Opinions

Een mooie film over een groepje meiskes op een ietwat bekakte Engelse kostschool.

Maar geen fraai verhaal - ik bedoel, het is wel een mooi verhaal, maar zo een waarvan het toch beter was als het niet gebeurd was geweest, zeg maar. Het wordt wel erg mooi verteld zo, met mooie idyllische plaatjes van de meiden in het bos en bij het zwemmen. Maar onder water broeit er wat.

De meiden acteren leuk en ongedwongen. Eva Green maakte minder indruk op me dan in de andere films waarin ik haar gezien heb - tot de laatste paar minuten. Daar maakt ze dan wel weer indruk mee.

J. G. Ballard.

Zonder iets van zijn leven en werk te weten is deze film een ondoorgrondelijk rariteitenkabinet - en met net zozeer, maar er vallen tenminste wel een paar puzzelstukjes op hun plaats. Waarbij het mij wellicht het meeste helpt dat ik The Kindness of Women intertijd gelezen heb - wellicht zijn meest verklarende boek, al kwam ik ook tegen dat er een geannoteerde versie van Atrocity Exhibition is.

Hoe dan ook is het onmogelijk om de invloed van Ballard te overschatten - als SF-auteur die in 1962 al een boek over klimaatverandering schreef, zijn vreemdere werk in de jaren 70 en 80 inspireerde talloze bands waaronder Joy Division. Meerdere van zijn boeken zijn verfilmd - meest bekend wellicht Empire of the Sun (1987), waar ik overigens niet zo heel enthousiast over ben, wel maakt die film net als sommige van de latere boeken iets duidelijk van waar de wat bijzondere belevingswereld van Ballard vandaan kwam.

Zo ook weer in deze film, gebaseerd op het korte verhaal in Atrocity Exhibition en later uitgewerkt tot een op zichzelf staand boek. De orgiastische samengang van staal en vlees verheven tot een op zichzelf staande fetish, het vereist wel wat mentale flexibiliteit om daar iets bij te voelen - en ik kan dan wel niet echt zeggen dat dat me nu gelukt is, maar deze film slaagt er evengoed wel bovengemiddeld goed in om het concept inzichtelijk te maken. Met dank aan de fraaie cast, met een James Spader, een Elias Koteas, Hunter en Arquette, en natuurlijk vooral Deborah Kara Unger is het toch een ongekend broeierig spektakel. Een van de zeldzame films waarin een erotische fascinatie overtuigt. Nouja, los van de fetish wellicht.

Jeff Bridges zit heel goed in deze rol. Acteert hij eigenlijk wel - of is hij dit? Heel knap.

Tijdens de film wel diep onder de indruk, maar, nou ik er even over nadenk vind ik wel dat er vooral uit het verhaal wel wat meer te halen was geweest. T'is niet verkeerd, maar er had echt wel wat meer diepgang, wat meer drama, een beetje meer een scherp randje in gemogen. De sfeer mis ik dan weer niet, en steriel blijft het ook niet - het is meer alsof het verhaal verteld wordt door iemand die het een beetje vlak houdt, en de echte rottigheid voor het gemak maar vergeten is.

Af en toe toch een echt grappige vondst in deze verder ook aardige romcom. Bijvoorbeeld de dirty-dancing truc. Echt leuk gevonden, en precies goed getimed.

Daarnaast is het natuurlijk wel wat moeilijk om met zo'n herkenbare kop als die van Steve Carell ooit nog los te komen van Dunder Mifflin, de beste man had misschien maar beter papier kunnen gaan verkopen. Gelukkig doen er nog andere acteurs mee. Marisa Tomei bijvoorbeeld heeft een erg grappige rol met een paar mooie scenes. En Emma Stone is ook leuk bezig. Julianne Moore en Kevin Bacon dan weer niet - maar dat kan er ook aan liggen dat ze wat minder sympathieke rollen te spelen hebben.

In het genre echt wel een leuke film.

Een wat matte beschouwing van de idioterie van de wereld van de hipsters/creatievelingen in de reclame, en van de yogadames. Beide groepen krijgen een paar rake observaties voor hun kiezen, maar over het algemeen blijft het vrij vlak - de film had wel wat meer pit, wat meer venijn kunnen gebruiken.

