Dave (1993)

Leuke film voor de zondagmiddag maar zeker geen zaterdagavond film. Leuk verhaal. Niets meer en niets minder.

De formule lijkt zo simpel: een sterk plot, goed uitgewerkt en met amusante dialogen, subtiel werk van een regisseur on a roll, een paar sterke bijrollen (de uiterst onaangename Langella, de uitdrukkingsloze brombeer Rhames (die laatste close-up!), de prachtig nerveuze Grodin), een paar sterke scènes (Dave die met zijn speech en zijn lichaamstaal de twee adviseurs overtuigt, het presidentiële echtpaar als imitatoren), en een elegante afwikkeling van het dilemma hoe Dave zonder "gezichtsverlies" het Oval Office kan verlaten. Wat deze film echter van degelijk vakwek tot een bovengemiddeld sterke komedie verheft is de meesterlijke vertolking van Kevin Kline, eerst schuchter, later zelfverzekerd en tenslotte met genoeg zelfvertrouwen om de grote verdwijntruc tot in perfectie uit te voeren – eigenlijk is dit hélemaal zijn film. Enige minpuntje is die verschrikkelijke Amerikaanse televisiefilm-feel-good-Kerstmuziek, maar daar kijken (luisteren) we dan maar overheen.

Goeie film waarin een lookalike van de president invalt als deze in coma ligt. Een leuk en toch ook wel origineel gegeven dat hier vermakelijk is uitgewerkt. De film heeft de juiste toon en ademt Frank Capra. Een cast met aardig wat bekende namen en Kevin Kline en Sigourney Weaver zijn uitstekend gecast samen. Ook een paar leuke cameo's (vooral die van Oliver Stone).