Opinions

Een ode aan het genre zowel als het meesterwerk van het genre. Een klassieker. Bombastisch, theatraal op het karikaturale af. Met ontzettend veel lef gemaakt - vooral daardoor zo sterk.

Het enorm lage tempo is daar een van de voorbeelden van, net als het gebruik van de extreme closeups - niet alleen dichtbij genoeg om de poriën van Charles Bronson te tellen, het shot is ook zo lang dat je daar ruim de tijd voor nemen kan.

Nog zo'n voorbeeld is de muziek, de geluidseffecten - opzettelijk low-tech als in de scene waarin Morton aan z'n eindje ligt te komen, en overdreven theatraal van Morricone.

Vooral door dat soort eigengereidheid is de film zo'n monument. Dan is het wel te vergeven dat er af en toe een foutje in de continuïteit zit. Of dat het allemaal af en toe wel wat erg bombastisch is.

Deze film ken ik al sinds de originele bioscooprelease - 't zal begin '93 geweest zijn. Ik was op stap in Amsterdam met een buurmeisje en een vriendin van haar. Ik was volstrekt stapel op dat buurmeisje... achteraf gezien had ik beter Liesbeth, die andere vriendin van haar achterna moeten lopen, wat een mooi meisje was dat op de paar fotootjes die ik nog van haar heb, dat had ik toen misschien niet zo goed door, ik vond haar toen vooral een lieve meid - voer voor elke romantische komedie, zeg maar. En, passend bij dat genre, zij had al een zeekapitein aan de haak geslagen...

Maarja. Dat terzijde. We waren dus in de stad, ik en twee leuke meiden, en op zoek naar een mooie, romantische Franse film. En we dachten dat deze wel zoiets zijn zou...

Nou dat werd dus anders. Wat een geweldige, overdonderende film. Vanaf de eerste scene volstrekt absoluut de tegenpool van de mooie, romantische Franse film die ik gedacht had - en dan bedoel ik niet dat deze uit Belgie komt. Geen gezwijmel, geen gedoe met familie in de Provence, geen certaine je ne sais quoi, maar meteen in de eerste minuten een handige uitleg van hoe je precies een lijk in een steengroeve moet donderen, en hoe je rekening moet houden met de gewichtsverdeling als het per ongeluk een kind mocht zijn... en daarna wordt het alleen steeds maar erger...

Al mijn plannen voor die avond liepen anders dan ik in mijn hoofd had, maar dat zal niemand verrassen. Achteraf gezien, aan het einde van de avond was daar het moment geweest waarop er een heleboel dingen een andere wending genomen hadden kunnen hebben... maar dat hebben ze niet gedaan. Is dat jammer? Misschien, maar ook misschien niet - ik heb er wel eens spijt van gehad, maar nu allang niet meer - behalve dan misschien een lichte weemoed van de gedachte dat ik nooit achter Liesbeth aangegaan ben... achteraf gezien lijkt me dat echt een veel beter plan dan wat ik toen daadwerkelijk gedaan heb - en dat was eigenlijk kort samengevat niets. Niettemin, de nacht dat ik deze film zag was het het soort nacht waar films over gemaakt worden, en ik zal het geheel ook niet licht vergeten.

Terug naar de film - en die heb ik ondertussen toch zeker een keer of tien gezien. Wat ik echt geniaal vind is de absolute botheid van de geweldsspiraal, de escalatie van het ene dat al veel te erg is naar het volgende dat nog veel erger is. En daartegenover de volstrekte intolerantie, het onbegrip als de uitdelers van al dat geweld zelf iets overkomt...

En ook de complexe interactie tussen de hoofdpersoon en de filmploeg. Want dat zijn wij zelf, eigenlijk - en daardoor worden wij ook deel van de film. Net als de filmploeg steeds dieper in de geweldsspiraal meegezogen wordt, worden wij dat als toeschouwers ook - of zijn wij ook mededaders? Is er een verschil tussen de manier waarop de filmploeg mee gaat doen en wat wij zouden doen, als publiek? Ik ben echt bang van niet, we identificeren ons tot mijn spijt denk ik toch net iets meer met de daders dan met de slachtoffers - en vooral dat maakt deze film tot een meesterwerk. Geniaal gedaan - en daardoor ook mijlenver verheven boven alle andere 'shockeren-om-het-shockeren' films.

