Opinions

Halle Berry is super. En misschien is dit dan de enige film waarin dat er een beetje uitkomt, want ze lijkt vaak in een wat teveel onderbelichte of onbetekenende rol terecht te komen. Met alle respect, maar voor Bondgirl hoef je niet echt diep in de method acting, om maar even wat te noemen.

Wel jammer dat dit dan ook weer echt de slechtste haaienfilm ooit is. Je zou hopen dat er iets als karma is, dat de regisseur en producer het volledige budget in dollarbiljetten te vreten krijgen in het hiernamaals, of zoiets vreselijks. Of dat IJslandse recept voor haai - dat smaakt vast ongeveer hetzelfde.

Behalve dat lijkt dit gewoon de ultieme mislukking. Ik kan me in ieder geval echt niet voorstellen dat dit script echt gepland was, het lijkt er aan alle kanten op van ‘laten we dit maar zo doen, dan hebben we nog een film’. Niet echt gelukt, dat was al duidelijk.

Ik heb de boeken niet gelezen, dus daarmee begon ik fris aan de film. En dat gaat best, maar na de helft zo'n beetje werd het me toch wel wat erg warrig. Dat samen met de af en toe slordige editing - droomsequenties, tja, maar dan nog kan je daar wel wat beter mee omgaan. Wat zal ik zeggen, ik had moeite om niet af te haken.

McConaughey weet z'n rol geen inhoud te geven, hij blijft plat als het masker dat hij opheeft. Elba doet het dan toch wel stukken beter, terwijl je dat andersom zou verwachten. Verder is de cast wel aardig, maar wel een beetje B-list misschien.

Beeld is wat mij betreft prima op orde, soundtrack wat afgezaagd. Het verhaal is duidelijk het zwakke punt - het script kan overduidelijk niet slagen in de vertaling naar het scherm, even aangenomen dat King met deze boeken geen enorme zeperd gemaakt heeft. Misschien maar eens lezen dan, ondanks dat ik bepaald geen fan van zijn werk ben.

Een ode aan Churchill.

Historisch klopt er allemaal maar bitter weinig van, ben ik bang - zonder even op alle details in te gaan, en dat hoeft ook niet echt want de samenvatting is ook al wat teveel geromantiseerd. Maar misschien verdient de persoon van Churchill dat ook wel een beetje. Toch voelt het ergens wel wat aan als een gemiste kans, en ik zou graag toch ook eens een echt volstrekt uber-nerd versie van dit stuk geschiedenis willen zien - gewoon om eens te weten hoe het nou precies zat. Een documentaire in 52 delen lijkt me daar toch wel erg geschikt voor - er is vast zat over te vertellen.

En dat is dan wellicht de waarde van deze film, precies dat het aanzet om nieuwsgierig te worden naar hoe het nou echt zat. Daar helpt de geniale rol van Oldman dan al een heleboel voor, en de mooi getimede manier waarop het verhaal verteld wordt ook. Mooie rollen ook voor Lily James (al geloof ik daar ook niet heel veel van, vooral de familiaire omgang was echt niet iets van die tijd) en Ben Mendelsohn (zelfs Churchill zal toch niet zo lomp geweest zijn in aanwezigheid van de koning).

Heel lang geleden heb ik eens een van de delen van de memoires van Churchill gelezen. Misschien ga ik die maar weer eens opzoeken.

Ik kan meestal niet zoveel met films waar Huppert een hoofdrol in heeft, en dat komt doordat ze eigenlijk altijd hetzelfde typetje speelt. La Grande Dame, maar waardoor ze die titel precies gekregen heeft is me niet zo heel duidelijk. Niet door haar mooie acteren wat mij betreft.

Maar deze film ligt haar dan wel weer erg goed, het typetje dat ze altijd speelt past hier wel erg mooi in. En ze speelt het ook wel erg goed eigenlijk, en met meer diepte en dimensie dan gewoonlijk. Dus wellicht moet ik voor de 104 minuten speelduur mijn woorden inslikken.

