Opinions

Ik kan het er niet echt mee vinden.

De film gaat over de auto’s en de achtervolgingen - maar de actie is wat aan de flauwe kant. Wellicht dat we tegenwoordig meer spektakel verwachten, hoe onrealistisch ook, en dan komt deze aanpak gewoon wat weinig over.

Evenmin was ik ondersteboven van het niet-auto gebeuren. De karakters vond ik aan de vlakke kant, en van de acteurs was ik ook niet echt onder de indruk - zelfs van Adjani niet, en daar dacht ik indertijd heel anders over staat me nog bij. Walter Hill zou later een aantal erg, erg goede films regisseren in uiteenlopende stijlen, waaronder een Streets of Fire en een Crossroads. Maar dat zie je hier niet echt aan af.

Een erg bekende titel, maar de film had ik nog nooit gezien. Wel wat hooggespannen verwachtingen bij, dus viel het een beetje tegen toen ik er uiteindelijk aan toe kwam, want het bleek toch wel een erg stereotype Hollywoodfilm te zijn. Karikaturaal zelfs, dat woord is echt niet overdreven. Van Jessica Tandy en Morgan Freeman hoop je dan toch op iets meer - al hebben ze ook allebei wel zat films gemaakt die ietwat aangeven dat de hypotheek betaald moest worden. Je weet dat ze beter kunnen, daarom stelt het teleur.

Een echt slechte film is het dan ook weer niet, zo erg is het beslist niet. Prettig kijkvoer voor tussendoor. Maar wel enorm teleurstellend, omdat het met weinig moeite zo, zo veel meer had kunnen zijn.

Leuk voorbeeld van hoe je met beperkte middelen toch een heel behoorlijke film kan maken. De wat beklemmende sfeer in de container zonder airconditioning komt goed over, en de druk die er op de twee staat om wel of niet te handelen ook - toch een best intense sfeer die daarmee neergezet wordt. Onbekende acteurs, wellicht, maar ik vond dat er goed gespeeld werd.

Blijft natuurlijk wel een wat experimentele en kleine film, en dat zie je er ook aan af. Wellicht worden veel kijkers ook op het verkeerde been gezet door de poster - er is in de hele film geen drone te zien, die hangt tenslotte duizenden kilometers verderop zijn rondjes te draaien.

In mijn herinnering was deze film leuker.

Er zitten zeker nog wel een paar leuke grappen in, maar het scherpe randje is net niet scherp genoeg, de zwarte humor is net niet zwart genoeg. Daardoor toch af en toe wat flauw. Aan de pluskant dan weer een heleboel toen nog vrij onbekende maar wel bloedmooie actrices. Meer dan dat wordt het eigenlijk niet. Kijkvoer voor op zondagmiddag.

Trieste boel.

Baldwin en Hayek hadden kennelijk serieuze achterstand op hun hypotheek en de afbetaling van een heleboel credit cards. Waarom zouden ze zich anders tenslotte laten misbruiken voor dit prul, dit kansloze broddelwerk. Zelfs voor Netflix is dit toch echt serieus beneden peil - en dat zegt al wat, want waar de series meestal wel redelijk zijn, de films, sorry - prut. En dat stereotyp wordt maar weer eens genadeloos hard bevestigd.

En als een film zo slecht is, dan zoek ik vaak nog wel naar iets dat dan nog wel een beetje ok is, een reden om een half puntje te geven boven de absoluut minimale 0.5 ster. Maar ik kan het in dit geval gewoon echt nergens vinden.

Leuk.

Vooral omdat het al vrij maffe idee ook zo maf uitgewerkt wordt - daarmee heeft Stearns best een leuke gimmick bedacht. Wellicht ietwat ingegeven door alle beperkingen van de coronaregels, maar toch - een leuk idee. De volstrekt absurde manier waarop sommige dialogen uitgesproken worden, tsja, het zal niet iedereen liggen. Maar het werkt wel voor mij, het geeft een bevreemdende sfeer die goed past bij het verhaal. En waar het ook prima voor werkt, ik was er van te voren niet gerust op dat Aaron Paul niet teveel in zijn Breaking Bad personage zou zitten, maar daar is - wellicht juist ook daardoor - absoluut geen sprake van.

Wel is aan veel van de duale (kuch) scenes wat te goed te zien dat het budget niet astronomisch was. Hoewel, 4.5M volgens imdb, dat is toch wel genoeg om wat extra takes te doen zou je denken.

Het einde vond ik overigens niet geweldig - misschien ook vooral ingegeven door het budget, maar dan toch. Het had wel wat (alweer, kuch) dualer gemogen.

Kostuumdrama.

Waarbij het drama dan wel echt overheerst, er valt weinig te zwijmelen. Mooie ouwe huizen en overdreven jurken genoeg te zien, en het aspect kostuum is ook bepaald niet vergeten. Toch slaat het drama wel een beetje dood, de boodschap dat het vroeger wel eens wat minder vrijblijvend toeging in de romantiek wordt er stevig ingeprent.

