Opinions

Veel geren maar weinig horror. Einde wel weer verrassend - maar dat mag dan ook wel na zo'n saaie bedoening. Paar puntjes voor de originele locatie, Sossamon en haar mooie schoentjes.

Trieste poging om iets pulp fiction achtigs te maken. Niet gelukt. Het verhaal gaat nergens over en nergens heen. De dialogen zijn niet boeiend. De personages zijn niet interessant, ontwikkelen zich niet of nauwelijks. Willis lijkt ongeinteresseerd en is ook maar vrij kort in beeld. Whitaker komt dan iets langer in beeld, maar wat hij hier speelt wordt me niet duidelijk. Wel dat het op geen enkele manier boeiend is, en qua acteren iets wat we al veel vaker van hem gezien hebben. En dan gaat de film verder eigenlijk alleen nog maar over Malin Akerman als Tes. Mooie meid, maar haar verhaal past in twee minuten, en de rest van de anderhalf uur kijk je naar niks.

Oh wat ik nog bijna vergeten zou, de soundtrack doet het niet voor mij.

Ik aarzel nogal tussen woorden als overbodig, tijdverspilling. Deze film of zo je wilt documentaire brengt ons toch vooral helemaal niks nieuws. Er zit geen spanning in vind ik - of je moet het uitblijven van een plottwist spannend vinden. Of het 'echt' gebeurd is of niet, waarom zou ik me daar druk over maken - ongeloofwaardig is het niet, wat mij betreft, er gebeuren wel gekkere dingen. Maar waarom is het interessant genoeg om een film over te maken? Wat mij betreft niet dus.

Als je iets over interessante, aandoenlijke, of soms ook overduidelijk gestoorde mensen zien wil, kijk dan naar een verzameling afleveringen van Showroom - die serie uit begin jaren 80. Veel echter, en veel minder tijdverspilling dan dit misbaksel.

Onbegrijpelijk dat deze film zo weinig aandacht krijgt, zo snel vergeten wordt.

Er is sowieso een dringend gebrek aan films die meer ruimte geven aan het zijn, en minder aan het zeggen en het doen. Films die je intrigeren, je vragen geven in plaats van antwoorden. Films waarvoor iemand zijn of haar best voor gedaan heeft. Films waarvoor je je moet inleven in de personages, hoe vreemd dat misschien ook lijkt, en hoe ver die personages misschien ook van je af staan. Films die vragen om begrip, in plaats van vooroordelen.

Het verhaal van deze film is ongekend sterk, en evengoed enorm subtiel - en het geeft een helder antwoord op de voor een ongedwongen opgevoede Europeaan onbegrijpelijke vraag hoe het Amerikaanse leger toch aan zo veel willig kanonnenvoer komt. Als het niet al een onderdeel van een sinister plan was, dan komt het toch evengoed wel erg makkelijk zo uit - zorg voor een onhoudbaar economisch model, breng driekwart van de bevolking in een volstrekt uitzichtloze situatie, en het leger krijgt rekruten à volonté.

Het sterke van de film is dat dat er eigenlijk nooit heel erg uitgesproken door komt - subtiliteit is het motto. Toch, de scenes bij de dokter hakken er diep in - als een koe die de brandende stal weer in rennen wil, en het is pas als je uiteindelijk begrijpt hoe uitzichtloos de situatie van Lynsey in haar eigen ogen precies is dat je daar ook maar iets van een begrip van begint te krijgen.

Fijn dat er in de film dan toch een fraai einde komt aan die lijdensweg, hoe on-Hollywoods dat dan misschien ook is. En behalve dat, onwaarschijnlijk wat J-Law zichzelf heeft aangedaan om er in het begin van de film zò ziek en uitgemergeld uit te zien. Geeft toch een heel andere diepte aan die flauwe method acting van een Pacino, om maar een knuppel in het hok te gooien.

Herzog in de Grotte Chauvet.

Wellicht ietwat geholpen door de smoes dat de documentaire via de 3D een enorme toegevoegde waarde zou hebben. Of dat zo is laat ik maar in het midden, want ik zag 'm gewoon thuis op een platte tv. Niettemin een erg interessante documentaire, ondanks dat ik over de grot zelf al een serieus naslagwerk gelezen had en er op die manier dus nog wel voldoende van in mijn hoofd had, ondanks dat dat naslagwerk in het Frans was.

