Opinions

Mwah.

De acteurs zijn eigenlijk prima. Het enige aan de film dat niet echt door de mand valt. Want, als je de titel van een zo baanbrekend spel als Doom overneemt, dan zou je toch zeker mogen verwachten dat het verhaal van dat spel een klein beetje gevolgd wordt. Maar nee. Niets daarvan. En hetzelfde met de beklemmende sfeer, de constante aanvoer van monsters uit de hel, en het in-je-eentje-tegen-de-rest gevoel van het spel - het ontbreekt volledig. Daartegenover staat dan, ok, het positieve element van Rosamund Pike. Niet niks. Maar daarmee dan ook wel alle positiefs dat er te melden is. Zelfs een verwijzing naar de trucs met knoppen en deuren, de verborgen ruimtes overal was voor de makers kennelijk te moeilijk, te ingewikkeld - verder dan een flauw UAC logo komen ze niet. Past bij het flauwe verhaaltje dat er zonodig omheen geprutst moest worden. Had dan het volslagen hersenloze knal-er-op-los script van het spel gevolgd, dan was de film volgens mij een instant culthit geweest.

Dat heeft niets met historisch besef van de scriptschrijvers te maken - die eer komt de Amerikaanse marine toe. Zij hebben dat motto namelijk overgenomen. En Sarge is natuurlijk een Marine - hij heeft niet voor niks Semper Fi op zijn rug getatoeëerd staan.

Goed geacteerd. Jammer van de rest. En dat zou je dan eigenlijk andersom mogen verwachten.

Verrassend goeie film, fijn hardhandig en met een mooi uitgewerkt verhaal en een goed opgebouwde postapocalyptische sfeer. Met een stel leuke vondsten er in, maar ook met een van de meest lompe executiescenes die ik tot nu toe gezien heb - en ik zat net even wat te eten toen die langskwam... dat kwam toch bijna terug...

Fijn gespeeld - Rhona Mitra is leuk bezig als uberstoer lekker wijf, en Malcolm McDowell en Bob Hoskins hebben aardige bijrolletjes. Jammer dat het op driekwart allemaal wat heel erg over de top gaat - het was voor mij beter geweest als de achtervolging nog net een beetje geloofwaardiger was gebleven. Niet dat de rest van de film nou als waarheidsgetrouw overkomt, maar teveel is teveel.

Lijkt een beetje op een schoolproject, deze film. De production values zijn in ieder geval nul, en het verhaal dobbert zonder uitschieters of bijzonderheden naar het einde - en dat het verloop daar naar toe redelijk charmant is maakt het nog op het randje van draaglijk. Evengoed iets om maar snel te vergeten, en waarom dit ding op mijn stapel 'herzien' terecht gekomen is is me een raadsel - het enige dat ik zo bedenken kan is dat m'n katten er toen nog waren.

Krampachtig.

Vooral het te ver overdreven, krampachtig hippe sfeertje dat de film probeert neer te zetten irriteert me. En het is allemaal wat erg prekerig, niet alleen letterlijk maar ook de teksten van de muziek komen net wat te weinig subtiel op het goede model langs. Hoe erg je ook tegen discriminatie bent, dit lijkt me echt niet de manier om er iets aan te veranderen - en dan zeker al niet door de helden uit de film vrolijk hun school bij elkaar te laten frauderen terwijl ze als buitenschoolse activiteit het wetboek van strafrecht afraffelen.

Buiten dat is het best een leuk filmpje. De voor mij onbekende jonge acteurs zijn leuk bezig en redden de film eigenlijk - er zou anders toch net wat te weinig overblijven.

Mix een enorme hoeveelheid suspension of disbelief met een goede snuif cliches en dan zal er wel zoiets als dit uitkomen. Wellicht het zwakste plot ooit, en qua timing vliegt het geheel ook nog eens stevig de bocht uit - de scenes aan het einde zijn een mooi voorbeeld van een volstrekt gebrek aan beheersing. En Barrymore, mwah - ik herinner me wel dat ik haar toen de film net in de videotheek lag zeker wel een knappe meid vond, maar zo’n barre indruk maakt dat nu ook niet meer op me. Hoewel, met dat ene jurkje aan…

In de bijrolletjes zien we Danny Trejo even langskomen. Die heeft het ook over een jurkje, geloof ik. Absurd hoeveel rollen hij ondertussen gespeeld heeft, overigens, ik zocht het even op, en kreeg zowat een lamme duim van het scrollen. En dit is nog lang niet zijn eerste.

