Opinions

Het lijkt af en toe meer een documentaire dan een film. Een geromantiseerde, versimpelde versie van de werkelijkheid, zoals je op Discovery of zoiets zou zien. Sommige van de subplotjes zijn nog wel aardig, maar teveel ervan worden niet voldoende uitgewerkt of verdwijnen onafgemaakt. Het komt wat over alsof er te hardhandig geknipt is om de speelduur in de perken te houden - of om ruimte te houden voor een directors cut van een uurtje langer.

De enorme waslijst aan sterren en mooie acteurs en trices lijkt wat overbodig; het merendeel krijgt niet de kans om hun rol behoorlijk uit te diepen. Bijvoorbeeld het plotje van Marion Cotillard had van mij toch wel wat verder uitgewerkt mogen worden.

Wat op zich wel vind ik prima gedaan wordt is dat er een toch vrij realistisch beeld wordt gegeven van wat er bij een epidemie zo ongeveer gebeuren kan. En dat wordt ook wel weer netjes in een beperkte speelduur gepropt. Dat dan weer wel. Zoals Cruyff het zegt, ellek voordeel hep se nadeel.

En famille.

Voor zo'n soort film toch wat teleurstellend. Er is genoeg drama aanwezig, maar doordat de bron daarvan extern ligt - de ziektes in de familie - en doordat het tempo af en toe tergend traag is, komt dat er in de gezellige familiebijeenkomst met Kerst toch niet echt goed uit. Het had wel wat meer bite kunnen gebruiken, wat meer levendigheid, wat meer uitdieping van de karakters misschien zelfs. Wat ook niet helpt is dat vooral het eerste halfuur of zo veel te langdradig is, daarna krijgt de film wel wat meer vaart maar de kans dat je voordat het zover is afhaakt is niet denkbeeldig.

Wel zijn er een paar mooie acteurs aan het werk. Daartegenover staat weer wat ongepast gepruts met beeldgrapjes, lelijke effecten en titeltjes. Jammer, nergens voor nodig.

Beetje simpel allemaal. De smokkelaar smokkelt, de dief steelt, de crimineel doet - eeh, verboden dingen. En de douane vist achter het net, natuurlijk - waar zou de film anders over moeten gaan. Maar waarom het allemaal gebeurt blijft wat onduidelijk, de karakters blijven een beetje vlak, Marky Mark is vergeten dat hij best een goeie acteur is, en vooral Beckinsale doet voor spek en bonen mee. Panama is mooi, maar we krijgen er maar weinig van te zien - er had toch echt wel een mooi plaatje van de sluizen tussendoor gekund.

Leuk filmpje, maar wel erg makkelijk allemaal, en erg voor de hand liggend. Krap een vijfje, daarom.

Nogal hooggespannen verwachtingen, want een erg hoge score hier. Dat kan dan vanzelf eigenlijk alleen maar tegenvallen.

En dat doet het dan helaas ook. Want hoewel het mysterie zelf best lang duister blijft, zitten er net wat teveel gaten in het verhaal. En erger, er wordt veel te veel gepraat, en dat levert een erg statisch spel op. Alsof het een toneelstuk is.

Van de acteurs ben ik dan ook niet zo weg. Misschien vooral door het nogal ratelende stemgeluid van (vooral) Ana Wagener. Dat staat gauw tegen, en dan duurt de film best lang.

Redelijk sterk begin, daarna valt het plat. Aan het einde blijft er weinig over, en komt het al vaker gehoorde commentaar van 'goedkope productie' tot z'n recht. KST is gemiddeld gesproken wel een van mijn favoriete actrices, maar hier verdient ze geen oscar mee - de beweegredenen van haar rol blijven duister.

Jammer.

Hackman.

Een acteur waar ik eigenlijk gewoon te weinig aandacht aan besteed heb, te weinig films echt van gezien - en beoordeeld heb, als ik het lijstje hier er langs leg. Maar hij is het wel die deze ogenschijnlijk simpele film draagt en tot iets bijzonders maakt. Behalve hem zie ik het er niet in.