En ik ken de streek ook wel ietwat van de vele vakanties daar in de buurt. Niet zo moeilijk te begrijpen dat mensen daar 35000 jaar geleden al wonen wilden, en daar schiet me ook bij te binnen hoe huiselijk een ietwat vergelijkbare grot in de Pyreneeën aanvoelde. Toch, wat de mensen van toen precies zochten en deden in déze grot blijft voldoende raadselachtig. Wat mij keer op keer verbaast is dat de tekeningen die er zijn vrijwel allemaal goed gelukt zijn - nauwelijks een fout lijntje te bekennen. Gummetjes hadden ze toen nog niet, denk ik dan.

Even verbijsterend is dat op de bodem van de grot in de zachte ondergrond voetafdrukken van een wolf, holenberen en een kind gevonden zijn. Niet voor niets dat er geen toeristen worden toegelaten, en dat de wetenschappers alleen voorzichtig over een smal vlondertje kunnen lopen.

Herzog's benadering van het verhaal is een beetje zijn standaard verhalende ego-documentaire - hij vertelt het verhaal vanuit zijn belevingswereld, en laat de wetenschappers hem uitleggen wat hij ziet. Soms werkt dat prima, hier vind ik het wat mager. Het fragment met de geurdeskundige had van mij wel weggelaten mogen worden bijvoorbeeld, en in plaats daarvan wat langer en uitgebreider de tekeningen zelf. En waarom de bezinnende uitsmijter dan in de Ferme aux Crocodiles moest zijn? Ongeveer even toepasselijk als wanneer hij in het Berenbos van Ouwehands was gaan zoeken naar verdieping. Sterker nog, dan was er nog de link van holenbeer naar bruine beer geweest.

Wellicht dat de 3D beelden inderdaad iets toevoegen. Maar misschien even zinvol om een keer in het museum bij Pont-d-Arc te gaan kijken - dat een paar jaar geleden is opgeleverd, en waar een volledige reproductie van de grot in gemaakt is. En daar mag je wél in als toerist.

Algerie-stalgie.

Ook in Frankrijk is de omgang met een voormalige kolonie geen onomstreden iets, en de relatie met de rechtsextremisten van de OAS ligt nog dicht onder het oppervlak. En ja, het is visueel wel een mooi filmpje - ondanks de drie uur speeltijd dat verkleinwoord. Want ondanks alle familiaire drama wordt waar het toch denkelijk om gaat ietwat stilletjes vermeden, omzeild, verhuld, en de veelbelovende titel wordt niet waargemaakt.

De ambitie was kennelijk niet heel veel meer dan erg, erg mooie plaatjes te maken van het vooroorlogse Algerije, en dat lukt dan ook wel behoorlijk. Net zoals Aattou er zoals het in het narratief meerdere keren langskomt kennelijk niet verkeerd uitziet. Knappe gozer, ja. Maar waarom Arnezeder de rol van eindmeisje krijgt in plaats van de volgens mij toch veel, veel mooiere Vacth?

Het zal wel. Net zoals de hele film verzandt in relatief oninteressante familieperikelen, terwijl dat de opstap had kunnen zijn naar een interessantere invulling van, zeg, een Heart of Darkness. Jammer, gemiste kans, maar het zit er zo dicht bij dat je zou kunnen hopen op een director's cut die dat verschil dichtloopt.

De zombieapocalypse naar het evangelie van Stephen King.

De wat duisterdere benadering dan gemiddeld - tenslotte, meestal is een zombieapocalypse wel ietwat komisch - werkt op zich redelijk, maar aan de andere kant is er ook weinig nieuws te vinden in deze zoveelste film in het genre. Weer zijn de zombies relatief makkelijk te killen, weer zijn ze relatief dom. Van Stephen King zou je toch eigenlijk iets beters verwachten. Verder is het natuurlijk wel erg fijn om Samuel L. eens in een net wat andere rol te zien - hij kan het dus toch nog! en een paar mooie bijrolletjes waarin Stacy Keach misschien wel de meest eervolle heeft.

Maar de uitsmijter is dan wel weer echt geniaal, dat moet gezegd. Daar meen ik dan toch de hand van King in te zien. Jammer dat die verder wat leek te ontbreken.

Meh.