Weinig bijzondere komedie die vooral alle uitgetreden paden afloopt, geen dappere afslagen neemt of iets opzienbarends vertelt. Halverwege lijken er een paar stappen overgeslagen te worden en drie minuten later is het dan opeens afgelopen - tenminste, zo komt het over. Lijkt er een beetje op alsof ze plotseling tot de ontdekking kwamen dat er geen filmrollen meer over waren voor de tweede helft.

Met kleine rolletjes voor Daniel Auteuil en Kristin Scott Thomas - het is nauwelijks de moeite waard om voor hen naar deze film te gaan kijken. Dan de mooie lach van Alice Taglioni - da's een ander verhaal.

Meisje met verkeerde jongen.

Het af en toe tergend trage tempo werkt goed om het verhaal zich langzaam - maar onafwendbaar - te laten ontspinnen. Daarin eigenlijk niets nieuws onder de zon, maar wel erg goed gedaan, en erg mooi in beeld gebracht. David Morse speelt een erg sterke rol als de vader die de controle over zijn dochter kwijt raakt, maar daar niet in berusten kan. Evan Rachel Wood speelt ook erg sterk en is toepasselijk bloedmooi. En Edward Norton zet een erg goede mafketelige cowboy neer.

Jammer van de twee alternatieve eindes die ik op de DVD vond - voegt niets toe, en verzwakt eigenlijk alleen de film maar.

Sfeervol, maar niet in positieve zin - de grauwe drab ligt verstikkend over de film heen, en verstrikt alle personages in een depressief drama. Interessant of spannend wordt het niet, en na de eerste drie minuten is de lol er wel vanaf. Wat de personen bij elkaar houdt, afgezien van het verhaaltje zelf dan, is me aan het einde van de film totaal duister. Even duister als wat dan toch de bedoeling geweest zal zijn van het geheel.

Niet onaardig gespeeld misschien, hoewel vooral Joseph Pope toch wel wat steekjes laat vallen.

Een beetje een jeugdsentimentding van vroeger toen MTV nog wel eens iets aan muziek deed. Vorige eeuw, dus - en eigenlijk is Julia Stiles al een icoon vanuit de periode dat MTV afscheid aan het nemen was van de muziek.

In mijn herinnering een mooie romantische film. Dat valt nu wel wat tegen - hoewel ik nog steeds wel wat verkikkerd ben op Julia, is de film niet zo best - erg braaf, erg voorspelbaar, wat truttig geacteerd met een paar niet al te beste scenes ertussen. En het middenstuk duurt net wat te lang en heeft wat teveel flauwe humor.

Verplicht kijkvoer.

Vooral schokkend het moment waarop subtiel in beeld komt dat de CEO tot een 'functie elders' heeft besloten, maar wel een bijzonder genereuze gouden handdruk meekrijgt. En verder is natuurlijk pijnlijk helder dat er niets maar dan ook niets geleerd wil worden van de hele kwalijke geschiedenis. Ja, is een nieuw wetje aangenomen die meer bevoegdheden geeft aan de controlerende instanties - maar dat was het probleem nou niet echt.

Evenmin vind ik de vingerwijzing naar Wall Street terecht. Gut gut, ze stonden onder druk om winst te maken, dat had je vroegâh nou nooit. Nee, het is veel breder denk ik - en ook niet alleen Boeing maar de hele maatschappij, ik heb precies dezelfde beweging ook in mijn werk gezien. En niet alleen daar - woorden als 'obscene zelfverrijking' stonden jaren geleden al in de krant. Zoals fijntjes wordt genoemd, elk bedrijf heeft wel een of andere wollige slogan als 'we are committed to excellence', noem ze maar op. Er is zelfs een website die uit willekeurige woorden zo'n slogan voor je genereert, dat geeft ook aan wat de werkelijke waarde ervan is.

Wat ook langskomt is het nostalgische verhaal van de tijd dat Boeing bedrijfskleding had. Misschien is dat wel een deel van de essentie - identiteit. Dat zie ik inderdaad bij ongeveer geen enkel bedrijf meer terug.