Niet dat het nou echt een geniale film is, dat nou ook weer niet. Maar wel onderhoudend en leuk, fijn dwars en ietwat politiek incorrect, en prettig kijken. Vergezocht? misschien, maar er zijn wel gekkere dingen gebeurd.

Wham.

Dit is een film met impact. Er schiet me niet zo direct een voorbeeld te binnen van een film die net als deze een verhaal langzaam opbouwt naar een climax die je verbijsterd en stil achterlaat, die je zo volledig opzuigt en je dan verslagen op straat gooit. Eigenlijk een perfect voorbeeld van hoe sterk het medium film kan zijn. Maar niet echt een film om een vrolijke avond uit mee te beginnen. U bent gewaarschuwd.

Het verhaal, losjes gebaseerd op een oud toneelstuk van de beroemde schrijver Henrik Ibsen, is misschien het zwakste punt - want nogal cliche, en met wellicht vooral de symboliek van Ibsen overgenomen. Maar de karakters blijven eigenlijk achteraf gezien verrassend vlak, en het meest opvallend is dat eigenlijk - alweer achteraf - zo bij de dochter. Wel de rol van de titel, maar ook ietwat het vijfde wiel aan de wagen, het lijdend voorwerp. Wel erg mooi gespeeld door Odessa Young, die zich niet laat overweldigen door de erg sterke cast - Rush, Neill, Otto, om maar even wat te noemen. Een perfecte cast die zonder uitzondering mooi werk laat zien overigens, en de setting in het druilerige donkere bos is ook passend gekozen.

Als enige kritiekpuntje dan eigenlijk dat het geheel toch wel wat drammerig aankomt, en wat erg zwaar op de hand is. Maar aan de andere kant bekruipt me dan ook de gedachte dat zulke dingen in het echt gebeuren. Het zal je dochter maar wezen.

Geweldig.

Een heerlijk sprookje om bij weg te dromen, en geweldige rollen van Weaver, Kline en Langella.

Wel echt een sprookje, en hier en daar te naïef voor woorden vanzelf. Jammer wel dat het ook het soort naïviteit is dat idioten als de jonge Bush en Trump in het witte huis gebracht heeft - en niet bedoeld als politieke kleur, maar meer als waardeoordeel op de persoon. Amerika is zo’n absurd land, en het lijkt alleen nog maar vreemder en gekker te worden.

Dat aspect doet wel echt af aan de genietbaarheid van de film, maar behalve dat is het grotendeels wel heel erg ok. De soundtrack is wat erg traditioneel, dat wel - maar dat hoort ook wel wat bij het genre. Sprookjes- en zwijmelfilms, laat daar geen twijfel over zijn - met de realiteit of de politiek heeft dit niets uit te staan.

Geniaal overigens, de cameo van Oliver Stone, Een preview van hoe ver hij van het padje zou raken met al zijn samenzweringstheorietjes. Dat raakt toch pijnlijk hard.

En even geniaal is de toespraak van Dave I ought to care more about you than I care about me. Ook daar wil ik even los blijven van de partijpolitiek, maar stel je voor de grap even voor dat Trump zoiets uit te spreken zou krijgen. Zo’n parallel universum, dat zou zelfs een Stephen Hawking niet in zijn hoofd krijgen.

Voor wat meer diepte in hetzelfde soort onderwerp kan ik het boek ‘Interface’ aanraden, van Neal Stephenson (origineel onder het pseudoniem Stephen Bury). Dat geeft toch een heleboel duiding aan de politiek in de VS.

When there’s no more room in Hell, the dead will walk the earth

Qua motief en idee echt wel vrij geniaal natuurlijk. Maar de uitwerking redt het niet echt helemaal tegen de tand des tijds - op zo ongeveer alle vlakken. Ook het zombiegenre heeft niet stilgestaan, tegenwoordig hoort daar toch een heleboel meer humor bij. En meer gore, en ietsje overtuigendere zombies. Ondertussen zijn er toch best wel wat films gemaakt waarin het toch allemaal wel wat beter is uitgewerkt, inclusief het hele mall-concept. Nouja, zodra de bikers op komen draven wordt het wel weer ietsje vlotter, en de volstrekte chaos in het begin is geloof ik ook wel ongeevenaard. Verder ook nogal wisselend. De muziek is het ene moment prima, maar ook af en toe als nagels over een schoolbord - ook dat viel vooral op eens de bikers los gaan. Misschien was het budget toen eigenlijk al op, zoiets.

