Opinions

Op zich best een origineel idee, de lekkende gedachten uit te beelden met wat rokende hoofden, maar het is ook wel knap lelijk visueel. Dat gecombineerd met het wat slordige verhaal en wat lelijke actiescenes maken dat de film eerder aanvoelt als een aflevering van een serie waar je de rest maar van over slaat. Jammer wel, er had beslist meer in gezeten, en met Holland, Ridley en Mikkelsen in de cast verwacht je er meer van.

Leuk vlot en rauw, en het Afrikaanse accent is weer eens wat anders dan de gewone gelikte Hollywood rommel. Aan de andere kant is het ook af en toe wel wat teveel een amateuristisch overkomende rommel, montage en regie laten meerdere steken vallen, de grote namen onder de acteurs acteren af en toe even belabberd als Ninja en Yo-Landi van Die Antwoord, en het matje van Hugh Jackman is te vettig om naar te kijken. En dat het idee meer dan een klein beetje gejat is van Robocop, ach daar beginnen we maar niet over.

Dat zou dan nog wat uit te leggen zijn als het een low budget filmpje geweest was, maar dat is het niet. Dan is het toch wat moeilijk te verteren dat Weaver maar zo'n teleurstellend rolletje heeft, om maar eens wat te noemen. Of dat iedereen zich zo volstrekt inconsequent gedraagt - met Ninja en Hippo voorop. En de muziek is bloedirritant, maar dat kwam wellicht gratis met de cast mee.

Allemaal net een beetje teveel vorm over inhoud. Blomkamp heeft met District 9 laten zien dat hij beter kan.

Van de ene plottwist in de andere. Een stuk of wat teveel, eigenlijk, en er is wel een tikkeltje suspension of disbelief nodig om tot het verdiende bittere einde van de dader te komen. Het verhaal is in ieder geval echt niet wat deze film de moeite waard maakt. Dat is alleen Hepburn met haar schattige uitstraling, de rest is volledig bijzaak. Cary Grant heeft indertijd wellicht mijn moeder nog een plezier gedaan met zijn verschijning, maar voor mij is ook hij volstrekt inwisselbaar met de rest van het gespuis dat de film bevolkt, en met weinig meer reden dan om een contrast met hare Hepburn te laten zien. Wellicht met als enige uitzondering Coburn, maar of die in deze rol nou zo senang is vraag ik me dan ook nog even af.

Bref. Hepburn, daar gaat het om, maar ik zie haar liever in een film als Breakfast at Tiffany's.

Chariots of Fire is een van die films die voor mij zo'n iconische status hebben dat er niet echt ruimte lijkt te zijn voor de vraag 'wat vind ik er eigenlijk van'. Teveel verweven in alles - en niet alleen de soundtrack van Vangelis of de sport, maar ook de moraal, de ideologie, de manier waarop de mensen met elkaar omgaan en wat belangrijk voor ze is. Daarmee wordt het tot meer dan een film, een monument van een tijd waarin nog niet alles tot het laatste taboe aan platgemaakt werd, en van voordat alles vooral om geld leek te gaan. Afhankelijk van of je de film zelf of het narratief daarin beschouwt, zo'n honderd of veertig jaar geleden. Helemaal nog niet zo lang goedbeschouwd.

Voor bijna alle betrokkenen overduidelijk ook het hoogtepunt van hun carriere - en ietwat bevestigend dat het winnen van een Oscar het einde inzet. Hugh Hudson, de regisseur, heeft na Chariots niet meer iets echt interessants gepresteerd. Ben Cross is in wereld van de tv-series terecht gekomen, en ook daar zie ik nauwelijks iets opzienbarends tussen staan. En Ian Charleson is veel te vroeg overleden. Maar ook de onaantastbare Sir John Gielgud, en natuurlijk de eerste grote rol van Alice Krige - die daarna de iconische rol van Tully in Bar Fly zou gaan spelen, en natuurlijk de even iconische Borg Queen.

