Opinions

Heerlijke road movie en ook ietwat een historisch verhaal over Che Guevara - maar zonder dat de politiek me stoort, ondanks dat er wel degelijk een revolutionair sausje meegegeven wordt. Maar dat blijft subtiel genoeg - sterker nog, ik word gaandeweg helemaal in de film meegenomen en begin iets te snappen van hoe de revolutie ontstaan is...

Nou geloof ik wel dat het verhaal ietsje geidealiseerd is - al is het maar door Guevara en Granado zelf toen ze hun dagboeken aan het schrijven waren. Het blijft wel allemaal wat erg braaf tenslotte. Toch is het een prettig en helder-geloofwaardig verhaal - de makkers blijven sympathiek.

Maar da's niet alles - want de beelden van Zuid-Amerika zijn prachtig, en Gael García Bernal is heel geloofwaardig en prettig aan het spelen - net als de misschien net iets minder opvallende Rodrigo de la Serna. En dat ze beiden niet heel erg op de 'echte' Guevara en Granado lijken, ach, zoals al gezegd, de meeste mensen kennen Guevara en zijn kop alleen van de t-shirts - dus daar kan ik wel overheen stappen. En de eindscene maakt dat hoe dan ook toch al helemaal goed - volstrekt cliche, maar toch ook echt prachtig.

Dan nog een aardig passende soundtrack - ik kan er eigenlijk allemaal geen speld tussen krijgen. Echt een fijne film, met heel veel plezier naar gekeken.

Tsja.

Onsamenhangend en doelloos. Kan er echt geen behoorlijke verhaallijn in ontdekken, en de logica is helemaal zoek. Waar zijn Blofeld of Spectre als je ze nodig hebt.

Plus:

leuke openingsscene

mooi liedje van Madonna

Rosamund Pike

Min:

Brosnan

Lelijke auto en suffe gadgets

En dan nog dat gedoe met die "laser". Hebben ze Austin Powers dan niet gezien, denk ik dan.

Die Hard is een kerstfilm.

Dat daar nog discussie over mogelijk is is eigenlijk gewoon absurd. Ok, er wordt geknokt, maar dat heb ik in deze tijd van het jaar ook wel eens in de supermarkt meegemaakt. Dat laatste brood krijg je niet zomaar mee. Maar het begint met kerst en het eindigt ermee, het woord 'Kerst' wordt tientallen keren uitgesproken, en de plaats van handeling is een kerstfeestje. Klaar.

Verder is het allemaal wel wat gedateerd ondertussen. Willis maakt niet zo heel veel indruk meer, en wordt door vriend en vijand (nouja, door Reginald VelJohnson en Alan Rickman) simpel weggespeeld. Sowieso hebben de bad guys veel mooiere rollen dan de brave McClane. Het enige wat hij dan voorheeft is zijn tekst. Yippee-ki-yay, motherfucker.

De actie vind ik eerlijk gezegd vooral wat tegenvallen. Vergelijk dat eens met een echte knokfilm van nu, dan vind ik het tegenover een Serbuan Maut toch niet echt overeind blijven. En de special effects, mwah, de grote ontploffing ziet er vooral uit als een vat benzine, niet als een halve vrachtwagen C4. Die me dan maar CGI eigenlijk.

En als laatste dan even de soundtrack. Gelukkig geen hippe jaren-80 retro, dat was toen nog niet uitgevonden. Maar of de 9e van Beethoven nou zo'n goed idee was, mhhm. En al die afgezaagde kerstrommel al helemaal niet.

Als een tweede deel best goed.

De eerste helft zeker, het verhaal begint soepel en het komt een stuk beter op me over dan het verhaal van deel 1. Beter gespeeld door Willis, al vind ik het moeilijk om uit te leggen waar dat precies aan ligt. Minder overdreven gedoe misschien vooral. Jammer wel dat dat niveau niet volgehouden wordt, en behalve dat ontspoort de tweede helft volledig in onmogelijkheden, onwaarschijnlijkheden en nonsens. Niet dat het begin nou heel geloofwaardig is eigenlijk - Dulles is een groot vliegveld met veel internationaal verkeer, de wat flauwe reactie van politie en dergelijke gaat er bij mij niet zo in. Even in vergelijking, ik heb (lang geleden) ooit eens aan een rampenoefening op Schiphol meegedaan, je wilt daar echt geen ruzie maken met de KMar - dat win je niet. En dan nog, Dulles ligt best dicht bij een heleboel andere grote vliegvelden. Alles wat in de lucht rondjes vliegt had daar dus makkelijk naar kunnen uitwijken. En dan in de tweede helft gaat het dus pas echt los met alle goofs - check de IMDB pagina even voor de lol, daar staan er 162. Het mooiste vond ik wel het luik in de landingsbaan. Toch, het geheel is best vermakelijk, al voelt het ook af en toe wel ietwat aan als een TV-film - misschien komt dat meer dan iets anders door de kop van Dennis Franz, en nog in dezelfde kleur blauw als waar we hem beter van kennen ook.

