Opinions

Nou ben ik nooit een grote fan van Aldomovar geweest, in de laatste jaren was het helemaal droef vond ik. Maar dan deze film die daar weer positief tegen af steekt - al is dat relatief, ik ga echt niet zeggen dat dit voor mij de film van het jaar is. Daarvoor is het verhaal toch wat te trekkerig en te moeizaam. Maar aan de andere kant toch ook wel erg mooi - af en toe. Sowieso is de grotwoning wel perfect als locatie.

Qua acteurs in de hoofdrollen ook haast perfect - Cruz die welhaast de eeuwige jeugd lijkt te bezitten, tegen Banderas waarbij ik me afvraag hoe lang geleden Desperado dan ondertussen dan alweer is - wat een oud manneke is dat geworden. Erg vertederend overigens, de manier waarop hij uit z’n ogen kijkt en beweegt, het is precies wijlen m’n opa - al houdt daar verder ongeveer elke gelijkenis mee op.

Wat dan wel echt wat jammer is is dat de andere leeftijden zo slecht lijken. Dat verstoort het verhaal nogal, en dan vraag ik me ook af of Aldomovar dat niet wat netter voor elkaar had kunnen krijgen. Er moet toch wel ergens iemand te vinden zijn die door kan gaan voor een wat oudere Cruz, of een jongere Banderas. Het is een beetje hetzelfde probleem als dat ik met de hele film al heb - te gemakzuchtig, te weinig nieuws, teveel halfslachtig op veilig gespeeld.

Over Domino Harvey was wel een interessanter verhaal te vertellen geweest, is mijn eerste gedachte. Iets diepgaands, emotioneels wellicht. Maar dat raakt volledig verloren in de krampachtige manier waarop er spektakel op spektakel gestapeld wordt. Ongeloofwaardig is het boven alles - en dat was nergens voor nodig, lijkt me.

Daarna komt de irritatie over de montage, de kleuren en de te overdreven hippe stijl. Waardoor het al verprutste verhaal nog eens een extra trap na krijgt. Triest - er staat toch een behoorlijke crew en cast klaar om er iets moois van te maken, maar dat komt er op geen enkele manier uit.

Niet best.

Mooi gefilmd. Dat wel.

Voor de rest kan ik het echt niet worden met dit ding. Het verhaal is echt veel te ambitieus, er komt niks terecht van de mozaiekjes. Had dan een paar verhaallijnen minder gedaan, maar die dan goed. Had dan iets minder voor de hand liggende stereotiepjes gedaan met de bankier en de ex-gedetineerde - dat ligt er echt veel te dik op.

Jammer en teleurstellend - de eerdere films van Van der Oest lagen me wel, en Theo en Jelka mag ik graag zien. Maar dit is het echt niet.

Leuk.

Duidelijk een vertelling volgens het principe less is more, de filosofie dat niet alles voor de kijker uitgekauwd hoeft te worden. En wat werkt dat goed in deze film, het blijft tot het laatste moment spannend en je wordt er zelf al net zo paranoia van als de inleiding in zwart-wit je al voorlegt.

Mooie cast ook, met Hackman voorop vanzelf maar ook Mickey Rooney, Eli Wallach, Richard Widmark en Candice Bergen hebben allemaal fijne gelaagde rollen. Leuk duaal allemaal, niemand heeft een plat karakter of doet gewoon wat je verwachten zou.

Wat het nog fijn afmaakt zijn de mooie zonnige locaties, terwijl het hier regent. Enige wat me af en toe even dwars zat is de net ietsje te James-Bond achtige filmmuziek. Gelukkig is de song bij de titelrol ook helemaal in die stijl, maar toch anders.

Joseph Gordon-Levitt op zoek naar de liefde.

Lekker bot is dit verhaal, zeker in het begin als de uberpuber Jon uitlegt hoe hij in het leven staat, hoe hij tegen de dingen aankijkt, en wat hij van zijn vriendinnen vindt. Zo'n stemmetje hebben we allemaal wel eens in ons achterhoofd denk ik, maar hij leeft er ook naar. De dames krijgen daarin vanzelfsprekend nogal een vlakke rol - veel meer dan objecten zijn ze niet voor hem. Jammer dat we daardoor Scarlett Johansson niet echt uit de verf zien komen, haar bitcherige karakter blijft een beetje in de zijlijn staan. Wel is het contrast met Julianne Moore erg gaaf gedaan. Een beetje belerend misschien, maar wel mooi.

