Opinions

The China Syndrome. It's not about China. It's about choices. Between honesty and ambition. Career and conscience. Responsibility and profit.

Een icoon van de jaren-70, deze film - en tegelijkertijd onverminderd actueel.

De techniek achter de schermen bij de televisie is niet meer hetzelfde, maar aan de natuurkunde is niets veranderd, en aan de aard van de mens ook niet. Precies om de redenen die de film laat zien zal kernenergie nooit veilig zijn, toen niet en ook nu niet, en dat blijkt met elk incident met kernenergie opnieuw. Wat is de rode draad dat de ongelukken in Three Mile Island, Sellafield, Chernobyl en Fukushima gemeen hadden? Dat het vermijdbare fouten waren, en dat die van te voren genoegzaam bekend waren - maar niet werden opgelost, omdat het probleem werd weggeredeneerd, gebagatelliseerd. Het probleem is niet de natuurkunde, of de technologie - het probleem is de mens. Je kan op zijn hoogst een discussie starten of af en toe een rampje minder schade oplevert dan continue fossiele brandstoffen doorstoken - veel succes om dat te verkopen aan de buren van je kerncentrale.

Jane Fonda is vanzelf perfect als gemengd-nieuws meisje dat carriere maken wil, en de losbollige cameraman die Michael Douglas neerzet klopt ook helemaal. De karakterrol, voor zover daar eigenlijk sprake van is dan, die is voor Jack Lemmon. En Lemmon maakt er meer van dan je zou mogen verwachten - meer dan wat toen gebruikelijk was voor dit soort film, en dat maakt de film tot wat het geworden is, en wellicht in niet onbelangrijke mate ook door het samenspel met zijn filmcollega Wilford Brimley. Geloofwaardig en authentiek, zo komen ze vooral over - en dat doet ook Richard Herd, die de dollartekens in zijn ogen niet verloochend en letterlijk over lijken gaat. Echt een eng mannetje, als een soort jongere Trump welhaast met zijn gladjakker-kapsel.

Het enige waarin ik de film wat matigjes vond was de scene van de achtervolging, waarin Lemmon in zijn BMW achterna gezeten wordt door de enforcers van de bad guys. Toch niet echt geloofwaardig dat ze hem zo makkelijk kunnen bijhouden. Wel leuk om zo'n BMW nog eens te zien langskomen - mijn oom had ze - eerst een 1600, later ook een 2002. Mooie auto's.

Het verhaal even oneerbiedig samengevat als clichematige vrouwelijke onzekerheden en relatiegetrut spreekt me niet aan en is ook denk ik niet heel sterk, er lijken nogal wat gaten in te vallen. Bijvoorbeeld de inleiding, waarin de stem van Seyfried uitlegt dat ze een soort van super escortdame is, lijkt knap ongeloofwaardig als je de rest van het verhaal erbij neemt.

Qua erotiek prima uitgewerkt - als het je tenminste gaat om het opbouwen van de spanning, wat je te zien krijgt is vooral door de suggestie spannend. Als ik het forum zo lees verwachten nogal wat mensen eerder porno dan erotiek??? ga dan een van de films kijken waar Sasha Grey in speelt - en dan niet als "mainstream actress", er zal een wereld voor je opengaan. Denk ik.

Nog een puntje vind ik dat Seyfried in deze film echt lelijk toegetakeld wordt, in ieder geval spreken zowel de 'glamour' verpakking en de 'onschuldige jonge studente' look me absoluut niet aan.

Maar alle kritiek valt vrij snel weg als je let op het acteren, en ik vind daar echt geen speld tussen te krijgen, van zowel Moore als Seyfried niet. En een ander erg positief punt vind ik dat alle beelden in de film tot in het perfectionisme gemaakt lijken te zijn. En vooral om die twee redenen vind ik dit een goede film, waar ik met plezier en geboeid naar kijken kan.

Zonder informatie vooraf naar zitten kijken, en pas op de aftiteling gezien dat de regisseur Atom Egoyan is. Deze film kan wat betreft beelden en acteren de vergelijking met bijvoorbeeld Exotica prima aan, het verhaal blijft wat achter.

