Opinions

Vergane glorie in een flauwe tv-film.

Jennifer Love Hewitt is net een tikkeltje te oud voor de rol die ze hier speelt, de volwassen geworden beauty contest koningin die wat moeite heeft met de rekeningen. De vonkjes in haar ogen zijn er nog wel, maar ze zijn maar een enkel momentje te zien - verder overheerst vooral de dikke laag plamuur. Cybill Sheperd dan, die was in de jaren-80 al te oud voor de televisieseries waar ze toen in speelde. Dat ze nu nog zo stralend de oma spelen kan, is een ode aan de chemische industrie. Tenminste, dat is de enige verklaring waarbij ik niet in de mystieke of occulte hoek terecht kom.

Jammer dat het verhaal zo slap uitgewerkt is. Een beetje spannender had geen kwaad gekund - zowel van verhaal als van beeld. De manier waarop nu uitgelegd wordt waarom JLH zo'n enthousiaste klantenkring had blijft toch een beetje - ahem - onbevredigend. En de mededeling aan het einde, dat het toch wel gaat om de gedramatiseerde versie van een waar gebeurd verhaal, tsja. Het is de nekslag.

De dagen van Delblaine en Heartbreakers zijn voorbij. Jammer. Niet dat ze nu te oud is, maar het enthousiasme lijkt weg.

Dat het met mij en Noé nooit wat worden gaat, dat was al bekend. Maarja, ik laat me dan toch weer overhalen om deze te gaan zien. En ja, ik moet zeggen, de scenes op de dansvloer zijn hier en daar wel erg leuk. Jammer dat er van het echt leuke beeld maar zo kort gebruik gemaakt wordt. Een cinematografisch genie kan ik er ook niet echt in zien - ik zie er dan eerder in dat Debie met nieuwe spullen aan het spelen is en een leuk trucje ontdekt heeft, het komt niet heel beredeneerd op me over.

Narratief wellicht een van de zwakkere films van Noé tot dusver - ik zie altijd van die opmerkingen dat Noé niet aan narratief doet, maar daar kan ik niet zoveel mee - er is toch heel duidelijk een verhaal, en in deze film is dat nogal dun en het wordt ook behoorlijk uitleggerig ingewreven, vond ik. Tegelijkertijd is het geheel wel weer enorm langdradig, dus wellicht dat daar het idee uit ontstaat. Vorm over inhoud, of vorm zonder inhoud wellicht zelfs. De ledigheid van het bestaan, maar dan op de dansvloer, en met weinig meer inhoud dan een goeie avond in de stad.

Inhoudelijk lijkt het er op dat Noé sinds Love weer wat kwijt geraakt is. In twee richtingen - hij valt zijn publiek tenminste hier wat minder lastig met zijn eigen ego, maar, aan de andere kant, hij vindt het wel weer nodig om het geduld ver over de grens van het redelijke op te rekken. Gelukkig had ik m'n tablet bij me, dat maakte de eerste minuut of 10-15 toch een stuk minder dodelijk. Of wellicht is het ook de regie die hij kwijt is - leuk om vooral met onbekende acteurs te willen werken, maar ik vond het ook weinig overtuigend. Ook van de nog wel ietwat bekende namen - en zo slecht is Boutella nou ook weer niet, dat je dit als haar normale baseline prestatie zou moeten zien.

Dus nee, Noé heeft me nog steeds niet overtuigd. Verre van.

Eendimensionaal verhaal, beelden zijn nepperig en/of hebben de microfoon in beeld, details van het klimmen kloppen van geen kant, weerbeelden in de bergen zijn bespottelijk... Oh en de boodschap had best wat subtieler verpakt mogen zijn, dat had de film echt ten goede gekomen - maar, de inhoud van de boodschap maakt het voor mij niet tot een goede film, vandaar heel weinig sterren.

Net een tikkie te vroeg.

Misschien dat de makers dachten dat Clint in 2000 zijn camera in de wilgen zou hangen, maar zo liep het dus niet. Tenzij het de bedoeling was dat we de titel zouden begrijpen alsof hij pas net begonnen was, maar waar gaat je documentaire dan over.