Tony Danza heeft een mooi bijrolletje als de pa van Jon. Maar ik moet daar wel bij zeggen dat Brie Larson - zoals rep_robert al heel scherp opmerkt, de enige die een beetje snapt wat er aan de hand is - en natuurlijk Julianne Moore zijn eigenlijk de enige twee die iets sympathieks te spelen hebben.

BB #46

Met een soundtrack die meer toepasselijk zou zijn voor een uitvaartplechtigheid begint de film al met een miskleun. Het verhaal is al even dramatisch - wat een tenenkrommend gezever, en het hangt allemaal als los zand aan elkaar. Misschien dat het idee van Vadim in de verte nog wel iets in zich had kunnen hebben, maar deze uitwerking is gewoon ver onder de maat, en misschien ook alleen te verteren als het je eigenlijk vooral om de billen van BB ging - maar dan nog, dat is maar een halve minuut op anderhalf uur. En nee, die handenwas-scene vond ik ook al helemaal niets.

Wat nog wel werkt is het absurde appartement van BB, en BB zelf - hier wellicht op haar verleidelijkst, al heb ik dat tijdens mijn BB-marathon al vaker gezegd geloof ik. Het blijft toch een beetje melancholiek dat ze maar zo weinig in betere films gespeeld heeft. Er hadden toch van haar kant volgens mij zonder enige twijfel tientallen Mépris in gezeten. Maar als die dan maar niet komen, dan begrijp ik ook wel dat ze op dit punt zei dat dit haar laatste of een-na-laatste film zou zijn.

Klassieker.

Enorm sterke sfeer die meteen al een spanning en een griezeligheid neerzet en dat eigenlijk over de hele film weet vast te houden - misschien wat zwakker in het midden, maar toch eigenlijk ook best consistent. Mooi spel van Sutherland en Christie, en de oude dames zijn perfect in hun onaantrekkelijke sinisterheid.

Toch valt het in de herziening hier en daar een klein tikje tegen. Misschien ook wel omdat het sterke verhaal nog goed in mijn hoofd zat, en daarmee de verrassing er een klein beetje af was. Visueel in de herziening wat teleurstellend, de beelden van het vervallende Venetie waren in mijn herinnering minder morsig, en de vrijpartij van Sutherland en Christie epischer. Waarbij ik dan wel bedoel dat het minder was dan in mijn herinnering, maar nog steeds wel ernstig goed.

Wilde heeft de regie redelijk onder controle - en ook haar eigen optreden klopt wel in de context, en dat is beslist een verdienste. Maar de keuze voor dit narratief kan ik toch echt alleen maar een enorme miskleun vinden, en daar komt nog bovenop, de speelduur is veel te lang, en het einde trekt ook nog eens op niets. Jammer, de utopische wereld met mooie blauwe hemels en perfecte huizen waar ik me door had laten verleiden spelen maar een heel klein rolletje op de achtergrond - net genoeg om een onwerkelijke achtergrond te scheppen bij een onwerkelijk plot. Laat ik het daar verder maar bij laten.

Veel te lang.

De eerste helft of zo van de film is wel interessant, als het verhaal nog ietwat uit de doeken gedaan wordt. Maar eens de zaken boven tafel zijn gaat het daarna nog een uur verder, en niet op de meest interessante manier vond ik. Of ik moet ergens iets gemist hebben terwijl ik bijna (denk ik) aan het indutten was. Ook wat betreft komische situaties, die zijn er in de eerste helft zeker wel, maar in de tweede helft heb ik ze ook wellicht gemist.

Phoenix speelt sterk, en daar drijft de film wel erg nadrukkelijk op. Verder is er niet zoveel positiefs te melden ben ik bang, en Phoenix krijgt ook zoveel aandacht dat de bijrollen nauwelijks uit de verf komen. Goed vind ik wel dat het verhaal van Callahan niet sterk opgeleukt lijkt te zijn.