Leuke film, maar het meest indrukwekkend is toch de serie B-rolls tijdens de aftiteling. Het viel me deze keer op dat er op de titelrol maar liefst 5 personen staan met de titel 'safety coordinator', maar het is me echt een raadsel wat die mensen dan wel gedaan hebben. De andere kant uit kijken zal wel hun belangrijkste taak zijn.

Het begin van de film is wat traag, maar als het vechten op gang begint te komen dan blijkt dat wel meer dan de moeite waard. Erg mooi gechoreografeerd, indrukwekkende actie, spectaculair slaan en trappen op onmogelijke plaatsen - en de slachtoffers vallen ook echt zo ongelukkig als het er uit lijkt te zien, zo blijkt uit de B-roll. Gevaarlijk beroep, stand-in of bijrolacteur.

De dingen van het leven.

Indertijd gezien, dat zal wel ergens eind jaren 70 geweest zijn, en diep van onder de indruk. De scene waar het allemaal om draait is me al die jaren bijgebleven, tot merk en kleur van de auto aan toe. Toen was deze film al een klassieker, en dat is hij nu ook nog. Niet zozeer een tijdloos meesterwerk, daarvoor speelt het teveel in de setting van een andere tijd - waarin een ambulance nog een nieuwigheid was, en je om te telefoneren nog naar de eerstvolgende boerderij moest. Wel om de geniale structuur, de knappe beelden van het ongeluk, het wrede van het noodlot en de nietsontziende manier waarop dat gefilmd wordt. Zo stereotype Frans dat je je kan afvragen of deze film nou in beeld brengt hoe de Fransen zijn, of dat de Fransen dat van deze film geleerd hebben.

Ondanks dat dit echt geen acteursfilm is, schitteren Romy Schneider en Michel Piccoli met perfecte rollen. Niks op aan te merken, volstrekt en totaal kloppend en geloofwaardig in het verhaal - er is geen moment dat de karakters een vraagteken oproepen, een twijfel aan de geloofwaardigheid veroorzaken.

Het verhaal is een van de sterkste die ik me zo even voor de geest kan halen. De structuur, de manier waarop de flashbacks aan het verhaal in de tegenwoordige tijd geankerd worden eigenlijk een toonbeeld van hoe dat moet. Emotioneel is het een voorbeeld van wat ik wel eens vaker denk te zien als het grote verschil tussen de Franse en de Amerikaanse filmindustrie - subtiel, wrang, lomp, en rauw - allemaal tegelijk. Echte emoties, in plaats van iets wat bedacht is door iemand die er wel eens een verhaaltje over gelezen heeft.

Wat me dan over de dertig, vijfendertig jaar sinds de vorige keer zien dan toch wel wat ontschoten was is het einde. Misschien dat ik daar toen wat minder aandacht voor had, dat het nu belangwekkender overkomt door de misschien iets volwassener blik. Want ook dat is een kenmerk van de genialiteit van de film - dat er aan het einde toch nog zoiets meegegeven wordt. Een klein stukje symboliek, wellicht ietsje sentimenteel, maar toch een mooie manier om een boodschap mee te geven.

Suikerzoet sprookje.

Met het flauwe en voorspelbare plot en wat gedateerde acteurs is er niet veel eer te halen. Maar toch, de film heeft een sterk punt en dat wordt met maximaal effect gebruikt - de olifanten. Dat maakt het dan toch allemaal wel weer een soort van ok.

De eerste keer in zeker 10 jaar overigens dat ik Rob Lowe in een film zie langskomen. Kan niet zeggen dat hij hier nou echt iets laat zien of iets toevoegt - en datzelfde geldt ook wel voor de brave hoofdrolspeelster Kristin Davis. Weggespeeld door een babyolifantje.

Winnie de Poeh was eigenlijk nooit mijn eerste keus als beer - dat was Paddington. En dat werkt dan wel wat door in de films, want hoewel het wel dapper is dat de makers voor de originele vorm van Poeh gekozen hebben - en daarmee een die wel wat lijkt op Paddington - ligt deze beer me niet heel goed. Poeh is ook wel een beetje erg dommig, eerlijk gezegd. Iejoor is eigenlijk veel leuker. En Teigetje ook. Maar met z’n allen kunnen ze nog steeds niet op tegen de Paddington-films. Wellicht ook omdat daar veel meer humor in zit, aan het beeld ligt het zeker niet, dat is in deze film perfect op orde. Nouja, behalve Poeh dan.