Was dit nou de eerste film met dat idee erin van een race naar de volgende telefoon of plaats waar een onbekende sinistere stem instructies geeft, en anders? Hoe afgezaagd werd dat later. Hier valt het nog net mee, al komt het vooral door de rol van Samuel L - die zelf overigens ondertussen ook een cliché geworden is. Of het nou typecasting is of dat hij echt maar een rol spelen kan. Nouja, dat geldt voor Willis vanzelf ook.

Verder is het wel een beetje een herhaling van zetten, en nog redelijk genietbaar vooral door de toevoeging van Jackson en vooral Irons aan de cast, om toch een beetje diepte aan het acteerwerk te geven. Het plot trekt op niets natuurlijk, en zeker het einde is wat te flauw. En het Duits van de bad guys lijkt af en toe echt nergens op.

Visueel hier en daar best aardig - het knappe shot met de flashback in het cafe, noem ik maar even. Maar narratief is het een soepzooitje, het hangt als los zand. En de spanningsboog lijkt wel vergeten. Een gebrek aan inzicht bij regie en editing, denk ik zomaar. Jammer, want de cast is best leuk.

Getverdemme.

Wat een ongegeneerd stuk oscar bait is dit, en niet alleen dat, elke vorm van integriteit gaat het raam uit. Alles ondergeschikt aan het doel, en wat dat is is wel heel erg obvious.

Een behoorlijk verhaal vertellen? Nee, dat is zoooo retro. Een motief dan? nah, dan moet het narratief kloppen, er moet een lijn in zitten en dat is gewoon veel te veel werk. Gewoon iets emo, een beetje trage beelden, iets een beetje in de stijl van Malick, en iets met postpartum en kinderen, dan durven de critici niet meer te roepen dat er geen draad van te maken is. Nou sorry maar fuck me, het is zum kotzen, wat een ergerlijke wanvertoning is dit.

Triest dat JLaw en Pattinson zich voor dit karretje hebben laten spannen, en hoe kan het zijn dat een Spacek of een Nolte zich hier voor leent. Misselijkmakend.

Dien Bien Phu.

Niet een heel bekend stuk geschiedenis hier in Nederland, wellicht doordat de aandacht hier meer op de onafhankelijkheid van Indonesie gericht was. Wel van enorme importantie voor de vorming van de huidige landen in Zuid-Oost Azie. De gevoelige nederlaag van de Fransen in Dien Bien Phu, niet helemaal de laatste gevechtshandeling in wat in Frankrijk heet 'La Guerre d'Indochine', maar wel de aanleiding voor het opbreken van Frans Indochina in Noord- en Zuid-Vietnam, Laos en Cambodja, en de opvolgende Amerikaanse Vietnamoorlog - die nog eens twintig jaar zou duren.

Bijna veertig jaar na dato deze film, die het verhaal vertelt aan de hand van de herinneringen van de regisseur Pierre Schoendoerffer - die zijn eigen karakter laat spelen door zijn zoon Ludovic. Dat het dicht op de huid zit is daarmee al wel ietwat duidelijk, de boodschap aan het einde van de film geeft dat nog eens aan. Toch, wellicht geholpen door het verstrijken van de tijd, is het narratief neutraal en beschouwend, al is het met een zekere fataliteit en weemoed naar de goede oude tijd. Schoendoerffer geeft zichzelf en daarmee zijn zoon niet de hoofdrol, maar gebruikt een mengeling van fictieve en generieke personages waarvan de rol van Donald Pleasence de meest opvallende is - en verrassend goed getroffen met zijn brakke Frans. Ook de zijlijn met de violiste van Ludmila Mikael is erg fraai, de tegenstelling tussen de verregende artillerieputjes op post Huguette 7 en de concertzaal met de melancholieke klanken van Georges Delerue geeft de soldatentragedie extra diepte, bovenop de symboliek waarmee de film doorvlochten is. Het demonstratief tonen van de kepi, zodat men maar weet dat het Legioen present is - en het even later demonstratief uit elkaar scheuren daarvan. De fraaie wereldwijze citaten, zowel aan de bar als in de modder.

