Opinions

Him al een tijd geleden gezien, maar toen geen gelegenheid om Her ook te zien en de onvermijdelijke acht verschillen te becijferen. Nu wel, en eerst Her gekeken en daarna Him in de herhaling.

Valt wat tegen. Him vond ik eerst wel een interessante film, maar nu in de herziening en voorafgegaan door Her kan ik er maar weinig meer van maken dan een wat gezocht idee waarmee een niet al te sterk script wat opgeleukt wordt - een wat te gezochte poging om het iets bijzonders te laten zijn. Elk voor zich zijn de films niet bijster sterk - vind ik nu - en samen is het niet veel meer dan een gimmick.

Waarbij het ontegenzeglijk wel leuk is om de twee perspectieven met elkaar te vergelijken, en daarbij te constateren dat ik van de beweegredenen van McAvoy meer begrijp dan die van Chastain - eerlijk gezegd blijft Her me in dat opzicht nogal duister. Zou wel interessant zijn of een vrouw daar dan net weer andersom tegenaan kijkt - maar ik zie zo even geen recensie of reactie van een vrouw bij een van de films. En wellicht is het verschil er ook wel zo een die alleen kan worden uitgelegd met woorden als 'nou ja, gewoon!'...

Maargoed. Geen bijster leuke films dus, al met al, ondanks de mooie cast wat teleurstellend. Her vond ik dan achteraf nog wat minder eigenlijk.

Him al een tijd geleden gezien, maar toen geen gelegenheid om Her ook te zien en de onvermijdelijke acht verschillen te becijferen. Nu wel, en eerst Her gekeken en daarna Him in de herhaling.

Valt wat tegen. Him vond ik eerst wel een interessante film, maar nu in de herziening en voorafgegaan door Her kan ik er maar weinig meer van maken dan een wat gezocht idee waarmee een niet al te sterk script wat opgeleukt wordt - een wat te gezochte poging om het iets bijzonders te laten zijn. Elk voor zich zijn de films niet bijster sterk - vind ik nu - en samen is het niet veel meer dan een gimmick.

Waarbij het ontegenzeglijk wel leuk is om de twee perspectieven met elkaar te vergelijken, en daarbij te constateren dat ik van de beweegredenen van McAvoy meer begrijp dan die van Chastain - eerlijk gezegd blijft Her me in dat opzicht nogal duister. Zou wel interessant zijn of een vrouw daar dan net weer andersom tegenaan kijkt - maar ik zie zo even geen recensie of reactie van een vrouw bij een van de films. En wellicht is het verschil er ook wel zo een die alleen kan worden uitgelegd met woorden als 'nou ja, gewoon!'...

Maargoed. Geen bijster leuke films dus, al met al, ondanks de mooie cast wat teleurstellend.

Een reclamespotje van 14 minuten.

Een niemendalletje, vanuit een uitbundig zwelgen in de ongekende luxe van de beschikking over een enorme cast en crew die kennelijk wel te porren waren voor een gekkigheidje. Met dank aan de mode-industrie die daar kennelijk de cheque wel voor wilde pakken in ruil voor wat reclame, en daar vanzelf een tikkie voor stuurt aan degenen die zo onder de peer pressure lijden dat ze dat jurkje kopen.

Inhoudelijk trekt het op helemaal niets anders dan het moment van verlossing, de wedergeboorte van Seyfried, en het enige moment dat mijn interesse even gewekt werd was daarna als ze onstnapt, met haar net-wakker uitstraling en opgezette ogen. Wellicht dat je daar een diepere laag in zien kan. Ik niet.

Wat is dit een slechte film eigenlijk.

Het plot is een rommeltje - vooral in de tweede helft struikel je gewoon van de ene twist naar de andere. En waarom? Het wordt me niet duidelijk. Wel dat het nergens over gaat. Had het bij het basisgegeven gehouden, het onderwerp dat op de poster staat.

En dan Douglas. Volstrekt ongeloofwaardig in zijn rol - en veel te oud ook voor wat hij te spelen krijgt. Moore heeft goedbeschouwd veel te weinig te doen, en valt door de mand in een paar sleutelscenes naar het einde. Eigenlijk alleen Sutherland komt er een beetje mee weg, maar ook dat is maar een dun rolletje.

En dan die stompzinnige uitsmijter met A. Friend nog. Wat een triestigheid.

Dementia Day.