Over het acteren dan nog, ik heb eigenlijk niets toe te voegen aan wat Zandkuiken al zegt:

Een enorme tegenvaller, dit - echt niet mijn film. Gedoe over de opvoeding van kinderen zou een apart genre moeten zijn, waarvan de rating gemaximeerd zou moeten worden op twee sterren, want het is per definitie getob en ellende.

Deze film geeft daar het overtuigende bewijs van, beter dan vele andere in het genre. In zwart-wit ook nog eens, om de pretenties van de regisseur te benadrukken, en met sound-only crazy credits om het er nog maar even in te wrijven, voor het geval je het gemist had. Maar het citaat staat - You have the lesser brain capacity than an actual deceased person, en daar komt toch echt geen weerwoord op. Niet eens iets taalkundigs.

Qua acteren is het dezelfde armoede. Phoenix en Norman spelen karakters die zo ver van me af staan dat ik in mijn verste kring niemand ken die daar ook maar in de verte op lijkt. Wellicht het makkelijkste om het dan maar onnatuurlijk te noemen, en of dat dan aan het script of aan de acteur ligt is me om het even. Hoffman lijkt dan iets menselijker, maar dat voelt meer aan als een gebrek aan aandacht van de schrijvers als een prestatie van haar kant.

Rest me om als oude man nog maar even een trap na te geven aan iedereen die af en toe verzucht dat het allemaal zo slecht is tegenwoordig. Tsja, als je die k-kinderen van je zo opvoedt, wat denk je dan zelf.

Horror in een horror, leuk flauw af en toe, erg vlot verteld en met lekker veel gore. Een soort parodie op de standaard teen slasher, en toch ook weer een beetje niet. Met een gezond snufje zelfkritiek. En erg mooi in beeld gebracht. Samen met de goede timing is dat wellicht het sterkste punt.

Zo af en toe vraag ik me wel eens af of de kunst van het filmmaken de afgelopen 50 jaar nog wel iets van een vooruitgang maakt. En dan kom ik weer zoiets als dit epische werk tegen - ondenkbaar dat er nu nog zoiets gemaakt wordt, ben ik bang. Dat kon in de tijd dat het medium nog nieuwer was, minder goed begrepen werd door de boekhouders - zodat de paar geniale regisseurs de vrije hand kregen en konden voeren om hun visie op magistrale manier uit te werken. Nu kan dat niet meer - Netflix regeert is het niet in daad dan wel in geest, en alle plannen worden doodgeslagen en kapotgemanaged in sprints en QBRs. Voor genie is geen plaats meer.

Des te verrassend is het dan als je zoals ik nogal onvoorbereid in deze film terecht komt - dat kwam eigenlijk alleen doordat ik na Zardoz nieuwsgierig was of er nog oudere films met Charlotte Rampling waren die ik nog niet gezien had. Ja dus - 23 is ze hier zo ongeveer, en een van de vele rollen in het volledige epos wat bol staat van de kleurrijke en rijk aangezette karakters. Of daar een waarachtig en juist beeld mee geschetst wordt van de geschiedenis van de familie Krupp daar durf ik me niet echt aan te wagen, maar wel dat het verhaal knap in de context van de historie geplaatst wordt. Zo ongeveer zo knap als dat in Forrest Gump gedaan wordt, maar als grote tegenstelling is het in deze film allemaal bloedserieus - zo bloedserieus als dit deel van de geschiedenis is, en zo ernstig als de rol van Krupp in het 3e rijk ook wel geweest moet zijn.