Een van de beste oorlogsfilms ooit eigenlijk, zonder overbodig spektakel zoals we dat tegenwoordig wat teveel gewend zijn geraakt. Maar daardoor juist realistischer wellicht, al is een raak punt van kritiek wel dat er nauwelijks iets van een man-tot-man gevecht getoond wordt, terwijl dat uiteindelijk wel de manier was waarop de strijd verloren werd. Gefilmd op de originele locatie, met medewerking van het Vietnamese leger en origineel materieel dat deels daardoor beschikbaar gesteld werd. Ook daarnaar verwijst Schoendoerffer in zijn eindwoord, 'une expérience bouleversante, pour eux comme pour nous'.

Aardige film die het verkennerige en overdrevene van de jaren-70 niet helemaal helder maakt. De onzekerheid van Heleen - die natuurlijk nergens voor nodig is, maar dat hoort bij de leeftijd of zo - is wel van alle tijden en wordt heel mooi overgebracht. Melody Klaver speelt zoals al vaak gezegd heel goed.

Met wat experimenteel aandoende cameravoering die meestal wel goed uitpakt, maar af en toe ook irritant is - soms zit je echt te turen naar wat er op de achtergrond te onscherp, te onduidelijk blijft. Mooi om het onderwerp heel close in beeld te brengen, maar als het onderwerp de achtergrond is werkt een close up niet.

Ik vind dit dus eigenlijk wel zo'n beetje een perfecte film. Eindelijk weer eens een echt verhaal in plaats van de zoveelste remake, de zoveelste superheldenfilm, de zoveelste overhypete clickbaitdocumentaire of gotbetert het zoveelste deel van FF - die titel kort ik maar vast af naar doorspoelen zoals de ouderen onder ons dat nog meegemaakt hebben. Nee in plaats van al dat alles gewoon een verrassend stuk geschiedenisles, over echte mensen die ook echt bestaan hebben, en echte spulletjes gevonden hebben die daar door echte mensen achtergelaten zijn. En het wordt nog onderhoudend gebracht ook. Eat that met je fake news en je voorgekauwde Hollywood blubber.

En dan ook nog eens volgens de ouderwetse Britse normen met idyllische landschapjes en een stel mooie acteurs die er hun best voor doen, met voorop een Fiennes die haast onherkenbaar is in zijn dienende rol als werkman van de echt-niet-upper class. De enige echte kritiek die ik zo bedenken kan is dat Lily James er teveel bij geschreven is voor haar koppie, en niet zoals in het verhaal uitgelegd wordt 'omdat ze licht genoeg is' - de echte Peggy Piggott was een gerespecteerde wetenschapster die allerminst voor een van de anderen onderdeed. En ja, er zijn nog wel wat details die naar mijn smaak wat teveel geromantiseerd zijn.

Wat de film aan de andere kant wel echt helemaal prima doet, is precies genoeg vertellen om het narratief sterk te houden, zonder er een documentaire van te maken. Als je meer wil weten over Sutton Hoo, dan ga je er maar heen, of je leest een dagje in de wikipedia. Niet alles hoeft helemaal uitgekauwd te worden tenslotte.

Af en toe vergis ik me in een film. In dit geval had ik me even niet gerealiseerd waar ik de regisseur en hoofrolspeler ook alweer van kende - van m'n lijstje 'geen films meer van zien'. En dat maken ze weer eens waar. Oninteressant gedobber waarvan de enige bedoeling lijkt te zijn hoe lang het publiek blijft wachten op het moment dat het leuk of interessant wordt. Wellicht zit daar een interessante levensles in verborgen, maar de minder diepzinnige vertaling daarvan is heel simpel: verspil geen tijd aan deze film.

Films uit Belgie hebben nogal eens een grauwe, bruinige sfeer. Depressief al voordat je de eerste minuut door bent. De helaasheid der dingen ten top. Gelukkig kan het ook anders, ook in Belgie. Heerlijk, deze film die nergens over gaat, geen diepere laag kent, geen moraal, geen politieke correctheid. Van begin tot eind lomp, kortzichtig, to the point. Vlot als een dikkenek in een frietkot. Of zoiets.