Het gebeurt maar zelden dat een film me zo volledig verkeerd valt als deze. Ten eerste het onderwerp en de uitwerking daarvan - wellicht een wensdroom voor de verstokte wappies, die nu massaal wel zullen gaan roepen 'zie je wel' en 'listen'.

Ten tweede, hoe absurd gemakzuchtig is het allemaal. Kennelijk was het teveel moeite om een beetje iets met vormgeving te doen voor de aliens. Toch meerdere films waarin met Roswell compatibele aliens veel fraaier zijn.

En dan het hele onzinnige verhaal nog. Veel te langdradig, veel te kwezelig en zelfs voor Spielberg nog te sentimenteel. En dan ga ik maar voorbij aan hoe stompzinnig het hele onderwerp al is, en in hoeveel dimensies het allemaal niet klopt. En wat ik echt niet snap, of misschien ook gewoon weiger te begrijpen, is dat toch redelijke en gerespecteerde acteurs als Blunt en Firth zich voor dit soort prut lenen. Kennelijk weegt geld zwaarder dan principes.

Is dit nu dan Spielberg's laatste, of komt er hierna nog een film waarin het bewijs wordt geleverd dat de aarde plat is, nog een deeltje over chloroquine misschien, iets over verkiezingsfraude wellicht ook nog? Te triest voor woorden toch, dat dit van dezelfde man komt als Raiders of the Lost Ark. Alle normen en waarden kwijt. We konden het misschien met The Post al kunnen zien aankomen, maar dat het zo ver zou gaan.

Triest dat deze film vooral geïnterpreteerd lijkt te worden als een beschouwing van de 'cyberwereld' of hoe je dat ook noemen moet. Voer voor paniekjournalisten, doemdenkers en andere angstzaaiers. Het zou beter zijn als we ons allemaal zouden realiseren dat het vooral gaat om een gebrek aan gezond verstand, het niet willen of kunnen overzien van de gevolgen van de dingen die je doet. Dat heeft helemaal niets met technologische vooruitgang of iets on-line achtigs te maken.

Het verhaal is daarbij wel wat erg moralistisch, en wordt als ik het zo lees vooral verkeerd begrepen - de boodschap die je er volgens mij echt in zou moeten zien is dat het niet gaat om de 'gevaren van de cyberwereld', of over exploitatie, internetfraude en cyberpesten, maar in plaats daarvan over het uit eigenbelang moralistisch opleggen van de gevestigde orde aan wie daar niet bij hoort, over op basis van onbegrepen informatie tot onbekookte daden komen, en over het opgroeien van kinderen zonder enige vorm van contact met of toezicht van hun ouders. Dat zijn echte problemen, daar heeft Facebook niks mee uit te staan.

Er wordt dan wel weer best goed gespeeld, vooral Andrea Riseborough valt daarbij op - ze zet haar rol als half-om-half carrierebitch en naïef trutje erg goed neer. En de kinders Colin Ford en Jonah Bobo zijn ook erg goed.

Tobberige film die struikelt over een teveel aan verhaal, teveel inhoud heeft en daar geen goede samenvatting van weet te maken.

En zo gaat het met de rest ook. De beelden zijn onrustig - ook daar wordt teveel in gepropt. Maar wat me echt irriteert is het geluid. Lelijke stemmen, vanaf het geruzie in de hemel aan het begin. Toen dacht ik nog dat dat een momentje was, maar het herhaalt zich nogal, en de rest is ook eigenlijk niet beter.

Het verhaal wil daarnaast maar niet interessant worden. Een beetje symptomatisch eigenlijk voor een film waarin hoofdstuktitels gebruikt worden. Daar lijkt dat toch erg vaak zo te zijn.

Met een erg sterk begin - het idee is gewoon erg goed, en dat belooft dan nogal wat voor de uitwerking. En zeker al met zo'n cast. Kan eigenlijk alleen maar tegenvallen.

En dat doet het dan dus ook. Gewoon te veel slapte in het midden en aan het eind - net een tikje meer van de genialiteit van het begin had daar echt een heleboel aan geholpen.

Wat voor mij ook al niet helpt is Plemons. Ik kan die kop gewoon niet meer los zien van zijn rol in Breaking Bad. En ja, dat was niet een heel bijster sympathieke rol, dus als dat aan je blijft plakken dan kan je maar beter op de grote vaart gaan, denk ik dan.