Om alle details uit het verhaal op te nemen zal ik zeker nog wel eens moeten kijken. Maar dat is beslist geen straf, en de lange speelduur was voorbij voordat ik in de gaten had hoe lang de film al liep. Heerlijk om weer eens te zien hoe een film boeiend en overtuigend kan zijn zonder alle technologie van nu - en misschien haast wel meer juist. Ik zag overigens de Engelse versie, maar dat stoorde me eigenlijk nergens.

Niet echt waargebeurd, maar wel sterk geinspireerd door het verhaal van Constant le Marin en het 'echte' ACM corps. Maar wel hier en daar wat onsamenhangend verteld waardoor het af en toe meer een sfeerbeeld dan een vertelling wordt. Leuk en apart door de heel eigen visuele stijl. Maar die kan je ook erg lelijk vinden - het heeft wel wat van de stijl van FPS-achtige spellen van twintig jaar geleden.

Doet door de structuur van de verschillende personages die we stuk voor stuk leren kennen en natuurlijk ook door de setting erg denken aan Caffeine (2006). Maar die film vind ik eigenlijk veel leuker, want die wordt bevolkt met sympathiekere personen en ligt minder zwaar op de maag. Komedie is ook een betere keuze dan drama voor deze structuur vind ik.

Deze film doet dan uiteindelijk teveel moeite om zonodig een boodschap te brengen, en daar wordt het geheel niet echt beter van. Wel wat vreemd, en niet in een beslist positieve zin. Blijft over dat het best leuk is om Jennifer Love Hewitt weer eens te zien.

Een ingewikkeld maar wel intrigerend verhaal, een puzzel waarvan de stukjes pas achteraf goed op z'n plaats beginnen te vallen. En het zoeken naar hoe het in elkaar past kan je maar het best tijdens het kijken naar de film laten gebeuren - dit is nou echt zo'n geval waarvan je echt trailers en spoilers moet vermijden, want dat doet af aan de puzzel en dat is toch echt wel een onderdeel van de film. De beschrijving hierboven geeft eigenlijk al teveel weg.

Maar met de puzzel intact en klaar om op te lossen, dan nog steeds volgt deze beeldprent een akelig eng spoor tussen genialiteit en overpretentie, en de te grote complexiteit die wacht om je in te verslikken. Voor mij is de optelsom dat het allemaal uiteindelijk in elkaar past, alsof de regisseur hoog spel speelt en uiteindelijk blijkt te winnen. Maar wel op het randje. En het wereldbeeld, de beschouwing van relaties en de mening die je over andere mensen hebt maar nooit uitspreekt, daar is nogal wat over te denken na afloop van de film.

Wat een terecht punt van kritiek is is het af en toe tergend lage tempo. Dat hoort bij het verhaal, en kan nauwelijks anders denk ik. Maar dat wordt wel gecompenseerd door de complexiteit en doordat de puzzel lang onduidelijk blijft, en door het mooie acteren van de indrukwekkende troep acteurs die we langs krijgen. Vanessa Paradis met een weinig dankbare rol, maar wel ontzettend mooi gespeeld. En de toch wel wat dappere en gevaarlijke beslissing om de Down-kinderen voor hun rol te gebruiken - niet zozeer omdat er twijfel aan zou zijn dat ze de rol kunnen spelen, maar meer wat die rol betekent, achteraf als je de puzzel kent. Maar ze spelen geniaal, geen speld tussen te krijgen. En Evelyne Brochu - die ondanks dat haar rol maar weinig meer diepte krijgt dan beeldvulling, toch zo'n indruk maakt dat je bijna verliefd op haar bent aan het einde van de film. Te mooi om waar te zijn is ze eigenlijk - dat kan je weer als onderdeel van het verhaal zien.

Dan de muziek. Ik denk dat ik nog wel een weekje of wat met Cafe de Flore in m'n hoofd zit. En de film wil ik eigenlijk ook meteen wel nog eens zien.

Zoals haast altijd kan ik er weer weinig mee. Woody Allen en ik, het zal nooit boteren. Zeker als de man zelf in een film meespeelt - of, zoals in deze, een acteur de Woody-Allen rol laat spelen.