Nouja, er is wel de nerd-achtige interesse in de supermooie oude bandrecorders natuurlijk. Toch een van de mooiste uitvindingen van de mensheid, de bandrecorder. De precisie waarmee de band opgewikkeld wordt.

Oh, daar ging de film dus niet echt over. Het ging om dat ene woordje. En om hoe de technologie maakt dat privacy een illusie is.

In de vertelling van het verhaal nogal homeopatisch, in de cinematografie af en toe geniaal, Hackman is gelijk een god in hoe hij zijn rol speelt - maar dat alles is maar bijzaak. De film komt pas echt tot zijn recht in de laatste minuut. Daar zijn alle punten voor, niet voor die paar tellen dat die Nagra SN in beeld is. Dan klopt de soundtrack ineens, en mooier dan in elke film die ik ooit gezien heb.

Heel mooi geacteerd, en ook mooi uitgewerkt met de split screen truc, en mooi door elkaar verweven flashbacks en tegenwoordige tijd. Waar ik nog niet uit ben is wat ik van het verhaal vind...

The Convert heeft zo ongeveer alles wat ik graag mag zien in een film - een interessant verhaal in een setting waar ik nog niets van wist, visueel supermooi, goed gespeeld door overtuigende acteurs die goed in hun rol zitten. Tegen de achtergrond van de Musket Wars waar genoeg over te vertellen valt om tientallen films mee vol te krijgen heeft Tamahori er geen enkele moeite mee om een boeiende en spannende film te maken - hij heeft ook al wel eens vaker met het regisseursbijltje gehakt, en het onderwerp ligt ook niet ver van hem af.

Het verhaal is dan ook nog eens gebaseerd op het boek Wulf van Hamish Clayton, dat vervolgens weer gebaseerd is (of verwijst naar?) het 10e eeuwse gedicht Wulf and Eadwacer. Dat had ik er dus niet uit gehaald, en ook achteraf zie ik het niet direct terug; het gedicht is sowieso nogal raadselachtig. Wellicht komt daar meer uit als je het boek ook leest. Misschien eens opzoeken.

Interessant.

Deze film heeft twee zaken die het tot een interessante film maken. Ten eerste het absurde verhaal, niet alleen de onterechte veroordeling maar ook het ongelofelijke doorzettingsvermogen van de zus van het slachtoffer van deze door en door zieke politiepraktijken. Het tweede is het goede spel van Hilary Swank en Minnie Driver.

Verder is de film niet precies langdradig, saai of vlak, maar geeft toch ook wel het gevoel van de langdurigheid van de strijd.

Vreselijk navrant hoe het daarna in het echt afliep met de echte Kenny Waters. Je verzint het niet. Maar in het echt gebeurt het wel.

Overduidelijk een propagandafilm voor de Britse marine, dit fraaie beeldverhaal vol met heldhaftige zeehelden met stiff upper lip - en zorgvuldig gladgeschoren, tenzij ze zich vermommen als Spanjaarden. Je verwacht elk moment Shakespeare citaten, ook van de Duitsers die zoals dat hoort gewoon engels spreken met een kelig accent. Very gut, Herr Kapitän. Beide partijen kijken vroom naar boven als er een plechtig moment is, en daar zijn er nogal wat van.

Best veel beelden van originele schepen uit die tijd, maar de actiescenes zijn grotendeels wel op schaal en in een zwembadje. Toch best knap gemaakt, gezien de omstandigheden van de tijd, maar misschien was er toen ook nog net wat meer ruimte dan wat later in de oorlog toen het toch wat serieuzer werd.

Als film voor nu eigenlijk alleen geschikt voor de echte nerds en geeks van het onderwerp, voor een normaal publiek is het wat te ver van wat we nu gewend zijn qua entertainment. Toch leuk dat zoiets als dit nog steeds te vinden is, het geeft toch een fraai beeld van de tijd.

Convoy is eigenlijk gewoon een western, maar met de twist dat de sheriff de bad guy is en de truckers de good guy. Al wordt dat in de ontwikkeling van het plot wel eens vergeten, want de truckers gedragen zich toch best vaak als de tegenstanders van John Wayne in een échte western. Ongegeneerd een dorpje slopen, om maar eens wat te noemen.