Leuk subtiel en ingetogen, deze vertelling over de ontluikende liefde tussen een tamelijk onschuldig meisje en een bloedirritante schrijver. Mooi om te zien hoe ze naar elkaar toegroeien. Vooral van Judith Henry valt me het mooie spel op, van Fabrice Luchini misschien wat minder - maar dat komt misschien omdat hij vooral een stuitend persoon speelt. Het einde is ietwat verrassend en komt als een soort terugkeer naar het evenwicht.

Mooie piano op de achtergrond - een van de weinige films waar de muziek wel heel duidelijk aanwezig is, niet storend op de voorgrond komt, en toch in je hoofd kruipt.

Fijne film.

Knap werk.

De onsympathieke persoon die Malkovich neerzet maakt het onmogelijk om een binding met de hoofdrol te voelen. Toch is het boeiend om zijn belevenissen te volgen. Het contrast tussen hem en zijn dochter is sprekend ondanks dat het moeilijk is om je in een van beiden in te leven, de problemen die ze tegenkomen worden neutraal en observerend verteld, en in het contrast wordt duidelijk dat geen van beiden daar het laatste woord in heeft. Juist daardoor een erg knappe film.

Het boek van Coetzee zal ik maar eens op mijn lijstje zetten, ik ben nieuwsgierig geworden.

Het idealisme van eind jaren-60, de tijd waarin er mensen naar de maan gestuurd konden worden. Ondanks de koude oorlog en de dreiging van de bom toch een erg positief tijdperk, waarin het onmogelijke vanzelfsprekend werd. Die sfeer straalt van de film af, vermengd met een soort dorpse gezelligheid en warmte.

Daarin het verhaal van de radiotelescoop die werd gebruikt voor de videobeelden van de eerste maanlanding. Niet helemaal precies volgens de feiten, maar er dicht genoeg bij om dat niet te laten storen. Mooie beelden van de schotel (wel met wat continuiteitsfoutjes) en de apparatuur daarin (met wat anachronismes). Maar dat mag niet deren, want het verhaal staat als een huis. Erg fijn gespeeld door de hele cast - Sam Neill is daarvan dan wel het boegbeeld, maar heeft niet precies de hoofdrol, de collega's en dorpelingen krijgen veel ruimte.

De dorpse warmte vormt een mooie achtergrond voor wat subtiele grapjes over de verschillen tussen Australiers en Amerikanen. Naast de nationale trots ongetwijfeld ook daarom dat de film in Australie goed scoorde. En terecht.

Leuke miniserie.

Nog niet eerder iets gezien wat zich op Corsica afspeelt, als ik het zo even uit mijn hoofd bedenk. Mooie omgeving, en de cultuurverschillen met de vasteland-Fransen en de vernieuwing die ze met zich meebrengen worden knap gebruikt in het verhaal. Vincent Perez speelt de rol die hij wel vaker neerzet, maar doet dat wel erg overtuigend.

Het verhaal slingert zich door een paar nette plottwists - waarvan ik me er van een of twee wel zat af te vragen of die niet wat al te mooi bij elkaar gebracht worden. Maar het wordt vlot en netjes gebracht, de volle speelduur blijft boeien. En het is ook niet echt een straf om naar de knappe beelden te kijken.

Leuk.

Blomkamp weet er een gevat en origineel gebeuren van te maken. Niet dat alles lukt - de documentary stijl vooral in het begin werkt niet echt vind ik. Maar de actiescenes zijn prima en worden gaandeweg ook nog eens beter, Wikus gaat van irritante kwal naar held en weer terug, en de bad guys - en dat zijn er nogal wat - zijn lekker eendimensionaal. Ongemakkelijke links naar de apartheid en de omgang met vluchtelingen te over, en de publiek-private samenwerking komt er ook als vanouds fraai uit.

Dat Blomkamp voor de styling hier en daar wat afkijkt bij Verhoeven doet niets af aan de originaliteit overigens, hij weet dat goed in toom te houden. Knap dat hij hierna de stijgende lijn mooi heeft vastgehouden, al is Elysium misschien net iets te veel Hollywood.

Leuk filmpje.

