Opinions

Boekverfilming.

En dat boek is een klassieker. Stond bij mijn vader in de boekenkast, en ik heb het gelezen zogauw ik genoeg Engels machtig was - zal ergens begin jaren-80 geweest zijn, en dat maakte zoveel indruk dat ik er nog een heleboel van in m'n hoofd heb.

Dat maakt de film wel wat makkelijker te volgen, want er worden hier en daar nogal lompe sprongen door het verhaal gemaakt - bijna alsof er hele scenes weggevallen zijn. Lijkt toch niet zo te zijn, de speelduur die hier opgegeven wordt klopt precies met de looptijd van de kopie die ik heb gezien.

Het verhaal is ijzersterk, vooral omdat de personages bijzonder echt overkomen, er geen valse heroïek in zit, en het niet gaat over de bijzondere uitschieters in de oorlogsgeschiedenis maar de belevenissen van tamelijk gewone mensen. Zo is dat in het boek, en dat komt in de film goed over - ondanks dat er een heleboel van de details niet in de film terecht gekomen is, en er een aantal behoorlijk ingrijpende aanpassingen gemaakt zijn aan het verloop waardoor de filmversie wat vriendelijker is geworden.

De schepen zijn mooi historisch correct, voor zover dat haalbaar was, en er zijn behoorlijk wat echte scenes op open zee - niet het gewone gedoe met schaalmodellen en watertanks. En de gevechten zien er ook behoorlijk goed uit. Goed gespeeld, waarbij vooral de nog erg jonge Denholm Elliot opvalt.

Het eerste uurtje of zo is nog wel aardig - zolang we nog in twijfel kunnen blijven wie nou precies de dader is. Maar zodra de aap uit de mouw komt is de geest uit de fles, en naar het einde toe zakt het niveau zienderogen.

Jammer. Want best leuke en mij nog onbekende acteurs, die het geheel wel een fris tintje meegeven. En ook best aardig gefilmd.

Prettig vrolijk en kleurig stukje kijkvoer met een luchtig lgtbi sausje. Blanchard, Cravalho en Ferreira zijn ontwapenend en charmant tegelijkertijd, al vond ik de zusjes niet helemaal overtuigend als zusjes. Maar wat maakt dat uit. Alle cliché’s worden verder zorgvuldig afgetikt, zowel die met als zonder afkortingen. Is dat erg, welnee - je zou haast kunnen denken dat het kennelijk langzamerhand wat minder belangrijk wordt om je op te winden over waarom mensen op elkaar vallen. Nouja, voor de speelduur van de film dan toch.

Clint doet zijn ding.

Het is misschien geen film waar hij nog nieuwe fans mee gaat vinden, maar voor wie dat al is is het weer een feestje van herkenning, al overheerst aan de andere kant de gezapigheid ook wel wat teveel. Dat mag overigens niet echt verbazen, de man is tenslotte 92 - tegen de tijd dat wij allemaal zo oud zijn, dan zijn we ook een stuk makker dan nu. Ja, The Mule was dan een stuk leuker - vooral omdat er in die film beter met de leeftijd gespeeld werd, en in deze moet er dan een stunt double op het paard. Toch is het een aardig filmpje, en beslist niet alleen maar uit nostalgie, en hoewel het wel echt op het randje is, is daarmee de keuze voor precies deze rol misschien wel juist wel extra leuk. Wat je er ook van vindt uiteindelijk, Clint blijft wel altijd verrassen.

Visueel allemaal prima in orde, en de actie ziet er ook behoorlijk goed uit - misschien wat gestileerd af en toe, maar dat past best goed. De hoofdrollen worden goed gespeeld, ook niks mis mee. Wel is het wat aan de trage kant - nou was ik wel wat moe, maar ik moest wel wat veel moeite doen om m'n aandacht erbij te houden. Het verhaal is ook wel behoorlijk dun - bij vlagen, want af en toe is het ook weer behoorlijk sterk. Het concept van de Freeman had wat meer inhoud kunnen hebben, want op zich is het idee erg sterk.