Behalve het motief van geloof en afkomst heeft de film nog een wellicht onderbelicht tweede onderwerp te behandelen - amateurisme of commercie in de sport, en specifieker in de Olympische spelen. Dat geeft me toch ook wel echt te denken, om de discussie van toen te leggen tegen de praktijk van vandaag waarin zo ongeveer alles wordt opgeofferd aan de commercie, en het geld belangrijker is dan de sporter. Mijlen ver verwijderd van de originele Olympische idealen, en waar het in de tijd van de film nog een eer was om daaraan mee te mogen doen, lijkt het langzamerhand eerder tot een vloek geworden.

Terug naar de film, want er is nog iets waarvan ik voel dat dat vaak over het hoofd gezien wordt: de soundtrack. Want niet alleen de overduidelijke inbreng van Vangelis is daar - alweer dat woord - iconisch in, ook de afsluitende scene in de kerk en de psalm 'Jerusalem', of het zingen van de studenten. Daar krijg ik de rillingen wel wat van over mijn rug. Ook dat lijkt iets van een vervlogen tijd.

‘Vroeger’, nouja, begin jaren-70 of zo, kon je bij de sigarenboer zogenoemde ‘oorlogsboekjes’ vinden - een soort kwajongens-variant van de boeketreeksjes wellicht, met titels als ‘het verloren schip’ of ‘de verdoemde commandant’. Veel stoer gedoe, veel schieten, misschien iets over loyaliteit. Maar niet veel meer dan dat, en dat kon ook nauwelijks want meestal waren die dingen vrij dun, een blaadje of vijftig of zo. Passend lang voor de doelgroep wellicht.

Deze film lijkt welhaast op zoiets gebaseerd. Een minimum aan verhaal en karaktertekening, maar wel veel couleur locale en veel actie - en hoe botter hoe beter. B-lijst acteurs die er op zich wel met volle inzet voor gaan, maar niet verder komen. Niet dat dat veel uitmaakt overigens, zo’n film is het nou een keer. Wel een zekere cultstatus, wellicht gevoed door dat Frankrijk nog steeds wel het een en ander te verwerken heeft aan de nederlaag in Indochine - en dat vrolijk gebruikt wordt door de voor de hand liggende extreem-rechtse populisten.

Er wordt zelfs een verband gelegd met La 317e Section van Schoendoerffer, maar dat is toch wel een heel ander niveau.

Toevallig in terecht gekomen, en wat een mooie verrassing blijkt dat te zijn. Want een erg prima film over de volstrekt terloopse manier waarop de Amerikaanse politiek bestuurd wordt vanuit een achterkamertje. Democratie voor gevorderden, en zeker mijlen verwijderd van de wil van het volk. Sjoemelen voor het goede doel, en wat daar goed aan is bepalen we zelf wel. Dat de film daarbij wat kritiek oploopt wegens vermeend onvoldoende scherpte vind ik dan ook wat onterecht, de stemming wordt wel degelijk gezet al wordt de mening daarover niet aan de kijker opgedrongen. Je mag zelf ook nog wat doen.

Maar ondertussen is het ook nog eens een kijkfeest met mooie acteerprestaties. Seymour Hoffman die wellicht de rol van zijn leven speelt, Tom Hanks als congressman met twijfelachtige moraal. En een heleboel mooie citaten om op te letten. Misschien niet het episch politiek steekspel waar mijn voorganger zich aan verwacht had, maar toch op zeker de moeite.

Overrated.

De dialogen werken niet voor mij, te gekunsteld en echt scherp kan ik het ook niet vinden. Het verhaal is ook wat te gedwongen, het komt teveel over alsof Smith ergens mee af te rekenen had en dat op de voorgrond laat komen - het verhaal blijkt idd autobiografisch. Wat meer afstand en wat meer humor was een stuk beter geweest.

Ben Affleck speelt zoals gewoonlijk als een strijkplank, en het helpt ook niet dat zijn karakter nogal onsympathiek is. Jay en Silent Bob zijn op zich nog wel grappig, maar krijgen te weinig ruimte in het verhaal.

Zoutwaterfeelgood.

Het verhaal is wat erg cliché, zoals Zinema al opmerkt een soort karate kid op het water. Waarbij een aantal van de zijlijnen in het verhaal wat overbodig en onafgewerkt overkomen - het randje drama en het ettertje met de honkbalknuppel, om de meest opvallende maar te noemen.