Het is wel allemaal heel erg voorspelbaar, maar het wordt grappig genoeg gebracht dat dat niet echt irriteert. En David Morse zet een leuk overgeacteerde griezel neer, haast een karikatuur. Alleen daarom al de moeite waard om het filmpje eens op te zoeken - dan krijg je daarnaast LaBeouf en Roemer cadeau. Roemer is een erg leuk buurmeisje overigens

C'est un Nagra. C'est Suisse, et très très précis.

Het begin van de film is gewoon echt geniaal. De setting, de decors, de opkomst van de diva met alle maniertjes die daar bij horen - van haar jurk tot haar buiging, haar lonkende ogen. En dan begint ze te zingen. Heel, heel even dacht ik dat de soundtrack een dub van Maria Callas was, maar nee, deze diva zingt zelf. Wilhelmenia Fernandez heet ze, en wat een ontdekking is haar muziek, haar stem, maar net zo makkelijk haar acteertalent. En ons ondertussen alweer ontvallen, begin vorig jaar.

Jammer dat de film niet precies op het niveau van de opening blijft, maar allerlei zijlijntjes in gaat die het tot een soort misdaadkomedie maken. Wellicht onvermijdelijk, want het gegeven van de diva en de postbode op zich is wel wat dun om een film mee te vullen. En ook op zich wel weer erg fijn, want hoe kom je anders op de combinatie van iemand als Fernandez en iemand als Bohringer in een en dezelfde film. En hoe jammer is het dat Andréi maar in zo weinig films gespeeld heeft, als je ziet hoe natuurlijk het hem hier afgaat.

In de vertelling, in de setting, de decors - in alles is de film een soort uitvergroting van alles wat de Franse films van die periode tot iets bijzonders maakt. Er is zo onwerkelijk veel te zien overal, de beelden zijn zo fris, morsig, kleurig en grauw allemaal tegelijk. De soundtrack is buiten de stem van Fernandez zo lelijk en bruut. De karakters van de bijrollen zijn zo plat en eendimensionaal - maar ook zo legendarisch dat ik daar een echo in herken van een van mijn Franse makkers, die bij elke gelegenheid roept 'J'aime pas les' en wellicht zelf niet eens doorheeft dat hij deze film citeert.

En hoe plat het verhaal ook is, Beneix slaagt er wonderwel in om het met alle omwegen op het enig denkbare spoor tot het einde te krijgen. Knap werk, en ook daarvan vraag je je af waarom hij eigenlijk maar zo weinig films gemaakt heeft. En waarom deze zo vergeten lijkt te zijn - net als Betty Blue tegenwoordig, terwijl de poster daarvan toch een jaar of twaalf op mijn deur gehangen heeft, totdat ik moest verhuizen en bleek dat ik 'm niet zonder deur kon meenemen. En hoe lang die film niet gedraaid heeft in de Alfa indertijd. Dat had deze film ook zonder enige twijfel verdiend, want het is echt zo'n film die je talloze keren kan zien, en dat je dan nog steeds elke keer iets nieuws ziet.

Het eerste kwartiertje of zo overheerst de ergernis. Weer hetzelfde concept, een op 'young adults' gerichte serie boeken die verfilmd worden in een deel of vier. Weer een soort nazistische samenleving gebouwd op een raar en wreed concept dat de eigen wil onderdrukken wil - en natuurlijk lukt dat niet bij de heldin van het verhaal.

Maar als de film een keer behoorlijk op gang komt komt het toch wat tot leven. Dat is dan vooral aan de gelikte productie en de aanwezigheid van Shailene Woodley te danken, ze speelt precies het soort heldin waar het verhaal om vraagt. Knap, maar toch had ik haar eigenlijk liever in een paar leuke independent movies gezien in plaats van in dit soort genrewerk. Maar ik ben dan ook wellicht een jaartje of dertig te oud voor de doelgroep.

Beklemmend en naargeestig postapocalyptisch gedoe in een kelder. De sfeer in de net ietsje claustrofobische kelder heeft eigenlijk de hoofdrol en drukt de rest van wat er aan verhaal of karakterschetsen zou hebben kunnen zijn weg. Dat eendimensionale hoort wel wat bij het genre, maar is meteen ook het zwakke punt. Want, de afdaling van de verheven mensheid naar de gruwel is al een behoorlijk aantal keren verfilmd, en het genre leent zich niet heel makkelijk om daar een ruimere kijk op te geven.

Niettemin is dit best een goede film geworden, met voldoende vondsten in het script om genoeg spanning te houden over de toch wel lange speelduur.

