Opinions

Ongeinspireerd, volstrekt ongeloofwaardig. Volgens het recept 'doe maar veel actie, dan valt het niet zo op dat het allemaal niet klopt'. Anthony Hopkins en Ben Kingsley in een B-film - en dan ben ik nog aardig. En Hagen Kahl, het klinkt me net iets teveel als Kuhne + Nagel.

Maar er is dan toch ook wel weer een mooie scene - met God's Whisper als filmmuziek. Da's dan wel weer goed gedaan. Jammer dat het ook zo'n beetje het enige pluspunt is.

I just missed your heart

Oh wacht, nee, dat is die andere film, Hanna (2011). Maar de quote past toch wel heel goed, want Cataleya kruipt net niet genoeg onder je huid om echt te raken. Net mis, dus. En dus moet het verhaal het vooral van de spectaculaire actie hebben.

Gelukkig lukt dat prima. Zoe Saldana doet kruip-door, sluip-door op een manier die ik buiten games nog maar weinig gezien heb - en in games ook niet zo heel vaak. Met alle geweld van grafische kaarten worden de rondingen toch nog niet zo mooi als die van Zoe, tenslotte. De sfeer die de beelden oproepen doen me wel erg aan shooter games denken.

Geloofwaardig moeten we het maar niet gaan vinden, maar spectaculair is het zeker, en het verhaal is ook behoorlijk spannend. En prachtig in beeld gebracht.

En er is nog iets speciaals aan deze film, dat ik nog niet goed onder woorden weet te brengen. Maar ik weet echt nu al zeker dat ik bij een herziening meer in deze film ga zien dan bij de eerste keer. Daarom nu alvast een half puntje extra. Is het misschien dan toch dat Cataleya me in m'n hart geraakt heeft?

Mooie film over een interessant stukje recente geschiedenis.

Toch niet heel lang geleden, dat Pinochet de macht greep in Chili. Ik herinner me nog dat het bericht op de radio was, en dat we plotseling een ander merk koffie gingen drinken (of was dat dan toch Angola). Waarbij dit onderdeeltje over de Colonia Dignidad pas vrij recent boven water gekomen is.

Een interessant verhaal dus, en mooi gespeeld door twee bewonderenswaardige acteurs - Bruhl en Watson bedoel ik dan natuurlijk. En toch gaat het ergens mis voor mij. Ik denk dat het vooral is dat de Schäfer van Michael Nyqvist onvoldoende sinister is, of dat de sfeer te weinig gewicht in die richting krijgt. Waar ik maar even mee vergelijk is de qua onderwerp heel in de verte vergelijkbare Wakolda (2013), waar de sinisterheid vanaf druipt - en de rillingen van over je rug lopen, eigenlijk. Zoiets had hier ook in moeten zitten.

Af en to erg mooie cinematografie, inclusief listig gebruik van oude lenzen (of effecten die dat nabootsen) om de zeitgeist over het beeld te leggen. De ongebruikelijke color grading gaat ietwat in dezelfde richting, al is dat anachronistisch.

Over het narratief ben ik dan weer wat minder enthousiast. Dat het niet allemaal fijntjes toeging komt er wel uit, maar er waren wellicht effectievere manieren om dat over te brengen - om maar even een deur in te trappen, een boeiend verhaal wellicht.

Gemakzuchtige herhalingsoefening.

Neem ongeveer dezelfde cast, ongeveer de zelfde grauwe stijl en ongeveer het zelfde soort verhaal en er zijn meerdere recente Franse films waar je zo mee in de war kan raken. Maar die zijn allemaal veel beter dan dit ongeïnspireerde en spanningsloze flauwe filmpje. Ik miste de karakters, de sfeer, en de emotie die de andere films in dit genre als regel toch echt wel hebben. En dat zijn dan vaak nog steeds goedbeschouwd wel ietwat formulewerkjes.

Tot overmaat van ramp zat er terwijl ik keek ook nog eens uiterst irritant een liedje van Madonna in m'n hoofd. Maar dan met de tekst 'never forget who you are, Joey Starr'...