Daarbij moet het wel komen van de cast en van de beelden, het verhaal is zo leeg als wat. Gelukkig zit dat goed. Vlot en in mooie fris-kleurige beelden gefilmd, en een echte sterrencast - tenminste, Melanie Laurent en Marion Cotillard samen, daar is toch weinig op af te dingen. Niet dat de heren het nou slechter doen, maar wellicht iets minder bekend zijn ze.

Wat overblijft is de vraag of de directors cut iets meer te brengen heeft - ik zag de originele versie. Wellicht de moeite om de langere versie met 6 minuten extra eens een kans te geven - misschien dat het verhaal daarin een extra impuls mee krijgt.

Geen comedy, ook geen drama - meer een soort half mislukt filosofisch onderzoek naar vriendschap lijkt het te zijn. Toch is het geen onprettige film - wel aardig om een keer gezien te hebben, maar aan de andere kant ook best geschikt om over te slaan.

Een vreemde en speciale film.

Richard Hatch, die de ouderen onder ons allemaal ooit gekend hebben als Captain Apollo in de originele serie Battlestar Galactica. Niet dat dat zijn enige rol ooit was, maar alle andere zijn me ontgaan. Dit is dan wel zijn laatste film, want hij overleed kort na de eerste ruwe edit gezien te hebben, begin 2017. Alvleesklierkanker. Of hij dat tijdens de shoot eind 2016 al wist vertelt de Wikipedia niet, maar je kan op zich wel zien dat hij er niet al te gezond bij loopt.

Er zijn talloze low-budget probeersels, maar er zijn er maar heel weinig die een zo intrigerend en complex script proberen uit te werken. Of het gelukt is is dan wellicht een open vraag, ik heb daar niet meteen een antwoord op. Wel is er een opvallende cast aanwezig, er zijn maar weinig films waar zoveel bloedmooie vrouwen aan meewerken. Leah Cairns bijvoorbeeld, die met het kapsel dat ze in deze film draagt sprekend op Linda Fiorentino lijkt. Of Chloe Dykstra, die alleen op zichzelf lijkt, of hoe zeg ik dat netjes. En een hele serie cameo's van héél bekende acteurs, al staan ze niet allemaal op de titelrol.

Voor Hatch lijkt het achteraf haast wel een soort wensdroom van de stereotype ouwe snoepert - voor je het hoekje om gaat nog even een film maken met heel veel mooie jonge vrouwen en veel bloot. Voor zover ik het terug vind zat het niet zo, maar ik had het 'm wel gegund. Van harte zelfs.

Wellicht is dit zo'n film die bij je groeien moet - een die je pas gaat waarderen als je het een tijdje hebt laten bezinken en er dan nog eens naar kijkt. Op zich rammelt het verhaal hier en daar wel wat, maar dat vinden we normaal gesproken passen bij het genre. Net zoals het verworden van de hoofdpersonen er bij hoort, en zijn we daaraan gewend - als het mannen zijn. Maar buiten Hollywood weten we allemaal natuurlijk allang dat niet elke vrouw een zwak prinsesje is.

Jammer dat de film verder wel erg braaf binnen de gebruikelijke Hollywoodcliches loopt. Dat je bij voorbaat wel zo'n beetje weet wie de eindstreep halen gaan - niet precies volgens de formule van de 'final girl', want geen horrorfilm tenslotte, maar het lijkt er wel heel veel op. Of dat de bad guys als witjes gaan, behalve als het even spannend worden moet. Sowieso ook al dat de bad guys te eendimensionaal blijven, en ook de teksten die ze uit te spreken krijgen voelen onnatuurlijk aan.

Toch maakt dat alles het nog niet echt tot een slechte film. Inhoudelijk zit er misschien wel wat meer in dan de gemiddelde schietfilm, maar dat moet dus nog even bezinken. Tot het zover is hou ik maar een voorzichtig gemiddelde aan.

Een coming of age film maken zonder over cliches te struikelen valt niet mee. Toch komt deze film een heel eind op weg, en eindelijk eens een keer zonder dat alle schijnbaar haast verplichte onderdelen in de weg zitten, en ook zonder de al te krampachtige politieke correctheid. Op dat ene onderdeel na misschien.

Vooral leuk door Juno Temple. Niet dat de rest stinkt, maar ze stijgt er wel wat bovenuit. Jammer dat het naar het einde toe wat sentimenteel en tranentrekkerig wordt, daar had van mij wel een wat kwaadaardig knipoogje bij gemogen.