Maarja, misschien moet ik ook gewoon zeggen dat het niet mijn genre is. Gelukkig wordt er wel erg goed gespeeld, is het geheel erg mooi verzorgd en goed gefilmd. Vakwerk, dat zeker.

Af en toe grappig, af en toe zelfs erg grappig. Maar ook een ontzettend onwaarschijnlijk gedoe allemaal, en de grapdichtheid is te laag om je daar niet ietwat aan te gaan ergeren. En het wordt nergens voelbaar waarom de twee zo botsende karakters niet uit elkaar gaan - mogelijkheden genoeg voor, tenslotte.

Als loos vermaak goed te doen, maar meer dan dat wordt het nergens.

Mooie film.

Geen stereotype western met een scherpe scheiding tussen goed en kwaad en een simpel verhaal eindigend in een shootout. Of toch? In ieder geval worden de karakters van Harrelson en Hemsworth veel verder en veel dieper uitgewerkt dan in het genre gebruikelijk was in de tijd van John Wayne. Voor Harrelson doet dat weer erg mooi, maar ik vind Hemsworth daar ook zeker niet in tegenvallen - je kan het zwak en zouteloos vinden, maar ik zie er de precieze tegenpool van het manipulerende en welbespraakte personage van Harrelson in.

Van verhaal dan al verrassend, wat mij ook erg goed bevalt is de cinematografie. Knap en schitterend in beeld gebracht, hoewel ook hier misschien niet precies heel stereotype - weinig beelden van verre horizonten en scherpe canyons, maar daarom niet minder prettig.

Chichefeestje. Niets nieuws onder de zon, hier is niets te zien, doorlopen mensen.

Wat een volkomen inspiratieloos gedoetje is dit nou toch weer. Alles vanaf het begin volkomen voorspelbaar, geen venijn, geen humor, geen verrassing. Wat overblijft is een vlakke komedie zonder grappen, met als enige sympathieke punt de hoofdrol van Mae Whitman. Leuke meid, maar dat trekt de film niet. Nog wat voor de hand liggend gedoe met beeld en soundtrack maken het gemakzuchtige plaatje compleet. Inspiratieloos, ambitieloos.

Mooie lieve film over twee nette dames met een wat ongebruikelijke verhouding, en hoe die zich ontwikkelt als de dames niet precies dezelfde verlangens najagen. Erg sterke sfeer, mooi en subtiel in beeld gebracht. Mooie rustieke locaties, ietwat stoffige en mottige vlinderverzamelingen, qua cinematografie misschien wat klassiek maar wel erg mooi gedaan. Een paar scenes zijn heerlijk absurd, het bezoek van de meubelmaakmevrouw bijvoorbeeld.

Wel veel herhaling, zoals al vaker genoemd. Nou is dat op zich wel functioneel in het verhaal, maar minder saai wordt het er niet echt van - hoewel je er nou ook weer geen Pinastri! voor hoeft te roepen. Een film om rustig naar te kijken, niet iets voor als je eigenlijk een actiefilm wou zien.

Een geniale film met een geniaal verhaal.

In Hollywood zijn ze bezig met de zoveelste herhaling van zetten in het MCU, terwijl het VK een waargebeurd verhaal uit de recente geschiedenis haalt. Guess who wins that one. The Duke speelt geniaal met de emoties van de kijker, herinnert de brallende rechtsgeorienteerde kijker aan zijn bescheiden komaf, en wijst er fijntjes op dat het volk wel degelijk een stem heeft tegen de overheersing van het grootkapitaal - want, ja, de class struggle was nog nooit zo actueel als nu, met de groeiende kloof tussen arm tot niet heel arm, en zoveel geld dat je je daar niet zo heel lang geleden nog voor schamen zou. Tijd dat dat maar eens terugkomt.

Vanzelf zijn het grotendeels Broadbent en Mirren die de film dragen - de setting eind-jaren 50, begin jaren-60 is overduidelijk wat te moeilijk voor het budget in de scenes in de grote stad, maar komt er volstrekt herkenbaar uit waar de actie speelt. Thuis, in een vergelijkbaar huis als waar ik in opgegroeid ben, met overwegend bruine behangetjes - waarvan ik dan maar in het midden laat of dat van de tabaksrook kwam of dat dat zo bedoeld was. Even kenmerkend wel de relatie tussen Broadbent en Mirren - waar je tegenwoordig na vijf minuten afscheid neemt van elkaar met zo’n zweverig oordeel dat je geen vlinders meer voelt, hebben deze twee iets anders met elkaar, waarbij eeuwige trouw niet voor God gezworen is maar oprecht gevoeld wordt.

En die sfeer ligt hard over de hele film heen - loyaliteit, integriteit, alsof je een van de oude strijdliedjes van Billy Bragg hoort. En met de afgelopen jaren van absurditeit in het VK, wat hoop je er dan op dat ze daar eindelijk weer eens een draai terug maken, weer terug het land van the helping hand willen worden. Want dat wil iedereen toch eigenlijk zo overduidelijk, en de enige reden dat dat niet lukt is het gebral van een stel strikt op eigenbelang gerichte politici en hersenloze kiezers die achter hun populisme aanlopen alsof we terug zijn in de jaren-30 - met een beetje hulp van de grote techbedrijven, Cambridge Analytica en enge lieden met heel, heel veel te veel geld.