Leuke film die ondanks de al wat gevorderde leeftijd op mij nog niet heel gedateerd overkomt. Wel vreemd om Michael Douglas als jong broekie te zien rondlopen, dat geeft dan toch wel weer wat de verlopen tijd aan. Met verder Bujold, en die zet een behoorlijke dokter neer, Selleck laat zijn snor even zien, en Richard Widmark als de wat enge geneesheer-directeur, zoals we dat indertijd noemden. En natuurlijk Lois Chiles in een wat ondankbare rol als het eerste slachtoffer.

De spanning bouwt netjes maar wellicht wat langzaam op. Wel wat jammer van de ontknoping, heel logisch is dat nou allemaal niet en daarmee kom ik dan toch uit de film met wat knagende twijfeltjes. Maarja, leuk vermaak is het zeker. En het boek heb ik ook nog ergens liggen geloof ik, misschien ook maar eens lezen.

Niet een heel goede of bijzondere film, nogal een cliche verhaal maar wel redelijk gespeeld - en inderdaad, Raffaëla Anderson kwam me bekend voor al kon ik niet precies plaatsen waarvan. Toch al best een tijdje geleden dat ik Baise-Moi zag. En ja, het dansen was misschien wel wat fout, maar de soundtrack vond ik dan wel weer leuk.

Simpel en fris.

Een kleine film noem je dat geloof ik. Een eenvoudig verhaal, over een net niet helemaal alledaagse situatie, met maar een paar rollen en niet te veel verwikkelingen die dat tot iets ingewikkelds en overdrevens maken. Wel heel charmant, erg plezierig, en met af en toe een leuke verrassing in hoe het verhaal zich ontspint. Charmant, ontwapenend ook om Sam en Mary, Craig Roberts en Imogen Poots, ietwat stuntelig kennis te zien maken - onder het wakend oog van Timothy Spall.

Mooi gefilmd en erg goed geacteerd, met een soort rust en kalmte die in een Hollywood-productie eigenlijk nauwelijks ooit te vinden is maar voor Engelse films haast de vanzelfsprekende norm lijkt. Daarom eigenlijk des te knapper dat dat hier weer zo mooi gelukt is.

Onbegrijpelijk slecht.

Natasha Richardson en Rupert Everett overtuigen geen moment, lopen als een stel paspoppen door het beeld. Christopher Walken en Helen Mirren zijn dan net een heel klein beetje beter, maar ook verre van voldoende. Vervolgens nog de nodige foutjes met de continuïteit en een wat oubollig flauwe soundtrack. Maar het grote probleem daarbovenop is dat het scenario niet werkt, niet in de buurt komt van het spannende verhaal dat er potentieel in het gegeven gezeten had. Het enige dat overblijft is dat Venetie in het eeuwige licht van het golden hour in beeld komt. Mooie plaatjes, maar volstrekt onvoldoende.

Er gaat van alles fout in deze film.

Het verhaal slaat nergens op, de acteurs zijn matig, het nepbloed overtuigt geen seconde, en de matpartijen zijn af en toe wel heel matig.

En toch blijft het leuk. En niet alleen om de stoere oneliners van Arnie, het is sowieso een feest van herkenning om hem aan het werk te zien. Cult van de bovenste plank.

Het begin van de film is wat moeizaam en lijkt te voorspellen dat het een flauwe boel gaat worden, maar dat herpakt zich aardig - er ontspint zich een fijne warme komedie. Nog wel steeds ietwat in het relatieve, want een echte topfilm is het nou ook weer niet natuurlijk. Wellicht is komedie niet precies het juiste genre, je zou er met hetzelfde ook iets romantisch in kunnen zien - Agnès Jaoui heeft daar in ieder geval een mooi stukje voor in het spel. En ach, als je iemand 'als zichzelf' laat spelen zoals Pierre Arditi, dan is het daarbij wel pakkender als diegene ook iets bekender is. Bij nazoeken heb ik inderdaad wel eens wat films met Arditi gezien, maar veel indruk heeft hij daarmee kennelijk niet gemaakt.

Erg voorspelbaar, inderdaad 'Franse komedie zonder humor'. Op zich geen slechte film, maar ook volslagen vergeetbaar. Alleen aan te raden voor de verstokte fans van Jean Reno.

Direct door naar de uitverkoopbak.

Prettig.

Het moet me wel van het hart dat het verhaal ernstig cliche is, maar het wordt aan de andere kant heerlijk naturel en ongedwongen opgedist - waarbij dat in het begin wel wat meer indruk maakt dan zeg grofweg vanaf de helft. Met nogal wat fijne subtiele humor erdoorheen, niet van het soort waar ik nou echt buikpijn van krijg, maar wel leuk. En wellicht het sterkste punt, er wordt fijn gespeeld. Met de muziek heb ik jammer genoeg net wat minder.

