Opinions

Een acteursfilm.

Als je niet zoals ik ietwat verkikkerd bent op Lena Olin en Rosamund Pike, dan heeft de film wellicht weinig te brengen. Maar ben je dat wel, dan is het samenspel van de twee, hoe ongeloofwaardig ook als moeder en dochter, een mooi ruim uurtje kijkplezier. Grappig daarbij om Rosamund Pike te zien schutteren als ze de tweede-lijst actrice speelt, en te zien schitteren als ze haar echte rol invult. Toch een wat onderschatte mevrouw, ze wordt natuurlijk voornamelijk gecast om haar smoeltje en blonde haar, maar ze speelt toch echt wel goed. Vind ik dan tenminste.

Lena Olin heeft haar sporen natuurlijk allang verdiend. Het niveau van, noem, een Unbearable Lightness of Being heeft ze misschien niet vast kunnen houden, maar toch zijn er best veel echt mooie films op haar lijstje te vinden. En als je haar in deze film ziet is het moeilijk te geloven dat ze achterin de vijftig loopt, ze ziet er vrijwel hetzelfde uit als in films van pakweg twintig jaar geleden. Alsof de tijd geen vat op haar heeft. Wel heeft de film een paar jaar op de plank gelegen, dus daar heeft ze dan wel een tikje voordeel aan.

Hier heeft ze dan de hoofdrol, hoewel die van Rosamund Pike daar niet veel voor onder doet. En waarmee ik al begon, mooi om ze te zien spelen - maar het verhaal is wat aan de magere kant, en het einde voelt afgeraffeld en onvolledig aan. Daar echt geen punten voor. Wel mooie beelden, hoewel er ook wel wat slordigheidjes te zien zijn.

Masterclass overacting.

Pacino, bedoel ik vanzelf. In de meeste films is dat al zo, maar hier gaan wel echt alle remmen los. Gelukkig past dat redelijk in het plot en irriteert het daarom niet echt - en waar al toch, dan is er daarnaast nog de fraaie toespraak die Pacino mag uitspreken. En ook nog wat minder bekende maar wel erg aardige citaten doorheen de film.

Daar tegenover dan Reeves. Het contrast kon haast niet groter zijn, aan de andere kant, de rol die hij speelt vraagt ook om een stuntelende stoethaspel. Met een behoorlijke acteur had het niet zo goed gewerkt als nu. Toch irriteert hij wel, zoals eigenlijk altijd. Dan zijn de vele bijrollen leuker - die van Theron wel voorop vanzelf, mooi gedaan.

Wat wel wat jammer is is dat als je de clou al weet er toch wel een deel van de kracht wegvalt. En wellicht ook, wat me al wel vaker opgevallen is met klassiekers uit deze periode, dat ik toch wat kritischer naar films ben gaan kijken. Een meesterwerk kan ik dit nu echt niet meer vinden. Maar wel een leuk filmpje.

Echt getverdemme.

Wat een in- en in-trieste vertoning is dit toch. Als je van twee helden als Honnold en Caldwell zo'n in- en in-trieste film kan maken, dan kan ik toch niet anders dan terugdenken aan die leraar die ik indertijd had, met zijn standaard toespraak: "als je hier dan geen talent voor hebt, en ook niet bereid bent om er het werk voor te doen, waarom ga je dan niet op de grote vaart, dan zie je tenminste nog iets van de wereld".

Sowieso al de meest voor de hand liggende fout die echt veel teveel klimfilms maken - ophypen hoe uniek en onmogelijk een klim precies is, en dat dan van boven filmen. Nee, dat heeft nog nooit, nooit iemand voor elkaar gekregen, behalve de cameraman, met zo'n geval van vijfentwintig kilo op zijn nek. Nou weet ik toevallig hoe dat precies werkt want ik maak dat soort beelden, maar daarmee wordt dit soort film niet precies beter. Amateuristisch, is het woord wat me als eerste te binnen schiet.