Dit was dan de Argento, en die ik vond al ruim lang genoeg. De andere versies kunnen wel een jaartje of twintig wachten op hun kans.

Toch wat tegenvallend.

Het begin is ijzersterk, met mooie brute acties en een lekker vlotte timing. Maar eens we in het winkelcentrum aankomen is het eigenlijk een andere film. Een tikkie serieuzer, veel trager en met minder slapstick achtige situaties, en dat mist dan toch wel. Toch is er nog wel genoeg te lachen over, de dialogen met buurman Andy zijn bijvoorbeeld best grappig - maar er blijft iets teleurstellends over. Er zijn betere films in het genre, dat komt er dan ook nog eens bij.

Blijft toch een beetje een raar geval.

Een fictief verhaal in een soort documentaire stijl. Langdradig tot en met, want alle details komen terug. Maar wel weer mooi opgebouwd zodat de ontknoping dan aan het eind van een mooie lange spanningsboog komt. Hoewel die ontknoping zelf dan eigenlijk alleen maar spannend is vanuit de vraag hoe die tot stand komt, want hoe het afloopt weten we natuurlijk allang.

Van de acteurs vind ik alleen Michael Lonsdale redelijk. De rest is nogal houterig bezig, en komt nogal vlak over - nergens lijken de karakters diepte te krijgen of geloofwaardig te worden. Het is wellicht ietwat een beeld van de tijd waar die stijl ook bij hoort, en wellicht ook onderdeel van het onderwerp. Maar daar wordt het niet beslist beter of mooier van.

Een mooie cast, een ietwat origineel idee voor het toch wat bloedeloze vampierengenre. Mooie vormgeving. Maar daar is het op, want het verhaal is gammel en heeft te vaak de soundtrack nodig om aan te geven dat er iets gebeurt, en eens dat tot me doordrong ging dat echt irriteren. Jammer, had veel meer ingezeten.

Meer expliciet narratief dan in de latere films van Malick, en minder emo - en dat het geheel vanuit de beleving van het jonge zusje gebracht wordt is dan ook nog een wat aparte keuze die niet beslist de meest publieksvriendelijke was. Laat het aan Malick over om niet het uitgetreden pad te volgen, en dat op zich verdient zeker al waardering.

De problematiek die langskomt is ook even actueel, of zelfs actueler dan ooit. De verschillen tussen de working class en de bovenlaag van het kapitalistische schuim waren nog nooit zo groot, en de excessen zowel in leefstijl als in feodale levenshouding ook niet.

De typische Malick stijl werkt in deze film redelijk - beter dan in veel van zijn latere films die elk op zich beroemd genoeg zijn dat ze een afkorting in hoofdletters hebben, en ook dat spreekt wel. Toch, ook deze film voelt voor mij alsof het een vingeroefening was, een verkenning van de stijl die uiteindelijk pas in A Hidden Life (2019) echt volledig klopt. Maar dat neemt niet weg dat ik al zijn andere films ook graag zie, ik twijfel er alleen soms wel wat aan of het eigenlijk wel films zijn.

Sign of the times.

Tom Cruise nog aan het begin van zijn carriere, en Nicole Kidman vers uit Australie. In dat licht, en met de mooist-romantische song ooit - 'Show me Heaven' neemt de film toch wat een aparte positie in. Jeugdsentiment misschien, maar ook misschien net iets meer dan dat. Zeker ook een mijlpaal voor Scott, samen met Top Gun - en daar was ook al zo'n episch liedje bij. Daar verbleekt het suffe verhaal bij, en gaat het terug naar Tom en Nicole die allebei zichtbaar in staat zijn om de ander stil te krijgen. Duidelijker dan dat wordt het geloof ik niet, in geen enkele andere film die ik gezien heb. Waarmee ik weer terug ben bij Maria McKee misschien, maar dat is het toch eigenlijk wel.