Verder gaat het eigenlijk alleen om de beelden. Acteurs zijn eigenlijk irrelevant, dienen alleen om hun gezouten koppen, blonde krullen en mooi gebruinde vel door de prachtige natuur, de wind en de zee heen te laten bewegen. Ohja, en de filosofie van de soul surfer. In balans met de anderen, de omgeving, de natuur.

My wave!

Een leuk klein rolletje van Edward James Olmos. Wie ook weer? Lt. Castillo uit Miami Vice natuurlijk. Maar daar hoef je deze film niet voor te gaan zien, en het is me eigenlijk niet geheel duidelijk waarvoor dan wel. Het plot is slaapverwekkend traag, en niet beslist leuk - ‘drama’ dekt de lading wel, al is aan het einde vooral medelijden de overheersende emotie. In de eerste plaats met het jochie van de hoofdrol (overigens best aardig gespeeld door Michael Crisafulli). Paz Vega doet ook mee overigens - onherkenbaar, niet zozeer van verschijning maar door haar manier van doen. Ook daarvoor hoef je nauwelijks te kijken.

Het vervolg op La Gloire de mon Père, verder in het verhaal van de "intieme en nostalgische kijk op de jeugd van de schrijver Marcel Pagnol". Ook wel wat sentimenteel hier en daar, moet ik zeggen, en de op wat gezapige toon vertellende voice-over ligt me niet heel goed. Dan vond ik de niet-autobiografische verhalen van Pagnol stiekem toch een heel stuk sterker verteld, en ook van inhoud.

Meer nog dan het eerste deel een eerbetoon aan zijn vader, is dit deel dan een eerbetoon aan de moeder van Pagnol. En dat heeft dan wel weer iets vertederends. Dat dan weer wel.

Ik vind dit een volstrekt mislukte poging om een 'intelligente' film te maken. Zelfoverschatting en pretenties alom - maar er wordt niets waargemaakt. Oninteressante plotjes en gepruts met stijlen is het enige dat overblijft. Heel teleurstellend.

Oh, waren chatrooms niet tien jaar geleden actueel? Nu niet echt meer, dacht ik.

Niet zozeer Guevara als de Cubaanse Revolutie lijkt het hoofdonderwerp van deze film te zijn. Wel gezien vanuit het gezichtspunt van Guevara, maar toch, van zijn overtuiging en achtergrond komt maar weinig los - en daar is toch wel wat over te vertellen, gezien bijvoorbeeld Diarios de Motocicleta (2004). Ook een mooie film.

Toch vond ik het een boeiend verhaal, hoe onsamenhangend en traag het dan ook verteld wordt. Mooie beelden met een goede mix van kleur en zwart-wit, cinematografisch erg mooi af en toe, en met enorm veel aandacht voor detail. Wat dan een hoogtepunt neemt in het gevecht aan het einde, wat ik er erg realistisch uit vond zien.

Benicio del Toro is magnifiek als Che. Ik zou zo gauw even niemand weten die ook maar bij benadering even overtuigend zou kunnen zijn.

Op naar deel twee, ik ben erg benieuwd.

Net als deel 1 wordt er een fragment uit het leven van Che genomen. Wel een van de belangrijkste misschien, maar ook een waar relatief weinig over te vertellen is - en dat komt ook nogal door in de haast homeopatische verdunning van het verhaal. Visueel is het dan wel weer zo sterk dat het nog steeds niet echt langdradig aanvoelt, maar zoals Film Pegasus al zegt, in vijf minuten wikipedia weet je meer over Che dan na het kijken van deze film. Wikipedia en film zijn overigens vrijwel exact gelijk in de vermelde zaken, alleen aan het einde zijn er een paar heel kleine verschillen.

De american dream, werk hard en alles komt goed.

Fijn simplistisch feelgood gedoetje, dat het vooral van de charme, de vrolijk gekleurde beelden en de leuke soundtrack moet hebben. Maar dat is ook allemaal prima in orde. Favreau en zijn sidekicks zijn goed op dreef en hebben er plezier in, en dat straalt van de film af.