Zo ziet dat er uit.

Het is geen fijn leven in de Donbas - niet als je bij het gewone volk hoort wat geslachtofferd wordt voor de belangen van de oligarchie. En ook niet als je bij de 'happy few' hoort die daar de twijfelachtige eer krijgt om het vuile werk te mogen opknappen. Wel een erg aanschouwelijke les van hoe dat dan werkt - na een oorlog die de samenleving kapotslaat, argwaan en vijandigheden tussen groepen aanwakkert, infrastructuur vernielt en in puin laat liggen. En het ergst van alles wellicht, het corrupte wanbestuur dat het onmogelijk maakt om een toekomst te zien, geen licht aan het einde, en niets om aan te werken om het uitzichtloze bestaan een beetje beter te maken.

Loznitsa vertelt met een serie ogenschijnlijk loshangende scenes geen lineair verhaal, toch vormt het wel een geheel. Wel een erg cynisch en deprimerend geheel. Toch wel erg triest om te bedenken dat we als zogenaamd 'beschaafde' wereld niet in staat zijn om hier iets aan te doen, en erger nog, niet in staat lijken om te voorkomen dat de rest van Oekraine hetzelfde lot tegemoet gaat.

Troep.

Mijn voorganger heeft het al gezegd, de uniformen komen uit de kringloop en de brave burgers zijn een weekendje cowboytje en indiaantje aan het spelen. Dat het plot hier en daar niet heel goed klopt vinden ze kennelijk evenmin een probleem als wij dat vroeger bij het buitenspelen vonden.

Iets te brengen heeft de film eigenlijk niet, er is weinig meer aan de hand dan een standaard suf romantisch plotje. Duizenden films voorhanden die dat op een stuk betere manier weten te vertellen, dit geval komt nog niet op het niveau van een aflevering van zoiets als Gunsmoke of How the West was Won. Er zit een aardig gitaardeuntje in de soundtrack, maar ook dat gaat na een kwartiertje of wat wel vervelen.

Teen slasher, volgens het aloude concept waarbij de studenten als witjes gaan, en het bij voorbaat duidelijk is wie er over gaat blijven. Maar toch ook wel met een aardige rauwe twist erin die ik nog niet eerder gezien had.

Misschien geen hoogdravend acteren of spannend plot, maar toch wel een aardig filmpje voor tussendoor. Leuk voor s'avonds na de wintersport als je een wat afgelegen chaletje hebt gehuurd, in de zomer thuis is het misschien wat lastiger om je in te leven.

Land of the free, home of the brave.

Een inktzwart beeld van de Amerikaanse samenleving - hoe realistisch het nu al is laat ik maar in het midden, maar overduidelijk dat van rechts af hard wordt gestuurd om het zover te laten komen, of erger. Waarom proberen het drugsprobleem op te lossen, dat kost maar belastinggeld. Waarom een veteraan die zijn leven in de waagschaal gesteld heeft in je leger opvangen, dat kost maar belastinggeld. Laat het volk het zelf maar uitvechten, da's gratis. Last man standing, maar wel een beetje efficient dus zo veel mogelijk tegelijk, dan zijn we meteen ook van de vergrijzing af. Maar hoe het dan met die westerse beschaving zit die de rest van de wereld met geweld door de strot geduwd krijgt?

Sutton maakt er een erg triest beeld van, waar alleen plaats lijkt voor Morlocks - de Eloi krijgen we niet te zien, als ze er al zijn. Erg deprimerend, vooral omdat het wel misschien een soort karikatuur is van de werkelijkheid, maar ook niet ver weg is. De individualisering van de samenleving lijkt nog steeds door te gaan, en de verrechtsing die daar bij lijkt te horen. Onbegrijpelijk, als lemmingen kiest het volk.

Verder is de film te depressief dat ik het kan opbrengen een oordeel te vormen over de matige acteurs, de ongeinspireerde cinematografie, de bruut lelijke color grading die wellicht ten dienst staat aan de sfeer, en de over the top loodzware soundtrack. Het dient het doel wellicht.

Erg sterk.