De rest is alleen vulling, zoals dat gaat. Niet onbelangrijk, de banden die met Rooker en Duvall tot stand komen tijdens de romantische hoofdlijn van het verhaal zijn ook de banden die in het echt soms sterker blijken te zijn dan die waarom het lijkt te gaan, en de dingen waarmee je ondertussen bezig bent achteraf zo triviaal lijken. Rondjes rijden, absurd. Waarmee de film in z'n allegorische abstractie eigenlijk veel meer over het leven zegt dan vier jaar psychologie of filosofie.

En daar laat ik het dan maar bij.

Matthias Schoenaerts speelt zijn zoveelste getroubleerde karakter. Weinig nieuws, zou je dan denken. Mis - want hier speelt Marion Cotillard. Erg knap. Niet alleen de cgi-trucendozerij, hoe mooi gedaan ook, maar vooral hoe ze speelt - down, ziek, moe, optimistisch, blij.

Qua verhaal moet ik er even aan wennen - heb 'm net meteen voor de tweede keer gezien, dat helpt alvast wat. Ben er ook nog niet uit wat ik van het einde vind - je kan er vanalles aan ophangen, maar je kan het ook simpel houden, en ik denk dat die uitleg beter past.

De beelden zijn niet heel evenwichtig vind ik - af en toe lijkt het wat onafgewerkt. Maar daartegenover staan een paar echt heel mooie scenes. Voor het raam bij de orca, bijvoorbeeld. Mooi moment in het verhaal ook.

Gezien met de originele Franse ondertitels voor doven en slechthorenden... nou is mijn Frans absoluut niet goed genoeg om daarmee alle denkbare nuances langs te krijgen. En voor een goede recentie heeft Kappeuter het gras al voor m'n voeten weggemaaid. Maar wat ik van deze film vind is echt wel makkelijk samen te vatten:

Audrey Tautou, je vous aime

Ai wat is dat al weer lang geleden.

En dat wetende had ik me wel verwacht aan een ernstig jonge Kidman. Tenslotte nog van voor Bangkok Hilton? en dat is ook al zo'n schok als je dat nu terugziet. Maar waar ik niet aan gedacht had was Sam Neill die natuurlijk even veel jaren mist ten opzichte van het grijze rimpelhoofd waar we nu aan gewend zijn geraakt.

Qua verhaal is het een beetje droef, en Zane is veel te licht voor de rol - hij weet op geen enkele manier het soort Hannibal-achtige sinisterheid uit te stralen wat eigenlijk nodig was.

Wat de film ook genadeloos tekent is de soundtrack met veel synthesizer uit die tijd - niet tijdloos zoals Morricone of sommige dingen van Tangerine Dream, maar echte jaren-80 namaak-violen en blikken sounds. Jakkiebah wat lelijk.

Eigenlijk het enige wat ik nu nog wél vind kloppen is het beeld. Sowieso de paradijselijke situatie van een zeilboot op de open zee. Maar ook het hondje is leuk, en die halve seconde dat Kidman in haar skinny butt staat. Niks mis mee.

Jarmusch does zombies.

En tsja, van Jarmusch verwacht ik dan toch eigenlijk iets meer. Meer dan dit wel aardige filmpje dat dan net niet iets meer dan dat wil worden - aardig. Vergelijk even met zijn geniale kijk op vampieren in Only Lovers Left Alive (2013) - toch wel voor de hand liggend om daarnaar te kijken als vergelijking.

Nouja vermakelijk is het nog steeds wel, en Murray is een held. En de rest van de cast is ook niet mis. Wellicht ook deels daardoor weer de teleurstelling - je verwacht dan ook wel wat, en dan komt het toch een beetje erg vlak en mat over.

Weinig bijzonders - geen slechte film maar je mist er ook niets aan.