Verder is het best leuk om alle talking heads te zien, de voice over van Morgan Freeman is perfect en heerlijk rustgevend op het slaapverwekkende af. Maar eigenlijk is het gewoon leuker om een van Clint's films te kijken. Veel nieuws kom je in ieder geval niet te weten, vijf minuten lezen op de wikipedia is daar een stuk zinvoller voor.

Leuker dan ik me herinnerde.

In de jaren-80 werd je nogal doodgegooid met Cleese, en ook nog eens met een beperkt aantal typetjes wat hij daarin speelde. Of ik daar indertijd door beinvloed werd, of er misschien iets anders me niet lag aan deze film heb ik nu niet meer zo goed scherp. Nu vind ik het in ieder geval een redelijk genietbaar filmpje - al zijn de grappen over left/right wel wat mager en zit Cleese meestal erg dicht tegen irritatie aan. Maar het gezang vind ik nu weer wel vrij hilarisch "follow the Master". Wellicht dat dat soort details me toen ontgaan is.

Spannend en actueel.

De gang van zaken achter de schermen van een geheime rechtzaak wordt geloofwaardig en ietwat ontluisterend in beeld gebracht. Wie nog enig vertrouwen in de overheden van de tijd van nu heeft krijgt iets om over na te denken, voor iedereen die dat al kwijt is is er de wat beklemmende gedachte dat er zo'n soort verhaal als dit zit achter haast elk bericht in de krant waar het over terrorisme en gesloten rechtzaken gaat.

Erg sterk gespeeld, niet alleen de hoofdrollen van Bana en Hall - overtuigend als voormalig stelletje - maar ook Ciaran Hinds die me meestal irriteert is hier erg goed en erg geloofwaardig bezig. En Julia Stiles. Jammer dat ze maar zo'n klein rolletje heeft, ik had die lijn van het verhaal ook wel wat verder uitgewerkt willen zien.

De setting in London, met mooie statige oude gebouwen als locaties en de stad is erg goed gekozen. En niet alleen vanwege de beelden die dat oplevert, ook de voor ons af en toe wat wonderlijke manier van werken in het Engelse rechtssysteem werkt erg goed. Waarbij de impliciete aanklacht die de film uitspreekt nergens aan kracht verliest, vergelijkbaar geblunder van de overheden en het achter gesloten deuren houden van wat liever in de doofpot gestopt wordt is overduidelijk iets wat over de hele wereld speelt.

De spanningsboog van het verhaal is wat mij betreft perfect, ook zonder spectaculaire actiescenes en schietpartijen blijft het verhaal tot het einde toe spannend. Goeie film, en ook een om nog eens opnieuw te gaan kijken.

Als film werkt het zo ongeveer tot die scene waarin Julia Roberts haar introductie heeft en met haar camera bezig is.

Daarna is het een toneelstuk, en wellicht dat het daarvoor werkt, maar niet voor een film die je zoals ik een aantal keer kan zien zodat het stemmetje in je achterhoofd de kans krijgt om na te denken en zinnige dingen te zeggen. Want dan blijkt het toch allemaal wel erg gezocht en gemaakt te zijn, dan blijken de karakters toch wel erg oppervlakkig en gezocht.

Of misschien is het mijn ex, die de film geweldig vond, en The Blower's Daughter op haar playlist zette zodat dat tot ergernis toe elke paar minuten langskwam. A sign of things to come, zeg maar, hoewel elk vermoeden van een gelijkenis van het plot en ons verhaal overduidelijk onzin is. Ik zeg maar zo, we zijn nooit in een aquarium geweest, zij was niet de fotograaf, en niemand met enig redelijk verstand... ehh, laat ik die zin ook maar niet afmaken eigenlijk.

Rare film.