Het zal je maar gebeuren. Een bloedmooie liftster met een trouwjurk aan, als je met je mooie ouwe auto een rondje aan het rijden bent op het mooie zonovergoten Cyprus. Dan weet je al van te voren dat alle denkbare cliches uit de kast getrokken gaan worden, maarja, met zulke mooie plaatjes maakt dat niet echt meer uit. Ohja, en nog een schattig hondje ook.

Wel leuk kijkvoer, maar hoe het plot de ene twist na de andere doet ligt me eerlijk gezegd niet zo. Op zich zit het wel goed in elkaar geloof ik - of misschien beter gezegd, de lust ontgaat me om te proberen gaten in het plot te schieten, zo’n film is het niet.

Thatcher is wel leuk, de rest eigenlijk te inwisselbaar. De puntjes die de film verdient zijn vooral voor de half-onwerkelijke beelden in het begin, dat is fijn gedaan. Had dat niveau liever volgehouden in plaats van de zoveelste inwisselbare mindfuck-film te willen maken. Zoals ik wel vaker zeg, geniet, maar fuck met mate.

Hackman als geheim agent.

Alsof die rol hem op het lijf geschreven is, zo geloofwaardig en vloeiend loopt het allemaal. Terwijl het plot van clichés aan elkaar hangt volgens de aloude tradities van de spionagefilms uit de koude oorlog - vanzelf zijn er scenes in óóst-Berlijn, volgt er een ontsnapping per trein, brullen de Duitse politieagenten in koor 'Aufmachen' terwijl ze de trap op lopen, en volgt de ontknoping in Parijs. De Eiffeltoren, vanzelf, met uitzicht op de stad.

Behalve Hackman die echt voortreffelijk in zijn rol zit is de rest van de cast enorm sterk. Kurtwood Smith die de hem bekende rol van bad guy weer eens mag spelen, de gevierde danser Mikhail Baryshnikov die onverwacht prima acteert en fijn tegenspel levert aan Hackman. Géraldine Danon voor de nodige couleur locale.

Kennelijk was regisseur Meyer absoluut niet blij met het eindresultaat - tot en met dat hij een woord als 'catastrophe' gebruikte. Deels doordat het script nog niet klaar was toen hij begon te filmen, maar ook met dat de samenwerking tussen hem, Hackman en Baryshnikov niet liep. Evenmin was Baryshnikov tevreden, die weigerde zelfs mee te werken aan de promotie van de film. Hackman probeerde onder zijn contract uit te komen, maar diende het toch uit in angst voor rechtszaken. En de film bleek een van de grootste flops van 1991 voor de studio.

Des te verrassender dus dat het nu toch zo'n fijne film blijkt te zijn.

Djeezus what big teeth you have!

Leuk spel met de oude sprookjes, en Sarah Patterson is wel het originele onschuldige Roodkapje wat daar de hoofdrol in spelen moet. Als je goed oplet komt zo ongeveer alles wel langs in de symboliek. Toch werkt het maar nauwelijks, en dat is wat mij betreft vooral omdat de focus mist. Even de vergelijking met Red Riding Hood (2011), hoe ongepast wellicht ook.

Toch nog steeds wel een erg leuk filmpje, met een paar mooie rollen verborgen tussen de wolven - al zijn dat net iets te vaak eigenlijk gewoon opgeleukte Duitse herders. Toch knap gedaan, gezien dat het nergens uit de computer kwam toen nog, en ook nog op echte film moest worden vastgelegd.

En nog steeds toepasselijk met alle gedoe over wolven wat nu af en toe de media overheerst - de wolf bestaat overduidelijk vooral tussen de oren, het dier laat zich liever niet zien.

Desillusie.

Dat is het onderwerp van de film, bedoel ik - niet mijn reactie op de film. Hoewel, heel ver zit het er misschien niet eens van af. Want, de enorme lijst van gevierde acteurs nodigt inderdaad zoals The One Ring al zegt vooral uit tot acteurspotten. En hoewel er zonder enige twijfel erg, erg goed gespeeld wordt, komen de karakters eigenlijk geen van alle los. Dat gaat fout doordat wat ze doen allemaal veel te logisch, veel te mooi is - echte mensen doen wel eens iets raars.