Duurde best lang voordat ik in het verhaal zat, vooral in het begin was de vormgeving - de koppen die overal uitkomen - erg afleidend. Daardoor misschien ook niet heel goed op het verhaal gelet. Maar dat blijkt er wel degelijk te zijn, en je kan er misschien nog dieper gaande lagen in vinden ook. Misschien nog maar eens kijken en dan beter opletten...

Vin Diesel doet precies wat je van 'm verwachten mag, er is actie en spektakel genoeg.

Mwah.

Veel pretentie, maar weinig wol. Voor de blote lijven kan je beter naar een pornootje kijken, en het verhaal brengt ook maar erg weinig - en is eigenlijk vooral erg ongeloofwaardig. Het zoveelste blijk dat explicietere beelden en inhoud niet goed samengaan - wat als regel misgaat is dat de aandacht teveel van alle andere zaken afgeleid wordt, en dat het uiteindelijk alleen maar terugvalt op de blootscenes en de daar toch altijd bij horende controversie. Zo ook hier. De karakters blijven zo plat als een dubbeltje. Het verhaal is slaapverwekkend. Adeline Rebeillard, het vriendinnetje, heeft nog wel iets frissigs, anders had ik de film misschien niet eens uitgezeten.

De film is van alweer een paar jaar geleden. Ondertussen is het blauwzweem in het Franse politie/misdaadgenre nogal een cliche geworden, en daarbovenop wordt het hier wel wat erg overdreven toegepast. Voor een enkel beeld misschien wel mooi, maar voor een hele film vooral lelijk en irritant.

Het basisgegeven van het verhaal is best goed gevonden, maar vervlakt wel een beetje doordat er hier en daar wat sprongetjes gemaakt worden die niet heel logisch op me overkomen - of misschien heb ik niet goed opgelet. Had wat moeite om mijn aandacht er bij te houden in ieder geval. De geweld- en actiescenes nemen ook wat teveel de overhand - die zijn op zich wel goed, maar er staat wat te weinig tegenover zodat het geheel uit balans lijkt te raken.

Ben er kortom niet zo enthousiast over. Filmpje voor op de regenachtige woensdagochtend, zoiets.

Never in the course of movie-making have so many specious errors been made in so long a film by so few writers.

De manier waarop deze film een loopje met de werkelijkheid neemt is echt te schofterig voor woorden. De makers verdienen collectief een beroepsverbod. Is het dat we teveel gewend geraakt zijn aan fake nieuws en onzin, dat we dit soort prutswerk kennelijk accepteren? want, zonder overdrijving, er klopt zo ongeveer helemaal niets van dit geval. Beledigend, dat is nog wel het minste wat je er van zeggen kan - iemand als Churchill verdient toch op z'n minst dat een film met zijn naam als titel ook ietwat in de buurt van de waarheid blijft, en dat doet dit misbaksel overduidelijk nergens.

En van de cast ben ik ook allerminst onder de indruk. Wat me ook een raadsel is waarom ze zich voor deze ellende hebben laten strikken. De hypotheek moest betaald, kennelijk.

Edie.

Bij mij eigenlijk vooral bekend als het onderwerp van het liedje Edie (Ciao Baby) van The Cult, en dat kwam van de week langs. Sowieso een geniale plaat, Sonic Temple - elke keer dat ik die tegenkom vraag ik me weer af waarom ik die niet vaker draai. En tijd om ook eens een film met Edie te zien, en welke dan beter dan deze.

Dat blijft vooralsnog een open vraag, want heel best is dit niet - hoewel je ook wel met enig recht kan zeggen dat deze stijl toch goed bekeken is door talloze latere filmmakers. En ja, met de wordingsgeschiedenis volgens Wikipedia er bij wellicht bewonderenswaardig dat er nog steeds iets uit gekomen is, maar wat overheerst is dat het eigenlijk gewoon te triestig en te pijnlijk om te zien hoe ver heen Edie in het merendeel van de scenes goedbeschouwd is - Oh, stars wrapped in your hair / Oh, life without a care / but you're not there.