Weer zo’n comedy waar eigenlijk nooit om te lachen valt, waarvan het verhaal op niets trekt en de acteurs zich geen raad lijken te weten - ik kan me in ieder geval niet voorstellen dat een van hen ook maar in de verte trots is op deze film. Het enige moment dat ik een flauw lachje voelde was bij de overbodige grappen in de making-of die er bij wijze van treppenwitz achteraangeplakt zit - ook al zo’n dead giveaway van een mislukte film.

Jammer dat ik ‘m op Netflix zag, in de bioscoop was ik mijn geld gaan terugvragen.

Ik kom er niet helemaal uit of ik deze film nou al eerder gezien had, of dat er een andere film is die er zo sterk op lijkt en dat ik daarmee in de war ben... Als het het eerste is, dan is er toch maar erg weinig van blijven hangen.

En op zich zou dat ook nog wel te verklaren zijn - er gebeurt tenslotte maar weinig in het verhaal dat echt in je geheugen blijft hangen. Beetje vechten, beetje over de heide lopen, beetje vechten, fort, beetje vechten... Het enige dat er een beetje uit springt is de kop van Olga Kurylenko. Maar de wede is te blauw om als echt op me over te komen.

Toch blijft het wel een aangename en onderhoudende film, goed sterk geacteerd, duidelijke heldere rollen als in een ouderwetse western met goed en slecht en niets daartussen in, en - ook al net als een ouderwetse western - met mooie landschapjes op de achtergrond.

Over een jaartje nog maar eens kijken, zien of ik me dan weer zo weinig herinner.

En toch ook wat zwak. Want, aan de ene kant komt de kloof tussen het gezin en Bonnaire/Huppert er wel aardig uit, aan de andere kant is de ontknoping toch ook net iets te onverklaard. Of dat er in het boek beter uitkomt 'is left as an exercise to the reader', zal ik maar zeggen.

Sterk wel in het mooie spel, waarbij Huppert me eigenlijk nog wat beter beviel dan Bonnaire. Van timing en regie wel heel erg Frans, en ook wel een tikkeltje ouderwets daarin - deze stijl was in de jaren-70 bijna verplicht in Frankrijk. Daarmee haast nostalgisch.

Ik vind dit echt een serieus moeilijke film om naar te kijken.

David Lama was een super aardige gozer, en het is volstrekt tragisch dat hij er al niet meer is. En als je dit soort film kijkt, is het haast onmogelijk om je te onttrekken aan de indruk dat de druk van de beroemdheid en de noodzaak om voor sponsoren relevant te blijven daar een rol in gespeeld heeft - en dat deze film zelf daar ook een voorbeeld van is. Het is tenslotte niet echt dat de film overloopt van het plezier in het klimmen om het klimmen zelf tenslotte; het wil maar niet duidelijk worden of Lama er uiteindelijk een beetje lol in had. Volgens het oude spreekwoord ‘de beste klimmer is die die het meeste lol heeft’, dan maakt hij hier weinig kans.

Behalve dat is het qua film ook nog eens een echt lange zit ondanks de beperkte speelduur van maar 102 minuten. Ook dat is wel absurd eigenlijk, met dit onderwerp en in deze omgeving. Dan moet je toch een enorm talent hebben - voor iets anders.

Drie oninteressante verhalen die elk nergens heen gaan, op een saaie en understated manier verteld. Reichardt weet het voor elkaar te krijgen dat drie topactrices doodslaan in een film waarin het landschap het enige positieve is dat ik erin zien kan. Arty farty gedoe zonder boodschap of inhoud. Jammer voor het milieu dat dit stuk prut geproduceerd is, maar de dvd gaat zonder pardon op de stort.

De tease en de goedgelovige man.

Hoe lang kan ze hem om de tuin blijven leiden, aan het lijntje blijven houden. Waar ligt de grens van de brave sul die Fernando Rey speelt, en welke streken zal de enerzijds brave, anderzijds opportunistische Conchita nu weer op hem loslaten. Grappig in de constructie dat Conchita door twee verschillende actrices wordt gespeeld om haar wispelturigheid ietwat extra aan te zetten. En een mooie wending in het verhaal, en ook met een venijnig onderlaagje in de vorm van de dreiging van de Groupe Armee Revolutionaire d'Enfant Jesus. Hoe kom je er al op. Nouja, er zijn wel gekkere dingen echt gebeurd denk ik dan.