Maar Renan Ozturk kan zeker wel echt veel beter, en dat maakt het des te schrijnender. Er moet van de kant van Honnold en Caldwell wel een enorm grote gunfactor geweest zijn om dit wanbaksel door te laten gaan, en wellicht is dat ook de waarde die we er in moeten zien - het betuig van onvoorwaardelijke vriendschap dat ze hem hiermee betonen. Heel fraai komen ze er beiden niet uit tenslotte, maar niet iets wat in de buurt komt van een bedoelde of beredeneerde manier.

Is het dat Ozturk nog steeds last heeft van de heftige blessures die hij opliep bij eerdere expedities, of is het gewoon de druk van het grote geld, even snel een flauw filmpje maken voor de hypotheek. Hoe het ook zij, ik kan er echt helemaal niets mee. Triest dat hij het kennelijk niet aandurft om gewoon op de kracht van het echte verhaal en de echte beelden te vertrouwen. En daarmee ook wel een waardeoordeel over de integriteit van de industrie, met National Geographic als boegbeeld. Hoe ver kan je vallen.

Als een documentaire.

Vooral het enorme WTF-gehalte aan het absurde gebeuren is interessant aan de film. Helaas volgt Egoyan een vrij strikt documentair script, waardoor het overkomt alsof je naar Discovery zit te kijken. Wel een echt heel erg goed gemaakte aflevering, want zijn talent is in de tot in perfectie uitgevoerde cinematografie en regie zeker wel te herkennen. Maar ook dat is allemaal misschien wel erg vakkundig, maar op zich ook weinig opzienbarend.

Best knap hoe met weinig middelen een toch redelijke film gemaakt wordt. Het verhaal is eigenlijk het zwakke punt, en mist de inhoud om over de hele speelduur spannend genoeg te blijven. Maar zeker in het begin is de sfeer echt prima getroffen, heel beklemmend en naargeestig. De makers zijn overduidelijk beïnvloed door het Wolfenstein-genre.

Aardig geacteerd, overigens, vooral de bad guy maakt wel wat indruk vind ik. Naar mannetje.

Ik herinner me nog wel iets van de oorlog in Angola en de boycot die daar in Nederland om uitgeroepen was. En waar niet iedereen aan meedeed, ook nog - dat is eigenlijk vooral wat me bijgebleven is, de discussies in de Albert Heijn, want Angola-koffie, dat kon echt niet meer. Wel te jong nog toen om er iets van te begrijpen, en wellicht dat me dat ook gewoon niet verteld werd.

Deze film geeft dan het andere uiterste - het verhaal van iemand die er precies middenin terecht komt, en dan verder en verder verwikkeld raakt, en de ene na de andere gebeurtenis doormaakt waarvan je je afvraagt hoe je daar ongeschonden uitkomt - lichamelijk dan, want geestelijk is dat allang een verloren zaak. Bijzonder mooi in de combinatie van originele beelden, ernstig mooie animaties, en foto’s van de echte personen die in het verhaal spelen - afgewisseld met interviews. Daardoor meer dan gemiddeld indringend, en veel persoonlijker dan een ‘gewone’ documentaire of biografie. De keuze voor animatie is wat ongebruikelijk misschien, maar voor dit verhaal wat mij betreft zeker de beste keuze - was het traditioneel verfilmd, dan waren veel scenes waarschijnlijk te schokkend bevonden en afgezwakt, acteurs vinden die zoiets voldoende sterk kunnen neerzetten is ook al vrijwel onmogelijk, en de volledige sfeer van confusao, wanorde en verwarring, was er nooit zo sterk uitgekomen.

En het helpt natuurlijk ook wel dat het verhaal zo over the top en haast ongeloofwaardig is. Geen makkelijk stuk geschiedenis voor Angola, maar wel een erg mooi land - ik zou daar toch graag eens gaan rondkijken.

Ai, het is ook echt een praatfilm.

En erg fijn geacteerd vooral ook. Van Auteuil had ik dat ook wel verwacht, maar de mij niet zo bekende Darroussin doet absoluut niet voor hem onder - integendeel, eigenlijk, want zijn Dujardin is zo'n beetje perfect, en ligt me beter dan de Dupinceau van Auteuil. Geniaal wel de scene waarin ze hun oude schoolherinnering ophalen, en dat zet ook meteen de toon voor de hele film.