Goed. Laat ik het kort houden. Pluspunten:

- Mooie rol van Stewart.

Minpunten:

- Dezelfde oubollige sfeer als in alle Allen-films.

- Hetzelfde gezeur als in bijna alle Allen-films.

- Een voice-over die veel te vaak terugkomt.

- Slecht spel van Carell.

- Allen.

Sympathieke leuke komedie, die het moet hebben van de absurde situaties tussen de bezoekers en personeel van het cafe. Veel daarvan wordt in dialogen uitgewerkt, veel visueel spektakel hoef je niet te verwachten.

Niet alle rollen worden sterk gespeeld, en dan nog moet je er ietwat tegen kunnen hoe sommige acteurs hun rol invullen, het is soms wat sterk aangezet. Wel is Heigl, die gelukkig maar een klein rolletje heeft, voor de verandering best goed aan het spelen. Mena Suvari heeft een veel grotere rol, en doet het ook goed. Maar het sterkste punt ligt toch in de idioterie van de situaties en de warmte die daar af straalt.

Lastige film om een mening over op te schrijven. Aan de ene kant irriteert de vertelstructuur me, en vooral de gesprekken met de psychiater zijn een te flauwe manier om er een lijn in te brengen. Maar aan de andere kant zitten er wel een paar echt mooie shots in de film - ik noem de spiegel in het begin, en het sterrenbeeld aan het einde.

Daartussenin dan de rest van het verhaal. Verrassend, zeker. Spannend misschien nog net ook wel - hoewel de hoofdpersoon me absoluut niet sympathiek wordt (het is voor mij zo'n type wat ik in m'n achterhoofd een zoekerig zijkwijf zou noemen, en waar ik met een grote bocht omheen zou lopen), en het me ook eigenlijk niet echt iets gaat schelen hoe het nou eigenlijk met haar afloopt.

Aan cliches geen gebrek en het is allemaal net een tikje te braaf en te flauw. Dat het toch nog verteerbaar blijft - op het randje - is eigenlijk volledig aan Helen Mirren te danken, die weer eens een mooie rol neerzet. Verder zit er wat te weinig van de stereotype Engelse kwaliteit in de film, en wat teveel van de Amerikaanse. Ook leuk, maar het past hier niet.

Grotesk, bizar, platvloers, wanstaltig - ja, dat allemaal, en er trots op. Een exponent van de experimenteerzucht aan het eind van de jaren '70, in de laatste stuiptrekkingen van de sexuele revolutie, en ook ongetwijfeld een reactie op de BBC-serie I, Claudius die indertijd erg populair was. En eigenlijk ook wel verplichte kost voor iedereen die pretendeert iets met films te hebben.

Malcolm McDowell heeft een paar echt geniale scenes, Peter O'Toole speelt een mooie rol - maar dat verdwijnt toch wel wat in het spektakel dat er verder langskomt. Ik zie nogal wat posts hier beweren dat dat een waarheidsgetrouwe vertelling van de echte historie van Caligula zou zijn - waanzin, daar geloof ik nou echt helemaal niets van, ik zie er veel meer in dat het een bizarre parodie op de wat serieuzere benadering van de BBC is - die versie geloof ik wel. Deze variant begint na het eerste uurtje of zo toch eigenlijk wel wat langdradig te worden - ietsje meer verhaal tussen de groteske spektakels door had misschien toch geen kwaad gekund, de 'imperial' versie is best een lange zit.

Tinto Brass is niet echt meer losgekomen uit deze stijl, en produceert - maar wel op veel kleinere schaal - met enige regelmaat vergelijkbare films, in die zin dat het niet direct porno is, maar wel veel laat zien - meer dan sommige pornofilms. Niet iets voor een groot publiek, geloof ik - je moet er tegen kunnen, zeg maar.

Dan nog de vraag welke stem er bij deze film hoort - da's een moeilijke, want deze film is een als een eigen universum - uniek en nergens mee vergelijkbaar.