Dag van de Oekraiense Cinema, #1

Ik volg op Insta de Kiev Independent - als een soort van steunbetuiging om mijn Oekrainse vrienden en kennissen een hart onder de riem te steken, en ook om het nieuws door die bril te volgen. Nou komt dat behalve de vanzelfsprekende focus eigenlijk best aardig overeen met de meer gebruikelijke media hier - nouja, de extreemrechtse sh*t daargelaten. Maar toch, soms kom je daar ook interessante dingen te weten. Zoals vorige week, 13 September was het de Dag van de Oekraiense Cinema, en daar hadden ze vanzelf een lijstje films bij als suggestie. Met deze op nummer 1.

Wat een ontdekking blijkt dat te zijn. Vrijwel perfect gerestaureerd, met medewerking van 'ons' eigen Eye Filmmuseum, die kennelijk de enig overgebleven volledige 35mm kopie in hun kelder hadden. Ziet er perfect uit, je moet behoorlijk je best doen om met alle gemak van nu een film beter op het scherm te krijgen. Zowel de kwaliteit van het beeldmateriaal qua krassen en strepen vond ik ongekend, maar ook de kwaliteit van de opnames zelf al. Technisch zo'n beetje perfect, en toch uit de tijd dat de camera misschien echt nog wel een slinger had. Zelfs de beelden die vanuit een rijdende auto gemaakt zijn zien doen niet onder voor wat we nu goed genoeg vinden.

Daar begint het eigenlijk pas mee, want Vertov trekt daadwerkelijk alle trucs uit zijn hoge hoed qua cameravoering en montage. Alsof je een filmstudent van nu een opdracht meegeeft zo van 'hier heb je het lijstje technische trucjes dat je moet kennen, laat ze allemaal maar zien in een film'. Met een klein verschil - Vertov is grotendeels degene die die trucjes heeft uitgevonden, en wat hij hier laat zien bewijst dat hij daar beter raad mee wist dan 90% van de meest gevierde vakbroeders van nu. En dat allemaal in een tempo waar zelfs een telg van de MTV-generatie als ik af en toe wat draaierig van wordt. Geen wonder misschien dat Vertov's genie indertijd niet unaniem begrepen werd. Zoals hij het zelf al aankondigt, een film zonder titels, zonder theater, een experiment.

Maar er is nog zo veel meer. Want behalve dat ik stil word van de technisch overweldigende krachttoer, de film geeft ook nog een buitengewoon interessant beeld van het leven in Oekraine bijna honderd jaar geleden - opvallend modern, van de cameraman die bij de beelden aan het strand toch even koud afspoelen moet, tot het prijsschieten op de blikken nazi op de kermis. Naast technisch enorm knap, kloppen de beelden ook eigenlijk allemaal heel, heel erg goed in het verhaal - het verhaal dat geen verhaal genoemd wordt, maar wel degelijk is - en is de cinematografie ongekend fraai. Ik kan de film zonder enig probleem drie keer achter elkaar zien zonder verveeld te raken - sterker, ik zie er nog steeds nieuwe dingen in, meer details om te ontdekken. Om maar te beginnen, hoe oneindig fascinerend is het om de cameraman zijn jaren-20 camera te zien bedienen, hoe oneindig fascinerend om de projectionist zijn koolstoflamp te zien aansteken. Hoe hebben ze die beelden met die klapstoelen dan in 's hemelsnaam zo gemaakt. Kom daar nu eens om, zulke beelden.

De soundtrack op de bluray is wellicht net ietsje te eigentijds. Maar ook aan de andere kant wel weer enorm passend, en vergelijkbaar met de voor de hand liggende films die deze stijl - zoveel jaar later - zo fraai nabootsen, maar toch eigenlijk niet in staat zijn het origineel te verbeteren.

Met deze opening ligt de lat voor het vervolg van mijn Oekraiense-Cinema-week alvast ongekend hoog. Morgen deel 2, ik ben benieuwd!

Ja, goed he?