Een film waarin een juiste balans is tussen wat het verhaal vertelt, en wat je zelf raden en invullen kan. Meestal is dat anders. Misschien is dat een van de kenmerken van de oude meester Bunuel.

Wel wat gedateerd - het filmmateriaal was ook al niet het beste dat er in 1977 beschikbaar was denk ik. Het kan in ieder geval niet helemaal meer op tegen het huidige 1080p-geweld, de korrels zijn van het scherm te scheppen. En ook qua cinematografie is het wel een beetje tam voor de huidige begrippen.

En toch is de scene met de emmer wel erg grappig.

Raiff maakt er een mooi verhaal van.

Maar de glimpsen tussen alle feelgood door laten genoeg zien van de werkelijke ellende om het herkenbaar, te herkenbaar en te invoelbaar te laten zijn. Kritiek, jazeker. Emo film bah.

Wel de eerste film waarin ik Johnson behoorlijk heb zien acteren overigens. Ze komt langzaam van dat stigma af.

Indertijd wel van plan geweest om te gaan kijken, maar nooit zover gekomen. Tot nu. Leuk filmpje, met als je wilt misschien een diepere laag erin - wat je zoekt ligt vlak voor je neus. Of iets anders. Geen dijenkletser, maar wel af en toe grappige situaties, en erg charmant gespeeld door de hele cast. Mooi meisje ook, die Chloe.

Het gaat natuurlijk helemaal nergens over, maar toch is het wel een fijn filmpje om je mee voor te bereiden op het snowboardseizoen. Leuke bijrolletjes voor Brooke Shields en Bill Nighy. En of Felicity Jones nou wel zo'n geschikte keuze is? Niet met deze afloop vind ik, de chemie ontgaat me echt. Misschien wel iets voor de alternative ending. Maar of die er ooit komt?

Weinig nieuwe feiten eigenlijk, de serie drijft vooral op een human interest insteek. Wie waren de astronauten aan boord van de catastrofale vlucht, en hoe kwamen ze daar - verteld door hun familie.

En dan komt toch ook de aap weer uit de mouw, en hoewel - wat ik al zei - er weinig nieuwe feiten komen, is het toch zoals altijd schokkend om het weer eens verteld te zien worden. Een blamage voor de ruimtevaart, NASA en de VS - die zich na de gloriedagen van de maanmissies lelijk vertilden aan de Space Shuttle. Met daarbij wat collateral damage. Dat komt toch een stuk harder door als je ziet wie dat ook alweer waren.

Een erg dun verhaal, en dat duurt dan 131 minuten. Er zitten op zich wel wat leuke beelden in, maar de stijl is onevenwichtig, en ten dienste van het narratief is het ook al niet - het voornaamste motief lijkt meer om de speelduur op te rekken, maar die was toch al zeker een uur te lang. Hetzelfde probleem met de soundtrack - er zit geen lijn in, en wat er uit komt komt niet op het moment dat het iets toevoegt.

Even droef is het met de cast al. Zendaya is absoluut niet op haar plaats, ze overtuigt op geen moment, en met de pruiken die ze op krijgt ziet ze er al niet eens overtuigend uit. Jammer, ze kan zoveel beter dan dit prutwerk. Net als Faist en O’Connor wellicht beter kunnen - ook niet op hun plek in deze film, zoveel is wel duidelijk.

Een van de reviews op imdb die me aansprak heeft als titel ‘Only works for fans of Zendaya’. Maar als je je daar onder schaart, dan moet je deze film eigenlijk juist overslaan. Zonde van je tijd, en grote kans dat je het even teleurstellend vindt als ik.

Wat een absurd land is de VS toch.

Ja, er is een wet die 'cruel and unusual punishment' verbiedt, maar om die ook toe te passen, nah. Of zelfs maar er bij stil te staan dat de doodstraf by any means cruel and unusual is. In naam overtuigd van een geloof wat als excuus geldt voor de meest afgrijselijke misdaden, zonder dat daar ook maar op een of andere manier een klein stemmetje bij vraagt 'en waar staat dat dan precies'. En even makkelijk geldt datzelfde geloof als rechtvaardiging voor de doodstraf, want dan lost God het wel op. Tsja, wat kan een zinnig mens daar nog over zeggen.