Geniaal goed gespeeld door Theo Maassen. Geen speld tussen te krijgen. Het veelbesproken gebruik van zwartwit past wat mij betreft prima om de sfeer te zetten - tijdens de film viel het me eigenlijk nauwelijks op dat het zwartwit was, het kwam vanzelfsprekend over en past bij het verhaal waaruit - hoe cliche ook - alle kleur verdwenen is.

Wel is het verhaal misschien wat te subtiel qua boodschap. Nee, volgens mij gaat het niet over de vraag of Max een held is - onzin. Een ambulancebroeder die een omstander doodslaat een held? Hoe denk je dat hij zich daar zelf bij voelt? Veel meer dan een noodlottig ongeval kan je het echt niet noemen, vind ik.

Wat voor mij de echte boodschap is is dat de media met hun berichtgeving absoluut niet vrijuit gaat. Wat er nog eens heel weinig subtiel ingewreven wordt ook - ze doen tenslotte alleen maar hun trucje, zodat de mensen lachen. De boodschap die het begin van de eindscene ook zin geeft - als ouderwetse wraak. Zo ver komt het, zover vallen we terug in de beschaving doordat Max met zijn problemen in de steek gelaten wordt door de samenleving om hem heen. Want daar zijn de echte hufters - wij, de brave burgers, en de politiek - die als uberhufters dit soort situaties gebruikt om zelf beter van te worden. Niet die jochies. Niet de getergde hulpverlener die het even verliest, en die we daarna met z'n allen als een aap in een kooi tentoonstellen voor het vermaak van het publiek. Zonder oog te hebben voor de persoon. Die we hadden moeten helpen. Maar daar zijn we te beroerd voor.

Mwah.

De acteurs zijn eigenlijk prima. Het enige aan de film dat niet echt door de mand valt. Want, als je de titel van een zo baanbrekend spel als Doom overneemt, dan zou je toch zeker mogen verwachten dat het verhaal van dat spel een klein beetje gevolgd wordt. Maar nee. Niets daarvan. En hetzelfde met de beklemmende sfeer, de constante aanvoer van monsters uit de hel, en het in-je-eentje-tegen-de-rest gevoel van het spel - het ontbreekt volledig. Daartegenover staat dan, ok, het positieve element van Rosamund Pike. Niet niks. Maar daarmee dan ook wel alle positiefs dat er te melden is. Zelfs een verwijzing naar de trucs met knoppen en deuren, de verborgen ruimtes overal was voor de makers kennelijk te moeilijk, te ingewikkeld - verder dan een flauw UAC logo komen ze niet. Past bij het flauwe verhaaltje dat er zonodig omheen geprutst moest worden. Had dan het volslagen hersenloze knal-er-op-los script van het spel gevolgd, dan was de film volgens mij een instant culthit geweest.

Dat heeft niets met historisch besef van de scriptschrijvers te maken - die eer komt de Amerikaanse marine toe. Zij hebben dat motto namelijk overgenomen. En Sarge is natuurlijk een Marine - hij heeft niet voor niks Semper Fi op zijn rug getatoeëerd staan.

Goed geacteerd. Jammer van de rest. En dat zou je dan eigenlijk andersom mogen verwachten.

Verrassend goeie film, fijn hardhandig en met een mooi uitgewerkt verhaal en een goed opgebouwde postapocalyptische sfeer. Met een stel leuke vondsten er in, maar ook met een van de meest lompe executiescenes die ik tot nu toe gezien heb - en ik zat net even wat te eten toen die langskwam... dat kwam toch bijna terug...

Fijn gespeeld - Rhona Mitra is leuk bezig als uberstoer lekker wijf, en Malcolm McDowell en Bob Hoskins hebben aardige bijrolletjes. Jammer dat het op driekwart allemaal wat heel erg over de top gaat - het was voor mij beter geweest als de achtervolging nog net een beetje geloofwaardiger was gebleven. Niet dat de rest van de film nou als waarheidsgetrouw overkomt, maar teveel is teveel.

Lijkt een beetje op een schoolproject, deze film. De production values zijn in ieder geval nul, en het verhaal dobbert zonder uitschieters of bijzonderheden naar het einde - en dat het verloop daar naar toe redelijk charmant is maakt het nog op het randje van draaglijk. Evengoed iets om maar snel te vergeten, en waarom dit ding op mijn stapel 'herzien' terecht gekomen is is me een raadsel - het enige dat ik zo bedenken kan is dat m'n katten er toen nog waren.