Dat de structuur te pretentieus is, afleidt van de boodschap lijkt me wel boven enige twijfel verheven. Maar het is ook wel precies die truc die de film tot iets bijzonders maakt, losmaakt van de massa die zonder pardon in de kliko van de vergetelheid valt. Het geeft in ieder geval aanleiding tot een spelletje dat je maar in weinig films spelen kan: 'acteurspotten'. Want soms zijn ze zo toegetakeld dat je ze echt niet meer herkent. Overkwam me met Tom Hanks een keer of wat dat ik hem alleen aan zijn stem herkende...

De verhalen op zich zijn nergens echt bijzonder. De delen die als ik het goed begrijp door Tykwer gedaan zijn hebben gelukkig af en toe wat ongepaste en ongegeneerde humor in zich; als een soort zelfrelativering die dan weer ietsje afleidt van de wat loodzware en erg serieuze benadering van het totaal. Dat houdt het zaakje nog net op de rand, anders was het allemaal echt wat te hoogdravend geworden.

Qua boodschap eigenlijk wat aan de magere kant voor zoveel pretentie als er in de hele setup zit. Maar aan de andere kant, gewone films zijn er al genoeg.

Verhaal in een verhaal, film in een film, praatfilm met een stevige scheut mysterie.

De grote verrassing is Kristen Stewart, die hier - net als in Camp X-ray overigens - stevig afscheid neemt van haar Twilightverleden. Verreweg de overhand op Juliette Binoche - ik had niet gedacht dat ik dat ooit nog eens zou zeggen. Binoche valt erg tegen hier, ze komt mat, uitgeblust en ongeïnteresseerd over - maar dan niet in functie van de rol.

Het verhaal bevalt me erg goed, de lagen in het verhaal hadden op zich wel sterker kunnen worden uitgewerkt maar de lichte inkleuring die het zo krijgt geeft fijn veel ruimte voor onduidelijkheid en onbeantwoorde vragen. Een puzzelfilm, in dat opzicht. Erg mooi geplaatst in de schitterende Zwitserse bergen, en mooi omlijst met een goeie klassieke soundtrack.

Fijne film. Jammer van Binoche.

Voor een found footage film wel erg knap gemaakt - sommige beelden zijn erg ok, en wat we te zien krijgen klopt prima, en blijft grotendeels los van waar de meeste found footage bagger vol van zit - beelden van niets terwijl er rondgerend wordt. Toch irriteert vooral in de tweede helft wel dat er veel beelden van het stikkedonker in zitten - als ik niks kan zien, hoef ik er ook niet voor naar de film.

Wel echt mis zat het met het begin wat mij betreft. De introductie duurt al best lang, maar faalt er op een of andere manier totaal in om de personen die we later blijken te gaan volgen op een of andere manier sympathiek te maken. Het kon me dan ook geen moer schelen hoe het zou aflopen eigenlijk. En zonder dat er uit die hoek spanning komt, met veel donkere beelden in de tweede helft, wordt het toch een lange zit tot eindelijk de titelrollen komen.

We're not in Kentucky anymore.

Dat citaat is wellicht van toepassing, omdat net als degene die het uitspreekt, het er nogal op lijkt dat de makers er maar weinig van begrepen hebben. Het concept is op zich aardig - hoewel niet bepaald fris - maar wordt echt beroerd uitgewerkt. De gebeurtenissen zijn te onwaarschijnlijk, waardoor ik het gevoel krijg naar een opstapeling van plotholes te kijken. De karakters zijn ongeloofwaardig, verdienen geen sympathie. En de spanningsboog is weg.

Wel een paar aardige beelden, maar ook een heleboel die het bij mij niet halen. Jammer, mislukte poging.

Jaa, kweeniehoor.