Wat langdradig en wat stil.

Voor een misdaadthriller dan wel wraakfilm ongebruikelijk veel aandacht voor de sfeer, en daardoor wel een aparte film - die door die sfeer in de verte wel wat van The Usual Suspects heeft. De ietwat vreemde romance tussen Colin Farrell en Noomi Rapace werkt goed en kleurt het verhaal een beetje in, maar kan daarmee nog steeds niet voorkomen dat het geheel wat saai en verstild overkomt. De donkere beelden helpen daar ook niet echt bij - en maken dat je makkelijk afgeleid wordt.

Best goed.

Maar mist net die vonk om er een potentiele cultfilm van te maken. Jammer, want het verhaal is in potentie best goed genoeg, de acteurs zijn net B-filmerig genoeg om een cultfilm zonder probleem te dragen, en de locaties voldoen ook prima. En waar ligt het dan aan? Vooral aan dat de keizerlijke garde net een beetje te weinig gebruikt wordt, niet griezelig genoeg is. Wellicht had het geholpen als zij de enige monsterlijke rol hadden gespeeld.

Dus, een beetje jammer. Maar het einde maakt dan wel weer wat goed. Geen gedoe, klaar, af.

Een grote vrouw in een kort hemd.

Dat las ik ooit eens ergens als de omschrijving van de ideale vrouw, en daar voldoet Cheryl Lawson in deze film echt volledig aan - en dat korte hemd staat haar ook nog eens echt geweldig, als ze met een Baywatch-huppeltje door de eindeloze gangen van het verlaten gekkenhuis rent. Vanzelfsprekend heeft de bad guy niet meer dan een ontspannen tred nodig om haar bij te houden.

Jammer genoeg dat de rest van de film dat niveau lang niet haalt. Het plot is al voor de helft zodanig op, dat het volgende genre er maar vast bij komt. Nog wat over the top flauwe quotes er bij, en dan is de net iets te lange speelduur van een minuutje of 100-nogwat toch nog aan de erg lange kant.

Spijtig ook van de veel te overdreven soundtrack. Alleen de sinistere klank van de klokkentoren is dan wel weer helemaal ok.

Jaren geleden was er iemand in mijn cirkeltje die nogal sterk op Robin Williams leek - van gezicht, maar ook van mimiek en manier van bewegen. En ook had hij een makkelijke en vaak geziene glimlach die net als die van Williams nooit echt helemaal blij was, al drong dat achteraf pas tot me door toen hij er ineens niet meer was, zoals Williams er nu niet meer is. Sindsdien kan ik de films van Williams niet meer zien zonder daaraan terug te denken en me af te vragen waarom we dat niet hebben gezien indertijd.

Deze film had ik indertijd gemist, en als ik heel eerlijk ben vond ik hem ook een beetje tegenvallen. Williams speelt een typetje wat we wel vaker van hem gezien hebben - Good Morning Vietnam, of Good Will Hunting liggen voor de hand om daarvoor te noemen. Maar die films vind ik sterker, en niet in het minst omdat in deze film de bijrollen en het verhaal toch wat dun zijn - allemaal al veel vaker gezien, en meestal beter. Lloyd en Smith als de ouwe knarren zijn nog wel leuk, maar de jeugd is te licht. En wellicht de grootste makke - Williams krijgt maar weinig inhoud en weinig ruimte. Slecht is het allemaal zeker niet, maar er zijn betere films met Williams, en datzelfde geldt voor de hele cast geloof ik wel.

De laatste Harry.

Deze film lijkt wel een veel groter budget gehad te hebben dan de vorige delen. Alles ziet er net een tikje verzorgder en mooier uit. Er spelen ook veel acteurs mee die toen nog niet echt bekend waren, maar dat later wel zouden worden - Neeson, Carrey, en de mooie Clarkson. Erg jong allemaal nog. Of is het misschien dat Harry in dit deel duur uit eten gaat waardoor het me de indruk van een groter budget geeft.