Krampachtig.

Vooral het te ver overdreven, krampachtig hippe sfeertje dat de film probeert neer te zetten irriteert me. En het is allemaal wat erg prekerig, niet alleen letterlijk maar ook de teksten van de muziek komen net wat te weinig subtiel op het goede model langs. Hoe erg je ook tegen discriminatie bent, dit lijkt me echt niet de manier om er iets aan te veranderen - en dan zeker al niet door de helden uit de film vrolijk hun school bij elkaar te laten frauderen terwijl ze als buitenschoolse activiteit het wetboek van strafrecht afraffelen.

Buiten dat is het best een leuk filmpje. De voor mij onbekende jonge acteurs zijn leuk bezig en redden de film eigenlijk - er zou anders toch net wat te weinig overblijven.

Mix een enorme hoeveelheid suspension of disbelief met een goede snuif cliches en dan zal er wel zoiets als dit uitkomen. Wellicht het zwakste plot ooit, en qua timing vliegt het geheel ook nog eens stevig de bocht uit - de scenes aan het einde zijn een mooi voorbeeld van een volstrekt gebrek aan beheersing. En Barrymore, mwah - ik herinner me wel dat ik haar toen de film net in de videotheek lag zeker wel een knappe meid vond, maar zo’n barre indruk maakt dat nu ook niet meer op me. Hoewel, met dat ene jurkje aan…

In de bijrolletjes zien we Danny Trejo even langskomen. Die heeft het ook over een jurkje, geloof ik. Absurd hoeveel rollen hij ondertussen gespeeld heeft, overigens, ik zocht het even op, en kreeg zowat een lamme duim van het scrollen. En dit is nog lang niet zijn eerste.

Horror is eigenlijk mijn ding niet, maar deze film stond op mijn lijstje omdat het de eerste 'echte' film is waar Daphne Zuniga aan meedeed ooit, en dat is het thema van de week. En jawel, ze doet een halve minuut mee inderdaad.

Verder is het voor mijn ongetrainde oog best een aardige film als teen slasher, hoe absurd dat genre op zich ook is. En wellicht doet de film het beter dan het gemiddelde van het genre, want het verloop vermijdt de grootse cliche's met gemak, terwijl er aan de andere kant toch best wat scares zijn, en vakkundig ondersteund door het gepast gruizige beeld en de griezelige soundtrack. Bepaald niet de slechtste film die ik ooit zag, daarmee.

Eervolle vermelding voor de fraaie tekst op de poster "the villain makes coed stew", al slaat dat op zich ook weer nergens op eigenlijk.

Weinig bijzondere komedie die vooral alle uitgetreden paden afloopt, geen dappere afslagen neemt of iets opzienbarends vertelt. Halverwege lijken er een paar stappen overgeslagen te worden en drie minuten later is het dan opeens afgelopen - tenminste, zo komt het over. Lijkt er een beetje op alsof ze plotseling tot de ontdekking kwamen dat er geen filmrollen meer over waren voor de tweede helft.

Met kleine rolletjes voor Daniel Auteuil en Kristin Scott Thomas - het is nauwelijks de moeite waard om voor hen naar deze film te gaan kijken. Dan de mooie lach van Alice Taglioni - da's een ander verhaal.

Meisje met verkeerde jongen.

Het af en toe tergend trage tempo werkt goed om het verhaal zich langzaam - maar onafwendbaar - te laten ontspinnen. Daarin eigenlijk niets nieuws onder de zon, maar wel erg goed gedaan, en erg mooi in beeld gebracht. David Morse speelt een erg sterke rol als de vader die de controle over zijn dochter kwijt raakt, maar daar niet in berusten kan. Evan Rachel Wood speelt ook erg sterk en is toepasselijk bloedmooi. En Edward Norton zet een erg goede mafketelige cowboy neer.

Jammer van de twee alternatieve eindes die ik op de DVD vond - voegt niets toe, en verzwakt eigenlijk alleen de film maar.