Mooie rollen van Hackman, Dunaway, en zelfs Prosky al is zijn deel maar klein. Jammer dat O'Donnel zo irriteert, misschien is dat wat zijn karakter meebrengt maar het doet evengoed voor mij af aan de film. Wat overblijft is vooral het geniale spel van Hackman - tot en met de laatste snik, en de sfeertekening van het absurde racisme en het absurde geloof in de VS. Je zou haast vergeten dat er ook nog vrij gewone mensen wonen, zo sterk is de film.

En niet alleen de cast is goed, nouja met de kanttekening hierboven. Het verhaal is sterk, en wordt fraai beheerst verteld zonder al te domme pogingen om er een stereotype einde aan te breien, de beelden zijn fraai, de soundtrack heeft me nergens geirriteerd tot het punt dat het me begon op te vallen - ja, dat is erg goed. Opvallend verder hoe fraai de verwilderde haardos en baard van Hackman zijn karakter ondersteunt - hem deels afgrijselijk, afstotelijk maakt, maar hem aan de andere kant ook tot een soort verwezen knuffelopa maakt. Knap werk. En, aan het stemgemiddelde te zien hier, toch een wat onterecht vergeten en onderschatte film.

Zeker een van de meest nare en indringende anti-oorlogsfilms die ik in de afgelopen twintig- dertig jaar gezien heb. Hoe zinloos om eigenlijk voor de eerste oorlogshandeling al op zo'n onpersoonlijke manier - met een kanonschot op afstand - op een allesbehalve heldhaftige manier buiten gevecht gesteld te worden. En om daarna nog even vier, vijf jaar in het ziekenhuis door te brengen, als willoos slachtoffer van een experimenteerzuchtige chirurg ondergebracht in een eenzaam zaaltje met een heel klein groepje makkers die er nog slechter aan toe zijn dan jezelf al bent. En echt ook heel fijn dat je daarvoor dan een Legion d'Honneur opgespeld krijgt - je moet toch echt heel sterk in je schoenen staan als je jezelf niet alleen daarom al van kant maken zou.

Prachtig gefilmd, heel beklemmend zoals in het eerste deel het beeld vanuit het gezichtspunt van Adrien gemaakt is - en daarmee overbrengt hoe hij opgesloten is, opgesloten in zijn lichaam, zonder dat hij kan communiceren, zonder uitweg, opgesloten in de situatie. En dat is pas het begin, de film wordt daarna nog sterker. Tijdens de film leer je om de medici te haten, voor hen ben je een object om mee te experimenteren - maar ook om van de verpleegsters te houden, zoals je van je moeder houdt, want zo houden zij ook van jou - onvoorwaardelijk.

Prachtig geacteerd, ook - de reacties van Adrien, en van zijn tegenspelers, zijn zo natuurlijk dat je echt in het verhaal gezogen wordt. Geen enkele scene die uit de toon valt daarbij, en ook de ontwikkeling naarmate Adrien ietsje opknapt is echt perfect uitgewerkt.

Waarmee het toch echt wel zware onderwerp net een beetje luchtig blijft is de prachtige scene halverwege, waarin de patienten een echte rotstreek met de verpleegsters uithalen. Heerlijk gedaan, en daardoor wordt het verhaal zoveel herkenbaarder - want ja, dat soort dingen gebeurt natuurlijk echt, ook in zo'n situatie.

En dan het einde, het enige dat je daar op inbrengen kan is dat het na alle scenes die daar al aan vooraf gegaan zijn de zoveelste is die de tranen los mag maken. Ik ben wel bang dat een groot deel van de echte slachtoffers het zonder zo'n engel als Anais en ook zonder dit einde hebben moeten stellen. Daar wekt de film ook geen illusies over, de ellende wordt op geen enkel moment onder de mat geveegd - je krijgt misschien de zachtere, geromantiseerde kant te zien, maar je weet toch echt wel dat de werkelijkheid harder geweest is - je voelt echt dat de soort van happy end niet iets vanzelfsprekends is, maar iets heel uitzonderlijks.

Al met al een echt meesterwerk, zowel om het verhaal als om de cinematografie, maar daarmee nog geen film om lichtzinnig te gaan zien.