Het is welhaast geniaal hoe goed de sfeer neergezet wordt. De grauwigheid van de Sovietunie in de jaren 80, niet meer zwart wit, maar de kleuren waren toen toch nog niet echt goed, en wel met de mooie barse industrial architectuur, maar ook met de lelijke tegeltjes. Oerlelijke flats, maar wel fraai onderhouden fris groen er tussen, en in de verte altijd de belofte van een roestig Urbex paradijs - als buitenspelen vroeger, maar dan veel beter. Omlijst met wellicht de beste soundtrack ooit, met ambient rilgeluiden uit een vergelijkbare centrale om de nachtmerrie nog wat extra angstaanjagend te maken. En dat lukt wonderbaar, en tegenover alle angst en ellende staat dan de eenvoudige en vanzelfsprekende kameraadschap van de brandweermannen, de duikers en de mijnwerkers. En vanzelfsprekend, gvd, want wat zou je dan anders helemaal met je leven gaan doen. Wàt een verhaal, en wat een helden - en het is echt zo gebeurd, bijna, ook nog. Helden bestaan, en waarom heeft het dan helemaal zo lang geduurd tot daar een behoorlijke film over gemaakt is.

Jammer dan even van Dencik omdat-ie gewoon absoluut niet lijkt en Skarsgard met z'n overacting in de eerste aflevering, maar buiten dat is de cast ook al zo geniaal. Precies netjes in de tijd geplaatst, dienstbaar en/of zelfzuchtig, good or evil. Mooi sprookje. Niet precies helemaal echt gebeurd, maar het lijkt er wel zo'n beetje op, en waar we afgeweken hebben was het goed bedoeld.

Maar misschien mist dat wel net het punt. Waar het over gaat, de vooruitgang die toch niet helemaal blijkt te voldoen aan de belofte, de technologische revolutie die gebaseerd blijkt te zijn op een web van leugens, misleiding en bedrog, onterecht toegekende bonussen en medailles - hmm, dat klinkt ergens erg oncomfortabel bekend van. De communistische heilsstaat die toch ongemakkelijk parallel blijkt te lopen aan het kapottalisme - in beide uitersten gaat het toch heel duidelijk eerst en vooral om eigenbelang van een paar individuen, en moeten de vele schouders de last dragen van de lol van een paar. Het gemak waarmee de arbeiderklasse zonder vragen de problemen die veroorzaakt zijn door de apparatchiks oplossen, business as usual - en ook daar mis ik het onderscheid tussen de systemen even. Een simpel uit de hand gelopen milieurampje als een haast Shakespeare-achtige beschouwing van de hele tegenwoordige maatschappij. Maar toch meer een drama dan een blijspel, want er waren toch wel wat erg veel slachtoffers, en die zijn er nu nog steeds.

En misschien moeten we dit stukje minder fraaie geschiedenis vooral zien als een parabel op de huidige tijd - het is echt te makkelijk om te zeggen dat een paar ongeletterde Russen aan het spelen waren met technologie die ze niet onder controle hadden, want een paar jaar later gebeurde er een even genant ongeluk dat nooit had mogen kunnen voorkomen in Fukushima. Ook daar was er beloofd dat alles in orde was, en ook daar was allang bekend dat het fout zou gaan, en zo zijn er nog wel wat meer ongemakkelijke voorbeeldjes waaruit blijkt dat alle dubbel-dubbel-dubbele veiligheidsmaatregelen van kerncentrales er eigenlijk helemaal niet waren. Met de prijs van een centrale is het welhaast onvermijdelijk dat het een prestigeproject wordt, en als er prestige in het spel is gaat er gelogen worden.

Maar, breder, veel veel breder dan dat, de manier waarop we met z’n allen onze planeet aan het uitwonen zijn - niemand die bij zijn volle verstand is kan nog volhouden dat we echt snappen wat er allemaal gebeurt en dat wat we nu doen ooit nog goedkomt, maar we spelen wel door, en we moeten maar hopen dat als we ooit de moed vinden om AZ-5 een hengst te geven, dat het dan niet heel, heel, heel veel te laat zal zijn. Ik ben bang dat we dat punt allang voorbij zijn, en we alleen nog maar luisteren naar de stem van Dyakov. Bek houden en doorgaan!

Als die serie er niet was geweest hadden we dit wel een behoorlijk goede film gevonden.