Sfeervol, maar niet in positieve zin - de grauwe drab ligt verstikkend over de film heen, en verstrikt alle personages in een depressief drama. Interessant of spannend wordt het niet, en na de eerste drie minuten is de lol er wel vanaf. Wat de personen bij elkaar houdt, afgezien van het verhaaltje zelf dan, is me aan het einde van de film totaal duister. Even duister als wat dan toch de bedoeling geweest zal zijn van het geheel.

Niet onaardig gespeeld misschien, hoewel vooral Joseph Pope toch wel wat steekjes laat vallen.

Een beetje een jeugdsentimentding van vroeger toen MTV nog wel eens iets aan muziek deed. Vorige eeuw, dus - en eigenlijk is Julia Stiles al een icoon vanuit de periode dat MTV afscheid aan het nemen was van de muziek.

In mijn herinnering een mooie romantische film. Dat valt nu wel wat tegen - hoewel ik nog steeds wel wat verkikkerd ben op Julia, is de film niet zo best - erg braaf, erg voorspelbaar, wat truttig geacteerd met een paar niet al te beste scenes ertussen. En het middenstuk duurt net wat te lang en heeft wat teveel flauwe humor.

Verplicht kijkvoer.

Vooral schokkend het moment waarop subtiel in beeld komt dat de CEO tot een 'functie elders' heeft besloten, maar wel een bijzonder genereuze gouden handdruk meekrijgt. En verder is natuurlijk pijnlijk helder dat er niets maar dan ook niets geleerd wil worden van de hele kwalijke geschiedenis. Ja, is een nieuw wetje aangenomen die meer bevoegdheden geeft aan de controlerende instanties - maar dat was het probleem nou niet echt.

Evenmin vind ik de vingerwijzing naar Wall Street terecht. Gut gut, ze stonden onder druk om winst te maken, dat had je vroegâh nou nooit. Nee, het is veel breder denk ik - en ook niet alleen Boeing maar de hele maatschappij, ik heb precies dezelfde beweging ook in mijn werk gezien. En niet alleen daar - woorden als 'obscene zelfverrijking' stonden jaren geleden al in de krant. Zoals fijntjes wordt genoemd, elk bedrijf heeft wel een of andere wollige slogan als 'we are committed to excellence', noem ze maar op. Er is zelfs een website die uit willekeurige woorden zo'n slogan voor je genereert, dat geeft ook aan wat de werkelijke waarde ervan is.

Wat ook langskomt is het nostalgische verhaal van de tijd dat Boeing bedrijfskleding had. Misschien is dat wel een deel van de essentie - identiteit. Dat zie ik inderdaad bij ongeveer geen enkel bedrijf meer terug.

Een wat ongebruikelijk monomane film - met alleen een homeopatisch verhaal, nauwelijks afleiding van het doel en dat is winnen. Maar waarom, zoals vader Chappellet vraagt, in een van de weinige momenten dat de film iets aan achtergrond en bijzaak doet. Behalve dat minutenlang beeld van de race, waarbij de enige spraak die van de tv-commentator is afgewisseld met het Los! van de starter. Heerlijk.

Als traditionele film wellicht nogal saai en bloedeloos, maar als sfeerbeeld van de jaren-60, de topsport van toen, het Amerikaanse platteland en de wintersportplaatsen in (vooral) Oostenrijk, geniaal gewoon, het is heerlijk plaatjeskijken en een feest van herkenning en ontdekking. Wel met erg weinig ruimte voor de acteurs en hun normale manier van acteren, maar dat is voor Redford en Hackman kennelijk geen enkel probleem, ik zie daar geen moeite in om te overtuigen.

Jammer dat het einde wat raar abrupt is. Je zou iets verwachten als een vindicatie van onze held, maar kennelijk werd dat overbodig gevonden. Left as an exercise for the viewer, zoiets.

Ondode nazi's in de sneeuw.

Niet beslist een origineel gegeven, maar toch wel aardig. Vooral leuk vanwege de gore en de botheid. Verder op zich een redelijk degelijke maar ook standaard slasher - pas naar het einde toe wordt het leuker, met goeie absurde actie, fijn lompe scenes met onwaarschijnlijk veel nepbloed en hardhandige kills.