Wel leuk gefilmd, en met wat mooie toekomstbeelden er in verweven. Dat het in zwart wit blijft vond ik dan weer wat te arty farty. En hoewel vormgeving en filmbeelden best goed zijn, leidt het misschien meer af van het onderwerp van de film dan goed is - ik krijg er wel het gevoel van dat als dit onderdeel minder goed uitgewerkt was, dat het verhaal dan wellicht wel de scherpte had gehad die ik nu mis. Focus, het helpt toch altijd weer.

Creed.

Tsja, nog een deel in de Rocky-serie was niet bepaald meer nodig. Maar eigenlijk is het dat ook niet, er wordt wel zodanig met de Rocky-stijl gebroken dat het voor mij vooral als een heel andere film aanvoelt. Helaas niet in alle opzichten beter, de clip/game style fragmenten schoten me nogal in het verkeerde keelgat. De oude gym is gelukkig wel in stand gebleven.

De film heeft ook nogal wat tijd nodig om in het oude spoor te komen - of misschien is het wel dat ik wat tijd nodig had om vrede te krijgen met de wat andere stijl. Aan het einde komt het dan wel weer bij elkaar en ontstaat er een tamelijk bevredigende ontknoping, als half antwoord op wat ik me ondertussen zat af te vragen - of het niet vooral de hand van Stallone als regisseur is die ontbreekt.

Creed 2, of Rocky IV 2.

Creed 1 viel me niet helemaal mee. Deze wel weer een stuk beter, hoewel het strikt inhoudelijk misschien de mindere film is. Maar met de nostalgie die het vervolg op Rocky IV opwekt en het voor mij ook veel sterkere verhaal wint nummer 2 het wel. Met gemak zelfs.

Maar dan. Waar het aan ligt, ik weet niet of ik het uit kan leggen, maar dit is de eerste film uit de hele Rocky lijn waar het boksen me niet overtuigt. Het ziet er gewoon niet goed, niet geloofwaardig uit.

Het duurt best lang totdat de film op gang komt - eerst een heleboel perikelen waarmee ik wat moeite had om goed bij de les te blijven en me geinteresseerd te voelen wie ook alweer wie is en waarom. Totdat de draai in het verhaal komt, en het oude recept weer een beetje boven komt. Dan klopt het ineens wel weer.

Al moet ik wel zeggen, een Rocky film zonder Stallone, het blijft toch maar een beetje moeizaam.

Ai, da's weer wat anders.

Echt prachtige beelden, meer gefotografeerd dan gefilmd, lijkt het af en toe - er zijn een hele serie beelden bij die je zonder enig probleem in een fotoboek kan plakken of in een galerie kan ophangen. Maar dan bewegend, en met muziek en geluid er bij dat die beelden aanvult, versterkt af en toe. In mooi korrelig zwartwit, af en toe mooie vondsten qua enscenering, mooie plekken in de stad. En dan weer heel dicht op de huid, het vel van Nellie Benner - het vel waar ze volgens het verhaal niet zo lekker in zit. Maar is dat verhaal eigenlijk wel waar de film over gaat - het komt meer op me over alsof een verhaal eerder afbreuk aan deze film doet dan er aan bijdraagt. Als je een verhaal zoekt, moet je ofwel heel diep zoeken of je ergeren aan de vagerigheid van hoe deze film met het vertellen ervan omgaat.

Maar, dit is dan ook niet een film voor elke gelegenheid of voor elk publiek. Als je in de stemming bent voor mooie beelden en weinig actie - zoiets als een afterparty na een filmavond - dan kan het wel werken.

Fijn leuk filmpje, blijft ondanks dat het einde natuurlijk best voor de hand ligt toch echt wel voldoende spannend - je weet het einde eigenlijk wel, maar hoe het verhaal daar op uitkomt is toch best de moeite waard om de film voor uit te kijken. Dat is ook echt het sterke punt van deze film - het Agatha Christie-achtige plot, waarbij je eigenlijk precies weet hoe de vork in de steel zit, en wie het gedaan heeft - maar hoe? En hoe loopt het dan af?

Er wordt wel goed genoeg geacteerd - ok, die scene in de garage verdient niet precies een oscar. En om Ludivine Sagnier nou beeldschoon te noemen gaat me toch ook net een beetje te ver, als ik dat met droge ogen verkondigen kon verdiende ik zelf een oscar - dezelfde als die ze voor die scene in de garage verdient, zeg maar. En is Kristin Scott Thomas op dreef? Daar zie ik toch ook echt niks van terug - het komt een beetje over alsof ze gewoon een saaie dag op haar werk heeft, alsof ze deze film even tussendoor deed om de rekening van de tandarts te betalen, zeg maar. De rest van de acteurs, ja ach, die zijn er ook he? Ze zullen hun werk wel gedaan hebben, maar echt opvallen doet er geen.