Een wat ongebruikelijk monomane film - met alleen een homeopatisch verhaal, nauwelijks afleiding van het doel en dat is winnen. Maar waarom, zoals vader Chappellet vraagt, in een van de weinige momenten dat de film iets aan achtergrond en bijzaak doet. Behalve dat minutenlang beeld van de race, waarbij de enige spraak die van de tv-commentator is afgewisseld met het Los! van de starter. Heerlijk.

Als traditionele film wellicht nogal saai en bloedeloos, maar als sfeerbeeld van de jaren-60, de topsport van toen, het Amerikaanse platteland en de wintersportplaatsen in (vooral) Oostenrijk, geniaal gewoon, het is heerlijk plaatjeskijken en een feest van herkenning en ontdekking. Wel met erg weinig ruimte voor de acteurs en hun normale manier van acteren, maar dat is voor Redford en Hackman kennelijk geen enkel probleem, ik zie daar geen moeite in om te overtuigen.

Jammer dat het einde wat raar abrupt is. Je zou iets verwachten als een vindicatie van onze held, maar kennelijk werd dat overbodig gevonden. Left as an exercise for the viewer, zoiets.

Ondode nazi's in de sneeuw.

Niet beslist een origineel gegeven, maar toch wel aardig. Vooral leuk vanwege de gore en de botheid. Verder op zich een redelijk degelijke maar ook standaard slasher - pas naar het einde toe wordt het leuker, met goeie absurde actie, fijn lompe scenes met onwaarschijnlijk veel nepbloed en hardhandige kills.

Wel eigenlijk een verplicht onderdeel om te zien vanwege deel twee. Hier wordt de basis gelegd die in het veel leukere deel twee wordt uitgewerkt. Daarmee toch een onlosmakelijk onderdeel van een cult-tweeluik.

Het veel meer over the top en veel meer op lompe humor mikkende vervolg.

Wat mij betreft een instant cultklassieker. Het nietsontziende geweld van de beide partijen in de epische oorlog is dermate bot dat alleen dat al punten verdient. Veel rauwer dan deel 1, maar daardoor ook veel leuker - als je tenminste een sterke maag hebt.

Met de gore toch ook nog weer een paar nieuwe vondsten, het begint al lekker lomp met de uitbraak uit het ziekenhuis door een kind door de tralies te smijten, en bij het volhevelen van de tank lag ik toch even onder de bank van het lachen. En dan vergeet ik haast de Mercedes-kill nog.

Het einde is ook briljant gevonden. Mooi gefilmd, met als extraatje nog een hele serie plaagstootjes naar klassiekers en cliche's waar de hele industrie leuk mee op de hak genomen wordt.

Erg goed.

Ruim zestig jaar geleden alweer, maar nog steeds actueel.

Niet alleen omdat de B-52s die je hier in de hoofdrol ziet nog steeds rondvliegen - die dingen gaan waarschijnlijk de honderd dienstjaren wel halen. Denk je eens in, dat je piloot wordt op een vliegtuig waar je bet-betovergrootvader ook piloot op geweest is. Of dat zo'n ding ruim 180.000 liter brandstof in de tanks heeft en er op een vlucht met in de lucht bijtanken dus nóg een keer zoveel doorstookt - en de Amerikaan die dat op het filmpje aan het uitleggen was opschept dat dat meer brandstof is dan je in je hele leven tanken zal. Nouja tenzij je Amerikaan bent wellicht.

Nee een ander verrassend detail wat dus nog steeds actueel is - de idioterie van Brigadier General Jack D. Ripper over fluoride in het drinkwater. Ja, daar zijn ze in de VS dus nog steeds mee bezig. Elke week weer een nieuwe theorie over wat je daar allemaal wel niet van zou krijgen, en dat er daarvan nog nooit een ook maar in de buurt van waar is deert dus helemaal niemand. Als het maar gek en dom genoeg is gaan ze er allemaal in mee, dat lijkt de enige voorwaarde.

Sellers krijgt het meeste lof met zijn driedubbelrol als Mandrake, de president en Dr. Merkwuerdigeliebe - en wellicht gewoon ook verdiend. Maar ik vind de leukste toch eigenlijk wel George C. Scott, die een geniale houwdegen neerzet als een soort preview op zijn latere karakterrollen als Patton.