Dat kenmerkt de hele film eigenlijk wel - de stijlfiguren zijn dan wel gekopieerd, maar niet erg goed. Wat dan weer wel gelukt is is het bordkartonplat houden van alle karakters. Voorop natuurlijk de held, waarvan we zelfs maar de helft van zijn bijnaam uitgelegd krijgen. En wat Ali McGraw precies speelt blijft al helemaal onbesproken - waar gaat ze eigenlijk heen met haar camera, en waarom verkocht ze haar auto precies?

Toch was de film indertijd een succes, en nu terugkijkend is dat eigenlijk wat moeilijk te begrijpen. En dat wordt nog mysterieuzer als je zou denken dat de idioterie van de truckerprotesten van een jaar of wat terug wellicht nog steeds op de mythologie van deze film drijft - van de gekken vanzelf. Geen van de karaktereigenschappen die toegedicht worden komen ook maar in de verte in de buurt van de realiteit, en ik kan mijn rijbewijs laten zien als onderbouwing daarvoor.

Wellicht Peckinpah’s slechtste werk, en ik kan me nauwelijks voorstellen dat er iemand van de cast met trots op terugkijkt. De enige die er nog een beetje positief uitspringt is Borgnine - maar dat komt wellicht vooral doordat zijn andere films als regel nòg slechter zijn.

Pff.

Alsof je een aflevering van een tv-serie uit de jaren 60 moet uitzitten. Wat een gepruts is dit. Het begin in Arizona is nog in de verte aardig, maar eens Clint in de grote stad terecht komt wordt het lachwekkend en moeizaam tegelijk. Je zou haast denken dat het z'n eerste rol is, en de film door een beginnende regisseur is gemaakt. Toch niet echt, en Don Siegel is toch ook niet helemaal de eerste de beste of zo. Je zou er cult in kunnen zien, maar dat lukt me toch echt niet - niet extreem genoeg, en niet goed genoeg qua production values. En zeker ook niet slecht genoeg, hoewel op het randje.

Nog net in de verte interessant omdat Eastwood erin speelt, maar dat is dan ook echt het enige.

Mooi geacteerd - hoewel ik de chemie tussen moeder en dochter niet heel bijzonder van het scherm zie spatten. Wat me wel opvalt is dat er weer mooie beelden van Nord - Pas de Calais getoond worden - als ik het goed begrijp is er ook een officieel steunfonds om de regio op deze manier wat populairder te maken, er komen de laatste jaren al meer films langs die in deze hoek spelen - Bienvenue chez les Ch'tis is inderdaad al genoemd en daar een wel heel uitgesproken voorbeeld van.

Maar waar gaat deze film nou eigenlijk helemaal over? Best aardig om te zien hoe Isabelle, nee Babou door haar leven floddert. Maar ik mis de inhoud om het een goede film te kunnen vinden. Geen drama, geen comedie - gewoon een simpel nietszeggend verhaaltje dat zoetjes naar het einde toe kabbelt. Meer zie ik er niet in - en dus, met dit soort sterrencast kan ik het eigenlijk alleen maar een gemiste kans vinden.

"Artistiek geëngageerde dialoog tussen twee geliefden. Of ongeloofwaardige l 'art pour l 'art prietpraat met een al met al conservatieve man-vrouw-gezin- ondertoon" in de samenvatting van Redlop. Welke van de twee van toepassing is? Ik vind ze beiden volledig kloppen.

Prachtige beelden, Binoche die prima speelt, af en toe interessante dialoog, maar wel over de rand van overgeintellectualiseerd. Daardoor komt dit op mij toch meer over als gepruts dan als meesterwerk. Leuk om gezien te hebben, maar niet bijzonder genoeg om lang te onthouden.

Traag en verstild.

De film vertelt een wat onbekend verhaal - ik bedoel, niet elke Amerikaan in het noorden, yankee, was ook echt overtuigd van dat er een burgeroorlog moest komen. Voor ons wellicht niet zo vreemd, maar ik kan me wel voorstellen dat dat in Amerika wel eens wat onderbelicht kan zijn. In ieder geval de eerste film die ik zie waarin dat zo duidelijk uitgewerkt wordt.