Wat me verder dan wel opvalt, ik geloof dat alle reacties van voor mij allemaal de spijker op z'n kop slaan - ben het eigenlijk wel met iedereen eens, zowel het negatieve als het positieve. Maar 'k vind het toch een prettig filmpje. Ruim drie-en-eenhalf, lijkt me. Maar geen vier.

Wat een rariteitenkabinet maakt Cronenberg hiervan - en dat bedoel ik niet echt als een compliment. Een parabel op de oneindige ledigheid van het bestaan, het toppunt van verveling - is dat wellicht wat we er in moeten zien, of is dat hoe we onszelf als kijkers moeten beschouwen. Ook daarin ben in niet zo positief, er zijn toch wel minder onsmakelijke beeldprenten geweest met dezelfde filosofische inhoud. Die naar het boek van Kundera, om die deur maar even in te trappen, of wellicht ook iets als Antiviral (2012).

En wat een enorme miskleun van de casting en vormgeving om Mortensen deze rol te laten spelen met zijn Aragorn cape. En Seydoux past ook absoluut niet. Sowieso toch wat teleurstellend wat er uit de cast komt - er doen nogal wat bekende namen mee, maar het is toch niet echt alsof daar iets uit komt.

Ik moet zeggen, ik waardeer de durf van Cronenberg om iets anders te proberen, zowel qua concept, narratief als beeldvorming - al is dat laatste natuurlijk wel grotendeels gejat. Maar bij probeersels hoort ook dat je inziet dat iets mislukt, niet werkt. En dat doet deze film voor mij dus helemaal niet. De scene met de boormachines, ok, maar dat is dan ook zo’n beetje het enige. Overigens ook alweer zo’n half loshangende draad.

Een super onwaarschijnlijk verhaaltje dat toch ergens wel vermakelijk is. Vooral door de overtuigende rollen van Costner, Oldman en Jones, eigenlijk - ze slagen er prima in de ongeloofwaardige karakters inhoud en vorm te geven. Knap werk, en ook van de regie die ook nog eens de credits verdient voor de knappe timing waarmee de actiescenes doorheen het verhaal gevlochten worden. En ook indrukwekkend hoe breed de cast is, in alle bijrolletjes die soms maar heel weinig screentime krijgen.

Verder natuurlijk niks aan de hand, suf vermaak en morgen weer totaal vergeten, zo'n film is het dan ook wel weer. Toch, Costner, die ooit bij mij in de studentenflat de bijnaam Kevin Kots had - vanwege alle zoetsappige romantische rollen die hij speelde - neemt hier stevig revanche.

Sprookje, griezelfilm, kostuumdrama - wat is het nou. Kies er een en doe dat goed, probeer niet alles tegelijk te doen. Hetzelfde heb ik bij de cinematografie. Leuke plaatjes, maar het is pas bij de beelden bij de aftiteling dat ik echt iets erg moois zie. Het kon dus wel, het was kennelijk gewoon teveel moeite. Net als bij het rood waar de film de naam aan ontleent - het ziet er nep uit, als het moment daar is. Dat had toch echt beter gemoeten.

Aan de acteurs kan het dan toch echt niet liggen. Wasikowska en Chastain, als ik het toch zelf had mogen uitzoeken. Hiddleston daartegenover. Van alledrie wordt van Wasikowska misschien nog iets van een beroep op haar sterkte gedaan, bij Chastain en Hiddleston zie ik het echt helemaal niet.

Griezelig moet het dan worden door de subwoofer, of hoe heet dat als zo'n ding in de bios losgaat. Dat werkt misschien als het subtiel is, maar dat kon ik het toch ook niet vinden.

Beeld, geluid, acteurs, regie: allemaal gemiste kans. En er blijft ook geen in de verte vermakelijke film over. Jammer hoor.

Een verzameling duikbootclichés, te pas en te onpas opgeleukt met wat klinkt als hetzelfde stemmige mannenkoor dat ook The Hunt for Red October opleukte. En ook behalve dat speelt Scott nogal leentjebuur bij die film, er zijn te veel plotelementen die letterlijk terugkomen - tot op het punt dat de beelden gewoon herbruikt hadden kunnen worden.