En om die laatste paar woorden draait het uiteindelijk allemaal. Ciao baby.

Een klassieker die me niet echt bekoren kan. We volgen Loren en haar dochter tijdens het einde van de oorlog in Italie - een onzekere tijd met veel gevaar. Toch wordt daar niet echt een dreigende sfeer aan me kenbaar, het gaat allemaal verrassend gemoedelijk - nouja, tot het einde dan. Neorealistisch misschien, maar niet over de hele speelduur boeiend. Loren vond ik op zich wel goed spelen, wel wat overacting misschien, maar echt storen deed dat niet.

Het enge bedrijf heeft oppervlakkig gezien nogal wat overeenkomsten met Apple - meer dan Google, vind ik eigenlijk. Maar misschien komt dat door het absurde hoofdkantoor. Erger dan dat is wel het gedrag van het bedrijf, en erger dan Google, Apple en Facebook bij elkaar. Doet me meer denken aan de overheid dan een bedrijf, in haar eindeloze respectloosheid voor privacy en recht. Zo heel ver zitten we tenslotte niet af van het schrikbeeld dat hier geschetst wordt... op elke straathoek camera's, en alles wat je doet wordt vastgelegd en bewaard, en vanaf volgend jaar dan nog legaal even een sleepnetje erbij.

Watson heeft wel precies de juiste uitstraling voor haar naieve en onbezonnen meedoen aan de hele idioterie. Net zoals Hanks de rol van foute baas prima draagt. Jammer wel van de bijzonder zwakke ontknoping, met net een beetje meer moeite had het echt veel meer kunnen zijn, want de aanloop naar het einde is zo slecht niet vind ik. En er zitten best een aantal leuk gevonden details in de film - let even op de tekst bubbels, daar zijn best leuke bij. Maar ook de rol van Boyega, het voelt niet af, daar had veel meer mee gedaan kunnen worden. Of het komt dat er teveel uit het boek is weggelaten? Geen idee want niet gelezen, en ik twijfel of ik dat nog ga doen nu eigenlijk.

De indruk die bij mij achterblijft is dat er wat al te makkelijk geprobeerd is om weer wat garen te spinnen bij de populariteit van de young adult literatuur. De cast lijkt daar in ieder geval op geselecteerd te zijn.

Tijdsbeeld.

Om maar te beginnen met de meest voor de hand liggende en ietwat navrante observatie - de hoofdrollen zijn allemaal niet meer onder ons. Nouja, het is dan ook een film 54 jaar geleden, dus je zou iets positiever kunnen bedenken dat de hoofdrollen ons pas kort geleden ontvallen zijn.

Voor de rest is het even lang geleden - mensen heten 'cats', de muziek komt uit bandrecorders, en het was voor een artiest al even moeilijk om te overleven zonder bijbaantje. Of als politieman.

Fraaie rollen van Kristofferson en Hackman - dat verwacht je ook, maar het moet er ook maar uit komen. Leuker en onverwachter is Karen Black met de mooiste scene van de hele film, en Harry Dean Stanton met zowat de lelijkste - schokkend ook dat hij in deze film jonger is dan in vrijwel alles waar ik hem van ken, maar er minstens dertig jaar ouder uitziet. Je zou haast denken dat het iets met al die geestverruimende middelen uit die tijd te maken heeft.

De soundtrack, deels van de hand van Kristofferson zelf, vond ik wat erg gezapig. Zelfs hij heeft wel wat leukers gespeeld. Als film vond ik het wat marginaal - het heeft wel een paar momenten, maar over de speelduur heen is het wellicht toch wat onder de maat. Tenzij je, ehh.

Mooie beelden van ouwe auto's, de stad in de jaren dertig, en de heren met hoeden op.