Wel een beetje op de grens (en af en toe over) van hoeveel Frans ik begrijp, en er zijn wel wat van die dingen waar de ondertiteling je ook niet echt bij helpt. Maar net als met de diepere lagen die sommigen in de film zien, je hoeft het niet altijd tot in detail te volgen om het toch op waarde te kunnen schatten.

Aardige misdaadfilm, maar Depardieu is te oud en te dik voor het verhaal. Verder speelt hij niet slecht - eigenlijk speelt hij best goed, het verhaal is de grote misser hier, het blijft te onduidelijk wat er nou precies allemaal aan de hand is, er zijn gewoon teveel onder- en subplotjes.

Mooi in beeld gebracht, dat dan weer wel. En een leuk bijrolletje voor Aïssa Maïga - wat een mooie, leuke meid vind ik haar, elke film waarin ik haar gezien heb tot dusver maakt ze beter en leuker. Zou mooi zijn om haar eens een hoofdrol te zien spelen.

Dit is nou bij uitstek een film om onbevangen in te gaan.

Begin je er aan met de overtuiging dat Diana een soort engel, een sprookjesprinses was die boven elke menselijke waarde verheven was, ja, dan zal het wel wat tegenvallen. Maar als dat is wat je verwacht, is er dan wel een film denkbaar die wel voldoende is.

Gelukkig heb ik erg weinig met koningshuizen en beroemdheden, dus makkelijk praten. Maar als je de film dan ziet, blijkt toch vooral dat de tol van de roem erg zwaar weegt. De schrijnende eenzaamheid spat van het scherm af, onmogelijk om nog op een of andere manier geluk te vinden. En dat gaat dan over de vrouw die even later de meest geliefde persoon op aarde zou worden genoemd. Moeilijk om dat met elkaar in balans te brengen, en geen wonder daarmee dat de film vooral door de Britse critici zo genadeloos neergesabeld wordt.

Nou moet ik ook wel zeggen dat de rol van Naomi Watts niet erg overtuigt. Toch een erg goede actrice, met een enorme hoop topprestaties op haar naam. Deze past daar dan wat slecht tussen, de Diana-maniertjes komen vooral ingestudeerd over, het Diana-kapsel ziet er uit als een met veel geweld en chemie in elkaar geperst stuk plastic, en de stem en manier van spreken lijkt ook niet echt. Ook daarvan moeten we natuurlijk dan wel bedenken dat het vrijwel onmogelijk is om dat echt goed te doen; toch is het resultaat vind ik echt wel wat aan de te lage kant van onvoldoende. Dan komen de andere rollen er in vergelijking beter uit, maar, die hebben ook nergens met dezelfde onmogelijke taak van doen.

Al met al blijft het een wat vreemd geval. Niet echt een film, niet echt een documentaire, niet slecht gespeeld maar toch onvoldoende. Leuk om gezien te hebben, maar je mist er ook niet echt wat aan. Eigenlijk alleen de moeite waard om het inzicht in de manier leven van zo iemand als Diana, het volstrekte gebrek aan paleisromantiek en de enorme eenzaamheid.

Meelijwekkend, vooral.

Teveel verhaal voor een pornootje en te weinig voor een gewone film. En wat veel bloot voor op de regenachtige zondagmiddag, eigenlijk.

Belén Fabra is een erg mooie meid, dat helpt nog ietsje - het is fijn plaatjeskijken als ze in beeld is. Maar sensueel wordt het inderdaad niet echt.

Heerlijke road movie en ook ietwat een historisch verhaal over Che Guevara - maar zonder dat de politiek me stoort, ondanks dat er wel degelijk een revolutionair sausje meegegeven wordt. Maar dat blijft subtiel genoeg - sterker nog, ik word gaandeweg helemaal in de film meegenomen en begin iets te snappen van hoe de revolutie ontstaan is...

Nou geloof ik wel dat het verhaal ietsje geidealiseerd is - al is het maar door Guevara en Granado zelf toen ze hun dagboeken aan het schrijven waren. Het blijft wel allemaal wat erg braaf tenslotte. Toch is het een prettig en helder-geloofwaardig verhaal - de makkers blijven sympathiek.