Je kan moeilijk tegen Hausner houden dat ze teveel Lanthimos probeert na te apen, want dat doet Lanthimos tenslotte zelf ook teveel. Maar niettemin slaat deze film de plank wel behoorlijk mis. Je kan er wellicht een spel met peer pressure en alternate reality in zien - en daar is op zich genoeg aanleiding voor met de idioterie van alledag, maar om dat op te hangen aan eetstoornissen is wel erg toondoof. Er gaan best veel mensen gewoon hardstikke dood aan, en als je dat meegemaakt in je cirkeltje hebt kan je er niet echt om lachen dat een of andere upstart filmmaker daar even een spelletje van maakt. Aan de andere kant bestaan er dus echt zulke dingen als mensen die denken van alleen lucht te kunnen leven, maar in die richting is de satire dan weer net al te dun.

Nogal mislukt dus, en met een nare nasmaak ook nog eens. Fraai gespeeld, maar alleen de hond krijgt van mij daar de credits voor - de rest had van mij mogen bedanken voor deze productie.

Prima film.

Spannend van begin tot eind, goed geacteerd, vlot verhaal, mooi in beeld gebracht. Eigenlijk het enige wat er een beetje aan tegenvalt is het wat te bekende en afgezaagde Engelse onderwereld-misdaadsausje dat er over heen ligt. Misschien dat dat wel klopt, dat dat inderdaad allemaal zo werkt in het wereldje van de boks- sportscholen, uitsmijters en kroegen - maar ik heb het al een beetje te vaak gezien, en dan zijn er misschien ook wel wat veel voorbeelden van vergelijkbare of betere films.

Toch is dit zeker geen onaardige, deze eerste film van Neil Thompson. Maakt inderdaad nieuwsgierig naar meer films van zijn hand. Laat er nu net een uit zijn, Twenty8k (2012). De rating op IMDB is wel erg laag. Maar eens gaan zien.

Instant cult.

Beren zijn hier in Europa wat onbekend, en al zeker de Amerikaanse zwarte beer. Nogal een knuffelbeer eigenlijk, nauwelijks ooit agressief - check het youtube kanaal van een zekere Patrick Conley eens bijvoorbeeld. Meer kans dat je in je eigen gootsteenmolen eindigt dan door een beer, in de VS.

Soit, de film. Wel een beetje op de grens van het minimale level over the top wat nodig is voor het genre, maar toch, het is er wel, al lijkt het vooral in het begin echt veel te dun. Maar sommige scenes zijn echt geniaal - ik noem even het raampje in de deur, de stop van de ambulance. En geniaal ook hoe de beer gaandeweg steeds meer de sympathie naar zich toe trekt.

Zoals het ook hoort vanzelf, want wie de bad guy is in deze horrorfilm is vanaf het eerste moment duidelijk. Dat zijn wij, de mens, die alles kapot maakt. Own it, zeggen we daarvan dan in de tegenwoordige taal, basta. Of doe er iets aan, als je iets beters wilt.

Een nogal flauwe documentaire die weinig tot niets essentieels toevoegt aan wat je met een klein beetje oplettendheid allang wist, en daarnaast de meest charmante urban legends over de beer weerlegt. Veel talking heads en weinig inhoud, dat is de korte samenvatting. Eigenlijk is het shot van de opgezette beer in de mall het enige dat een beetje aanspreekt, en zelfs dat is de moeite niet.

Deze film doet een heleboel dingen goed.

De cast is sowieso perfect, met Briones als een soort tragische westernheld of Don Quixote als boegbeeld, en Rooney Mara als eye candy al is dat wat mager - ehh, in meerdere opzichten. En wat een schok om Oded Fehr zo te zien, wat is die afgetakeld sinds de Mummy-films. Visueel klopt het grotendeels ook wel, al zijn de beelden in de keuken af en toe wat beperkt en cliche. Alsof de Juan Pablo Ramirez, de DOP, zich af en toe geen raad wist met de ruimte - of beter gezegd, het gebrek daaraan.

Verhalend is heet wat wisselvalliger. Ja, de kritiek op de omstandigheden van de werknemer-zonder-verblijfsvergunning in de VS is best bijtend, en dan komt nog niet eens langs hoeveel belasting die mensen moeten betalen. Maar het hoofdmotief is wat aan de zwakke kant, en met alles wat er behalve de kitchen sink nog bijgehaald wordt is de film gewoon veel te lang. Net als het gepruts met de verschillende beeldformaten te veel is.