Veel leuker dan ik verwacht had.

De Niro heeft sinds zijn hoogtijdagen aan nogal wat bedenkelijke films meegewerkt, en dit is er overduidelijk ook een van. Maar wel ver boven het gemiddelde, en waar het misschien geen karakterrol is die hij speelt komt hij er met de komische noot best mee weg. Om maar een voorbeeld te geven, de scene die uit The Presidio gejat is is misschien geen vergelijking met Sean Connery waardig, maar wel effectief.

En misschien gaat het ook wel niet om De Niro, maar om de aanstormende jeugd. Efron, mwah, die komt maar moeizaam voorbij het niveau van irriteren, maar voor Plaza heb ik al sinds haar eerste film een zwak. En Deutch is ook best aardig - tenminste, ik kan best lachen om de idioterie van het losgeslagen viertal. Grof, smakeloos, ongepast? jazeker, de hele tijd. Ben ik ook nogal eens.

Over De Niro nog, het is al best een tijd sinds de verschrikking van Meet the Parents (2000). Maar wel zo ongeveer de eerste film die ik zie waarin zijn rol ook een beetje werkt. Nouja Stardust (2007), maar dat was wellicht meer een cameo. Ronin (1998), dat was zijn laatste echt goede film, vergeet ik dan iets? Ik drop het maar even.

Dirty Harry week bij blurp thuis!

In dit eerste deel maken we kennis met Inspector Callahan. Rauw, hardhandig, en door iedereen beschouwd als iemand die het niet zo nauw neemt. Maar is dat wel zo? Met zijn fameuze speech geeft hij tenslotte de bad guy de kans om zich over te geven. Hij had ook meteen kunnen schieten...

De eerste film is ook de meest grimmige, het beeld net na de scene in het stadion is daar wel het beste voorbeeld van. Voor een film die verder wel wat wegheeft van de politieseries van die tijd - of wat later misschien - opvallend mooie cinematografie. Maar ook onderdelen uit het plot zijn vaak nageaapt, later, bijvoorbeeld het rennen van de ene telefoon naar de andere.

Harry zelf is in dit eerste deel nog wat eendimensionaal, pas in deel twee krijgen we wat over zijn persoon te weten. Hier komen we niet echt verder dan zijn manier van werken en zijn favoriete revolver. Eastwood speelt hem wel perfect, misschien ook wel dat hij de enig juiste persoon is voor deze rol - ietsje houtenklazerig, lomp, sociaal onhandig, zoals in veel van zijn rollen. Gaat hem in ieder geval erg goed af.

Fijne film. Op naar deel twee.

Ik vind dit vooral een langzame ingetogen film met een denk ik best realistisch beeld over hoe illegalen leven in de westerse wereld. Met de nodige rottigheid, en nogal uitzichtloos. Meer drama dan thriller, en ook meer drama dan romantiek.

Mooi gemaakt, maar niet echt uitstijgend boven het niveau van gemiddeld kijkvoer - dat klinkt misschien negatiever dan ik het bedoel, het is zeker geen slechte film, maar ik ben hem over een paar weken wel weer grotendeels vergeten denk ik.

Eddie Marsan heeft een erg herkenbare kop. In het begin van de film had ik eigenlijk de neiging om de hele tijd En-Rah-Hah te roepen - zoals hij in Happy-Go-Lucky (2008) de hele tijd doet.

Verder, de grap met de titel is inderdaad wel aardig. Verder weinig bijzonders, echt een film voor ene oog in, andere uit. Of zoiets.

Him al een tijd geleden gezien, maar toen geen gelegenheid om Her ook te zien en de onvermijdelijke acht verschillen te becijferen. Nu wel, en eerst Her gekeken en daarna Him in de herhaling.

Valt wat tegen. Him vond ik eerst wel een interessante film, maar nu in de herziening en voorafgegaan door Her kan ik er maar weinig meer van maken dan een wat gezocht idee waarmee een niet al te sterk script wat opgeleukt wordt - een wat te gezochte poging om het iets bijzonders te laten zijn. Elk voor zich zijn de films niet bijster sterk - vind ik nu - en samen is het niet veel meer dan een gimmick.