Het verhaal is naar mijn smaak wel een beetje overdreven hip. Past niet echt in de sfeer van de eerdere Harry-films, en als je ze meteen na elkaar kijkt valt dat des te meer op. Net als het neppe accent van Neeson, dat valt ook op. Maar aan de positieve kant is er dan weer de spectaculairste achtervolging met auto's ooit, misschien ook wel wat overdreven hip en over the top, maar wel erg mooi gedaan en best spannend ondanks dat het wel een vrij kolderiek gebeuren is.

Dat kolderieke ligt overigens wel wat over het hele verhaal heen. De bad guy wil ook maar niet echt eng worden, dit is meer een film voor lachstuipen dan voor echte spanning. Mijlenver verwijderd van de grimmige sfeer van deel een, en eigenlijk dichterbij de latere Lethal Weapon films dan bij de eerste Harry.

De echte spanning lijkt dan ook meer tussen Eastwood en Clarkson te zitten, en dat loopt ook als een soort rode draad door het verhaal heen. Gelukkig zijn de beide acteurs wel goed op dreef, en straalt er van Clarkson ook wel wat af dat die spanning geloofwaardig maakt. Aan Harry zie je zoiets natuurlijk niet, die blijft zichzelf.

Als je de naam van Scott Adkins ziet, dan verwacht je een bepaald type film. En dat is deze dus niet - en dat viel eerlijk gezegd een beetje tegen. In plaats van een soliede vechtfilm bevolkt met mensen die doen waar ze goed in zijn, is dit een wat twijfelachtige B-film met nogal onbekende acteurs - en op basis van wat ze hier laten zien blijft dat ook wel zo. Schoenmaker blijf bij je leest - al kan ik me ook wel voorstellen dat Adkins het langzamerhand wel een beetje zat wordt om elke keer weer hetzelfde kunstje te doen. En ook hij wordt er vanzelf niet jonger op.

Echt slecht is het overigens ook weer niet. Bruikbaar voor een saaie zondagmiddag, als het regent.

Aardige B-film met een redelijke cast. Tenminste, Kris Kristofferson zal voor mij altijd wel een held blijven, en Olivia Wilde is best een mooie meid. Spannend is het zeker ook, zonder dat het verhaal onwaarschijnlijk wordt. En nog net niet te sentimenteel.

Maar het sterkste punt vind ik toch wel de mooie ondergesneeuwde landschappen.

In ieder geval origineel.

En met behoorlijk wat lef gemaakt ook. Een nieuwe kijk op een volkomen uitgekauwd genre - hoeveel zombiefilms hebben we niet al gezien, en hoeveel teen slashers, en hoeveel gedoe in een toch net niet helemaal verlaten psychiatrisch ziekenhuis. Maar mix die drie even creatief door elkaar, en je hebt toch weer iets heel anders. Dit.

Met een verfrissend zieke kijk op de menselijke natuur, een draai waarin de traditionele rolverdeling tussen good guys en bad guys in het horrorgenre even omgeschud wordt - en dat alles in een film waarvan het budget nou niet echt een diepe indruk nalaat. Mooi werk, en veelbelovend voor wat de makers van dit filmpje nog gaan laten zien. Net als de acteurs - geen bekende naam bij te vinden, maar slecht is het zeker niet - deze mensen verdienen een mooie toekomst.

Deze film vond ik indertijd episch genoeg om er de VHS band van te willen hebben. Of de inbrekers het een jaartje of wat later met me eens zouden zijn geweest is niet aan de orde gekomen, met dank aan de videorecorder die de band al voor die tijd opvrat.

Zo’n dertig jaar later is de film nauwelijks achterhaald, en Alt en Pfeiffer zijn nog even mooi. Indertijd was niet zozeer Luke als Nick die ik als style guide zag. Veel slimmer en beter haar. Maar geen van allen heeft na deze film nog iets serieus gedaan geloof ik. Oh, Marc Dacascos, meh. En Alt, nog erger.