En echt een prachtige film, echt genieten van de mooie locaties - de film is opgenomen in een nagebouwd dorpje. De houtzagerij bijvoorbeeld is erg mooi, je ruikt het zaagsel gewoon - terecht dat daar veel beelden van gebruikt worden. En de kerk net zo - en, een interessant stukje uitleg waarom daar geen bliksemafleider op hoort. De man heeft een punt - maar, je moet dan ook niet zeuren als het misgaat, vind ik. Die manier van redeneren vind ik altijd wel iets hebben. Ben het er wel niet mee eens, maar het is in ieder geval consequent.

Daarmee hebben we dan de positieve elementen wel te pakken - inzicht in de manier van doen van de bible thumpers, mooie beelden, en kennismaking met de copperheads. Daartegenover staat dan dat het een erg trage, erg stille film is. Geen dramatische actiescenes, geen mass reenactments, geen echt afbrandende houten gebouwen - dat soort film is dit niet.

Maar toch best mooi voor een luie avond.

Alweer de zoveelste herzetting van een Shakespeare-spel in een andere tijd die ik zie. Soms werkt dat, soms ook niet. In dit geval zit het nogal op de wip - de pakken werken absoluut niet vind ik, maar de uniformen deels wel. Maar dat is maar een detail in het totaal, erger is dat het spel zelf er wat weinig uit komt, de intrige verloren lijkt te gaan in de vertaling.

Maar toch heeft de film meer dan voldoende interessants te bieden. Fiennes zelf als regisseur is misschien wat teveel gefocust op zijn eigen kale kop, wat misschien moet maskeren wat hij aan talent mist. Maar hij weet het wel voor elkaar te krijgen dat Butler en Chastain ver boven zichzelf uit stijgen, en Redgrave geeft een masterclass waar geen vergelijk voor is. Van geen van die drie ooit eerder of ergens anders zulke fraaie acteerprestaties gezien, zo'n intensiteit. Ook dat is wel iets van een echt serieus karakter - toelaten dat je in een film die je zelf regisseert volstrekt weggespeeld wordt, gedeclasseerd wordt met je hoofdrol.

Terug naar het begin, wellicht was dit stuk van Shakespeare een van de minder makkelijke om te verfilmen, en om er dan nog een herzetting naar elementen van de huidige tijd in mee te nemen was denk ik gewoon teveel. In vergelijking even, The Tragedy of Macbeth (2021) van broertje Coen - een makkelijkere keuze, want dat stuk leent zich veel makkelijker. Maar ook wel een tour de force in het vergelijk, en daar wil ik helemaal geen kat mee geven. Dit is ook gewoon een erg fijne film tenslotte. Net iets minder op de schaal van meesterwerk, maar dat is geen schande.

Een vriendje dat maar niet dood wil.

Het idee is leuk en wordt ook wel mooi mysterieus uitgewerkt, en het is op zich al een genot om de mooie Kurylenko op een serie mooie locaties te zien rondhopsen. Maar ergens halverwege begint het toch echt duidelijk te worden dat het te mager is om de hele film aan op te hangen en beginnen de klachten van het zitvlees de aandacht over te nemen van het scherm. Cinematografisch wel mooi, op het randje van mooifilmerij zelfs. Irons zet een erg goede rol neer - maar dat verwacht je dan ook, daartegenover houdt Kurylenko zich verrassend goed staande. Meer dan een knap koppie, laat dat gezegd zijn.

Een poging om de stijl van Guy Ritchie na te apen, maar dan zonder de humor, de actie en de kleurrijke karakters. Nouja Timothy Spall heeft wel een klein beetje wat te doen, maar het is te dun en te weinig. Overigens, ik vind hem wel degelijk angstaanjagend.