Maar da's niet alles - want de beelden van Zuid-Amerika zijn prachtig, en Gael García Bernal is heel geloofwaardig en prettig aan het spelen - net als de misschien net iets minder opvallende Rodrigo de la Serna. En dat ze beiden niet heel erg op de 'echte' Guevara en Granado lijken, ach, zoals al gezegd, de meeste mensen kennen Guevara en zijn kop alleen van de t-shirts - dus daar kan ik wel overheen stappen. En de eindscene maakt dat hoe dan ook toch al helemaal goed - volstrekt cliche, maar toch ook echt prachtig.

Dan nog een aardig passende soundtrack - ik kan er eigenlijk allemaal geen speld tussen krijgen. Echt een fijne film, met heel veel plezier naar gekeken.

Tsja.

Onsamenhangend en doelloos. Kan er echt geen behoorlijke verhaallijn in ontdekken, en de logica is helemaal zoek. Waar zijn Blofeld of Spectre als je ze nodig hebt.

Plus:

leuke openingsscene

mooi liedje van Madonna

Rosamund Pike

Min:

Brosnan

Lelijke auto en suffe gadgets

En dan nog dat gedoe met die "laser". Hebben ze Austin Powers dan niet gezien, denk ik dan.

Die Hard is een kerstfilm.

Dat daar nog discussie over mogelijk is is eigenlijk gewoon absurd. Ok, er wordt geknokt, maar dat heb ik in deze tijd van het jaar ook wel eens in de supermarkt meegemaakt. Dat laatste brood krijg je niet zomaar mee. Maar het begint met kerst en het eindigt ermee, het woord 'Kerst' wordt tientallen keren uitgesproken, en de plaats van handeling is een kerstfeestje. Klaar.

Verder is het allemaal wel wat gedateerd ondertussen. Willis maakt niet zo heel veel indruk meer, en wordt door vriend en vijand (nouja, door Reginald VelJohnson en Alan Rickman) simpel weggespeeld. Sowieso hebben de bad guys veel mooiere rollen dan de brave McClane. Het enige wat hij dan voorheeft is zijn tekst. Yippee-ki-yay, motherfucker.

De actie vind ik eerlijk gezegd vooral wat tegenvallen. Vergelijk dat eens met een echte knokfilm van nu, dan vind ik het tegenover een Serbuan Maut toch niet echt overeind blijven. En de special effects, mwah, de grote ontploffing ziet er vooral uit als een vat benzine, niet als een halve vrachtwagen C4. Die me dan maar CGI eigenlijk.

En als laatste dan even de soundtrack. Gelukkig geen hippe jaren-80 retro, dat was toen nog niet uitgevonden. Maar of de 9e van Beethoven nou zo'n goed idee was, mhhm. En al die afgezaagde kerstrommel al helemaal niet.

Als een tweede deel best goed.

De eerste helft zeker, het verhaal begint soepel en het komt een stuk beter op me over dan het verhaal van deel 1. Beter gespeeld door Willis, al vind ik het moeilijk om uit te leggen waar dat precies aan ligt. Minder overdreven gedoe misschien vooral. Jammer wel dat dat niveau niet volgehouden wordt, en behalve dat ontspoort de tweede helft volledig in onmogelijkheden, onwaarschijnlijkheden en nonsens. Niet dat het begin nou heel geloofwaardig is eigenlijk - Dulles is een groot vliegveld met veel internationaal verkeer, de wat flauwe reactie van politie en dergelijke gaat er bij mij niet zo in. Even in vergelijking, ik heb (lang geleden) ooit eens aan een rampenoefening op Schiphol meegedaan, je wilt daar echt geen ruzie maken met de KMar - dat win je niet. En dan nog, Dulles ligt best dicht bij een heleboel andere grote vliegvelden. Alles wat in de lucht rondjes vliegt had daar dus makkelijk naar kunnen uitwijken. En dan in de tweede helft gaat het dus pas echt los met alle goofs - check de IMDB pagina even voor de lol, daar staan er 162. Het mooiste vond ik wel het luik in de landingsbaan. Toch, het geheel is best vermakelijk, al voelt het ook af en toe wel ietwat aan als een TV-film - misschien komt dat meer dan iets anders door de kop van Dennis Franz, en nog in dezelfde kleur blauw als waar we hem beter van kennen ook.