Een actueel onderwerp - of wellicht beter, helaas weer een actueel onderwerp, en ook een onderwerp dat de gemoederen weer eens behoorlijk bezig houdt - en niet alleen in de VS. Ook hier bij ons is het weer meer en meer in de mode om je eigen mening over allerlei onderwerpen op te willen leggen aan de rest van de mensheid, al dan niet met een boek in de hand. Opgestuwd wellicht door de groeiende ongelijkheid in de samenleving, het terreinverlies van de ideologieën van de vorige eeuw, en de winst van het populisme.

Maar al die ophef is geen garantie voor een interessante of goede film, en dat is de fraaie cast ook niet. Je zou toch denken dat er een minder vlak verhaal te vertellen zou zijn. Dat er een minder saaie bruinige cinematografie te vinden zou zijn. Of zelfs maar een leuke soundtrack. Inderdaad zoals al vaker genoemd wordt komt het over alsof de film erg haastig in elkaar geflanst is om mee te liften op de onrust over wat in de VS speelt - en wat mij betreft is dat best een nobel streven, maar doe het dan liever goed in plaats van zo.

Nogal een gemiste kans, al met al.

Harrison Ford is leuk in deze film. En Omar Sy heeft ook een mooie rol samen met de leuke Cara Gee. Daar is het dan ook wel wat mee gezegd, want met de hond heb ik het niet zo - en daar draait het toch allemaal om. Op zich wel erg knap allemaal, maar doordat het net niet echt genoeg is komt het toch over als wat moeizaam en gezocht, onecht, en nep. In een tekenfilm heb ik daar geen last van, en als het echt overduidelijk nep is - ik denk dan aan Roger Rabbit of zo - gaat het ook wel. Maar nu, met de balans toch aan de serieuze kant, nee. Mooie plaatjes van de wildernis, dat wel. En als die hond nou maar gewoon stil zit gaat het ook nog wel.

Je zou toch denken dat dat tegenwoordig allemaal geen probleem meer is, met alle CGI geweld en zo. Kennelijk toch wel.

Mystieke shit.

Leuke film, wel. Net als mijn voorganger vind ik dat het ergens wel doet denken aan Se7en. Het verhaal bouwt lekker langzaam op, en komt tot de zowel verrassende als toch ook voor de hand liggende conclusie. Met een paar leuke twists onderweg.

Susan Sarandon speelt een prima rol, en een interessant karakter dat voldoende verdieping krijgt. Maar ook in de bijrollen is er een hoop te zien. Topher Grace, die eigenlijk vooral van komedies bekend is blijkt dit soort bijrollen ook heel goed aan te kunnen. Donald Sutherland heeft ook een erg mooie scene.

Wel een wat slome film. Moet je misschien voor in de stemming zijn, maar dat was ik vandaag.

Een mierzoetig verhaaltje met Beau Bridges als uithangbord. Maar ik vond Miguel Matrai eigenlijk beter spelen.

Wat meer opvalt dan verhaal of acteurs is dat de film toch wat slordigjes en afgeraffeld aanvoelt - zoveel dat het me stoorde. Jammer, nergens voor nodig. Het is een teken van deze tijd wellicht - snel geld verdienen, en het minimale doen wat daar voor nodig is. Maar het resultaat is navenant. Niets om trots op te zijn.

Adjani op haar best, en omringd door een groep acteurs die allemaal zonder twijfel een mooie hoofdrol kunnen dragen - maar hier staan ze in haar schaduw. En zo is het ook na bijna drie uur nog jammer dat de film al afgelopen is. Nog maar eens kijken dan.

Oh. Dumont.

Als ik zijn naam eerder had gezien had ik de film wellicht laten liggen, want de vorige van hem lag me bijzonder zwaar op de maag. En deze doet dat ook weer.