Helaas, Hackman komt lang niet in de buurt van de duikbootkapitein van Scott Glenn - niet dat hij slecht speelt, bepaald niet. Net zo min als Washington. Sterker, het is aan hun soliede spel en aan de toch vrij strakke timing van Scott te danken dat er toch nog iets uit komt. Het probleem is vooral dat het verhaal te tobberig is, te ongeloofwaardig ook, en veel te veel gemuit. Tot en met een gewapende opstand aan toe, kom nou toch.

Wat ook mis zit is dat de balans tussen spanning en suspension of disbelief scheef ligt, en Scott dat met de soundtrack probeert te doen vergeten. Het is eigenlijk altijd al een teken dat het mis zit met een film als je halverwege het kijken in de gaten krijgt dat de soundtrack wel wat overdreven dramatisch is, maar in deze film wordt dat echt heel irritant. Net zoals de raamvertelling met de CNN-reporter irritant is. En hoe leuk het ook is om Jason Robards in zo'n rol te zien, ook die uitsmijter die hij mag voordragen is volstrekt ongepaste Hollywood-draf.

Een half puntje extra voor de Jack Russell. Ook volstrekt ongeloofwaardig, maar wel leuk.

Ian McKellen is leuk als de criticus waar de titel naar verwijst, en de altijd elegante Gemma Arterton is precies de goede actrice om hem tegenspel te geven. Jammer wel dat het plot zich na een interessant begin wat verliest in een te gemakzuchtig spel en te weinig aandacht geeft aan de karakterontwikkeling die het begin zo veelbelovend liet lijken. En het fraaie scherpe taalgebruik verdwijnt ook teveel.

Visueel klopt het allemaal wel, al is de sleutelscene wat te dichterlijk naar mijn smaak. Wellicht is ook dat het gevolg van het herstelwerk dat kennelijk gedaan werd tussen de eerste vertoning en de release een ruim jaar later.

Het origineel, nooit meer overtroffen. De al niet helemaal jonge Hogan gaat op pad met het frisse jonge blondje Kozlowski, en er komt iets moois uit. Een klein beetje geholpen door dat badpak vanzelf, want dat staat haar wel echt geweldig. En, het moet gezegd, Hogan is ook wel op zijn grappigst. Dat Hogan en Kozlowski elkaar in het echt ook erg graag zagen straalt aan alle kanten van het doek af, en dat is ook wel zo’n beetje wat de film tot iets moois maakt - meer dan alle gedoe, al is de timing van de grappen en grollen ook best goed. Hoe voorspelbaar en gemaakt ze af en toe ook zijn.

Mooi dat Hogan en Kozlowski erdoor samen kwamen, en het vervolgens 24 jaar met elkaar uit konden houden. Iets minder mooi dat er nog twee vervolgen kwamen, en net nog weer een deel met alleen Hogan. Tsja, er moet geld binnenkomen vanzelf, de hypotheek en de boodschappen moeten betaald. Maar het niveau van deze eerste film kwam nooit meer in zicht, en triest dat ook dit Hollywood-sprookje geen stand kon houden kennelijk.

Een volstrekt overbodig tweede deel dat niets meer te brengen heeft dan een erg trieste cast van bijrollen, een moeizaam verhaal en veel herhaling van zetten. Laat ik het daar maar bij laten.

Als er al een film het bewijs is van de stelling dat een tweede deel altijd tegenvalt, dan is het dit derde deel wel. Er wordt erg weinig toegevoegd aan deel 1 en 2, behalve dan het plotelement van de film-in-een-film waarvan het idee dan is om een film te maken als afleiding van een veel duisterder plot. Je zou je haast gaan afvragen welk duister plot Hogan en Kozlowski dan gehad hebben, toen ze dit misbaksel maakten. Maar bij gebrek aan zo’n sinistere dubbele agenda, hou ik het er maar op dat het domweg een erg slechte film is.

En vijftien jaar na dato, dat dan ook nog eens. Aan Hogan/Dundee is het nauwelijks te zien, en aan Kozlowski eigenlijk ook niet zo. Dat doet dan toch ergens zeer, om op Wikipedia etc terug te lezen dat ze na de eerste twee delen Dundee al het gevoel kreeg dat ze voor Hollywood te oud was en geen behoorlijke rollen meer aangeboden kreeg. Trieste boel, en laat dat dan het enige zijn waar deze film wel zijn nut in heeft.