Was dit nou de eerste film met dat idee erin van een race naar de volgende telefoon of plaats waar een onbekende sinistere stem instructies geeft, en anders? Hoe afgezaagd werd dat later. Hier valt het nog net mee, al komt het vooral door de rol van Samuel L - die zelf overigens ondertussen ook een cliché geworden is. Of het nou typecasting is of dat hij echt maar een rol spelen kan. Nouja, dat geldt voor Willis vanzelf ook.

Verder is het wel een beetje een herhaling van zetten, en nog redelijk genietbaar vooral door de toevoeging van Jackson en vooral Irons aan de cast, om toch een beetje diepte aan het acteerwerk te geven. Het plot trekt op niets natuurlijk, en zeker het einde is wat te flauw. En het Duits van de bad guys lijkt af en toe echt nergens op.

Visueel hier en daar best aardig - het knappe shot met de flashback in het cafe, noem ik maar even. Maar narratief is het een soepzooitje, het hangt als los zand. En de spanningsboog lijkt wel vergeten. Een gebrek aan inzicht bij regie en editing, denk ik zomaar. Jammer, want de cast is best leuk.

Getverdemme.

Wat een ongegeneerd stuk oscar bait is dit, en niet alleen dat, elke vorm van integriteit gaat het raam uit. Alles ondergeschikt aan het doel, en wat dat is is wel heel erg obvious.

Een behoorlijk verhaal vertellen? Nee, dat is zoooo retro. Een motief dan? nah, dan moet het narratief kloppen, er moet een lijn in zitten en dat is gewoon veel te veel werk. Gewoon iets emo, een beetje trage beelden, iets een beetje in de stijl van Malick, en iets met postpartum en kinderen, dan durven de critici niet meer te roepen dat er geen draad van te maken is. Nou sorry maar fuck me, het is zum kotzen, wat een ergerlijke wanvertoning is dit.

Triest dat JLaw en Pattinson zich voor dit karretje hebben laten spannen, en hoe kan het zijn dat een Spacek of een Nolte zich hier voor leent. Misselijkmakend.

Dien Bien Phu.

Niet een heel bekend stuk geschiedenis hier in Nederland, wellicht doordat de aandacht hier meer op de onafhankelijkheid van Indonesie gericht was. Wel van enorme importantie voor de vorming van de huidige landen in Zuid-Oost Azie. De gevoelige nederlaag van de Fransen in Dien Bien Phu, niet helemaal de laatste gevechtshandeling in wat in Frankrijk heet 'La Guerre d'Indochine', maar wel de aanleiding voor het opbreken van Frans Indochina in Noord- en Zuid-Vietnam, Laos en Cambodja, en de opvolgende Amerikaanse Vietnamoorlog - die nog eens twintig jaar zou duren.

Bijna veertig jaar na dato deze film, die het verhaal vertelt aan de hand van de herinneringen van de regisseur Pierre Schoendoerffer - die zijn eigen karakter laat spelen door zijn zoon Ludovic. Dat het dicht op de huid zit is daarmee al wel ietwat duidelijk, de boodschap aan het einde van de film geeft dat nog eens aan. Toch, wellicht geholpen door het verstrijken van de tijd, is het narratief neutraal en beschouwend, al is het met een zekere fataliteit en weemoed naar de goede oude tijd. Schoendoerffer geeft zichzelf en daarmee zijn zoon niet de hoofdrol, maar gebruikt een mengeling van fictieve en generieke personages waarvan de rol van Donald Pleasence de meest opvallende is - en verrassend goed getroffen met zijn brakke Frans. Ook de zijlijn met de violiste van Ludmila Mikael is erg fraai, de tegenstelling tussen de verregende artillerieputjes op post Huguette 7 en de concertzaal met de melancholieke klanken van Georges Delerue geeft de soldatentragedie extra diepte, bovenop de symboliek waarmee de film doorvlochten is. Het demonstratief tonen van de kepi, zodat men maar weet dat het Legioen present is - en het even later demonstratief uit elkaar scheuren daarvan. De fraaie wereldwijze citaten, zowel aan de bar als in de modder.