En ook leuk om de oude tapemachines te zien - zoals in de aankeiler van de trailer hierboven, de scene waar Mandrake aan de telefoon zit. Ik heb de latere versie van diezelfde machines nog meegemaakt, en een collega van me heeft ooit eens een weekje zitten programmeren om de bewegingen van de tape er 'geloofwaardig' uit te laten zien voor een of andere film... en nou ik er aan denk, ik sportte vroeger een tijdlang samen met een voormalige B-52 piloot. Ook dat maakt de film best indringend, het is allemaal dichterbij dan je denkt.

Matig.

Het surrealistisch- gotische van licht en beeld werkt voor mij wel. Je moet je er niet aan gaan ergeren dat het allemaal niet echt klopt. Net als dat je je er ook niet aan moet ergeren dat de lipsync niet heel goed is - vooral niet als Rutger Hauer spreekt. De muziek is af en toe ronduit irritant. Het acteren - tsja, Rutger kan er nog wel een beetje mee door, en de dames krijgen makkelijk het voordeel van de twijfel. Maar Dracula slaagt er niet in om de vereiste griezeligheid over te brengen.

En daar ligt ook wel een echt groot probleem. Het verhaal is te bekend, te uitgekauwd. Nergens wordt het ook maar een beetje eng, en het duurt gewoon veel te lang allemaal - alsof je naar de zoveelste herhaling zit te kijken. En dat is het ook - een herhaling. Maar dan zonder Bela Lugosi.

Een wat andere kijk op Dracula. Toch leuk om te zien dat het zo tot het uiterste toe uitgemolken genre nog ruimte genoeg heeft voor een verfrissend nieuwe benadering op het leven en welzijn van de bloeddorstige graaf.

Jammer wel dat de acteurs, cinematografie en regie wat onder de maat zijn. Daardoor wordt het toch geen bijzondere film.

Bij zo'n film als deze moet je je toch afvragen wat de makers bewogen heeft. Het verhaal van Dracula dan nog maar eens vertellen, terwijl je weet dat dat al zo vaak gedaan is dat er geen enkele eer meer aan te verdienen valt tenzij je met iets volstrekt geniaals komt, met een volledig nieuwe kijk op het genre. En dat is dit dus niet, eerder het tegenovergestelde, want de film volgt zorgvuldig het uitgetreden pad. Een uiterst middelmatige film over een uitgekauwd onderwerp maken - dat moet wel de ultieme manier van zinloos tijdverdrijf zijn, het toppunt van gebrek aan ambitie en eer in je werk.

En dat straalt ook over de hele productie uit. De acteurs staan erbij alsof hun enige gedachte bij het betalen van hun hypotheek is, en aan de beelden is niets moois te ontdekken, de CGI is lelijk en inspiratieloos. En het ergste nog, het verhaal is van begin tot eind duidelijk vanaf dat de titel in beeld is.

Inspiratieloos en ambitieloos. Energieverspilling.

Best eng. Mahr dat komt misschien omdat ik niet zoveel horrors kijk, ik hou er eigenlijk niet zo van. Zeker niet op een groot scherm - dat wordt me allemaal veel te levensecht en veel te griezelig.

Alison Lohman is op zich goed aan het spelen - steekt zeker boven de rest uit. Maar verder ben ik niet zo weg van haar. M'n type niet, denk ik.

Een extra pluspunt voor het einde. Leuk.

Interessante film.

Het verhaal vind ik op zich best goed - goed genoeg. Zoals Zinema het uitlegt, dit is een soort moderne western - en stereotiep voor dat genre is ook dat het verhaal op een klein bierviltje past. Zeker is wel dat het allemaal erg mooi gefilmd is, met een bijzonder knappe cameravoering en dat levert erg mooie beelden op, zeker als je 'm in HD ziet. Een van de heel weinige films waarin dat echt wat extra's biedt.

Maar wat me dan weer echt verkeerd schiet is het hippe gedoe met de titeltjes ertussen - waarmee de personen geintroduceerd worden. Wat een prutserige indruk maakt dat dan weer. En het bruine kleurfiltertje, hoe mooi en hoe consequent ook, tsja. Ik heb het er niet op.