Bizar slechte film. Alsof ze er hun best voor gedaan hebben om een slechte film te maken... want sommige dingen zijn dan toch wel weer best goed. Wat het echt helemaal verpest is dat ze een soort van real-life soap achtige enscenering lijken te willen bereiken. Komt over als heel erg slecht acteren. Hmm, misschien is dat het ook wel...

Verbazingwekkend dat Vinnie Jones zich hiervoor heeft laten strikken - voor zover ik tot dusver zie kiest hij altijd wel goede films uit, maar dit is toch overduidelijk een misser. Enige lichtpuntje verder is Susie Arbomeit die Sunshine speelt - als dat tenminste zo heten mag.

Een soort van icoon van de tijd.

Cross of Iron laat eigenlijk als geen andere film de idioterie van de oorlog zien, zoals die door de soldaten zelf veroorzaakt wordt. Er is natuurlijk de meer voor de hand liggende categorie idioterie die door de politiek veroorzaakt wordt, maar die speelt hier dan weer wat minder.

Het verhaal is zo dun als een bierviltje. In de jaren-70 had je iets dat heette 'oorlogsboekies', een soort pocketboekjes van een bladzijde of 40 of 50, die je bij de sigarenboer kon kopen geloof ik - voor een paar centen, letterlijk. Met titels als 'de vervloekte commandant', 'de laatste brug', of, jawel, 'het ijzeren kruis'. Zo'n boekje lijkt voor het script van de film gebruikt te zijn, en meer dan in zo'n boekie zit er eigenlijk ook niet in.

De kracht van de film zit hem ook in iets anders. De nogal herkenbare hand van Peckinpah - bruut, bloederig, low production values kan je dan ook nog zeggen. En slordigjes gemonteerd. Hoort er allemaal wel wat bij, en het is ook wat tekenend voor de tijd. Maar ook de stereotype rol van James Coburn. Als een icoon op zich, en op en top de held uit het oorlogsboekie. Eendimensionaal, maar ook met alle eigenschappen die we graag bij een held zien.

En dan toch ook nog iets extra's. Want niet alles wat onze held doet is direct helder, er blijft nog wat te duiden en te denken over. Wellicht is dat het dat deze film dan toch tot iets bijzonders maakt.

De VS is een wonderlijk land.

Haast niemand die daar nu woont heeft een familiegeschiedenis van een jaar of honderd, tweehonderd in het land, maar buitenlanders zijn niet welkom. Dat niemand door lijkt te hebben hoe ongelofelijk hypocriet dat is is een van de meest tekenende aspecten van het land - net als de idioterie van de American Dream, het veel te ver doorgedraaide kapitalisme, de white burden mythe, en ga zo maar door.

Het siert de makers dat ze met deze film tegengas willen geven aan precies die hypocrisie, en het is ook een erg fraaie en meeslepende film geworden, al word je er niet echt vrolijk van. Maar dat is ook te veel gevraagd vanzelf, dit onderwerp stemt hoe dan ook tot droefenis. En wellicht ook voor ons actueler dan ooit, omdat dezelfde idioterie ook hier steeds meer opgang vindt. Terwijl niemand zich lijkt te willen beseffen dat waar het voor Amerikanen al absurd is om een claim op hun stukje aarde te laten gelden, dat precies zo is voor ons. Want nee, ook wij zijn in dit land niet het uitverkoren volk of zelfs maar de Kanaanieten - ook wij kwamen hier gewoon omdat we op zoek waren naar een betere plek.

Terug naar de film - niet elke verhaallijn is even sterk misschien, maar zoals je zou verwachten heeft Harrison Ford wel een van de betere te pakken met zijn knuffelbare personage. En waar Liotta en Judd beiden erg sterke rollen neerzetten, ontbreekt er net een beetje teveel wat ze ooit samengebracht heeft. Liotta heeft overigens ook wel een bijzondere rol - je zou even kunnen denken dat hij dan voor het eerst misschien een in de verte acceptabel persoon speelt, maar dat komt terug. Vanzelf, zou ik haast zeggen.

Wellicht de mooiste verhaallijn is die van Justin Chon. Daar spreekt nog iets positiefs uit, iets van een goede afloop. Een erg kleine troost aan het eind van een deprimerend verhaal. Zoals voorspelbaar in de VS volledig geflopt en ondanks het bescheiden budget nog steeds met verlies. Als er iets is wat alle Amerikanen ongeacht afkomst en oorsprong gemeen hebben, dan is het wel dat ze erg slecht met een spiegel overweg kunnen.