Verder volslagen mislukt. De grappen werkten op papier misschien maar komen er niet uit, het verhaal wordt nergens spannend, en de rollen van Eastwood en Reynolds zijn te plat om sympathiek te worden. En misschien ligt dat gewoon wel allemaal aan de regie - ik kan al niet zeggen dat Richard Benjamin een bekende naam voor me was, en als ik zijn waslijst aan films zo bekijk scoort er geen enkele hoog, en het gemiddelde is strak 2.5. Dat zegt misschien dan wel genoeg.

Al eens gezien, lang geleden. En hoewel op zich de herkijkbaarheid best groot lijkt, viel dat me toch wat tegen - het hele gebeuren stond me nog vrij scherp voor de geest, terwijl dat toch in 2008 geweest zal zijn dat ik 'm gezien heb. Op zich eigenlijk een goed teken, dat de film me zo goed bij gebleven is.

Vooral de vormgeving en het hele idee vind ik erg sterk. Daarna komt het ook erg goede acteren van vooral Saoirse Ronan - die eigenlijk altijd goed speelt geloof ik - en Bill Murray, die nooit iets fout lijkt te doen. Saai, misschien, maar toch is-ie ijzersterk vind ik.

Ik was vandaag in de stemming voor een film waarin een US President achteloos voor zijn kop geschoten wordt, en daar voldeed deze prima voor.

Een halfjaar of zo geleden al eens gezien, en toen maakte het ook al indruk. Het scenario lijkt me als ik heel eerlijk ben behoorlijk realistisch gezien de ontwikkelingen in de VS van de afgelopen jaar of tien. Extreme polarisatie gepaard met militarisme en vrij wapenbezit, dat kan alleen maar uit de hand lopen, en dat dat op deze manier gebeurt lijkt me dan best waarschijnlijk. De coalitie van California en Texas die wel eens ongeloofwaardig wordt genoemd is dat wat mij betreft zeker niet - het zijn de staten die (verreweg) het meeste bijdragen aan het GDP van de VS, en daar zijn ze zich ook erg goed bewust van.

Gelijkaardig valt de hele gang van zaken van het stelletje mafketels en wat er met en om hun heen gebeurt bij mij ook in het bakje geloofwaardig. Dit is hoe mensen zich gedragen als ze elk anker kwijt zijn, hun vrienden en kennissen op een volstrekt willekeurige manier aan hun einde hebben zien komen, en daarbij verwachten dat ze elk moment zelf het haasje kunnen zijn. Wellicht als enige kritiek dat het einde wel ietwat gejat lijkt van een van de oude boeken van Heinlein - onverminderd populair bij de extremere Republikeinen, maar daarbij denk ik dat ze hem volstrekt verkeerd begrepen hebben.

De hoofdrollen worden fraai gespeeld, geen speld tussen te krijgen - al moet ik wel wat lachen om het idee dat je midden in een burgeroorlog met je ontwikkeltankje gaat zitten hannesen. En al helemaal als je daarna met je telefoon de negatieven gaat inscannen. Qua fotografie overigens best knappe beelden, al is daar neem ik aan een zekere Murray Close voor verantwoordelijk - die staat als 'key art photography / still photographer' in de titelrol. Daar staan overigens ook 106, ja honderd-en-zes credits voor stunts op.

Vertellend doet het ook allemaal zo ongeveer niks fout, met grote vaart van de ene absurde situatie naar de andere, tot en met de voor de hand liggende ontknoping. Knap werk, en een fijne film met een bevredigend einde. Zeker vandaag.

Ik vind dit een bijzondere, en vooral mooie film, waarin een misschien voor ons wat weinig bekend deel van de amerikaanse geschiedenis geloofwaardig wordt neergezet. Western is misschien een wat verwarrend woord, er is geen sprake van achtervolgingen te paard of grootschalige shootouts. Maar wel Milla Jovovich die een fado zingt - en nog goed ook. Wat mij betreft volkomen onterecht dat deze film weinig aandacht lijkt te krijgen; ik vind het een filmhuisklassieker.

Pas trop, quand même

Een opeenstapeling van tobberigheid, leed zonder licht aan het einde van de tunnel, wellicht zelfs een oefening in het existentialisme. Voer voor filosofiestudenten, maar voor mij echt veel te abstract, en het helpt ook al niet dat ik absoluut geen fan ben van Montand of Schneider.