Wel eigenlijk een verplicht onderdeel om te zien vanwege deel twee. Hier wordt de basis gelegd die in het veel leukere deel twee wordt uitgewerkt. Daarmee toch een onlosmakelijk onderdeel van een cult-tweeluik.

Het veel meer over the top en veel meer op lompe humor mikkende vervolg.

Wat mij betreft een instant cultklassieker. Het nietsontziende geweld van de beide partijen in de epische oorlog is dermate bot dat alleen dat al punten verdient. Veel rauwer dan deel 1, maar daardoor ook veel leuker - als je tenminste een sterke maag hebt.

Met de gore toch ook nog weer een paar nieuwe vondsten, het begint al lekker lomp met de uitbraak uit het ziekenhuis door een kind door de tralies te smijten, en bij het volhevelen van de tank lag ik toch even onder de bank van het lachen. En dan vergeet ik haast de Mercedes-kill nog.

Het einde is ook briljant gevonden. Mooi gefilmd, met als extraatje nog een hele serie plaagstootjes naar klassiekers en cliche's waar de hele industrie leuk mee op de hak genomen wordt.

Erg goed.

Ruim zestig jaar geleden alweer, maar nog steeds actueel.

Niet alleen omdat de B-52s die je hier in de hoofdrol ziet nog steeds rondvliegen - die dingen gaan waarschijnlijk de honderd dienstjaren wel halen. Denk je eens in, dat je piloot wordt op een vliegtuig waar je bet-betovergrootvader ook piloot op geweest is. Of dat zo'n ding ruim 180.000 liter brandstof in de tanks heeft en er op een vlucht met in de lucht bijtanken dus nóg een keer zoveel doorstookt - en de Amerikaan die dat op het filmpje aan het uitleggen was opschept dat dat meer brandstof is dan je in je hele leven tanken zal. Nouja tenzij je Amerikaan bent wellicht.

Nee een ander verrassend detail wat dus nog steeds actueel is - de idioterie van Brigadier General Jack D. Ripper over fluoride in het drinkwater. Ja, daar zijn ze in de VS dus nog steeds mee bezig. Elke week weer een nieuwe theorie over wat je daar allemaal wel niet van zou krijgen, en dat er daarvan nog nooit een ook maar in de buurt van waar is deert dus helemaal niemand. Als het maar gek en dom genoeg is gaan ze er allemaal in mee, dat lijkt de enige voorwaarde.

Sellers krijgt het meeste lof met zijn driedubbelrol als Mandrake, de president en Dr. Merkwuerdigeliebe - en wellicht gewoon ook verdiend. Maar ik vind de leukste toch eigenlijk wel George C. Scott, die een geniale houwdegen neerzet als een soort preview op zijn latere karakterrollen als Patton.

En ook leuk om de oude tapemachines te zien - zoals in de aankeiler van de trailer hierboven, de scene waar Mandrake aan de telefoon zit. Ik heb de latere versie van diezelfde machines nog meegemaakt, en een collega van me heeft ooit eens een weekje zitten programmeren om de bewegingen van de tape er 'geloofwaardig' uit te laten zien voor een of andere film... en nou ik er aan denk, ik sportte vroeger een tijdlang samen met een voormalige B-52 piloot. Ook dat maakt de film best indringend, het is allemaal dichterbij dan je denkt.

Matig.

Het surrealistisch- gotische van licht en beeld werkt voor mij wel. Je moet je er niet aan gaan ergeren dat het allemaal niet echt klopt. Net als dat je je er ook niet aan moet ergeren dat de lipsync niet heel goed is - vooral niet als Rutger Hauer spreekt. De muziek is af en toe ronduit irritant. Het acteren - tsja, Rutger kan er nog wel een beetje mee door, en de dames krijgen makkelijk het voordeel van de twijfel. Maar Dracula slaagt er niet in om de vereiste griezeligheid over te brengen.

En daar ligt ook wel een echt groot probleem. Het verhaal is te bekend, te uitgekauwd. Nergens wordt het ook maar een beetje eng, en het duurt gewoon veel te lang allemaal - alsof je naar de zoveelste herhaling zit te kijken. En dat is het ook - een herhaling. Maar dan zonder Bela Lugosi.