Macchio.

De karate kid kon nooit echt aanspraak maken op enige roem als acteur - meer dan wax-on, wax-off werd hem niet gegund, en met deel 2 en 3 werd dat alleen maar moeizamer. Toch blijkt hij nu, zoveel jaar later met Cobra Kai ineens een cult hit te scoren, en medeverantwoordelijk voor het opnieuw opleven van het Miyagiverse - wellicht niet omdat hij nou zo'n enorm goede acteur is, maar wel omdat hij op authenticiteit alle denkbare punten scoort - alle respect daarvoor. Ook hoog tijd om zijn vroegere werk te herzien, en wat een nostalgisch genot blijkt dat te zijn.

Niet dat hijzelf nou de ster van deze film is - de upstart van Long Island, in meerdere opzichten. Volstrekt weggespeeld door Joe Seneca, die zowel een mooie rol speelt als een fijn persoon neerzet. Met wat verwarde stijlfiguren gemixt uit de blues en de hoodoo - en uitmondend in de toch wat tegenvallende eindstrijd met Steve Vai, een van de zoveel duizend 'beste gitaristen ter wereld' - ja, daar moet je toch geloof ik wel je ziel voor verkopen.

Toevallig viel me vanmiddag op de terugweg van de supermarkt te binnen dat dat wellicht niet zo'n hoge prijs is, ik kwam voorbij de zwartekousengemeente en zag dat ze een bord hadden opgehangen voor hun kerstdienst - 'toegang gratis'. Ja, als je je ziel aan hun verkoopt. Maar of je daar beter van gitaar gaat spelen? Wellicht is het toch niet zo'n slecht idee om naar de crossroads te gaan.

Maar voordat ik daadwerkelijk vertrek, wat een geniaal fijne feelgood film is dit toch, nu terugkijkend. Jammer dat Gertz met haar mooie big-hair kapsel maar zo'n klein rolletje heeft. En wellicht ook jammer dat er maar zo weinig echte blues klinkt. Wellicht omdat je dat pas spelen kan als je het ook echt beleefd hebt, en wellicht moet je daar inderdaad je ziel voor verkopen.

Best goede remake van Dangerous Liaisons (1988) - tenminste, ik denk nogal wat van de scenes daar vrij letterlijk uit te herkennen. Natuurlijk is het boek van Choderlos de Laclos veel vaker verfilmd, maar de film uit 1988 zal toch zeker door de makers van deze gezien zijn - ik zie er tenminste veel knipogen, odes, verwijzingen of hoe noem je dat.

Natuurlijk is het verhaal briljant vertaald naar de moderne setting, maar daar is niet heel veel voor nodig - de streken en gemenigheden en de emoties die daarbij komen zijn kennelijk niet alleen in deze tijd van toepassing. Mooi gespeeld door de jonge acteurs - die hier wel wat onderdoen voor het acteergeweld in Dangerous Liaisons (1988) maar toch zeker niet veel. Wat echt een prachtige scene is hoe Sarah Michelle Gellar aan het eind bijna letterlijk uit elkaar valt. Mooi gespeeld.

Zeker een aanrader - en dat geldt ook voor de versie uit 1988.

Boekverfilming.

En dat boek is een klassieker. Stond bij mijn vader in de boekenkast, en ik heb het gelezen zogauw ik genoeg Engels machtig was - zal ergens begin jaren-80 geweest zijn, en dat maakte zoveel indruk dat ik er nog een heleboel van in m'n hoofd heb.

Dat maakt de film wel wat makkelijker te volgen, want er worden hier en daar nogal lompe sprongen door het verhaal gemaakt - bijna alsof er hele scenes weggevallen zijn. Lijkt toch niet zo te zijn, de speelduur die hier opgegeven wordt klopt precies met de looptijd van de kopie die ik heb gezien.

Het verhaal is ijzersterk, vooral omdat de personages bijzonder echt overkomen, er geen valse heroïek in zit, en het niet gaat over de bijzondere uitschieters in de oorlogsgeschiedenis maar de belevenissen van tamelijk gewone mensen. Zo is dat in het boek, en dat komt in de film goed over - ondanks dat er een heleboel van de details niet in de film terecht gekomen is, en er een aantal behoorlijk ingrijpende aanpassingen gemaakt zijn aan het verloop waardoor de filmversie wat vriendelijker is geworden.