De muziek bij het nummer van de dansende aap en het hondje is al even verschrikkelijk als het gebeuren zelf al. Arme beesten, en evengoed arme mensen, want het komt op me over dat ze daarvoor als voorbeeld dienen.

2*

De boeken heb ik indertijd wel gelezen (en ik vond ze eigenlijk niet heel geweldig). Maar wel veel rijker en mooier beeldend dan deze film, die eigenlijk maar een heel slap aftreksel is. En tsja, ik was dat eigenlijk een beetje vergeten, maar halverwege schoot me toch weer te binnen dat ik niets met Darryl Hannah heb. En ja, dan duurt zo'n film toch best lang. En nee, de belofte van de poster wordt niet echt waargemaakt.

Op zich wel een aardig idee, en de vormgeving valt bij mij ook wel goed - netjes uitgewerkt ook. De voor mij onbekende acteurs zijn prima. Jammer wel dat het verhaal niet heel erg overtuigt, en zeker het einde al niet. Te flauw, te voor de hand liggend en vooral ook veel te meh.

Aardig simpel filmpje met een wat narrig verhaal. En een stukje musical tussendoor. Wat daar dan de bedoeling mee geweest is? Achteraf past het helemaal niet... of is het om de luchtigheid van het begin van het verhaal te benadrukken?

Julie Gayet is een van mijn favoriete actrices in de franse filmwereld. En niet alleen omdat het een mooie meid is, ze speelt ook echt goed. Vind ik dan toch.

Het verhaal laat inderdaad, zoals in veel posts te lezen is, nogal wat gaten open. Maar daar heb ik geen probleem mee, de boodschap die de film geven wil is echt heel duidelijk.

Teleurstellend.

Hackman en Mastrantonio spelen best redelijk, dat is het probleem niet. Dat is het verhaal, wat veel te trekkerig en te gezocht is in de uitwerking - wat in de basis een heel simpel verhaaltje van goed of kwaad, succes of familie had moeten zijn wordt allemaal veel te ver uitgesponnen. Had de film de conceptuele simpelheid van een western gezocht, dan was het wellicht een meesterwerk geworden, maar met deze wanboel is het vooral een mislukking. Een misser van Apted, recht na het succes van zijn meesterlijke Gorilla's in the Mist.

Zwak plot met erg weinig verrassingen, vrijwel alles is in de eerste vijf minuten al duidelijk. En dan volgt nog een best lange zit totdat het dan inderdaad allemaal langsgekomen is. Het enige leuke gegeven in het verhaal is de man met de stok, dat had ik niet zien aankomen.

Carolien Spoor acteert misschien niet slecht, maar het lijkt wel alsof Eva nog een groot deel van de film onder de dope zit, zo kalm blijft het allemaal. Koel en onverschillig, inderdaad.

Dat en het suffe verhaal samen genomen, te saai om wakker voor te blijven.

Onthullend en open inzicht in de zelfkant van de muziekindustrie.

En met medewerking van nogal wat mensen die daar aan de goeie kant van staan - Tricky, Metric, om de meest voor de hand liggende namen dan maar vast te noemen.

Maggie Cheung draagt de film. Moeiteloos, zoals ik het zie - ze zet zonder enige twijfel of aarzeling de niet heel fraaie dame neer die in dit verhaal de hoofdrol speelt, met alle moeilijkheden en ellende van dien. Nick Nolte valt daarbij eigenlijk nogal door de mand, hij verknoeit een aantal scenes behoorlijk - tenminste, ik zie er niet in dat zijn karakter het moeilijk heeft, ik zie vooral Nick Nolte zelf harken.

Jammer dat het zingen van Maggie Cheung dan weer nergens op lijkt, en de nummers die ze inzingt ook niet. Verder is de soundtrack echt helemaal ok. En in de optelsom is het een erg fijne film, die een blijvende indruk achterlaat.

Al het vlees, het is als gras.

