acteur stelt teleur als je hem een slecht uitgewerkt script geeft. Want het script stelt echt teleur, is incompleet, klopt niet, en slaagt er niet in om over te brengen wat de bedoeling is. Het ruikt er het meest naar dat het toch wat te ambitieuze art pour l'art is, die net niet voldoende uit de verf komt.

En daar triggert het dan iets dat bij mij graag en makkelijk in de negatieve sfeer duikt. Elitair gepruts in de marge, pretentie voor prestatie. De beschouwing, de conclusie die het totaal tot een filosofische observatie had kunnen verheffen ontbreekt. Daarmee vervalt de film tot iets dat misschien een kunstzinnig iets had kunnen worden, een aanzet tot. Die Unvollendete, maar dan in de filmwereld. We zullen nooit weten of er meer in gezeten had.

Voorspelbaar, maar toch niet helemaal.

Een bar drama als begin van een verhaal over herstel, over de zin van de dingen en waar het om gaat. Met mooie locaties, mooie beelden, erg goede rollen van Seigner en vooral Frey die een mooi complex karakter neerzet. En natuurlijk de twee paarden - en wat een ontzettend mooie dieren zijn dat. Alleen dat maakt de film al de moeite van het kijken waard.

Een van de plekken waar ik in Frankrijk wel eens kom heeft een aantal pensions voor dit soort paarden. Wat een genot om die te zien, en wat een verschil met de arme dieren die ik hier thuis in Nederland af en toe in een triest weitje zie staan, tot hun enkels in hun eigen stront. Bezint eer ge begint - als je die dieren geen goed onderdak kan geven, begin er dan ook niet aan - en al helemaal niet als je er niet voor wil of kan zorgen!

Meh.

Ik vermoed dat er nogal wat aan de historie gesleuteld is in dit wat al te gelikte verhaaltje over het leven van Loie Fuller. Ongetwijfeld was dat in het echt nog een heel stuk interessanter dan wat we hier te zien krijgen - zelfs het korte artikeltje op de wikipedia geeft al zoveel aanknopingspunten die kennelijk allemaal zijn blijven liggen. In plaats daarvan vooral veel aandacht op de relatie met Duncan - waar ik overigens weinig achtergrond over terugvind, en wat er een beetje bijgesleept lijkt te zijn om Depp een rol te geven. Niks mis mee overigens, maar met historie heeft het misschien niet heel veel te maken. En ik vroeg me wat af waarom de makers dan niet gekozen hebben om het leven van Duncan te verfilmen. Nou ja, misschien komt dat nog.

Wat de dans zelf precies zo interessant maakte voor het publiek had er wellicht iets beter uit kunnen komen. Ja het ziet er best grappig uit, maar ik zou me na een minuut echt gaan vervelen.

Ondergewaardeerd.

Want, misschien is het wel zo dat de film een lijstje van cliches afhandelt, maar dat gebeurt wel op een echt meesterlijke manier. Mooie beelden van het stadje, behoorlijke special effects, en niet overmatig veel onzin in het script - nouja, dat gedoe met die spider robot. Of dat gedoe bij de hot springs - en niet alleen de idioterie van het geheel, ook de preutsheid waarmee het in beeld komt. Ach ja, de film moet wel voor een breed publiek geschikt blijven natuurlijk.

Brosnan is precies op zijn plek, beter eigenlijk dan alle andere rollen waarin ik hem heb zien spelen. Hamilton, nouja, die was echt beter in T2 natuurlijk, maar komt er mee weg. Jammer dat de rest van de rollen zo dun zijn, dat maakt de film tot een wegkijker in plaats van een potentieel meesterwerk in het rampen/blockbuster genre. Want zo ver zitten we daar niet echt vanaf, eigenlijk, vind ik.

Overbodig gedoe zonder begin of eind.

Het kost echt moeite om me in het verhaal in te leven, en daarna blijft het nog steeds een gedoetje op afstand. Er gebeurt wel een heleboel, en er is een hoop spektakel, maar de draad ontbreekt - de optelsom na ruim twee uur is niks. Een heleboel beroemde acteurs komt langs, maar geen ervan blijft ongeschonden - behalve misschien Joseph Gordon-Levitt. En Michael Caine natuurlijk - maar die krijgt nog geen vieze vingers als hij een drol bij het warme puntje pakt.

Blockbuster gone wrong, wat mij betreft. Spektakel zonder film. Zoals m'n moeder zeggen zou, het is als die aflevering waar Magnum in het water ligt. Niks aan.

Bacall en Bogart.

Destijds een van de meest romantische koppels in Hollywood, en dat is in de film ook duidelijk terug te zien. Even terug in de tijd en de omgangsvormen en in film gebruikelijke stijlfiguren meegerekend, straalt de chemie door de jaren heen van het scherm af.

De eerste helft van de film is op een voor toen wellicht volstrekt originele manier gefilmd vanuit het standpunt van de hoofdpersoon - we krijgen hemzelf niet te zien, we zien alleen wat hij ziet. Erg knap gedaan, het geeft een heel aparte sfeer aan de film en zet meteen de spanning, je zit meteen in het verhaal alsof je zelf op de vlucht bent.

Helaas vind ik het tweede deel van de film wat minder sterk, het mysterie is er wel een beetje vanaf en de voorspelbaarheid van het verdere verhaal neemt te snel toe. Toch blijft het een fijne film, vooral door de knappe cinematografie en het mooie spel van Bogart en Bacall.

Wat teleurstellend.

Het verhaal is best intrigerend, maar de sfeer in de film is eerder duister en traag dan dreigend en spannend. De vergelijking met Gone Girl - die de poster maakt - is op zich wel raak, maar houdt ook wel op bij de naam van de schrijfster - of dit boek nou zoveel zwakker is, of dat de film dat is, laat ik aan de geïnteresseerde lezer over.

Theron speelt goed, heeft alleen niet precies een bijster sympathieke rol misschien. De rest van de acteurs maakte op mij niet echt indruk - net zomin als regie, camera of sound dat deden.

Toch zeker de leukste vampierenfilm [*] van de afgelopen tijd. Grappig sprookjesachtig. Erg mooi plaatjeskijken, mooie beelden in een mooi consequent uitgevoerde stijl. En een prima soundtrack die nog eens opgeleukt wordt doordat Alice Cooper meedoet.

Wat dan weer een beetje jammer is is dat Johnny Depp wat teveel in z'n gewone trucje blijft steken. En de eindscene van Bella Heathcote valt me nogal tegen - een beetje een afknapper aan het einde.

[*] excuus! ik bedoel natuurlijk: een soapachtige griezelkomedie met sporadisch ook een vampier er in, naast een heks, een weerwolf en nog zo wat.