Misschien nog maar eens herzien als ik minder moe ben

Een prettig stukkie kijkvoer zonder overtollige pretenties. Verder weinig aan de hand. Wel altijd leuk om Kurt Russell z'n gebruikelijke ouwe brombeer te zien afdraaien, dat verveelt nog lang niet. Wel vond ik Alexis Bledel wat onder de maat voor haar rol, maar dat kan aan mij liggen.

Een mythisch dier dat in de nacht alle kwade dromen opzuigt, is dat niet wat we allemaal nodig hebben - is dat niet de reden waarom we een vriendelijk glimlachende teddybeer van onze ouders krijgen, dat ze wensen dat we de vredige slaap beleven die ze zelf, wij allemaal zo graag zouden willen beleven maar zo vaak niet kunnen vinden.

Is dat zweverig, 'new age', jaren-60, naief-wereldverbeterend? of is de mens gewoon deel van de natuur, en zijn alle dieren gezien of ongezien onze familie. Hebben de muizen en de egel die in mijn tuin wonen recht op hun plek daar, en ben ik moreel verplicht om ze te ondersteunen-zover-ik-kan in de koude winter nadat ik ze uit mijn keuken verjaagd heb, ondanks dat ik ze eigenlijk nooit meer zie en het dus niet meer over hun entertainment value gaat. Vogeltjes krijgen daar vaak het voordeel van de twijfel mee met hun vrolijke kleurtjes, maar de wormen, kevers en vleermuizen zijn net zo goed deel van de secret commonwealth, grotendeels voor ons aller gemeenschappelijk belang aan het werk terwijl we daar eigenlijk nooit iets van zien of van merken.

En de baku ook. Ik denk dat er ergens hier een in de buurt zitten moet, want ik slaap best goed - behalve dan door de aanhoudende last van mijn schouder waardoor ik niet op mijn linkerzij liggen kan of de aanhoudende herrie van de verbouwing van de supermarkt aan de overkant van de straat. Maar dat is niet het domein van de baku. Wel een teken dat we haar moeten helpen om haar domein veilig te houden, en ook voor onszelf.

Misschien wat langzaam en misschien narratief ook niet zo interessant. Maar, de hoek van waaruit het verhaal verteld wordt is eens een andere dan die van de revolutionairen, en qua beeld en cinematografie is het wel weer best interessant - mooi gebruik van de kleuren en locaties, bijvoorbeeld, al is het dan Spanje en niet echt Cuba. Het klopt in ieder geval aardig van achtergrond, auto's en dat soort opvallende details.

Connery en Adams zijn overduidelijk de hoofdrolspelers, maar aan mooie bijrollen is ook geen gebrek. Hector Elizondo bijvoorbeeld, in toch een van zijn eerste serieuzere rollen. En Denholm Elliott natuurlijk, die toen al een behoorlijk stuk in zijn carriere zat.

De film is best vaak op tv geweest, en ik had hem zeker al een keer of wat eerder gezien en wist nog wel zo'n beetje hoe het verhaal er globaal aan toe ging. Maar dan Brooke Adams, of ik dat vroeger niet zag of dat m'n smaak veranderd is...

Grappig.

Echt zo'n film waarvan je je in het begin af zit te vragen 'wat wordt dit nou weer voor iets' en er toch met een big smile uit komt. De opbouw is wel wat langzaam, het begint wat lauwtjes, wordt langzaam leuker en aan het einde plotseling echt leuk. De onwaarschijnlijke held van het verhaal wordt door Frost goed neergezet en krijgt mooi tegenspel van Jones.

Heerlijk onwaarschijnlijk allemaal, en precies volgens het patroon wat je verwachten zou. Rocky op de dansvloer. Maar toch leuk.

Fijn.

Dat de film zo lang duurt was me eigenlijk helemaal niet opgevallen. Wat een kijkfestijn is het tenslotte. En niet alleen mooi van cinematografie, de hele vormgeving is ook geniaal sterk doorgevoerd. Fijn dat Verbinski daar zijn keuzes in heeft kunnen en durven maken. Mooi apart en absurd en hier en daar ver over de rand van gruwelijk.