Echt veel om enthousiast van te worden kan ik er niet in vinden - Ja, Binoche speelt best goed, maar daar staat tegenover dat ze in elke scene eerst en vooral Binoche is - niet Claudel. De Franse cinema is al veel te lang overheerst door Binoche en Huppert, en elke keer komt daar weer zo'n beetje hetzelfde soort rol uit die we dan kennelijk indrukwekkend moeten vinden. Ik ben daar wel een beetje op uitgekeken eerlijk gezegd.

Erger wordt het als je wat verder in de geschiedenis duikt - en dan begint het er toch wel wat erg naar te ruiken dat Dumont hier en daar wat dingen verzonnen heeft om het verhaal maar op te leuken - tenminste, ik kon nergens een bron vinden die de lezing die de film vertelt bevestigd. Dat doet ook de vraag op waarom Dumont ervoor kiest om precies dit verhaal te willen vertellen - en dan al helemaal als het ietwat fictief is. Een zelfverzonnen griezelfilm over de menselijke aard, gebaseerd op echte personen. Kwalijk, op zijn minst.

Wat me ook verkeerd schiet is de opzettelijk jaren-20 achtige beeldkwaliteit. Je kan daar een artistieke keuze in zien wellicht, maar als ik iets verder kijk zie ik het ene na het andere blijk van slordige productie en gebrek aan behoorlijk vakmanschap - een buitenscene op een zonnige dag waarbij de schaduwen alle kanten uit gaan, om maar even een voorbeeld te noemen.

Ik kan het met Dumont niet worden, zoveel is wel duidelijk.

Eigenlijk de eerste film die ik zie waar het lopen van de camino op een ietwat integere manier benaderd wordt. Of je dat zelf nou wel of niet vanuit religieuze of andere motieven doet, het gaat wel ergens om voor de meeste lopers, en als je daar geen respect voor kan opbrengen kan je misschien maar beter naar de maan lopen of zoiets.

Het verhaal van Ćurčić en Brygmann als dochter en vader overtuigt redelijk, en de ontwikkelingen in hun relatie gedurende de wandeling is gelukkig niet zo cliché als je zou verwachten. Ook dat maakt de film echt wel de moeite waard.

Jammer dat er cinematografisch en ook qua landschappen niet zo heel veel spannends te zien is. Na het script was het budget kennelijk gewoon een beetje op. En even raar is het al om een van de hits van Hazes in de aftiteling te horen - maar ah, het origineel was door iemand anders geschreven.

Volstrekt overbodig.

Over Breaking Bad zelf niets dan goeds. Nouja, misschien alleen dat het wat lang duurde om tot het geniale einde te komen. Maar geniaal was dat dan ook, en de maniakaal lachende Pinkman was een mooie afsluiting. Had het daar maar liever bij gelaten, dat is het eerste wat me overkomt na dit stuk kijkvoer.

En ja, het is ergens wel leuk om nog even nostalgisch rond te hangen in de BB-wereld, en een handjevol van de karakters nog even terug te zien. Maar daarvoor kan je net zo goed een willekeurige aflevering opzetten. Qua production values zit je dan al gauw beter, ik was ook bepaald niet onder de indruk van de cameravoering of de manier waarop het verhaal gebracht wordt. En met een enkele uitzondering als de politie voorrijdt vond ik het geheel ook wat humorloos.

Nou maar hopen dat er niet nog weer een spinoff of vervolg aan gebreid wordt. Soms moet je gewoon tevreden zijn met wat je hebt, genoeg is genoeg.

Mooi klein psychologisch drama in een beklemmende kleine setting.

Niet precies het soort film waarin in Kristen Stewart had verwacht, en nog minder dat ze dat echt goed zou doen. Maar toch is dat zo. Een slimme keuze die ze hiermee maakt, ze slingert hiermee een heel groot deel van het toch wat karikaturaal wordende image dat ze met Twilight en Snow White en alle onzin in de media om zich had opgebouwd weer van zich af.

De film gaat misschien niet over Guantanamo Bay op zich, maar slaagt er desondanks het vermijden van discussie daarover toch in om de onmenselijkheid en twijfelachtige juridische constructies daarvan indringend over te brengen. Detainees, not prisoners.