De schepen zijn mooi historisch correct, voor zover dat haalbaar was, en er zijn behoorlijk wat echte scenes op open zee - niet het gewone gedoe met schaalmodellen en watertanks. En de gevechten zien er ook behoorlijk goed uit. Goed gespeeld, waarbij vooral de nog erg jonge Denholm Elliot opvalt.

Het eerste uurtje of zo is nog wel aardig - zolang we nog in twijfel kunnen blijven wie nou precies de dader is. Maar zodra de aap uit de mouw komt is de geest uit de fles, en naar het einde toe zakt het niveau zienderogen.

Jammer. Want best leuke en mij nog onbekende acteurs, die het geheel wel een fris tintje meegeven. En ook best aardig gefilmd.

Prettig vrolijk en kleurig stukje kijkvoer met een luchtig lgtbi sausje. Blanchard, Cravalho en Ferreira zijn ontwapenend en charmant tegelijkertijd, al vond ik de zusjes niet helemaal overtuigend als zusjes. Maar wat maakt dat uit. Alle cliché’s worden verder zorgvuldig afgetikt, zowel die met als zonder afkortingen. Is dat erg, welnee - je zou haast kunnen denken dat het kennelijk langzamerhand wat minder belangrijk wordt om je op te winden over waarom mensen op elkaar vallen. Nouja, voor de speelduur van de film dan toch.

Clint doet zijn ding.

Het is misschien geen film waar hij nog nieuwe fans mee gaat vinden, maar voor wie dat al is is het weer een feestje van herkenning, al overheerst aan de andere kant de gezapigheid ook wel wat teveel. Dat mag overigens niet echt verbazen, de man is tenslotte 92 - tegen de tijd dat wij allemaal zo oud zijn, dan zijn we ook een stuk makker dan nu. Ja, The Mule was dan een stuk leuker - vooral omdat er in die film beter met de leeftijd gespeeld werd, en in deze moet er dan een stunt double op het paard. Toch is het een aardig filmpje, en beslist niet alleen maar uit nostalgie, en hoewel het wel echt op het randje is, is daarmee de keuze voor precies deze rol misschien wel juist wel extra leuk. Wat je er ook van vindt uiteindelijk, Clint blijft wel altijd verrassen.

Visueel allemaal prima in orde, en de actie ziet er ook behoorlijk goed uit - misschien wat gestileerd af en toe, maar dat past best goed. De hoofdrollen worden goed gespeeld, ook niks mis mee. Wel is het wat aan de trage kant - nou was ik wel wat moe, maar ik moest wel wat veel moeite doen om m'n aandacht erbij te houden. Het verhaal is ook wel behoorlijk dun - bij vlagen, want af en toe is het ook weer behoorlijk sterk. Het concept van de Freeman had wat meer inhoud kunnen hebben, want op zich is het idee erg sterk.

Misschien nog maar eens herzien als ik minder moe ben

Een prettig stukkie kijkvoer zonder overtollige pretenties. Verder weinig aan de hand. Wel altijd leuk om Kurt Russell z'n gebruikelijke ouwe brombeer te zien afdraaien, dat verveelt nog lang niet. Wel vond ik Alexis Bledel wat onder de maat voor haar rol, maar dat kan aan mij liggen.

Misschien wat langzaam en misschien narratief ook niet zo interessant. Maar, de hoek van waaruit het verhaal verteld wordt is eens een andere dan die van de revolutionairen, en qua beeld en cinematografie is het wel weer best interessant - mooi gebruik van de kleuren en locaties, bijvoorbeeld, al is het dan Spanje en niet echt Cuba. Het klopt in ieder geval aardig van achtergrond, auto's en dat soort opvallende details.

Connery en Adams zijn overduidelijk de hoofdrolspelers, maar aan mooie bijrollen is ook geen gebrek. Hector Elizondo bijvoorbeeld, in toch een van zijn eerste serieuzere rollen. En Denholm Elliott natuurlijk, die toen al een behoorlijk stuk in zijn carriere zat.

De film is best vaak op tv geweest, en ik had hem zeker al een keer of wat eerder gezien en wist nog wel zo'n beetje hoe het verhaal er globaal aan toe ging. Maar dan Brooke Adams, of ik dat vroeger niet zag of dat m'n smaak veranderd is...