Hoe dit verhaaltje afloopt is te flauw, alle punten die de film verdient zitten in het eerste uur. En zo veel zijn dat er eigenlijk al niet. Stijlpunten voor Deedee in de sex swing, dat zal wel wat onrustige nachten veroorzaakt hebben indertijd. Hoe ze daar dan geen behoorlijke Hollywoodcarriere uit haalt, het is me een raadsel.

Eigenlijk is er maar één ding dat deze film echt goed doet, en dat is het liedje bij de credits: Mary Black, The Loving Time. Daar heb ik de lyrics indertijd nog van uitgeschreven indertijd - wellicht vandaar dat die band opgevroten werd. Ja, zo werkte dat toen.

IJzersterk plot.

De enorm grimmige sfeer en de kanteling die daarin gemaakt wordt, bijzonder knap gedaan - een goed idee dat ook goed uitgewerkt is. Bijzonder hard, verontrustend en ietwat gruwelijk - en met beelden die daar nogal nietsontziend verslag van doen. Jammer wel dat de omschrijving eigenlijk al veel te veel weggeeft van het plot.

Dat de acteurs onbekend zijn doet niets af aan de film. Misschien niet de meest getalenteerde acteurs ooit, maar wel goed gecast voor de rol die ze spelen.

Extra kudo's voor wie de microfoonhengel ziet

Half gelukt.

De komedie en zelfspot werkt deels wel, maar echt erg leuk wordt het nou ook weer niet. Met de actie heb ik een beetje hetzelfde, het is op zich best spectaculair maar de uitleg richting de vierde wall is dan weer wat storend. Wat dan vooral eigenlijk afleidt van de toch hier en daar ernstig knappe beelden. Net als het suffe verhaaltje of de met de haren erbij gesleepte bijfiguren dat doen.

Reynolds is in ieder geval goed op z'n plek, de arrogantie van meneer Pool komt erg goed over. Ik hoop maar dat dat een groot beroep op z'n acteertalent was. En iets minder voor de hand liggend - zag ik een week of wat geleden nog een film met Jewel Staite, hier komt Morena Baccarin voorbij. Toch een tikkie meer richting mainstream gerekend vanaf Firefly, en ik vond het haar best goed af gaan ook, hoewel gezegd moet worden dat er vooral op haar looks gespeeld wordt en veel minder op eventueel acteertalent. Van mij mag ze nog wel wat grotere rollen krijgen.

Deal is een grappige ontroerend-onschuldige film. Met krampachtige dialogen en ongemakkelijke situaties, waarin zowel heel slecht als behoorlijk goed geacteerd wordt. Hoewel dat misschien wat moeilijk te beoordelen is, omdat de dialogen die Teun uit te spreken krijgt toch al zo beroerd zijn dat zelfs een geniale acteur daar geen Oscar meer mee wint. Aan de andere kant komt Roberta Petzoldt daar dan weer wel mee weg - bijna altijd, dan. Niet dat de dialogen daar beter van worden - die blijven toch echt van een heel bedroevend Costa-niveau. Best knap om die lines met een strak gezicht uit te spreken.

Mooi meisje, inderdaad, die Roberta Petzoldt. Precies het meisje waar je dit soort gênant-onschuldige droom over hebben zou. En daar is dan precies ook het hele verhaal mee rond, denk ik. De doelgroep van de film lijkt vooral het soort mensen dat zich met de hoofdpersoon - Teun - identificeren kan. Filmrecensent? Nerd? Overjarige vrachtwagenchauffeur? Wie de schoen past, zeggen we dan.

Ouch.

Een film met Weaver in een van de hoofdrollen die ik nog nooit gezien had, dus ik had me voorzichtig verheugd op een mooie filmavond. Maar ik was even vergeten hoe enorm irritant Chevy Chase is. En in dit misbaksel heeft hij dan ook nog het script mee - in dat het hem elke denkbare kans geeft om zijn aanwezigheid zo onleuk mogelijk uit te werken. Een van de slechtste films uit die periode die ik ooit gezien heb. Wat een miskleun.

Gelukkig heeft het op de carriere van Weaver geen al te negatieve impact gehad, denk ik dan maar.