Cung Le doet het op zich prima. De vechtscenes zijn in ieder geval zeker prima in orde. Waar het verhaal wat had kunnen helpen is om 'm ook echt een soort John Wayne-achtige held te laten zijn. Dan was de parallel met de 'echte' westerns compleet. Zoveel scheelt het eigenlijk al niet.

Naomi Watts en Rachel Weisz, dan verwacht je wel wat.

Van Daniel Craig dan weer wat minder. En of dat nou de toon zet? Op zich is het best een aardige film, met een paar wel mooi uitgespeelde plotwendingen erin die ik toch niet helemaal zo had zien aankomen - ik ga nog maar niet direct naast Eline op de kermis staan, daar is m'n kristallen bol toch te troebel voor. Of misschien is het gewoon dat ik de trailer niet gezien had.

Hoe dan ook, ik had me eigenlijk wel echt verheugd op een paar mooie diepgevoelde karakterrollen van de dames Watts & Weisz. Maar die heb ik toch niet echt gezien. Wel wat gehark van meneer Craig, maar dat was nou precies niet waar ik op gehoopt had. En dan blijft er weinig over behalve een paar mooi getimede schrikmomenten, keurig op het goede moment zodat je niet echt schrikt. En als je de trailer niet gezien hebt, laat je je misschien nog even op het verkeerde been zetten.

Eline zegt het al: Jammer.

Heerlijke film.

Wat vooral opvalt is het prachtige acteren, wat maakt dat de film heel oprecht en natuurlijk overkomt. Da's echt het sterke punt van de film; prachtig geacteerd, en dat is ook prachtig in beeld gebracht. Daar tegenover staat wel dat het tijdsbeeld soms wat erg krampachtig correct is, er zitten echt te weinig deuken in de ouwe auto's die je rond ziet rijden in de buitenscenes.

De verwijzingen naar andere films zijn grappig - maar meer om de situaties die dat in het verhaal oplevert dan dat de verwijzingen zelf zo herkenbaar zijn, ik kende eigenlijk geen van de oude films. En het verhaal zelf is ook wel wat aan de simpele kant eigenlijk, de diepgang is inderdaad ondergeschikt aan het sfeerbeeld en de relatie tussen de drie. Daar is ook geen verhaal bij nodig.

Dredd. Porno voor wetshandhavers.

Want we kunnen natuurlijk op geen enkele manier ontkennen dat dit precies een karikatuur op onze samenleving is. Waarin de agent zonder aanziens des persoons de Muldertjes rondstrooit. Om zijn quota maar te halen, of gewoon omdat een burger hem dwarszit - als hij per ongeluk met het verkeerde been uit bed stapt, of wat last van verstopping heeft. Wie is nou eigenlijk fout in deze film?

Oprotten, vind ik. Liever een beetje crimineel dan dit soort zelfrechtzame hufters. Een karikatuur, prima - maar dit is de rechtspraak die we binnenkort gaan krijgen - en de partij die daar tegen is is er nog niet.

Dus je kan kiezen - ofwel je bent een judge, ofwel je bent een slachtoffer.

Maar daarnaast is deze Dredd best een leuke film. Geen gezeur, gewoon veel botte actie. Met een leuke Lena Heady als de bad-girl - eindelijk eens een vrouw als de echte slechterik.

Ik probeer meestal om zo weinig mogelijk voorinformatie over een film te hebben. Dat maakt het wel wat moeilijker om te kiezen wat ik zien wil - maar het levert ook af en toe fijne verrassingen op.

Dit is daar dan dus niet een van. Met de naam van Michael Caine op de poster had ik gehoopt op een paar mooie karakterrollen - of tenminste toch een. Maar nee, dit is dan iets in de richting van een ode aan het oeuvre van Hitchcock - ooit wel een paar erg mooie films gemaakt, maar al snel doorgegroeid tot de grootmeester van de gezapigheid. En dat straalt nogal af naar deze film. Langdradig gedoe, veel te veel oninteressante verwikkelingen, een soundtrack met violen.

Niet mijn ding, laat ik het daar maar bij laten. Behalve dan misschien toch even een eervolle vermelding voor Dennis Franz. Ook in de VS is er toch vast zoiets dat je een penning of iets dergelijks krijgt als je meer dan 50 of zo jaar in een openbaar beroep zit, en al die rollen als politieman tellen toch op zeker als tropenjaren.