Gebaseerd op iets waargebeurds kennelijk, maar wat en hoeveel blijft onduidelijk. Op een krantenkop in een van de tabloids, maar niet op het artikel, zo komt het over. Hoe dan ook is het geheel zo cliché dat het nauwelijks echt zo gegaan kan zijn. Visueel is het af en toe wel leuk, mooie plaatjes van de nieuwe hipsterbuurtjes van Londen.

Ik mis wat deze film ons brengen wil. Het verhaal is heel bekend - zo oud als de wereld, zou ik haast zeggen. Wat maakt het dan de moeite om te vertellen, welk nieuw inzicht brengt deze rolprent? Ik zie het niet. De hele situatie die ontstaat blijft op de een of andere manier wat te afstandelijk - de nieuwe liefde die Anna en Domenico vinden blijft abstract.

De eindscene is prachtig in beeld gebracht, en ook het eerste moment dat ik iets in de film begon te zien. Maar om daar nou ruim twee uur voor te gaan zitten vind ik echt de moeite niet, en ook hier blijven de beweegredenen van Anna ontoegankelijk.

Zwak.

Het verhaal laat zich nog het beste omschrijven als een droombeeld. Of beter eigenlijk, een aaneenschakeling van dromen en nachtmerries. Zonder link of draad komen ze langs, lijken nergens heen te leiden. De film faalt er daarbij volledig in om de karakters diepte te geven, inzicht te geven in hun persoonlijkheid of beweegredenen. Het blijft bij een serie beelden, die hoewel ze soms erg mooi zijn en op interessante locaties gefilmd zijn op geen enkele manier tot leven komen. De slepende vioolmuziek op de achtergrond doet vermoeden dat er zich een drama afspeelt, maar dat komt niet aan de oppervlakte.

Jammer, want de eerste scene belooft veel. Helaas, na anderhalf uur blijkt het: je kijkt naar niets. Net als de meeste dromen kan deze maar beter vergeten worden.

De onafwendbaarheid van het lot.

Een wisselvallige film met een heleboel tegenstellingen is het. De protserigheid van de dialogen, de groteskheid van het geweld dat misschien voor velen teleurstellend lang op zich laat wachten, maar dat in botheid weer inhaalt. De filosofische beschouwingen die enerzijds te ver overtrokken zijn, anderzijds toch erg goed kloppen. De onafwendbaarheid die eens de bolito genoemd is, onvermijdelijk ook zijn toepassing voorspelt - maar ook de onafwendbaarheid van dat de keuzes die gemaakt zijn hun gevolg moeten hebben.

Zowel geniaal als overtrokken slecht. Wat voor mij daar de doorslag bij geeft is vooral de door en door rotte dame die Cameron Diaz neerzet. Overtuigend. Net als Bardem overtuigt. Bruno Ganz. De hilarische cameo van Dean Norris. Maar daarbij niet te ontkennen dat Cruz miscast is - ze zou de onschuld moeten vertegenwoordigen, als tegengestelde van Diaz. Niet echt gelukt. En Fassbender valt ook nogal door de mand - zowel in de rol die hij speelt, als hoe hij hem speelt.

In de geloofwaardigheid van het verhaal zitten wel wat meer puntjes die wat moeilijk vallen, overigens. Dat moeten we dan ook maar voor lief nemen. De beelden zijn dan wel weer prima in orde. En altijd leuk om Amsterdam even langs te zien komen - ook al is dat dan niet meer dan een paar tellen.

Oh, wat ik nog bijna vergeet. Ik was best onder de indruk van de film na de eerste keer kijken, en vond dit nou echt zo'n film die ik een tweede keer wil zien voordat ik mijn mening erover opschrijf. Maar in de herkijkbaarheid zijn de dialogen minder fris, is de verrassing er een beetje af, en vallen de foutjes des te meer op.

Een film om je door te laten verrassen dus. Niet een waar je eerst alle trailers en meningen over moet kennen. En ook geen film om lang over te discussiëren - daar wordt hij niet echt beter van.