Maarja, zo is het nou een keer niet. Deze film kiest er voor om de rol van de helden uit te spelen en de politiek te negeren. Ook dat had kunnen werken als er al niet zoveel bekend was over de achtergrond van de ramp - en alle vergelijkbare problemen met kerncentrales, en ja daar zijn er toch echt meer van dan comfortabel is. Three mile island, Sellafield/Winscale, Chernobyl, Fukuskhima - allemaal serieus grote ongelukken met consequenties die over generaties heen gaan. En allemaal op een dermate sukkelige manier dat je je echt afvraagt hoe iemand het ooit in zijn hoofd haalt om nog te suggereren dat kernenergie veilig kan zijn. Heel simpel - een centrale is heel, heel erg duur. Daarmee worden de belangen en de prestiges ook heel, heel hoog, en worden de problemen in alle fases van bouw tot operatie tot afdanking dus maar onder de mat geveegd. Totdat het uit de hand loopt, en dat doet het dus eigenlijk altijd wel.

Kortom, kappen met die nonsens. De mensheid is niet in staat om dit soort technologie op een verstandige en zinvolle manier te gebruiken. En dan heb ik het nog niet eens over de afvalproblematiek.

Ohja, de film dan. Mooie beelden, een aansprekende held ofwel antiheld, en een lief meisje om er een mooie tearjerker van te maken. Maar dat draait wel wat om de hete brij van de werkelijkheid heen - deze hele ramp had eenvoudig voorkomen kunnen, en moeten worden. Niet alleen omdat er dan een foutje gemaakt is - nee, er is een opeenstapeling van misdadige stommiteiten begaan. En de grootste daarvan was wel om te denken dat de sovietunie in staat zou zijn om op een veilige manier kernenergie te gebruiken. En die hadden hun zaakjes nog een heel stuk beter op orde dan het door de commercie geregeerde vrije westen waar wij wonen.

Maar, de beelden zijn mooi, de muziek past er prima bij, en de hoofdrollen worden gepast degelijk ingevuld, dat wou ik ook nog even kwijt.

Best een leuk filmpie.

De production values, of beter het gebrek daaraan, zijn voor dit genre wel verteerbaar. Past wel bij de ietwat campy sfeer ook wel. De acteurs zijn goed genoeg - geen bekende naam bij te bekennen, maar daar mis je niks door. En er wordt best leuk gebruik gemaakt van een paar simpele trucjes om je te laten geloven dat het geheel echt in Pripyat speelt.

Jammer dat er niet wat meer aandacht is besteed aan een wat creatievere en engere horrorsfeer, en dat de volgorde van de slachtoffers wat weinig helpt. En wat mijn wellicht heel persoonlijke frustratie is, altijd weer dat gedoe in het donker - als ik niet een beetje zie van wat er gebeurt, is het ook niet echt eng meer.

Maar toch een grappig filmpie.

Het lijkt haast wel een autobiografie van een pornoster, deze film. Maar wel een wat opgeleukte - er is haast geen negatief woord te horen, en zo mooi zal het toch allemaal wel net niet zijn lijkt me. En of het nou allemaal waarheidsgetrouw is kan ook alleen een insider oordelen.

Naast het verhaal is het best een aardige film, eenvoudig maar goed geacteerd en met een behoorlijk aantal bekende koppen er in (jaaah, ook die heb ik herkend). Wie opvalt is Heather Graham - niet alleen doordat ze nogal eens in dit genre speelt, maar ook doordat ze er ineens weer net zo fris en jong uitziet als in bijvoorbeeld Boogie Nights of The Guru. Kennelijk ligt dit haar goed.

Deze film kwam ik tegen op een of ander lijstje ‘de slechtste 100 films ooit’, of zoiets. Tsja, dat moet ik dan natuurlijk gezien hebben. En ja, er is iets van aan - maar aan de andere kant zijn er ook wel weer een paar echt memorabele scenes. Het is misschien vooral dat het verhaal zo volslagen stompzinnig is, en daardoor eigenlijk zowat alle actiescenes - hoe spectaculair misschien ook - op los zand staan. En nouja, de acteurs maken er ook wel een beetje een potje van.