Ruizpalacios vergaloppeert zich daarmee alsof het zijn eerste film is, maar dat is het toch nauwelijks. Jammer, het had veel sterker kunnen uitpakken met wat meer beheersing - en dat verdient dit onderwerp gewoon echt, want dit soort afgrijselijke uitbuiting is onverteerbaar. Ik zou niet in zo'n tent willen eten, ik heb liever honger.

Zombies en cockneys, in deze wat platte variant geloof ik toch net weer een nieuw iets - hoewel de onderdelen op zich wel behoorlijk afgezaagd zijn natuurlijk. Toch levert het hier wel weer iets grappigs op, ondanks dat het met het comedy onderdeel af en toe wat aan de flauwe en magere kant blijft - waarbij ik vooral de cockney grappen er wat slecht uit vond komen, zoals de rhyming slang bijvoorbeeld. En zoals al vaker gezegd, Alan Ford steelt nogal de show.

Tom Cruise en Elisabeth Shue. Destijds zo’n droom- en zwijmelkoppel - ik was best een beetje verkikkerd op Shue, en Cruise was een held waarvan je stiekem droomde ook een beetje zo te zijn. Daar kijk ik nu wel wat anders naar, Shue met haar overdreven big-hair kapsel hier en Cruise als vervelend over het paard getild melkmuiltje. Leuk afgezet tegen de heerlijk cynische en egoistische ouwe rot-zak Bryan Brown, dat dan weer wel - en eigenlijk is dat ook zo ongeveer het enige dat de film nu nog de moeite waard laat zijn.

Verder leuk om weer een keer gezien te hebben, maar ook weinig aan de hand eigenlijk. De laatste twintig jaar lag de DVD opgeslagen in een doos, en dat is er eigenlijk best een goeie plek voor.

Ik heb al een jaar of dertig de neiging om animatiefilms volledig te negeren. Wellicht door het idee 'dat ik daar te oud voor ben', en voor een heleboel animaties is dat vanzelf ook zo. Maar er zijn er ook steeds meer waar dat niet zo bij is, en deze is daar dan ook weer eens een mooi voorbeeld van.

Super mooi getekend, en met een verhaal waar de gemiddelde Hollywood film niet eens bij in de buurt komt - spannend, meeslepend, en met een diepere betekenis erin die je bijblijft. En dat lukt Pixar wel eens vaker, valt me ondertussen op.

Qua onderwerp voor ons idee misschien niet het allervrolijkste, maar de Dia de Muertos is in Mexico een belangrijk feest - en daarmee vanzelf ook in de VS, dus niet zo'n vreemd idee om daar een film over te maken. En een stuk leuker dan de meeste films over Halloween, dat ook.

Leuk.

Het noord-Frans/Belgische antwoord op alle Chanel-films uit die periode wellicht, en hoe fraai werkt dat met acteurs als Poelvoorde, Gillain en Devos. Ook leuk hoe goed de rollen van Balsan en Capel ingevuld worden met acteurs die lijken op degenen die ze spelen, of toch voor zover je dat aan een fotootje kan opmaken. Jammer wel dat Tautou wat weinig laat zien, het is toch een beetje een herhaling van zetten met haar karaktertje - het is natuurlijk een beetje zoeken naar iemand die zo'n hoofdrol aan kan en ook als publiekstrekker op de poster kan, maar het lijkt toch een beetje een te makkelijke keuze.

Het verhaal is dan op zich wel weer erg interessant, en des te meer door de wat ongebruikelijke focus (grotendeels) op de jaren voordat Chanel bekend en beroemd werd - hoewel wellicht de periode-Boy daar al bij geteld zou kunnen worden. In ieder geval een fraai beeld van haar leven, en ook een handige manier om de latere controverses te ontwijken. Wel wat erg flauwtjes en conventioneel in de vertelling zelf overigens, en daarbij beviel de gelijktijdige Coco & Igor (2009) me veel beter.