Een acteerkanon speelt een acteerkanon, bijgestaan door, ehhm, een acteerkanon.

Hopkins is wel echt fenomenaal met zijn rol in een rol, half King Lear en de acteur. Zeker in de scenes dat hij half afgeschminkt is, bij ieder ander zou dat als een goedkope truc aanvoelen maar hij komt er niet alleen mee weg, hij zet het ook echt neer. En dan ook nog McKellen, iets subtieler misschien maar zeker niet minder - en zeker op het einde dan nog even een uitsmijter, als de laag bescheidenheid even verdwijnt.

Waar ik me in het begin van de film nog even zorgen maakte of ik het einde wel halen ging - ik was moe en lag al half te dommelen op de bank, en de dialoog voordat Hopkins het toneel op moet viel me wat droog. Maar m'n slaap was snel vergeten. Beste film qua acteerwerk in die ik in best lang alweer zag, en een genot om te kijken.

Onverwacht leuk.

Visueel zit het in ieder geval al goed, met de dames in de ene weelderige jurk na de andere. Eye candy, en hoewel de dames misschien niet allemaal moeders allermooiste zijn ziet het er met de goede jurk meteen prima uit. Als omlijsting van drama en intrige best effectief ook, hoewel de geloofwaardigheid wel wat op afstand blijft - ook door de combinatie slapstick en drama overigens. De spanningsboog is wat ongebruikelijk, maar levert wel een prachtig surreeel shot op aan het einde van de film. Het verhaal doet me in de rijke details en absurditeiten waarvan het overloopt nogal aan de stijl van John Irving denken eigenlijk.

Winslet acteert ergens tussen naturel en geniaal, en komt er daardoor mee weg dat ze net niet helemaal overtuigt als de femme fatale die met een enkele blik een rugbywedstrijd beslist. En Hugo Weaving. Wie herkent hem nog als de bad guy uit de Matrix. Vanzelf al een geniaal absurd karakter, en met een overduidelijk plezier gespeeld.

Op het platteland gaat alles lekker langzaam.

En dat werkt wel om een wat vreemde dromerige sfeer neer te zetten die goed werkt bij het wat dromerige verhaal. Leuke rare personages die zich af en toe onbegrijpelijk gedragen, met nog een beetje hulp van de springerige tijdslijn om het wat ingewikkelder te maken. Ook weer niet zo moeilijk dat het een woord als mysterie nodig heeft, en zeker achteraf ligt het er best dik op hoe het bedoeld is. Nogal wat humor die vooral situationeel is en werkt doordat de timing erg goed is - het soort grappigheid waar Plaza en misschien ook Yelchin erg sterk in zijn, en dat lukt hier ook weer aardig. En Zooey Deschanel raakt met deze film het bi*$tch stempel kwijt dat ze voor mij gehad heeft sinds 500 Days of Summer. Die rol maakte kennelijk ook wel wat indruk...

Supermooie sfeervolle beelden ook, trouwens.

Mumblecore.

Als kijker sta ik voor om een eigen dogma te hanteren: zo min mogelijk informatie over een film voordat je begint te kijken - welke film kies je uit op basis van de titel, regisseur en acteurs. Bij voorkeur kijk je al niet naar de poster en omschrijving; trailers zijn uit den boze - mocht je die per ongeluk zien, dan is de enige optie de film te vermijden totdat je de trailer weer vergeten bent. Tenslotte alleen op die manier kan je enigzins onbevangen en onbevooroordeeld een film in.

Misschien een beetje overdreven, maar, waar ik naar toe wou is de vraag of het wel relevant is dat een film volgens een dogma gemaakt is. Gaat het niet om het resultaat, in plaats van de werkwijze? Achteraf wekt het wellicht bewondering als een goede film met weinig budget gemaakt is. Maar moet het vooraf ook een criterium zijn? Denk ik toch niet. Tenslotte is Festen denk ik toch vooral door de kracht van het verhaal een meesterlijke film - niet door het dogma waarmee gewerkt is. Achteraf is het wellicht wel een goed argument dat belichting en camera heel geniaal aansluiten op de actie - maar, da's toch niet wat me indertijd in de zaal gehouden heeft.