Slechtste film ooit, nou nee. En ook niet op die speciale manier slecht dat het dan weer goed wordt. Maar wel leuk om gezien te hebben. Al was het alleen al om de mooie locatie voor de stompzinnigste stuntscene ooit - die met de auto en de grote kraan. Kennelijk is dat een onderdeel van de Hoover Dam. Je moet zoiets maar durven - zo goed was de CGI toen nog niet, dacht ik zo. Mij niet gezien.

Veelbelovend begin, maar het werd achteraf toch een erg clichématig thrillertje. Jammer, en ook nogal teleurstellend. Van de acteurs was ik niet erg onder de indruk, van het camerawerk van de fotograaf maar af en toe. En spannend wil het ook niet echt worden - voor een filmavond op de bank zou ik het al wat teleurstellend vinden, dan zit je maar te hopen dat de drank niet op is voor de film afgelopen is.

Flinterdun.

Met als bron overduidelijk een stripverhaal dat dateert uit de tijd dat Frankrijk zich nog een supermacht achtte. Ohja, dat doen ze nu nog steeds... maar ik bedoel toch iets serieuzer dan nu. Op zich komt de sfeer van het stripverhaal erg goed over. Knap gefilmd, erg mooi gefotografeerd, sommige scenes kan je rechtstreeks in een stripstijl overzetten, tekstballonnetje erin en klaar.

Maar het verhaal is echt te dun, te rammelend. En de acteurs hebben niet de moeite genomen om zich in hun rol in te leven - met als triest dieptepunt Alice Taglioni. Wat overblijft zijn de spectaculaire beelden in de lucht en de heerlijk simplistische stripverhaalsfeer. En oh, het Franse taalgebruik heeft ook wel wat.

Dit was een stukje jeugdsentiment - indertijd alle films van Pierre Richard wel gezien. Maar in de herinnering was het toch leuker dan ik het nu vind. Vooral erg flauw, erg melig en erg voorspelbaar - dat laatste misschien toch ook wel een beetje omdat ik deze film natuurlijk al gezien had, al is het dan zowat 30 jaar geleden.

In de eerste paar minuten dacht ik nog 'ai, deze ga ik maar eens niet uitkijken', Maar het viel mee, het is best een aardige film. Het acteren is niet heel goed, het vechten is ook niet heel goed, en het verhaal is ook wel wat twijfelachtig - maar in de optelsom is het toch best leuk. Dat zal wel zijn door de aangename dames, en zeker Maggie Q. En door de kolderieke situaties af en toe. Inderdaad, "I am invincible!".

Haze speelt op zich best bewonderenswaardig, maar dat is ook het enige punt aan de film waar ik iets voor opbrengen kan. Het verhaal is wat te doelloos en op de rand van langdradig, hier en daar wat te overdreven - vooral in de beelden die dan shockerend zouden moeten zijn, viel me dat op. Kolderiek haast, en dat kan toch nauwelijks de bedoeling geweest zijn - de film wordt er vooral onevenwichtig van.

De beelden zijn passend bij de sfeer - kil, grauw en wat vervreemdend. Ook erg lelijk, en hoewel het misschien passend is, fijn kijken wordt het er nou ook weer niet van. De cinematografie lag me überhaupt niet erg. Alleen het einde is dan wel weer erg goed.

Vraag me wel wat af of er iemand iets van deze film zou vinden als een onbekend iemand de regie gedaan had, in plaats van Franco. Als regiedebuut vond ik het in ieder geval niet heel indrukwekkend, dan lag het debuut van Gosling me toch beduidend beter.

Vakwerk qua cinematografie wat mij betreft - in tegenstelling tot de saaiheid die Koekebakker noemt. En ik was niet kapot van de soundtrack, zij het om andere redenen - te opdringende filmmuziek, op een paar momenten echt storend vond ik. Maar over de hoofdrol van Thompson zijn we het wel eens. Een karakter waar ik wel wat moeite mee heb - een bevoorrechte en over het paard getilde betweter, en haar uit de rails lopende echtgenoot is nog een heel tandje erger. Goedbedoelend misschien, maar ook behoorlijk irritante mensen.