Ik hoop van ganser harte dat deze film weer een paar mensen over de streep trekt. En waarom ook niet - alles klopt gewoon in het verhaal, en je kan het zonder enig probleem zien als een metafoor voor de huidige maatschappij. Laten we weer een beetje naar elkaar omkijken, en de man met het geld de vinger geven.

Veel onduidelijk gehakketak met de chronologie, opgeklopt sentimenteel en met een afgrijselijk opdringerige soundtrack. Constant dat overdreven gedoe om maar te laten lijken dat het spannend is - zorg dan liever dat het verhaal spannend genoeg is om niet dat soort flauwe trucs nodig te hebben. Bloedirritant. Verder nogal wat miscasting - Murphy als meest voor de hand liggende voorbeeld, een veel te bekende kop en dan nog met een opgeklopt ongeloofwaardig karakter om te spelen ook. Eigenlijk kon alleen Mark Rylance iets brengen wat me geloofwaardig overkwam. En het andere positieve, de beelden vanuit de lucht waren wel best mooi. Hoewel er ook wel een paar echt enorme missers gemaakt worden, let even op de origineel eind 30-er jaren containerkranen.

Kortom, nee, ik heb het niet erg met deze film. Kolossaal overgewaardeerd wat mij betreft.

Op het randje.

Zjuul en Clive Owen redden het schip wat elke keer bijna zinkt - en waarom? omdat de regie op een te flauwe manier probeert een te zwak plot op te leuken. Sowieso moet je in dit genre al echt iets goeds te brengen hebben om indruk te maken, en ook deze keer weer is het probleem gewoon vooral dat er te weinig bloody doors zijn om ergens vanaf te blazen. En dan wordt het dus flauw en langdradig, en dat kan je dan wel proberen te verbloemen door gehannes met de tijdslijn maar daar wordt een film zo ongeveer nooit beter van.

Zjuul en Clive doen overigens nogal een herhaling van hun karakters in Closer (2004). Ook dat is gewoon een slordig foutje van de regie vind ik eigenlijk, als je je huiswerk doet zoals dat hoort dan voorkom je dat soort dingen.

Dying Young, een tranentrekkerig drama zonder weerga. Julia Roberts, way back in the time when girls had big hair - maar wat dat dan wel weer een klein beetje voor me verpest is dat het eerste dat ik op IMDB zie is dat het niet haar eigen haar is. Het soort detail dat je wel weet, maar liever niet geweten had.

Het gegeven is interessant en wordt ook wel ietwat uitgewerkt, in de marge dan - want het gaat primair niet om het plot maar om ons' Zjuul, vanzelf, inclusief haar mooie smoeltje, dikke lippen, big hair kapsel en strak afkledende jurkjes. Maar in tegenstelling tot het goedkope en gemakzuchtige uitmelken wat we nu gewend zijn geraakt met sequels, prequels, parquels, quelquels, en welke andere quelling dan ook, doet de hele cast en crew gewoon hun best om ook van deze film echt iets te maken. Er komt daadwerkelijk iets uit, al blijft het Amerikaans en Hollywood-esk.

Het is de vraag die ondertussen geloof ik ruim een derde van ons op enig moment krijgt - proberen te behandelen, met als meest positieve uitkomst wellicht een jaartje meer. Maar daarvoor moet je wel alvast door het voorgeborchte.

Ik weet werkelijk niet wat ik zelf zal kiezen als het voor mij zover komt - het is makkelijk om in abstracte zin vooraf te zeggen dat ik dat niet wil, met alle ellende en impact die dat op de natuur en leefomgeving heeft ook nog eens. Maar als het zover is, en ze ineens aan mijn bed staat.

Leuk.

Een simpel idee, maar leuk uitgewerkt, en fijn mysterieus zodat je zelf nog wat invullen kan. En leuk raar, fijn ver verwijderd van het gewone kijkvoer. De setting in het verlaten IJslandse landschap levert ongewone maar idyllische plaatjes op, waarin de schapenboerderij een perfect geloofwaardig thuis is - met maar een detail wat ontbreekt. Maar daarin wordt voorzien. Erg mooi opgebouwd, in een tempo wat past bij het lege landschap en het eenvoudige bestaan.

Rapace is voor deze film precies de juiste actrice - ook al ietwat ongewoon op een bijzondere manier, en de emoties die zowel gewoon als vreemd zijn komen daardoor mooi door. De broers, gespeeld door de voor mij onbekende IJslandse acteurs Björn Hlynur Haraldsson en Hilmir Snær Guðnason zijn dan wat gewoner maar zitten vergelijkbaar goed in hun rol.

Horror is misschien niet het juiste genre wat mij betreft overigens - eng wordt het niet. Mysterie past misschien beter. Het einde zal door sommigen misschien onbevredigend gevonden worden, maar ik vond het juist sterk - meer dan zo moet een einde aan een film niet zijn.