Naar het beroemde boek van Hammond Innes, en een vrij nauwkeurige vertelling daarvan, als ik het zo even bekijk zonder het boek er weer bij te pakken - dat heb ik indertijd meerdere keren gelezen, maar eerlijk gezegd ben ik niet heel zeker of het de opruiming van mijn bibliotheek overleeft heeft. Niet zozeer om de inhoudelijke kwaliteit, maar boeken die uit elkaar vielen heb ik nogal makkelijk weggegooid, en het was maar een goedkope paperback. Iets van twee gulden in de uitverkoop eind jaren '70.

De film heeft een wat moeizame opbouw, en er ontbreekt wel wat de diepte van de intrige ook - ik miste even de hele geschiedenis waarom precies het bouwwerk van de dam niet deugt, dat wordt in het boek toch wat verder uitgediept. Maar toch, het is mooi om er behoorlijk goed kloppende beelden bij te zien, inclusief de krakkemikkige boortoren en de houtje-touwtje kabelbaan. Jammer wel dat er op een paar details dan toch weer geprobeerd wordt om het originele verhaal te 'verbeteren', maarja. Kennelijk kan dat niet zonder, maar ik vraag me toch altijd af waarom dat dan zo nodig is.

Au.

Je moet wel heel erg vakantiefrancofiel zijn om deze film te waarderen. Op zich allemaal wel herkenbaar, maar dat is het telefoonboek ook. Voor mij krast het als de spreekwoordelijke nagels op het schoolbord. En dan het heet een komedie, dus er zou wat te lachen moeten zijn...

Enige pluspunt wat mij betreft is Mathilde Seigner. Hoewel ik het misschien ook wel triest vind om haar in deze film te zien. Tsja.

Flauwe hap, alles is eerder en later veel beter gemaakt - behalve de eindscene wellicht, want die verdient ten volle de bonuspunten die Jordy zo lang geleden al noemde.

Jammer dat de rest wel echt prut is. Anderhalf uur wachten op die ene scene die dan wel ok is. Zelfs als je verslaafd bent aan dit genre, dan nog kan je beter voor de duizendste keer Eurotrip kijken dan dit. Of Wayne’s World. Tia Carrere vs JLH, ouffff.

2* (waarvan anderhalf punt JLH bonus)

Rare film.

Er is van alles mis mee, en vooral het script van Brett Easton Ellis is veel te zwak - niet alleen omdat we zijn visie op de leegheid van het bestaan al veel te vaak gezien hebben, maar ook omdat dit verhaal gewoon domweg te dun is. De karakters zijn te plat, de dialogen zijn te suf en wat er gebeurt is te saai.

Regie en editing zijn ook helemaal mis. De openingsscene al voelt onecht, is lelijk in beeld en zit vol met krampachtig aanvoelend acteren - waarvan je nog kan denken daar dat dat bedoeld is, maar de rest van de film komt niet echt beter over. Toch zitten er wel degelijk een paar goeie scenes tussen, waar vooral Lohan en Deen eigenlijk best redelijk zijn. Maar dat is niet genoeg om het zaakje te redden.

Leuk artikel in de New York Times overigens : link

Jammer. Met een wat meer geïnspireerde regie en een beter verhaal had er best iets moois uit kunnen rollen. Wellicht zelfs als Soderbergh de editing had gedaan...

Mwah.

Ongenuanceerd of ingewikkeld kan ik het niet echt vinden. Meer een oversimplificatie, een ietwat naïeve en positieve visie op de wereld van de high finance en de grote zaken. Ik ben bang dat de werkelijkheid wel een tandje of wat erger zal zijn dan wat we hier te zien krijgen.

Maargoed, vermaak, daar gaat het om. En daarvoor zit je prima met deze film. Gad Elmaleh is dan misschien de derde keus geweest, hij draagt zijn rol als een op maat gemaakt krijtstreepje. Gabriel Byrne krijgt geen kans om de show te stelen, en wordt netjes afgeserveerd met zijn bijrol.