Ik ben geloof ik niet zo enthousiast over deze film, die wat mij betreft te zwaar leunt op de sensatie, de angst voor het monster onder je bed en de nooitstalgie naar de tijd van voor het internet. Zonder twijfel knap gespeeld door Gariépy die enerzijds aftakelt onder haar obsessie, anderzijds verborgen blijft onder de dualiteit van het script - daar kom ik bijvoorbeeld een kritiek over tegen dat ze emotieloos, gevoelloos en zonder normbesef blijft, maar is dat juist niet precies passend bij het karakter. Dat maakt het overigens nog steeds niet tot een prettige of goede film, want ondanks het zorgvuldig opgebouwde narratief komt de ontknoping daarvoor veel te veel als lege doos, als nothingburger terwijl je zat te wachten op het piece-de-resistance van een driesterrenmaaltijd. En als je dan onvermijdelijk achteraf gaat mijmeren over het plot, dan blijken daar toch wat vrij grote gaten in te zitten.

Harrelson op de automatische piloot in zijn gebruikelijke joviale-peer rol. Maar gelukkig krijgt hij voldoende tegenspel van zijn team, en daardoor valt het allemaal niet zo op dat het wel een erg voorspelbaar feelgooddingetje is. Cliches in de bonusaanbieding.

Wel leuk om Marin weer eens langs te zien komen in een klein bijrolletje wat van mij wel wat meer had mogen zijn. Dat had al snel een betere film opgeleverd.

Weinig opzienbarende romcom met als flauwe gimmick het ongeluk dat Julien zijn liefje Joanna brengt. Niets nieuws onder de zon, weinig leuke humor, geen echte sprake van een vonk tussen de twee hoofdrollen. En met de raamstructuur weten we eigenlijk al hoe het afloopt na de eerste minuut.

Nog wat vooral irritante bijrollen en de verplichte Aziaten inclusief wat lost in translation gedoe. Weinig inspiratie kennelijk.

Een hardhandig drama.

Ik vond het met het realisme nog wel meevallen, eigenlijk - ik denk altijd maar, er gebeuren gekkere dingen. Als je tenminste gelooft wat er in de krant staat, in mijn kennissenkring maak ik het ook niet mee.

Overtuigend gespeeld, Kaas daarbij vanzelf meest opvallend maar dat mogen we ook wel van hem verwachten, maar ook de bijrollen doen het goed. Bier zorgt voor een donkere en nogal grimmige sfeer, goed gekozen bij dit verhaal.

Gebaseerd op ware feiten - maar wel losjes, en of er ook daadwerkelijk zoiets gebeurd is als de film suggereert is nou niet bepaald boven elke twijfel verheven. Toch, het had gekund, en het levert een aardige premisse op, een aardige tegenstelling tussen twee personen die elk vanuit hun eigenzinnige dwarsheid, hun onwilligheid zich naar de gevestigde orde te schikken een enorme indruk gemaakt hebben op hun vak.

De film maakt zeker in het begin indruk door eenzelfde soort dwarsheid, onaangepastheid te tonen door de minutenlange introductie. Dat zet meteen de toon voor de rest van de film, want een gewoon standaard romcomverhaaltje is dit dus niet. En ook niet precies een gewone kostuumfilm, hoewel de zorgvuldige aankleding daar af en toe wel op lijkt.

Anna Mouglalis is bijzonder sterk en ook bijzonder elegant als Coco Chanel. Maar ook de kracht van het karakter straalt duidelijk zichtbaar van haar af. Zo moet dat bij haar voorbeeld ook geweest zijn, en ook qua gedrag en voorkomen klopt het allemaal als een bus, volstrekt geloofwaardig.

Mads Mikkelsen speelt in vergelijking toch wat minder, blijft wat hangen in een stereotype vormelijke en starre Rus. Maar of de echte Stravinsky ook zo was? Hij was tenslotte een vernieuwer, een componist. Niet de meest traditionele mensen, denk ik dan, maar ja, wie zal het zeggen. In de scenes samen met Anna Mouglalis wordt hij wel een beetje weggespeeld, tot de tweede rang verbannen.

En daar zou ik het natuurlijk bij kunnen laten - een geromantiseerd stukje geschiedenis, op een wat ongewone en dwarsige manier gefilmd, en bijzonder mooi gespeeld. Maar er is meer, want de locaties, de aankleding, de stijl van het huis van Coco, de kostuums van de dansers maken de film op zich al tot iets bijzonders.