La Famille Bélier, maar dan in Amerika. En op een boot in plaats van op de boerderij. Voor de rest zo ongeveer precies hetzelfde, alleen in plaats van de schattige Louane is de hoofdrol voor de even schattige Emilia Jones. Zoeken naar de acht verschillen. Toch beviel de Franse versie me net iets beter, maar waarom dat dan zo is is een vraag waarop ik het antwoord niet meteen paraat heb - misschien is het wel gewoon omdat Fransen me als regel toch wat sympathieker zijn. En nouja, waarom moet er dan overal weer een remake van zijn. Dat al alleen.

En voor een remake had er ook wel net iets meer durf mogen zijn, iets minder mierzoet, iets minder aalgladde productie en te mooie beelden. Dat kan toch echt wel wat dapperder.

Netflix kon kennelijk de hele filmografie van Mathilde Seigner met korting krijgen - deze is al de derde die ik zie deze week.

Niet haar beste werk, deze. Een veel te ver opgeblazen verhaal, veel te veel subplotjes en bijlijntjes, getob en gedoe. Alsof de volledige crew zelf uit de porno komt, en dit de eerste mainstream film is die ze maken. En het merendeel van de acteurs staat ook te harken op een manier die hetzelfde zou doen vermoeden. Wellicht het ergste nog, het wordt eigenlijk nooit grappig of zelfs maar interessant.

If there are a million different realities, I've slept with your wife in every one of them

Het begin deed me erg denken aan It's a Disaster (2012). Maar gelukkig komt er een aap uit de mouw die het wel wat interessanter maakt. Echt kloppend is de uitwerking misschien niet, maar wel intrigerend evengoed. Jammer wel dat het "uit de hand geschoten" camerawerk zo irritant is, en ook jammer dat de cast wat twijfelachtig. Verder wel een goed voorbeeld van dat een film best met beperkte middelen gemaakt kan worden.

15 in een dozijn. Voer voor de 10-voor-een-euro bak.

En op zich is het geen echt slechte film. Het verhaal rammelt, de actiescenes zijn te vaak te donker, de oude acteurs hebben maar kleine rolletjes, de mooie Verónica Echegui is wat te kort in beeld. Maar het ergste is dat het maar niet spannend wil worden. Het interesseert me eigenlijk geen moer hoe het afloopt - en da's toch wel een stuk makkelijker om in het verhaal te blijven als dat wel zo is.

Maar nog steeds geen echt slechte film. Goed voor een verloren uurtje.

Remake van In Order of Disappearance(2014), aka Kraftidioten(2014), van dezelfde regisseur. Maar met een andere cast, en in plaats van de Serviers en de Chinees krijgen we dan hier de Native Americans en de Eskimo. Zou niet veel moeten uitmaken, zelfs, het idee van een Indiaanse maffia belooft nogal wat.

En dat komt er dan toch niet echt uit. De humor komt op een of andere manier veel matter over en werkt haast nergens. Neeson redt het niet tegenover Skarsgaard - en op afstand niet. De hele cast redt het in de vergelijking eigenlijk gewoon niet, de sjeu ontbreekt, de energie mist. Wellicht is de altijd wat vermoeid overkomende Neeson daar vooral debet aan.

En daarmee bevestigt deze maar weer eens het cliche dat een Amerikaanse remake eigenlijk nooit in de buurt komt van het origineel. Zelfs niet met dezelfde regisseur, kennelijk. Geen geluk met de cast, en te weinig ruimte in de cinematografie, daar denk ik het vooral in te zien.

Super mooie beelden, mooie vormgeving en fijn stemmig koud blauw in beeld, en op een super mooie locatie - niet alleen voor de natuur, maar ook de prima in dat barse landschap passende vuurtoren. Leuk mysterieus verhaal om het geheel aan op te hangen, met voldoende ruimte om daar van allerlei filosofische discussies over potentiele diepgang aan op te hangen. Misschien moet je daar dan voor in de stemming zijn, maar dat was ik kennelijk - en zulke mooie beelden hebben altijd al een goeie kans om me in zo'n stemming te krijgen.