Fijne mooie film met erg fijne muziek.

Het verhaal is voor zover ik dat zie wel vrij stevig geromantiseerd. Misschien dat dat een goede keuze is, misschien ook niet - en er zijn geloof ik ook wel wat veel zaken in het leven van Reinhardt niet zo heel uitputtend bekend. Ietsje mysterie moet er ook wel om de man heen blijven hangen.

Reta Kateb zet een mooie Reinhardt neer, eigenzinnig en ongezeglijk. En hij komt behoorlijk goed weg met de gitaar, hoewel hij natuurlijk niet zelf speelt. Dat doet het Rosenberg Trio, en daar is dan geen speld meer tussen te krijgen. Fijn dat ook zo'n jazz-onbenul als ik dan vrijwel alles blijkt te herkennen.

Geheel toevallig overigens was ik ooit eens bij het Django Reinhardt festival, jaarlijks op een eilandje in de Seine. En nu kwam ik bij de feestelijke vertoning van deze film terecht, voor de gelegenheid van het zoveel-jarige bestaan van de bioscoop in het dorpje waar mijn lief woont - inclusief vragenuurtje met de assistent-regisseur. Met na afloop nog eten en drinken, omlijst met live-muziek - en ook die gitaristen kwamen een heel eind in het repertoire van Reinhardt. Dat geeft de film toch nog wat extra.

Tarantino zet de neergaande lijn door.

Ik had deze film best lang laten liggen. Ergens iets van een gevoel dat het een teleurstelling zou worden. Maar nergens ook maar iets van een voorbereiding van de tegenvaller die dit blijkt te zijn.

Een eindeloos lange film waarin vrijwel niets gebeurd. Een plot dat met de macht van de wanhoop aan elkaar geplakt lijkt te zijn - maar niet op een leuke manier, zoals in Dusk till Dawn ooit. Plotholes. Historische fouten - misschien niet zo heel ernstig als je oppervlakkig naar de film kijkt, maar als je oplet zijn er best veel dingen die gewoon echt niet kloppen. De tijdsperiode waarin de film speelt is best relevant - de slavernij is obviously nog niet afgeschaft, maar er wordt nogal met spullen gespeeld die pas ver daarna kwamen. Sigaretten bijvoorbeeld. In die tijd had je alleen sigaren. Zoals elke westernfanaat wel zo'n beetje weet.

Dan, grotendeels vreselijk saaie dialogen van vreselijk saaie personages. Nergens worden de karakters interessant, zoals bijvoorbeeld ooit Jules in Pulp Fiction iets te melden had en je zijn teksten aan het eind van de film in je hoofd voelde branden. Hier wordt alleen geleuterd, en moeten we het hebben van de kennelijk shockerende werking van het honderdduizend keer herhalen van woorden als 'boy' en 'nigger'. Sorry, daar ga ik geen dialogen voor uit m'n hoofd leren.

Nergens wordt er indrukwekkend geacteerd. Leonardo di Caprio staat volledig over the top te schmieren, maar zijn karakter is zo slecht vormgegeven en zo slecht ingevuld dat het nergens aankomt. Foxx doet het op zich daarbij vergeleken best aardig, maar heeft niet veel meer te doen dan reageren en wat slecht geregisseerde en slordige actiescenes - sorry, als het bloed al spat voordat het schot afgaat is er echt iets mis. Waltz irriteert alleen maar - en het is dat hij nogal eens hetzelfde type speelt, zodat dat nog doet vermoeden dat hij alleen dit spelen kan en de rol voor hem in het plot gewrongen is. Dat is dan een heel grote fout, want zijn personage irriteert mateloos en is vrijwel overbodig in de film - Django had vijf minuten na het begin van de film best zonder hem gekund.

En ohja, western - dat is dan het genre van deze film. Ik hoor zelfs 'ode'. Maar, met een western heeft deze film echt helemaal niets te maken. Een paar mensen hebben een hoed op of sporen aan hun laarzen, daar houdt het wel mee op - maar daar gaat een western helemaal niet over. Als er iemand met een klomp aan gelopen had, hadden we het dan een ode aan Nederland genoemd? Als het al een of ander genre moet zijn, dan zou 'wraakfilm' bij me opkomen. Maar ook de gedachte dat Tarantino toch eens een paar Koreaanse wraakfilms moet kijken.