Een van de beste oorlogsfilms ooit eigenlijk, zonder overbodig spektakel zoals we dat tegenwoordig wat teveel gewend zijn geraakt. Maar daardoor juist realistischer wellicht, al is een raak punt van kritiek wel dat er nauwelijks iets van een man-tot-man gevecht getoond wordt, terwijl dat uiteindelijk wel de manier was waarop de strijd verloren werd. Gefilmd op de originele locatie, met medewerking van het Vietnamese leger en origineel materieel dat deels daardoor beschikbaar gesteld werd. Ook daarnaar verwijst Schoendoerffer in zijn eindwoord, 'une expérience bouleversante, pour eux comme pour nous'.

Aardige film die het verkennerige en overdrevene van de jaren-70 niet helemaal helder maakt. De onzekerheid van Heleen - die natuurlijk nergens voor nodig is, maar dat hoort bij de leeftijd of zo - is wel van alle tijden en wordt heel mooi overgebracht. Melody Klaver speelt zoals al vaak gezegd heel goed.

Met wat experimenteel aandoende cameravoering die meestal wel goed uitpakt, maar af en toe ook irritant is - soms zit je echt te turen naar wat er op de achtergrond te onscherp, te onduidelijk blijft. Mooi om het onderwerp heel close in beeld te brengen, maar als het onderwerp de achtergrond is werkt een close up niet.

Ik vind dit dus eigenlijk wel zo'n beetje een perfecte film. Eindelijk weer eens een echt verhaal in plaats van de zoveelste remake, de zoveelste superheldenfilm, de zoveelste overhypete clickbaitdocumentaire of gotbetert het zoveelste deel van FF - die titel kort ik maar vast af naar doorspoelen zoals de ouderen onder ons dat nog meegemaakt hebben. Nee in plaats van al dat alles gewoon een verrassend stuk geschiedenisles, over echte mensen die ook echt bestaan hebben, en echte spulletjes gevonden hebben die daar door echte mensen achtergelaten zijn. En het wordt nog onderhoudend gebracht ook. Eat that met je fake news en je voorgekauwde Hollywood blubber.

En dan ook nog eens volgens de ouderwetse Britse normen met idyllische landschapjes en een stel mooie acteurs die er hun best voor doen, met voorop een Fiennes die haast onherkenbaar is in zijn dienende rol als werkman van de echt-niet-upper class. De enige echte kritiek die ik zo bedenken kan is dat Lily James er teveel bij geschreven is voor haar koppie, en niet zoals in het verhaal uitgelegd wordt 'omdat ze licht genoeg is' - de echte Peggy Piggott was een gerespecteerde wetenschapster die allerminst voor een van de anderen onderdeed. En ja, er zijn nog wel wat details die naar mijn smaak wat teveel geromantiseerd zijn.

Wat de film aan de andere kant wel echt helemaal prima doet, is precies genoeg vertellen om het narratief sterk te houden, zonder er een documentaire van te maken. Als je meer wil weten over Sutton Hoo, dan ga je er maar heen, of je leest een dagje in de wikipedia. Niet alles hoeft helemaal uitgekauwd te worden tenslotte.

Af en toe vergis ik me in een film. In dit geval had ik me even niet gerealiseerd waar ik de regisseur en hoofrolspeler ook alweer van kende - van m'n lijstje 'geen films meer van zien'. En dat maken ze weer eens waar. Oninteressant gedobber waarvan de enige bedoeling lijkt te zijn hoe lang het publiek blijft wachten op het moment dat het leuk of interessant wordt. Wellicht zit daar een interessante levensles in verborgen, maar de minder diepzinnige vertaling daarvan is heel simpel: verspil geen tijd aan deze film.