Als je een einde wil maken aan een langdurig conflict waarin beide partijen meer dan voldoende reden hebben om elkaar tot de laatste zucht te haten... dan is zo ongeveer de enige mogelijkheid om elkaar te vergeven. Hoe moeilijk dat ook is, en hoe vreemd dat wellicht voor ons als weinig vergevingsgezinde westerlingen lijkt. Maar er zijn zat anekdotes te vinden dat Nelson Mandela daar toch wat anders over dacht, en ook daarom is deze film de moeite. Of dat dan ook zover gaat in de cultuur van het land, van Afrika zelfs zoals dat in de film wordt uitgelegd durf ik echt niet te zeggen - dat laat ik graag over aan iemand die daar ter plaatse geweest is, en dat ben ik niet. Maar ook de film geeft aan het einde wel een nuance, er zijn kennelijk wel grenzen, al liggen die misschien niet waar je ze zou verwachten.

Qua rolbezetting eigenlijk niets aan te merken, al is Binoche misschien wat teveel naief. Iemand die daar woonde en niets in de gaten had, dat is wat al te makkelijk. En Samuel L. J. is wat te cliché de Amerikaan, maar daar moet ik meteen ook bij zeggen dat veel Amerikanen wel erg cliché zijn. En verder over het geheel heeft Boorman zijn zaakjes goed op orde. En naar het schijnt heeft Mandela zelf de film in een voorvertoning gezien, en heeft hij gezegd het een goede film te vinden. Maarja, misschien was dat ook wel uit beleefdheid.

Hoe meer ik van Huppert zie, hoe meer ik er van overtuigd ben dat ze een enorm overschatte actrice is.

Maar laat dat niet mijn verhaal over deze film zijn, want dat zou voorbij gaan aan de welhaast perfecte hoofdrol van Noiret. Een van de meest mythische acteurs van de Franse cinema, en volstrekt terecht ook als je deze film ziet - geen rol te vreemd, te absurd, deze man kon zonder enig probleem het échte leven spelen. Want zoals elk nieuwsbericht weer bevestigt, de werkelijkheid is veelal vreemder dan wat je had kunnen bedenken, en dat is precies het verhaal van deze film die Noiret zo weergaloos weet in te vullen met zijn ogenschijnlijk onopmerkelijke karakter.

Jammer dat de rollen van Huppert en Skobline niet omgedraaid zijn - wat een andere filmhistorie had dat niet kunnen opleveren. Je zou haast wensen dat tijdreizen daadwerkelijk mogelijk was, en dat je met de kennis van nu een woordje met Tavernier zou kunnen wisselen. Zoiets van 'zorg dat je haar kwijt raakt broer, want ze wordt zwaar irritant later'. Maar goedbeschouwd moet hij dat al wel al geweten hebben.

Het eerste deel lijkt nog ergens heen te gaan - leuk kleurgebruik, een mooie locatie, en prettig bot gedoe met zombies, bijltjes en veel gore. Maar dan komt deel twee, en of ik daar nou iets in gemist heb is me niet heel duidelijk, maar de hele spanningsboog klapt als een mislukte souffle in elkaar. Dan is het derde deel vagelijks interessant in technisch opzicht, maar voegt niets meer toe aan waar de film ogenschijnlijk over zou moeten gaan - het is tenslotte toch geen documentaire of making-of, valt me dan te binnen.

Niet de eerste film waarin het navelstaren van de industrie niet leuk uitpakt. Het is niet iedereen gegeven, zeg maar.

Mwah.

De ietwat vermoeide seen-it-all, been-everywhere held van deze film overtuigt op geen enkele manier. Het verhaal is te ingewikkeld, zonder dat het de vonk heeft die het bijzonder maakt - en de ontknoping is te onbevredigend. En dan nog details die niet echt kloppen - irritant is het goede woord wel. En daar staat niet echt wat tegenover - geen mooie beelden, geen hippe soundtrack, zelfs geen mooi meisje dat als toevoeging achteraf door het verhaal huppelt.

Mislukt.

Ai wat een misbaksel is dit nu weer. Gary Oldman die zijn gestoorde karakter van Leon nog steeds niet kwijt is - alleen wat rustiger op z’n ouwe dag, maar daarmee ook matter, minder, flauwer. En aan de andere kant dan Shah en Kurylenko. Ook dat overtuigt niet erg, maar die laten het in ieder geval nog een beetje lijken alsof ze hun best doen.