Dan het geweld nog even, of de actiescenes, hoe je het maar noemen wilt. Het fysiek shockerende effect, wellicht. Erg weinig inspirerends of vernieuwends. Wat flauwe schietpartijen, daar blijft het bij - maar die maken bepaald minder indruk dan de laatste aflevering van Breaking Bad. Dat van de man die ooit met Reservoir Dogs kwam. Moeilijk te geloven, dat hij ooit op dat niveau zat. En nog veel moeilijker te geloven is dat er kennelijk honderd miljoen, ja, $100.000.000 aan verstookt is om deze film te maken.

Maar de grootste fout is nog wel dat Tarantino zichzelf ook nog laat opdraven. Volstrekt overbodig, ontoepasselijk als cameo. Wel een van de weinige scenes die een beetje werkt - maar zeker niet door het spelen van man zelf.

Maf verhaal.

Zodra de twee vrienden hun idiote idee krijgen neemt de film een wending, en wordt hun gedrag nogal onbegrijpelijk. Niet precies ongeloofwaardig misschien, maar wel met zoiets van verbazing zit je te kijken naar iets waarvan je al weet dat het nooit goed af kan lopen - en de verwondering dat ze dat zelf dan niet inzien.

Leuk gefilmd en goed gespeeld. Maar er ontbreekt iets dat het tot meer dan suf kijkvoer maakt. Nou vraag ik me terwijl ik dat schrijf wel even af wat dat dan zou moeten zijn - misschien is dit ongeveer wel het maximum dat er uit dit gegeven te halen valt.

Toch de eerste film met Eric Roberts erin die ik zonder kromme tenen heb kunnen uitkijken. Niet dat hij nou echt een glansrol heeft, hij blijft irritant slecht spelen.

Maar dit is ondanks zijn aanwezigheid echt een leuk filmpje. Mooie beelden, mooi gefilmde snelle actie. Het vechten klopt natuurlijk van geen kant, maar ergens geeft dat niet - het is gewoon leuk pretentieloos in beeld gebracht, en daar komt de film prima mee weg. En er zijn ook een paar echt grappige scenes bij, en zo spectaculair gefilmd dat het niet uitmaakt dat het in het echt niet kan.

Devon Aoki vind ik meestal miscast, ze heeft een heel opvallend smoeltje waarmee ze niet elke rol geloofwaardig spelen kan tenslotte. Maar ze komt hier prima over als de vechtende sprookjesprinses. Ook Jaime Pressly en Holly Valance zijn leuk bezig als mooie dames die zwierig door het beeld vliegen onderweg naar de volgende kick. Niks mis mee.

Jammer van de echt slechte effecten aan het einde.

Zinloos geweld.

Als er nou nog een beetje meer knipoog, een beetje humor in het verhaal gezeten had was het misschien nog wel wat geweest. Maar ik zie het er niet in. Gewoon Cassel en Bellucci met z'n tweetjes op herhaling als ontspoort stelletje psychopaten, die voor de lol er op los knallen. En vanzelf daar het antwoord op vinden van een even psychopathische politieman. Vooral onsmakelijk, en zonder dat het ook maar het kleinste lachje oproept. Terwijl dat toch wel de bedoeling geweest zal zijn.

Mislukt.

Alweer twintig jaar oud, deze film. Voor mij heeft het nogal wat te maken met jeugdsentiment ondertussen, en als ik het geheel nu bekijk valt het verhaal als een warme deken over me heen. Dat is ook het sterke punt van de film, echt een mooie zoete feelgoodmovie.

Julie Warner draagt daar nogal wat aan bij, ze zal wel geselecteerd zijn omdat ze even klein is als Michael J, maar ze past wel heel goed in deze rol. En dat doet het hele dorp met z'n hillbillies en yokels ook. Mooi in contrast met de ledigheid van de grote stad, en de nepperigheid van de plastische chirurgie.

En toch ook wel wat echt aardige grappen die af en toe heel verrassend tussendoor komen. Zoals de vraag "is that a star", waarop Woody Harrelson zegt "no, it's Ted Danson".

BB #10

Doctor at Sea - de tiende film van Bardot, en de 2e film (van 7) in de Doctor serie, naar het 2e in de serie van 19 boeken. Deel 1 heb ik ooit gelezen, dat was wel genoeg, en nooit eerder zag ik een reden om er een film van te zien.