Films uit Belgie hebben nogal eens een grauwe, bruinige sfeer. Depressief al voordat je de eerste minuut door bent. De helaasheid der dingen ten top. Gelukkig kan het ook anders, ook in Belgie. Heerlijk, deze film die nergens over gaat, geen diepere laag kent, geen moraal, geen politieke correctheid. Van begin tot eind lomp, kortzichtig, to the point. Vlot als een dikkenek in een frietkot. Of zoiets.

Daarbij moet het wel komen van de cast en van de beelden, het verhaal is zo leeg als wat. Gelukkig zit dat goed. Vlot en in mooie fris-kleurige beelden gefilmd, en een echte sterrencast - tenminste, Melanie Laurent en Marion Cotillard samen, daar is toch weinig op af te dingen. Niet dat de heren het nou slechter doen, maar wellicht iets minder bekend zijn ze.

Wat overblijft is de vraag of de directors cut iets meer te brengen heeft - ik zag de originele versie. Wellicht de moeite om de langere versie met 6 minuten extra eens een kans te geven - misschien dat het verhaal daarin een extra impuls mee krijgt.

Geen comedy, ook geen drama - meer een soort half mislukt filosofisch onderzoek naar vriendschap lijkt het te zijn. Toch is het geen onprettige film - wel aardig om een keer gezien te hebben, maar aan de andere kant ook best geschikt om over te slaan.

Een vreemde en speciale film.

Richard Hatch, die de ouderen onder ons allemaal ooit gekend hebben als Captain Apollo in de originele serie Battlestar Galactica. Niet dat dat zijn enige rol ooit was, maar alle andere zijn me ontgaan. Dit is dan wel zijn laatste film, want hij overleed kort na de eerste ruwe edit gezien te hebben, begin 2017. Alvleesklierkanker. Of hij dat tijdens de shoot eind 2016 al wist vertelt de Wikipedia niet, maar je kan op zich wel zien dat hij er niet al te gezond bij loopt.

Er zijn talloze low-budget probeersels, maar er zijn er maar heel weinig die een zo intrigerend en complex script proberen uit te werken. Of het gelukt is is dan wellicht een open vraag, ik heb daar niet meteen een antwoord op. Wel is er een opvallende cast aanwezig, er zijn maar weinig films waar zoveel bloedmooie vrouwen aan meewerken. Leah Cairns bijvoorbeeld, die met het kapsel dat ze in deze film draagt sprekend op Linda Fiorentino lijkt. Of Chloe Dykstra, die alleen op zichzelf lijkt, of hoe zeg ik dat netjes. En een hele serie cameo's van héél bekende acteurs, al staan ze niet allemaal op de titelrol.

Voor Hatch lijkt het achteraf haast wel een soort wensdroom van de stereotype ouwe snoepert - voor je het hoekje om gaat nog even een film maken met heel veel mooie jonge vrouwen en veel bloot. Voor zover ik het terug vind zat het niet zo, maar ik had het 'm wel gegund. Van harte zelfs.

Wellicht is dit zo'n film die bij je groeien moet - een die je pas gaat waarderen als je het een tijdje hebt laten bezinken en er dan nog eens naar kijkt. Op zich rammelt het verhaal hier en daar wel wat, maar dat vinden we normaal gesproken passen bij het genre. Net zoals het verworden van de hoofdpersonen er bij hoort, en zijn we daaraan gewend - als het mannen zijn. Maar buiten Hollywood weten we allemaal natuurlijk allang dat niet elke vrouw een zwak prinsesje is.

Jammer dat de film verder wel erg braaf binnen de gebruikelijke Hollywoodcliches loopt. Dat je bij voorbaat wel zo'n beetje weet wie de eindstreep halen gaan - niet precies volgens de formule van de 'final girl', want geen horrorfilm tenslotte, maar het lijkt er wel heel veel op. Of dat de bad guys als witjes gaan, behalve als het even spannend worden moet. Sowieso ook al dat de bad guys te eendimensionaal blijven, en ook de teksten die ze uit te spreken krijgen voelen onnatuurlijk aan.

Toch maakt dat alles het nog niet echt tot een slechte film. Inhoudelijk zit er misschien wel wat meer in dan de gemiddelde schietfilm, maar dat moet dus nog even bezinken. Tot het zover is hou ik maar een voorzichtig gemiddelde aan.