Het einde laat misschien wat te wensen over, maar past wel heel goed in de toon van de film. En met de boodschap, wie kan het daarmee oneens zijn. Ik vraag het me af. Maar een beetje makkelijk is het wel.

Serieus langdradig.

En daarbij, het is allemaal al eens wat beter en mooier en met een veel groter budget gedaan. Het enige dat deze film daarboven te brengen heeft is het conspiracy theory plotje... maar da's best dun, om daar een film van anderhalf uur mee te vullen.

Kingsley doet het op zich nog niet zo heel slecht, maar het is wel een veeg teken dat de film pas tot leven komt als zijn rol teneinde loopt.

Ik merk hoe langer hoe meer dat de superheldenverzamelfilms van Marvel gewoon echt mijn ding niet zijn. Een voor een kan ik ze goed hebben, maar eens de Avengers samenkomen wordt het me gewoon teveel. Dat lijkt me de eenvoudigste verklaring waarom ik de Avengers films niet zo bijzonder vind, maar eigenlijk alle films waarin we de helden een voor een zien bovengemiddeld leuk lijken. Wat hier dan nog de zaak afmaakt is dat er ook nog een aantal met de haren bijgesleept lijken. Nouja, Black Panther is wel ok, maar wat Spiderman hier nou weer van doen heeft blijft me een raadsel.

Soit, de actie is best leuk en het kijkt lekker vlot weg - ondanks de enorme speelduur. Maar vraag me over een week niet meer waar het om gegaan is.

Goh wat is iedereen toch negatief over deze film. Hebben jullie 'm wel gezien, of zijn we mekaar gewoon aan het napraten? Het sufste vind ik nog wel het geklaag over dat het zo'n patriottistisch verhaal is. Wat verwacht je dan, met deze titel?

Ik vind het een echt goeie, leuke superhero movie. Met een leuk en goed in elkaar gezet verhaal, een goeie held, een mooie love interest, en een echt foute slechterik. Niks mis mee - als je een realistisch verhaal of uitgediepte karakters zoekt, moet je geen superhero movies gaan kijken. Net zoals het natuurlijk vanzelf spreekt dat de bad guys met hun futuristische rayguns het niet kunnen winnen van een eenvoudig schietgeweer. Dat hoort ook bij het genre.

Hayley Atwell is zonder meer de prettigste actrice in de film. Mooie meid, en ze speelt ook leuk, en ze heeft ook een leuke rol om te spelen. Chris Evans is op zich meer een boegbeeld dan dat hij echt goed acteren moet voor deze rol - het gaat meer om het rennen en springen dan om de lines. Maar dat hij er niks van bakt is onzin - hij doet precies wat het verhaal van hem vraagt; tenslotte, een superhero heeft niet echt een uitgediept karakter nodig. Daar heeft hij een alter ego voor - maar Captain America doet het zonder, en dus hoeft Chris Evans ook geen karakterrol te spelen.

Tommy Lee Jones krijgt dan wat meer kansen in een mooie bijrol, waarin hij ook weer echt goed bezig is, hij voegt echt wat toe aan elke film waarin ik 'm zie de laatste tijd. Hugo Weaving, nou toch ook echt weer niet zo'n heel goede acteur in mijn boekje, is gelukkig het grootste deel van de film niet herkenbaar - dat doet maar aan Agent Smith denken. Of aan Elrond. Maar de rol van badguy past hem hier wel, goed gecast en aangekleed in een mooie zwart-sinistere Castle Wolfenstein stijl. Net als zijn hele troep badguys, en inclusief de spullen die ze meeslepen. Mooie motoren hebben ze ook, bijvoorbeeld, de slechtheid straalt er vanaf. Net als van het prachtige vliegtuig, ook dat is keurig in de goede stijl. Daartegenover staat - met als basiskleur wit tegenover al het zwart - het schild van Captain America. Hoort er gewoon bij, Captain America zonder schild is als een smeris zonder pet.

Verreweg de beste comicverfilming die ik de afgelopen tijd zag.