Vreemde boel.

De film begint erg, erg veelbelovend - een mysterieus verhaal tijdens een ouderwetse schaakwedstrijd, hoe mooi kan je het verzinnen. Maar het niet-lineaire narratief kan niet verhullen dat het verhaal op niets trekt, en na een halfuurtje begint dat steeds meer te storen. Onmogelijk ook om er nog goed bij te blijven, maar anders zou je verwacht ik al gauw over de plotholes struikelen. Maar wellicht moet ik de film eerst, oops, herzien voordat ik dat mag zeggen. Mwah. Dan ga ik liever nog eens naar Pawn Sacrifice (2014) kijken - echt een heel veel betere film, waar deze toch wel een klein tikje jatwerk van in zich heeft.

De mooie Lotte Verbeek heeft een veel te klein rolletje, ook dat vond ik wat teleurstellend. Pullman vond ik daarentegen eigenlijk best goed in zijn rol.

Waar gebeurd.

Dat is altijd wat gevaarlijk - ik ben nogal oudtestamentisch in het beoordelen van 'waargebeurde' films waarbij in de vertelling een loopje genomen wordt met de werkelijkheid. Geschiedsvervalsing, hoe goed bedoeld misschien ook, daar mag je bij mij niet mee wegkomen. Maar het kan ook goed uitpakken - en zoals in dit geval, een stukje geschiedenis waar ik eigenlijk helemaal niets van wist, dat begint dan altijd al met een voorsprong.

Van Colette had ik inderdaad nog nooit gehoord. Nou hoor ik misschien ook niet precies bij de doelgroep, maar haar verhaal is indrukwekkend genoeg om interessant te zijn - en zelfs eens een van die boeken op te willen zoeken. Dat is ook altijd een teken van een prettige film - een die je aanzet tot meer nieuwsgierigheid. Dubbel knap als dat gebeurt in een kostuumfilm - ook al zeker niet mijn genre.

Het acteren is op hoog niveau, en niet alleen de hoofdrollen maar ook alle kleine rollen zijn - zoals wel ietwat gebruikelijk bij dit soort productie - erg goed ingevuld. Maar het is ook wel erg fijn plaatjeskijken in het Parijs van begin vorige eeuw - het ziet er voor mij allemaal heerlijk overtuigend uit.

Ja wel aardig.

Vooral leuk om Tom Cruise eens een heel andere rol te zien spelen dan wat we van hem gewend zijn. Jamie Foxx is ook best redelijk, Jada Pinkett vond ik in de opening heel goed maar in de ontknoping wat tegenvallen.

Verder weinig positiefs te melden - of uberhaupt, eigenlijk. Het is allemaal wel vrij degelijk, en misschien vonden we dit toen een indrukwekkende film. Maar nu niet, of toch tenminste ik niet. Soliede kijkvoer, verder kom ik er niet mee - en van een regisseur als Michael Mann verwacht ik dan toch eigenlijk iets meer dan dat.

#epicfail.

Oversentimenteel en mierzoet, misschien nog net te verdragen als je op 2e kerstdag met een enorme kater aan de sofa gekluisterd bent. Maar zelfs dan nog, ben ik bang dat op een gegeven moment de vraag komt wat de regisseur in godsnaam gedaan heeft om er zo'n bende van te maken. Met zo'n enorme cast het consequent niet voor elkaar te krijgen dat er ook maar een enkel vonkje overspringt. Niet voor niets misschien dat de originele regisseur, Alfonso Gomez-Rejon, vervangen moest worden - maar dan nog, je weet dan toch waar je in stapt. Of misschien is 'stinkt' daar het betere woord.

Wel is het dan consequent over de hele linie. Niet alleen de acteurs worden slecht geregisseerd, de timing ligt me ook niet, en de muziek is ook al niks. Vooruit, een half puntje boven het minimum, vanwege dat Naomie Harris een paar mooie scenes heeft.