Waarbij het ontegenzeglijk wel leuk is om de twee perspectieven met elkaar te vergelijken, en daarbij te constateren dat ik van de beweegredenen van McAvoy meer begrijp dan die van Chastain - eerlijk gezegd blijft Her me in dat opzicht nogal duister. Zou wel interessant zijn of een vrouw daar dan net weer andersom tegenaan kijkt - maar ik zie zo even geen recensie of reactie van een vrouw bij een van de films. En wellicht is het verschil er ook wel zo een die alleen kan worden uitgelegd met woorden als 'nou ja, gewoon!'...

Maargoed. Geen bijster leuke films dus, al met al, ondanks de mooie cast wat teleurstellend. Her vond ik dan achteraf nog wat minder eigenlijk.

Him al een tijd geleden gezien, maar toen geen gelegenheid om Her ook te zien en de onvermijdelijke acht verschillen te becijferen. Nu wel, en eerst Her gekeken en daarna Him in de herhaling.

Valt wat tegen. Him vond ik eerst wel een interessante film, maar nu in de herziening en voorafgegaan door Her kan ik er maar weinig meer van maken dan een wat gezocht idee waarmee een niet al te sterk script wat opgeleukt wordt - een wat te gezochte poging om het iets bijzonders te laten zijn. Elk voor zich zijn de films niet bijster sterk - vind ik nu - en samen is het niet veel meer dan een gimmick.

Waarbij het ontegenzeglijk wel leuk is om de twee perspectieven met elkaar te vergelijken, en daarbij te constateren dat ik van de beweegredenen van McAvoy meer begrijp dan die van Chastain - eerlijk gezegd blijft Her me in dat opzicht nogal duister. Zou wel interessant zijn of een vrouw daar dan net weer andersom tegenaan kijkt - maar ik zie zo even geen recensie of reactie van een vrouw bij een van de films. En wellicht is het verschil er ook wel zo een die alleen kan worden uitgelegd met woorden als 'nou ja, gewoon!'...

Maargoed. Geen bijster leuke films dus, al met al, ondanks de mooie cast wat teleurstellend.

Wat is dit een slechte film eigenlijk.

Het plot is een rommeltje - vooral in de tweede helft struikel je gewoon van de ene twist naar de andere. En waarom? Het wordt me niet duidelijk. Wel dat het nergens over gaat. Had het bij het basisgegeven gehouden, het onderwerp dat op de poster staat.

En dan Douglas. Volstrekt ongeloofwaardig in zijn rol - en veel te oud ook voor wat hij te spelen krijgt. Moore heeft goedbeschouwd veel te weinig te doen, en valt door de mand in een paar sleutelscenes naar het einde. Eigenlijk alleen Sutherland komt er een beetje mee weg, maar ook dat is maar een dun rolletje.

En dan die stompzinnige uitsmijter met A. Friend nog. Wat een triestigheid.

Triest dat deze film vooral geïnterpreteerd lijkt te worden als een beschouwing van de 'cyberwereld' of hoe je dat ook noemen moet. Voer voor paniekjournalisten, doemdenkers en andere angstzaaiers. Het zou beter zijn als we ons allemaal zouden realiseren dat het vooral gaat om een gebrek aan gezond verstand, het niet willen of kunnen overzien van de gevolgen van de dingen die je doet. Dat heeft helemaal niets met technologische vooruitgang of iets on-line achtigs te maken.

Het verhaal is daarbij wel wat erg moralistisch, en wordt als ik het zo lees vooral verkeerd begrepen - de boodschap die je er volgens mij echt in zou moeten zien is dat het niet gaat om de 'gevaren van de cyberwereld', of over exploitatie, internetfraude en cyberpesten, maar in plaats daarvan over het uit eigenbelang moralistisch opleggen van de gevestigde orde aan wie daar niet bij hoort, over op basis van onbegrepen informatie tot onbekookte daden komen, en over het opgroeien van kinderen zonder enige vorm van contact met of toezicht van hun ouders. Dat zijn echte problemen, daar heeft Facebook niks mee uit te staan.

Er wordt dan wel weer best goed gespeeld, vooral Andrea Riseborough valt daarbij op - ze zet haar rol als half-om-half carrierebitch en naïef trutje erg goed neer. En de kinders Colin Ford en Jonah Bobo zijn ook erg goed.

Tobberige film die struikelt over een teveel aan verhaal, teveel inhoud heeft en daar geen goede samenvatting van weet te maken.