Wat slappe actiescenes - niets nieuws, niets bijzonders. Daar moet het dan van komen. Maar als je in slaap valt, geen zorgen, je mist er niks aan.

Vengeance is mine, sayeth the Lord.

Een van de weinige dingen die met het geloof meekomen die ik als universeel zinvol beschouw - dat wraak iets is dat je aan anderen moet overlaten.

Als film is dit wel een wat archaïsch iets - het komt meer over als een toneelvoorstelling van iets van kort na Shakespeare, zonder zijn taalkundige talent maar ook ver verwijderd van de toneelgebruiken van nu, en helemaal van hoe een film werkt. Toch, de moraal is vrij tijdloos, al kost dat moeite. Maar dat kost het vandaag de dag nog steeds elke keer bij dit soort onderwerp. Nee, het is niet strafbaar als je geen 'gentleman' bent, en dat iemand je een vervelende vent vindt is geen geldige reden voor de doodstraf.

Jammer dat Hackman maar een klein rolletje heeft - want voor hem keek ik, al is het dan maar voor de twijfelachtige eer om alle films waar hij aan meegewerkt heeft af te kunnen vinken. Toch verdient deze film het eigenlijk gewoon om gezien te worden, want het onderwerp is ook vandaag nog net zo actueel als zowat zestig jaar geleden toen de film uitkwam, en ruim honderd jaar geleden waar de vertelling in past. Want is het recht ondertussen gelijk voor iedereen? Ik ben bang van niet.

Laat iedereen die zich uitspreekt voor de doodstraf eens naar deze film kijken. En iedereen die vindt dat gevangenisstraf de samenleving maar geld kost. En al helemaal iedereen die vindt dat rechtszaken overbodig zijn, omdat je wel aan iemand's huidskleur kan zien dat hij schuldig is. En dan niet gewoon kijken, maar zoals in A Clockwork Orange. Ik heb wel paperclips.

Deze mengeling van western en SF valt toch niet helemaal mee. Het verhaal valt echt niet mee, het is af en toe warrig, ik had ook echt moeite om m'n aandacht erbij te houden. De aliens zijn een beetje afgezaagd wanstaltig, erg lelijk van Predator afgekeken. In de vliegtuigen doen ze het prima - ehhm, als je even vergeet dat de aliens later te groot blijken te zijn om in die vliegtuigen te passen. Ook leuk gevonden is de manier om de humans op te pikken, en zeker toepasselijk in een cowboyfilm. Maar zodra de aliens lopen gaan is het uit met de geniale vondsten, en wordt het vooral erg lelijk allemaal. Het opstijgende schip is wel het toppunt van lelijke fantasieloosheid, wat mij betreft. En waarom niet alle omstanders daarbij het loodje leggen wordt voor het gemak ook maar niet uitgelegd.

Daniel Craig was al niet een van mijn favorieten, maar wint hier ook geen punten mee. Harrison Ford is ook niet echt op dreef, een beetje narrig uit z'n ogen kijken, daar blijft het bij. En wat al ietwat gezegd is, de manier waarop hij en zijn etterige zoontje van hufter naar EO-lid veranderen is wat al te makkelijk. Thirteen dan, pardon Olivia Wilde, doet het ietsje beter maar heeft wel een echt rare rol - en niet beslist een mooie. Geloofwaardigheid is niet het eerste wat je zoeken moet in zo'n film als deze, maar de plottruc met Ella Swenson slaat wel alles.

Had veel meer ingezeten, vind ik. Er zijn echt wel beter gelukte western-crossovers gemaakt.

Ik zie Justin Long en Kate Bosworth altijd al graag spelen, en in deze film samen lijkt er nog een extra vonkje vanaf te schitteren. Voor een kaskraker moest je toch al nooit echt bij die twee zijn, maar voor een iets speciale film met wat aparts wel.