Maar het is geen straf, de flauwe lol die ik verwacht had is er wel maar valt aan de andere kant ook wel mee, en al helemaal als je een vergelijking trekt met de platte Nederlandse comedies van hetzelfde ambitieniveau - die zijn toch een heel stuk platter. Zo ongeveer het ergste wat deze film brengt is het wat al te flauwe en te vet aangezette accent van Bardot.

Voor BB is dit wellicht de eerste échte rol met écht acteren. Dat gaat haar best goed af ook, ze doet niet onder voor Bogarde bijvoorbeeld. Leuk om dat ook door Variety bevestigd te zien worden "Bardot, a looker, from Paris; has an acting talent to match her charm. She’s a positive asset to the production". Dat de romance niet heel erg overtuigt is achteraf wat al te makkelijk, ik vraag me dan af of dat indertijd ook gezegd werd. Uit de quotes die ik zo even vinden kan blijkt dat in ieder geval niet, en het moment aan het einde laat volgens mij toch geen enkele twijfel over dat die twee elkaar ofwel heel, heel leuk vinden, of misschien dat ze erg, erg goede acteurs zijn.

Interessanter misschien is hoe James Robertson Justice, de kapitein alle aandacht naar zich toetrekt en elke scene waarin hij speelt overheerst. Niet vreemd voor een kapitein natuurlijk, maar wel opvallend dat hij in àlle 7 Doctor-films speelde, en in een enorm aantal andere films ook nog - zoals The Guns of Navarone (1961). Zo'n acteur die niet verder komt dan bijrollen, maar als je zijn optreden hier ziet vraag je je echt af waarom.

Een wat flauwe klucht die wellicht nog enigszins werkte in de (nouja in naam) losse jaren-70, maar voor nu gewoon te ongeloofwaardig is. Erger, driekwart van de cast staat er ook bij alsof ze er niets van geloven. Zelfs de erg fraaie cast krijgt er geen beweging in.

Snel vergeten maar. Ohja, mijn reden om deze film te willen zien, mijn project om alle films waar Gene Hackman aan meegewerkt heeft af te kunnen vinken. Ja, daar ben ik weer een vinkje verder mee. Maar ik heb niet echt het gevoel alsof het de moeite was, zijn rol is nogal betekenisloos. Net als alle andere, eigenlijk.

Langdradig.

Tenminste, zo voelde de film voor mij aan, terwijl hij toch maar een uurtje of anderhalf duurt. En sowieso een ietwat raar geval - onevenwichtig en rommelig. Ik ergerde me daarnaast wat aan Cage, en dat ging weer wat ten koste van de amusementswaarde van Dafoe die leuk over the top aan het doen is. En dan Cook nog, die er een beetje als het derde wiel bijhangt.

Wel een paar leuk grappig lompe scenes, en een paar stukjes aardige tekst daarbij. Jammer dat de hele film niet op dat niveau zit.

Een soort van mijlpaal. Deze film is de laatste waarin Ben Affleck nog net onder de irritatiegrens blijft.

Best een leuke film eigenlijk. Een beetje campy, het draagt erg de sfeer van een vriendenclubje dat in het weekend even een filmpje gemaakt heeft. De humor ligt me wel, en de karakters zijn grotendeels best leuk - hoewel sommige er net iets te veel met de haren bijgesleept worden. Salma Hayek, schiet me daarbij dan te binnen. Jay & Silent Bob zijn wel erg leuk. En Linda Fiorentino is een mooi middelpunt, fijn droog in haar teksten en met een perfect daarbij passende delivery.

De grap aan het einde is wel net ietsje oud als je de film niet voor het eerst ziet. Maar toch blijft Alanis wel een erg goede keus voor die rol.

Ooit het boek van gelezen, en dat dat verfilmd was was me even ontgaan. En wellicht eigenlijk maar beter, want het is wel een beetje een rariteitenkabinet geworden. Niet de beste prestatie ooit van de nog jonge Walken, met een haast onherkenbare kop - alleen zijn wat raar staande ogen komen bekend over. En Berenger ook. En Ed O'Neill, die ik pas herkende bij de aftiteling. Het einde maakt dan wel weer wat goed - heb niet meer scherp of die twist ook in het boek zat.

Eigenlijk alleen interessant om de jonge en later bekende acteurs aan het werk te zien, de film zelf heeft maar weinig te bieden.