En zo gaat het met de rest ook. De beelden zijn onrustig - ook daar wordt teveel in gepropt. Maar wat me echt irriteert is het geluid. Lelijke stemmen, vanaf het geruzie in de hemel aan het begin. Toen dacht ik nog dat dat een momentje was, maar het herhaalt zich nogal, en de rest is ook eigenlijk niet beter.

Het verhaal wil daarnaast maar niet interessant worden. Een beetje symptomatisch eigenlijk voor een film waarin hoofdstuktitels gebruikt worden. Daar lijkt dat toch erg vaak zo te zijn.

Met een erg sterk begin - het idee is gewoon erg goed, en dat belooft dan nogal wat voor de uitwerking. En zeker al met zo'n cast. Kan eigenlijk alleen maar tegenvallen.

En dat doet het dan dus ook. Gewoon te veel slapte in het midden en aan het eind - net een tikje meer van de genialiteit van het begin had daar echt een heleboel aan geholpen.

Wat voor mij ook al niet helpt is Plemons. Ik kan die kop gewoon niet meer los zien van zijn rol in Breaking Bad. En ja, dat was niet een heel bijster sympathieke rol, dus als dat aan je blijft plakken dan kan je maar beter op de grote vaart gaan, denk ik dan.

Leuk subtiel en ingetogen, deze vertelling over de ontluikende liefde tussen een tamelijk onschuldig meisje en een bloedirritante schrijver. Mooi om te zien hoe ze naar elkaar toegroeien. Vooral van Judith Henry valt me het mooie spel op, van Fabrice Luchini misschien wat minder - maar dat komt misschien omdat hij vooral een stuitend persoon speelt. Het einde is ietwat verrassend en komt als een soort terugkeer naar het evenwicht.

Mooie piano op de achtergrond - een van de weinige films waar de muziek wel heel duidelijk aanwezig is, niet storend op de voorgrond komt, en toch in je hoofd kruipt.

Fijne film.

Knap werk.

De onsympathieke persoon die Malkovich neerzet maakt het onmogelijk om een binding met de hoofdrol te voelen. Toch is het boeiend om zijn belevenissen te volgen. Het contrast tussen hem en zijn dochter is sprekend ondanks dat het moeilijk is om je in een van beiden in te leven, de problemen die ze tegenkomen worden neutraal en observerend verteld, en in het contrast wordt duidelijk dat geen van beiden daar het laatste woord in heeft. Juist daardoor een erg knappe film.

Het boek van Coetzee zal ik maar eens op mijn lijstje zetten, ik ben nieuwsgierig geworden.

Het idealisme van eind jaren-60, de tijd waarin er mensen naar de maan gestuurd konden worden. Ondanks de koude oorlog en de dreiging van de bom toch een erg positief tijdperk, waarin het onmogelijke vanzelfsprekend werd. Die sfeer straalt van de film af, vermengd met een soort dorpse gezelligheid en warmte.

Daarin het verhaal van de radiotelescoop die werd gebruikt voor de videobeelden van de eerste maanlanding. Niet helemaal precies volgens de feiten, maar er dicht genoeg bij om dat niet te laten storen. Mooie beelden van de schotel (wel met wat continuiteitsfoutjes) en de apparatuur daarin (met wat anachronismes). Maar dat mag niet deren, want het verhaal staat als een huis. Erg fijn gespeeld door de hele cast - Sam Neill is daarvan dan wel het boegbeeld, maar heeft niet precies de hoofdrol, de collega's en dorpelingen krijgen veel ruimte.

De dorpse warmte vormt een mooie achtergrond voor wat subtiele grapjes over de verschillen tussen Australiers en Amerikanen. Naast de nationale trots ongetwijfeld ook daarom dat de film in Australie goed scoorde. En terecht.

Leuke miniserie.

Nog niet eerder iets gezien wat zich op Corsica afspeelt, als ik het zo even uit mijn hoofd bedenk. Mooie omgeving, en de cultuurverschillen met de vasteland-Fransen en de vernieuwing die ze met zich meebrengen worden knap gebruikt in het verhaal. Vincent Perez speelt de rol die hij wel vaker neerzet, maar doet dat wel erg overtuigend.

Het verhaal slingert zich door een paar nette plottwists - waarvan ik me er van een of twee wel zat af te vragen of die niet wat al te mooi bij elkaar gebracht worden. Maar het wordt vlot en netjes gebracht, de volle speelduur blijft boeien. En het is ook niet echt een straf om naar de knappe beelden te kijken.