Veel gerammel over dat het verhaal niet sterk genoeg zou zijn, maar dat vond ik nogal meevallen - ik heb me geen moment verveeld, geen brekende spanningsboog gevonden, en ik vond ook niet dat er onnodige zaken in zaten. Zeker ook mooi gespeeld, hoewel misschien niet echt acteren op de traditionele manier. Veel nonverbaal acteren tenslotte.

Net voor de helft is dit dan wel denk ik de mooiste film die ik dit jaar zag. Benieuwd of iemand dit overtreffen kan.

Nogal een formulewerkje, met weinig verrassingen en ook weinig echte horror - tenminste, ik miste nogal iets om dit echt eng van te kunnen vinden. Bella Heathcote doet het best aardig, maar ook niet meer dan dat - en de rest van de acteurs komen al niet eens zo ver eigenlijk.

Bret Easton Ellis staat op de titelrol, maar itt tot wat de imdb entry beweert zag ik daar zogauw even niet iets wat op betrokkenheid bij het script wijst. En dat is aan de film ook niet echt te merken - gelukkig maar, zou ik haast zeggen, want ik ben de laatste tijd niet zo onder de indruk van BEE.

Plank mis.

Het grote voorbeeld van Fargo wordt nageaapt, maar zonder voldoende over de top typetjes werkt het toch niet echt. Daar kan de beroemde cast ook niets meer aan doen. Het tempo ligt ook wel erg laag, dat had gecompenseerd kunnen worden door net wat meer spanning en een net wat hoger gehalte aan absurditeit, maar de film blijft daarin te vlak.

Hemsworth vind ik wat weinig credits krijgen, hij wordt wel overvleugeld door de grote namen maar hij heeft dan ook de rol van speelbal in het spel. Zo slecht doet hij het niet wat mij betreft.

Shakespeare.

Niet zijn bekendste toneelstuk, en misschien ook met recht - er rammelt nogal wat aan het verhaal. En in de vertaling naar het filmscript zijn ook wel wat onhandigheidjes geslopen. Maar als je daar overheen kijkt is er meer dan genoeg om te waarderen in deze versie. Voorwaarde is dan wel dat je accepteert dat de dialogen in Shakespeare-stijl zijn, en dat de moderne setting hier en daar wat wringt.

Kom je daar doorheen, dan is het wel een erg mooi visueel sprookje, en - zoals wel vaker met Shakespeare-verfilmingen - veel beter geacteerd dan je op basis van de namen op de titelrol zou verwachten. De cinematografie is goed - ook beter dan je zou verwachten, en de soundtrack lag me goed in het oor.

Jammer wel dat de critici de film geen kans willen te lijken geven - ik las er een die kennelijk een slordig gemaakte kopie bekeken had, en klaagde dat het beeld zo slecht was dat hij de acteurs niet herkende. Schrijf dan niks op, zou ik denken. En wat ik ook niet heel erg begrijp is dat er hier geklaagd wordt over dat het een toneelstuk lijkt - of dat het taalgebruik niet 'gewoon' is. Dat weet je toch van te voren als je de naam van Shakespeare ziet, lijkt me.

Maar goed, ik vond het een prima film, niet de sterkste ooit in het genre - maar dat was het toneelstuk in de originele vorm ook niet. Visueel evengoed prima in orde. Jammer dat ik daar kennelijk alleen in sta.

Op zich wel een aardig concept, maar wat onvoldoende uitgewerkt misschien. Waarbij het dan niet echt helpt dat Liu en Northam me weinig overtuigen - dat kan aan mij liggen, maar het maakt de film niet verteerbaarder. Visueel ook wat mat en wat te gewoontjes, en de flauwe soundtrack helpt ook niets. Hetzelfde verhaal met een stel aansprekende acteurs en wat sterke beelden had misschien een topper op kunnen leveren.