Tsja, als je dan te dom of te lui bent om een behoorlijk verhaal te verzinnen dan jat je gewoon het script van Die Hard. En je laat je met wat oliedollars omkopen om de bad guy een of andere milieugek te laten zijn. Lekker makkelijk.

Clive Owen doet overduidelijk alleen voor de poster mee, de enige acteur van naam is Ridley. Niet dat ze het slecht doet, ver van, maar dat maakt niet echt uit met alle onwaarschijnlijkheden, plotholes en absurditeiten die er alleen bij verzonnen lijken om de milieubeweging in een kwalijk daglicht te zetten. Triest dat mensen zich hier voor laten lenen, en wellicht was een verwijzing naar Judas beter op zijn plaats dan die naar Petrus. Want ook dat slaat nergens op.

Hard, ruw en geloofwaardig. Met als sterk punt dat het een voor mij realistisch beeld van alle kanten geeft - en daarmee des te enger, zowel van de kant van de terroristen als de kant van de politie - wat een stelletje schorem is dat. Als enige kritiekpuntje het stukje verrassing dat er aan het eind bijkomt - dat komt me wat te spionageboek-achtig over.

Sean Bean is goed bezig hier, verreweg de beste rol die ik 'm de laatste jaren zie spelen. En Charlotte Rampling heeft ook wel eens minder gedaan - ze zou zomaar een perfecte M kunnen zijn. Abhin Galeya speelt prima, maar weet niet zijn twijfel echt over te brengen - wat ik overigens meer aan het script wijt dan aan hem. Want zijn motieven zijn in het begin nog zeker wel inzichtelijk, maar de escalatie ervan mist dat wat teveel. Daar zakt de film terug in het gemiddelde.

De titel van de film is net als die van het onderliggende boek afgeleid van de toverformule waarmee de president in de VS zichzelf wat meer bevoegdheden kan toekennen. In dezelfde lijn als de weapons of mass destruction indertijd, zeg maar.

In de verhaallijn is het hetzelfde als met de voorganger, Patriot Games - Clancy gaat veel te ver met zijn extreemrechtse geweldsverheerlijking, en daarmee is het narratief wel wat triestig, teveel nationalisme en patriottistische zelfverheerlijking, al moet ik zeggen dat het minder stoort dan in het boek. Aan de andere kant introduceert de vertaling naar bewegend beeld ook weer wat onnodige plotholes.

Wat wel zeker te waarderen is is dat de cast van de eerste en/of tweede aflevering grotendeels ook weer in dit deel komt opdraven. Met speciale vermelding voor mijn favoriete admiraal James Earl Jones, al heeft hij die status voornamelijk aan zijn rol in Red October te danken. De nieuwkomers Cruz en Dafoe komen er in vergelijking met het boek maar slecht uit - en eigenlijk hadden beiden gewoon moeten bedanken voor de rol. Maar ja, ook voor hen is hindsight 20/20.

Met deze film was het ook overigens wel een beetje gedaan met het Clancyverse - nog talloze films en series, maar geen een met een vergelijkbare cast of production values. Ik sla ze maar over.

Onleuk.

Larry David probeert veel te veel Woody Allan na te doen. Allan's stijl ligt me al niet, maar dit naapen is het helemaal niet. Teveel 'zie mij eens leuk zijn' en 'zie mij eens interessante dialogen uitspreken' - maar in beide gevallen volstrekt mislukt. Miserabel slecht geacteerd en slechte regie, meer kan ik, er niet van maken.

Voor de verstokte fans van het Kevin Smith universum misschien nog net te doen, maar voor normale mensen is het nauwelijks uit te zitten, dit derde deel van de Clerks serie. In de toelichting van Smith legt hij uit dat dit deel - in kleur - was hoe hij de eerste twee delen ook zag, maar wellicht viel hem dan niet op dat kleur de ondertussen ouder geworden koppen niet echt mooier maakt. Zwart wit was misschien toch een betere keuze geweest. Of een wat gezondere hoeveelheid zelfspot - het is er wel, maar ook dat overtuigt niet echt.

Het blijft een beetje hit and miss met Smith - soms lukt het echt geniaal, met zijn maffe films, maar soms ook niet. Zoals hier.