En dan vergeet ik nog de muziek. Of je nou iets met dit soort klassiek hebt of niet, het blijft erg indrukwekkend. En op een eigen manier ook heel erg mooi. Net als de hele film.

Een afgezaagd idee met een heel klein fris randje eraan, deze keer is het de tegenstelling van de getrouwde sukkel en de stoere vrijgezel waartussen verwisseld wordt. Jammer dat daar zo moralistisch over gedaan wordt. En nog veel jammerder dat de grappen vrijwel allemaal een heel bedenkelijk poep- en plasniveau hebben. Wel goed gespeeld, overigens.

Misschien leuk voor jonge ouders die bevestiging zoeken voor hun keuze voor trouwen en kinderen. Voor ieder ander vergeetbaar kijkvoer.

Ter gelegenheid van de 90ste verjaardag van Clint dacht ik eens even wat van zijn films te zien die me indertijd ontgaan zijn. Deze bijvoorbeeld. Waarbij me na een paar minuten alweer te binnen schoot waarom ik deze waarschijnlijk heb laten schieten - ik trek Angelina Jolie niet zo goed. Die maniertjes en dat overdreven spleetje in haar onderlip, bah.

De film zelf is van vertelstijl overduidelijk Clint. Ietwat langzaam, maar zorgvuldig uitgewerkt en opgebouwd. Daarmee meer vakwerk dan vernieuwend of verrassend. Meestal ligt me dat wel, maar het verhaal van deze film ligt me ook nog eens wat zwaar op de maag. Wel in de verte ietwat actueel in het onderdeeltje machtsmisbruik door de blunderende Amerikaanse politie, maarja.

Jolie doet het op zich niet slecht. Ook niet goed eigenlijk, een paar scenes zijn wel op de rand van mislukt maar de regie houdt het aan de goede kant van de balans. Net als Malkovich, die zijn gewone overacting doet maar net niet zo erg dat het echt gaat irriteren.

Verder eigenlijk weinig te melden. Niet echt mijn film, en ook misschien niet het goede moment.

Het probleem met het onderzeebootfilmgenre is dat er al een aantal vrijwel onovertrefbare films zijn. Wat ga je dan nog toevoegen, hoe ga je je onderscheiden van wat er al is - je aansluiten bij de 'goede' films, wegblijven bij de toch best grote hoeveelheid dross. Niet vanzelfsprekend. En daarmee best dapper om het dan toch te proberen.

En het lukt ook best redelijk, tot mijn verrassing. Niet dat het nou allemaal echt goed is, maar de wat wonderlijke mix van geloofwaardig en regelrechte onzin werkt voor het verhaal, al duurt het allemaal zeker een half uur, misschien zelfs drie kwartier te lang. Maar dat komt goed in de ontknoping - dat is wel het moment waar het om gaat, de rest moeten we dan maar een beetje als bijzaak beschouwen en door de vingers zien als er hier en daar iets niet echt klopt.

Verder valt me in deze film dan weer op dat de Franse cinema hetzelfde probleem heeft als de Nederlandse - er wordt te veel en te vaak teruggegrepen op een paar BF-ers. Maar waarom moet je in een relatief onbetekenende rol die weinig acteertalent vraagt dan zonodig weer die kop casten. Doe nou niet. Je trekt er misschien wat publiek mee, maar je film wordt er echt een vol punt minder door.

Chaos.

De titel is bijna het enige wat goed is aan de film - daarnaast nog Frot en Brakni die behoorlijk spelen. Maar verder? de beelden zijn ronduit slecht, de muziek is irritant, en het verhaal is als een slapstick, maar dan niet op een positieve manier, en verliest zich in veel te veel, eeh, chaos.

In zekere zin wel ietwat geruststellend, ik dacht dat dit soort Flodder-achtige gepruts was voorbehouden aan Nederland en misschien Duitsland. Maar in Frankrijk kunnen ze er ook wat van, dat blijkt dan maar.

Oh, die film.

Vorige keer kennelijk zo weinig indruk gemaakt dat ik vergeten was dat ik 'm al eens gezien had. En het is ook een behoorlijk vergeetbaar verhaal, goedbeschouwd. Nauwelijks een comedy te noemen - en de hele situatie en persoon van Reynolds zijn nogal flauw. Het is dat Emily Mortimer meespeelt, anders had ik 'm misschien niet eens afgekeken.

Matig.