Een coming of age film maken zonder over cliches te struikelen valt niet mee. Toch komt deze film een heel eind op weg, en eindelijk eens een keer zonder dat alle schijnbaar haast verplichte onderdelen in de weg zitten, en ook zonder de al te krampachtige politieke correctheid. Op dat ene onderdeel na misschien.

Vooral leuk door Juno Temple. Niet dat de rest stinkt, maar ze stijgt er wel wat bovenuit. Jammer dat het naar het einde toe wat sentimenteel en tranentrekkerig wordt, daar had van mij wel een wat kwaadaardig knipoogje bij gemogen.

Veel leuker dan ik verwacht had.

De Niro heeft sinds zijn hoogtijdagen aan nogal wat bedenkelijke films meegewerkt, en dit is er overduidelijk ook een van. Maar wel ver boven het gemiddelde, en waar het misschien geen karakterrol is die hij speelt komt hij er met de komische noot best mee weg. Om maar een voorbeeld te geven, de scene die uit The Presidio gejat is is misschien geen vergelijking met Sean Connery waardig, maar wel effectief.

En misschien gaat het ook wel niet om De Niro, maar om de aanstormende jeugd. Efron, mwah, die komt maar moeizaam voorbij het niveau van irriteren, maar voor Plaza heb ik al sinds haar eerste film een zwak. En Deutch is ook best aardig - tenminste, ik kan best lachen om de idioterie van het losgeslagen viertal. Grof, smakeloos, ongepast? jazeker, de hele tijd. Ben ik ook nogal eens.

Over De Niro nog, het is al best een tijd sinds de verschrikking van Meet the Parents (2000). Maar wel zo ongeveer de eerste film die ik zie waarin zijn rol ook een beetje werkt. Nouja Stardust (2007), maar dat was wellicht meer een cameo. Ronin (1998), dat was zijn laatste echt goede film, vergeet ik dan iets? Ik drop het maar even.

Dirty Harry week bij blurp thuis!

In dit eerste deel maken we kennis met Inspector Callahan. Rauw, hardhandig, en door iedereen beschouwd als iemand die het niet zo nauw neemt. Maar is dat wel zo? Met zijn fameuze speech geeft hij tenslotte de bad guy de kans om zich over te geven. Hij had ook meteen kunnen schieten...

De eerste film is ook de meest grimmige, het beeld net na de scene in het stadion is daar wel het beste voorbeeld van. Voor een film die verder wel wat wegheeft van de politieseries van die tijd - of wat later misschien - opvallend mooie cinematografie. Maar ook onderdelen uit het plot zijn vaak nageaapt, later, bijvoorbeeld het rennen van de ene telefoon naar de andere.

Harry zelf is in dit eerste deel nog wat eendimensionaal, pas in deel twee krijgen we wat over zijn persoon te weten. Hier komen we niet echt verder dan zijn manier van werken en zijn favoriete revolver. Eastwood speelt hem wel perfect, misschien ook wel dat hij de enig juiste persoon is voor deze rol - ietsje houtenklazerig, lomp, sociaal onhandig, zoals in veel van zijn rollen. Gaat hem in ieder geval erg goed af.

Fijne film. Op naar deel twee.

Ik vind dit vooral een langzame ingetogen film met een denk ik best realistisch beeld over hoe illegalen leven in de westerse wereld. Met de nodige rottigheid, en nogal uitzichtloos. Meer drama dan thriller, en ook meer drama dan romantiek.

Mooi gemaakt, maar niet echt uitstijgend boven het niveau van gemiddeld kijkvoer - dat klinkt misschien negatiever dan ik het bedoel, het is zeker geen slechte film, maar ik ben hem over een paar weken wel weer grotendeels vergeten denk ik.

Eddie Marsan heeft een erg herkenbare kop. In het begin van de film had ik eigenlijk de neiging om de hele tijd En-Rah-Hah te roepen - zoals hij in Happy-Go-Lucky (2008) de hele tijd doet.

Verder, de grap met de titel is inderdaad wel aardig. Verder weinig bijzonders, echt een film voor ene oog in, andere uit. Of zoiets.