Met deze film iets vergelijkbaars. Heb ik de film uitgezeten omdat het een mumblecore is? Ehh, nou nee - eerlijk gezegd ook pas later opgezocht wat dat ook alweer is. En, heel oneerbiedig, de eerste helft beviel me eigenlijk niet zo - het duurt wel erg lang om de scène te zetten, de personen en hun omgeving te introduceren, en tot we zover zijn lijkt het wel wat veel op een stoner movie voor bierdrinkers. Maar er zit wel wat venijn in de staart - vanaf zo ongeveer de helft neemt het spel een stroomversnelling en wordt het allemaal ineens een stuk interessanter. Met wat nuances, wat subtiele zetjes links en rechts.

Daarmee nog net leuk. En zoals dat gaat, als je wat moeite hebt moeten doen om door de eerste helft heen te komen, dan voelt de tweede daarmee des te beter. En, het moet gezegd, de tweede helft voelt best natuurlijk aan.

Perfect in beeld gebracht, geniale cameravoering, en een heel sterke soundtrack die perfect op het beeld aansluit. Superspannend, vooral tijdens het rijden. Een verhaal met een heleboel dialoog waar geen woorden in gebruikt worden maar waarin toch een van alles gezegd wordt. Deuren die als cliche dicht gaan maar toch geen holle symboliek zijn. Een heel eigen sfeer. En een perfecte timing.

Ja, dit is echt een prachtige film die ook nog eens echt de moeite waard is om vaker te zien, pas dan ga je alle details zien en waarderen hoe mooi alles in elkaar zit.

Wat een geniale film.

Heerlijk bot, mooie lompe actie, en af en toe erg grappig - soms subtiel, soms ook weer zo bot als het maar kan. En de grappen komen zowel uit de situaties als uit de dialogen en uit de timing van de actie. Echt heel knap gedaan. En nog leuke gimmicks - het wapen waarmee Milton rond loopt te sjouwen bijvoorbeeld. Of Milton's oog. Misschien dat de effecten dan af en toe wat minder spectaculair zijn dan wat we wel eens gezien hebben, maar dat vind ik dan weer niet zo heel erg. Zolang het maar niet al te nep wordt - en een beetje nep past wel bij deze film. Het gaat tenslotte niet om een waargebeurd verhaal.

Perfect gecast en heerlijk geacteerd - alle rotopmerkingen die ik ooit over Nicolas Cage en David Morse gemaakt heb trek ik hierbij in, wat zijn ze hier goed bezig en prima op hun plek. Dan kan het nog zo waar zijn dat William Fichtner de show steelt - en dat is ook zo - maar dat komt dan vooral omdat hij daar ook echt een prachtrol voor krijgt, en die kans volledig waarmaakt. Het maakt de film nog beter, niet de andere acteurs slechter.

En dan heb ik het nog niet eens over Amber Heard gehad. Nog zo'n prachtrol, en wat een mooie meid en wat een mooie stoere rol speelt ze. Echt heel ver verwijderd van het domme blondje dat nog even de love interest mag spelen. Eigenlijk is ze alles bij elkaar geteld gewoon de stoerste held van het hele verhaal.

En als er al een kritiekpuntje mogelijk is, dan is het dat de badguys wat te weinig loskomen. Maar gaat de film wel over hen?

Hihi.

De Coen-broertjes hadden bij het verschijnen van de eerste solo-film (The Tragedy of Macbeth) aangekondigd dat Ethan zich meer op theater wilde gaan richten. Dan verwacht je je zeker met zo’n film van een Shakespeare-stuk van de kant van Joel toch aan een zwaar serieuze productie van Ethan als tegenwicht.

In de plaats daarvan deze heerlijk onserieuze absurde klucht vol lompe en flauwe grollen. Erg fijn gespeeld door Qualley, Viswanathan en Feldstein - perfecte casting. Ook de bijrolletjes van Bill Camp, Joey Slotnick en C.J. Wilson zijn super leuk en fijn neergezet. Mooie beelden, leuk getruc om een ietwat hallucinatoir sfeertje neer te zetten. Voor mij klopt het gewoon allemaal.

De Coens hebben allang niets meer te bewijzen, en deze twee films zijn samen als een dikke vinger naar de critici die wel even zullen uitleggen wat een ‘Coen-film’ zou moeten zijn. Dat maken ze zelf wel uit, dankjewel.