Dit gevalletje zie ik dan maar als het landrotten-antwoord op het hele haaiengenre, met nog wat steken onder water naar de A-team en MacGyver tussendoor. Best grappig, meer gevatte dialogen dan je verwachten zou, en met af en toe verrassend botte gore ook nog. En de kersverse echtelieden spelen erg grappig samen, het lijkt haast alsof ze écht verliefd zijn.

Verder is het maar weinig verrassend maar wel leuk, en de grens van al te veel sentimenteel gedoe wordt precies op het randje vermeden. Al komt het wel erg dichtbij.

Le Crabe-Tambour.

Het laatste deel in de Willsdorff-trilogie van Schoendoerffer, al is dat dan in de volgorde van het narratief Dien Bien Phu - 317ème Section - Crabe Tambour, de verschijningsdatum van de films is vanzelf niet in die volgorde. Een ietwat sentimenteel afscheid van de grote held Willsdorff, de larger than life ubersoldaat die aan lager wal geraakt is bij gebrek aan oorlog, terwijl zijn oude makkers op hun bescheiden oorlogsscheepje hun herinneringen aan hem ophalen. Ongetwijfeld enorm autobiografisch voor Schoendoerffer, die alweer terugkeert naar zijn verleden in Frans Indochina, en en passant ook even de Vietnam-oorlog en Algerije meeneemt. Gebaseerd op zijn boek, waarvoor hij de Grand Prix du Roman kreeg van de Academie Francaise - en als je zo'n prijs krijgt, dan hoort het er bij dat je je een galauniform laat aanmeten, en dat dat tot in de eeuwigheid wordt tentoongesteld in een glazen vitrine. Niet zomaar een prijs, zeg maar.

Of die literaire kwaliteit ook in de volle kracht in de film terecht gekomen is, mwah. Het heeft wel een paar momenten, maar als ik heel eerlijk ben vind ik dit wel de zwakste van de drie Willsdorff films. Maar aan de andere kant is het hele concept wel volstrekt geniaal, en de flashbacks werken perfect als contrapointe tegen de tegenwoordige tijd op het schip - waarvan we ook de authentieke sfeer van een Frans oorlogsschip te zien krijgen. Je zegt geen sorry tegen de commandant, om maar even een voorbeeld te geven - dat is het voorrecht van die rang.

Voordat ik verder over ga over het narratief en de acteurs, even een woord over de beelden. Zo authentiek en grauw zie je het niet vaak, en dat komt ongetwijfeld omdat de film voor een groot gedeelte gedraaid is aan boord van een echt Frans oorlogsschip - ja, de Jaureguiberry bestond echt, en het soort missie waarop het schip in de film was wordt tot op de dag van vandaag door de Franse marine uitgevoerd, als een van de laatste overblijfselen van het Franse kolonialisme. En ook de soundtrack is bijzonder fraai. Niet precies wat we nu gewend zijn - een makkelijke mix van bekende deuntjes - maar militaire signalen en jachtseinen op de hoorn. Dat blijft toch vervaarlijk lang in mijn hoofd hangen.

Perrin speelt de jonge Willsdorff-met-geweten perfect, maar toch mist hij voor mij ietwat de Volksdeutsch diepte die Bruno Cremer in 317 zo perfect wist te treffen. Wel ietwat gecompenseerd door Ma Conscience, de kat die zo zwart is als zijn ziel. Verder is vanzelf de interactie tussen plicht en wil perfect uitgevoerd, en is de film op zich een ode aan de emotieve beleving van de man - iets wat we in de wat zachtere tijd van tegenwoordig lijken te zijn vergeten, maar waar ik me nog steeds trouw en zuiver aan vasthou. Je souhaite vous dire adieu, dat is alles, en daar stuur je dan een ontvangstbevestiging op, en de letters a-d-i-e-u op je lichtsein. Want dan weet je dat de hoofdrol in deze film niet voor Willsdorff en Perrin is, maar voor Rochefort, die zijn laatste groet aan zijn vriend en held brengt, en daarna zijn lot tegemoet gaat als passagier achterin een Renault 16. Dan begrijp je ook waarom ze elkaar niets te zeggen hebben - alles is al gezegd, het is af. Adieu.