Een heel voorspelbaar streamingfilmpje met de te verwachten production values, acteurs van de B- en C-lijst, en een verhaal wat op een bierviltje past - en ook overkomt alsof het op een geschreven is. Wat me desondanks deed besluiten om de film uit te zitten was de naam van Violante Placido - een van de allermooiste namen in de hele filmindustrie vind ik dat. Waar kende ik haar ook alweer van? Nou van haar rol in Anton Corbijn's The American (2010), en al is het wel duidelijk dat er een aantal jaren tussen die rol en deze zitten, je zou toch niet direct denken dat het er alweer 15 zijn.

Verder is de film wellicht alleen interessant door het 1-euro concept - wat voor mij nieuw was. De eerste paar minuten zat ik echt met open mond te kijken, met af en toe zo'n kreet als 'take my money' er tussen door. Ja, dat bestaat dus echt, al is het concept wel een beetje opgeleukt voor de film wellicht.

2.5* - voor de villa en Violante.

Dag van de Oekraïense Cinema, #4



Ter ere van 13 September, de dag van de Oekraïense Cinema kwam de Kiev Independent vorige week met een lijstje films. Met deze op nummer 4.

En wat zal ik er van zeggen. Deze film is voor mij geen vrijblijvende kijkbelevenis.

Oppervlakkig gezien is het gewoon een soort coming of age filmpje, maar dan met meer aandacht voor de latende partij, de moeder, en de moeite die zij heeft om haar zoon zijn eigen leven te gunnen, zijn eigen weg te laten zoeken. En wellicht is dat ook precies wat er uit komt als je alle denkbare diepere lagen doorwrocht, begrijpt en tot in je botten voelt. Niet precies een onbeladen onderwerp met dat mijn eigen dementerende moeder precies op dat punt elke keer elk contact op scherp drijft. Maar wat voor mij vooral enorm meespeelt is dat de moeder in het verhaal Yevgenia heet - Jenya als familiaire variant. Misschien niet een heel bijzondere naam, maar wel precies de naam van een Oekraïens meisje-nu-vrouw-en-moeder die ik heel graag mag. Zo iemand waarmee het onuitgesproken is dat als ze wat dan ook maar nodig heeft, je daar hemel en aarde voor beweegt zonder dat ze dat maar hoeft te vragen. En eenzelfde soort iets dan ook nog eens met Oleg Vladimirsky die de zoon Sasha speelt. Daar is het dan niet de naam maar de fysieke gelijkenis met een Oekraïense gozer die ik erg graag mag, en zijn moeder die ik bewonder al is het dan uit de verte - op zo'n manier waarvan je weet dat dat wederzijds is.

Wat ik maar zeggen wil - het is dus geen vrijblijvende kijkbelevenis, maar een met haken en ogen. Om maar een open deur in te trappen, de soundtrack is - zoals wel meer films uit Oekraïne tijdens de Sovjet-onderdrukking - op zijn best en in alle redelijkheid gewoon verschrikkelijk; de Russische dub lijkt nergens op qua timing en soundscape. Men was toen niets beters gewend is het makkelijkste antwoord, maar zelfs dan is het nog een absurd irritante kakofonie van ontoepasselijke stemgeluiden en achtergrondgepruts. Echt ver beneden de maat. Voor de normen van toen al, en voor nu helemaal gewoon echt absurd slecht.

Hetzelfde heb ik eigenlijk ook wel met het beeld. Was het een keuze om in zwart-wit te werken, of was dat een gevolg van de beperkingen van het Soviet regime? Ik kom er zo direct niet achter, maar ook daarmee - net als met het geluid - mis ik het genie dat de beperkingen omzeilt en eerder tot iets bijzonders maakt. Terwijl dat met de scenografie dan weer wel lijkt te werken, want daar is af en toe echt geen speld tussen te krijgen.

De vertelling mist voor mijn gevoel wat teveel de scherpte, maar met daarbij de afstand van een jaar of vijftig en de luxe van vrije meningsuiting. Hoeveel van de boodschap precies verborgen blijft in de vertaling en de onderstroom is daarbij een openstaande vraag - lost in translation is echt een ding wat speelt bij dit soort films, en het is echt erg lastig om dat naar waarde te schatten.

Waar ik al mee begon, het is niet een makkelijke of vrijblijvende film voor me. Maar dat betekent niet precies dat het ook een goede film is. Ik hou me met mijn stem maar even op de vlakte.