Met het verhaal zit ik ook wel wat in mijn maag. De vraag die de eerste helft lijkt te stellen verwaterd in de tweede helft. Of toch niet. Ik meen er iets anders in te zien - de vraag of je verantwoordelijkheid draagt voor iemand die je op het rechte spoor gezet hebt, of in de extremere variant, iemand die je het leven gered hebt. Maar misschien is dat ook de makke van dit type film, je wilt wel graag geloven dat er een diepere laag in zit misschien, maar dat garandeert niet echt dat die er ook is.

Dat aan kritiek gezegd hebbende, het is wel degelijk een erg indringende film - van het type waar je wat verdwaasd van uit de bioscoop komt. En dat mag ik graag zien.

Een indrukwekkend verhaal, mooi geacteerd, mooi in beeld gebracht met indrukwekkend goede rekwisieten en prachtige locaties.

De kritiek op het acteren komt bij mij niet heel erg aan, Jonathan Rhys Meyers voldoet prima als een wat stijve Engelsman met wat excentrieke trekjes vind ik. En daarnaast is dit niet echt een acteursfilm wellicht. Een andere bron van kritiek, dat de geschiedenis van de 'echte' Hogg niet gevolgd wordt - en dan met name de Nieuw-Zeelandse hulp die hij gehad heeft - is wellicht ernstiger, en raakt ook het karakter van Radha Mitchell - in het echt was Lee geen Amerikaanse, en heette ze Kathleen Hall. Het soort verandering waarvan ik me dan afvraag waarom ze gemaakt worden.

In de film zelf doet dat overigens niet echt af aan het verhaal. En het einde, waar we een aantal van de echte kinderen zien spreken, is erg mooi - geeft een mooi authentieke afsluiting aan het verhaal. Ondanks dat dat niet helemaal authentiek is dus.

Mooi geacteerd, mooi verfilmd, heel indrukwekkende locaties - maar het verhaal wil niet bij me aankomen, het is teveel niet mijn ding. Ondanks dat het gegeven wat mij betreft eigenlijk best geloofwaardig is - als een echo van een gesprek met een vriend jaren geleden, hij zei: er worden zoveel chemicalien in de voedselkring gedumpt dat vrouwen niet meer zwanger kunnen worden - waarop ik zei: ja, maar depressief kan je daar nou ook weer niet om zijn, daarvoor zit er al teveel prozac in het drinkwater.

Maar, da's niet waar deze film over gaat - en, wat ik al zei, het verhaal spreekt me niet aan. Wel geniaal om Battersea Station te zien, met de Pigs on the Wing uit het raam. Mooi gedaan, leuk bedacht.

Mr. and Mrs. Lee - dat dat jatwerk van Smith is mag dan geen verbazing heten. Maarja, goed gejat is beter dan slecht gestolen, en eigenlijk ligt deze versie me een stuk beter. Wat minder vervuld van zichzelf, om maar iets te noemen. En voor dat het een nogal potsierlijke slapstickbedoening is, gaat er toch ook wel een heleboel best erg goed - als voorbeeld even, de hardhandige Russin van Elisabeth Sujin Ford is een fraaie ode aan de Xenia Sergeyevna Onatopp van Famke Janssen indertijd. En de hele cast is wel zo'n beetje op dat level.

In de humor zal het dan ongetwijfeld nog zo zijn dat een deel niet doorkomt, blijft plakken in de vertaling. Des te bewonderenswaardiger dat er nog steeds een heleboel wel doorkomt. Leuk filmpje.

Aardig filmpje.

Wel een beetje simpel, heel geloofwaardig of invoelbaar is het verhaal niet, en het kan ook niet echt aanspraak maken op iets speciaals, zoals de grote voorbeelden uit het genre - de oude films met Humphrey Bogart bijvoorbeeld. En de production values zijn ook misschien meer passend voor een tv-film dan iets voor in de bioscoop. Tenminste, ik zou me wat bekocht voelen als ik hier een avond in de bioscoop in gestoken had. Toch, Ed Harris en Madeleine Stowe zijn best goed bezig, en het is ook wel leuk om Benicio del Toro in een vroeg rolletje te zien spelen - voordat hij zijn nu nogal kenmerkende kromme accent ontwikkelde.

Best ok voor een regenachtige zondag, verder weinig aan de hand.