Wat me wat slordig overkomt aan de andere kant is de link naar The Weather Underground - waarmee de suggestie van historische accuratie gewekt wordt. Maar daar kan ik toch maar erg weinig van maken, anders dan de periode en dat er iets met bommen gegooid werd voor een gevoeld goed doel. En wat me ook niet lekker zit is de potentiele politieke lading die er uit spreekt - aanslagen plegen is wel ok als je bedoelingen goed zijn, en dat er dan wat collateral damage komt is iets waar je dan maar een beetje spijt van hebben moet. Nogal fout, eigenlijk.

Daarmee vooral eigenlijk script, productie en regie waar ik moeite mee heb. Verder is het een soliede film waar echt helemaal niks mis mee is - goed begin, goede spanningsopbouw, goede actie, goed einde. Kennelijk is dat vandaag niet genoeg.

Troep.

In tegenstelling tot mijn bovenbuurvrouw kan ik Heather Graham dan wel heel goed verdragen, maar in deze film helpt ook dat niet. Wat een flauwe hap. En wat is Carrie-Ann Moss hier slecht bezig - niet op haar plaats, niet fijn aan het acteren, en een rol die ze had moeten weigeren. Achteraf altijd makkelijk, maar anders wordt het er toch ook niet van.

Nergens wordt het ook maar in de verte geloofwaardig, invoelbaar, of interessant. Het samenspel tussen Moss en Graham overtuigt al helemaal niet. Eigenlijk maar een positief dingetje te melden, en dat is de blik van Graham als ze de afwas aan het doen is, zeg maar. Net voor het einde. Wat het laatste shot had moeten zijn, dat bedoel ik.

Nooit eerder gezien, geen jeugdsentiment voor mij. Wel een enorm leuke en fijne film die lekker lang duurt, alles op een fijn laag tempo tot het onvermijdelijke einde brengt.

Met vanzelf in de hoofdrol Arnie, en waar ik hem altijd al een ietwat onderschatte acteur heb gevonden, is deze rol wellicht precies waar hij voor geboren is. Het klopt gewoon, en wat daar ook nog eens perfect in werkt is de onbezorgde happy-go-lucky lach die me ook al opviel in Stay Hungry (1976) en die hij ergens tussen deze film en de Terminator kwijt raakte.

Verder erg leuk om James Earl Jones in deze rol te zien - een serieuze maar toch zo onserieuze film, en hoewel er geen lachje af kan in character, spat het plezier van het scherm. En Sandahl Bergman, jammer dat zij nooit doorgebroken is. Wie wel doorbrak met deze film? Basil Poledouris met zijn filmmuziek, die na dit succes in zowat elke film voor de muziek mocht opdraven - of zo leek het toen toch haast.

De film is misschien niet heel verrassend - en dat klopt ook wel, want talloze keren nageaapt of inspiratie in gevonden, en met een beetje goede wil kan je dat tot en met vandaag terugvinden. En terecht, want een leuke, onderhoudende en historisch interessante film die terecht een cultstatus heeft.

Conan the Destroyer.

Op dezelfde voet voort als het origineel, geen James Earl Jones en geen Sandahl Bergman misschien, maar wel Grace Jones en een nog onherkenbaar jonge Olivia d'Abo in haar eerste echte filmrol. Van de originele cast blijven alleen Arnie en Mako over, al bedekt het plot dat handig en komt Bergman nog even in een flits terug.

Verder is het wel een feest van herkenning eigenlijk, en wat mij betreft niets beter of slechter dan het eerste deel. Heerlijk serieus maar toch regelmatig onverwacht grappig en heel, heel onderhoudend. Terecht dat ook deze film een cult-aanhang heeft, en jammer dat er tegenwoordig niet dit soort films meer worden gemaakt - dit steekt toch wel mijlenver boven al dat cgi-geweld-zonder-inhoud uit.

Ik vond het onleuk.

En gelukkig ook niet erg herkenbaar. Als je de moeizame relaties van de koppels ziet, en de krampachtige manier waarop dat in het bedgebeuren tot uiting komt, vergaat de lust je meteen. Een film als effectief anticonceptiemiddel, da's toch iets vrij unieks.

Geniale film.

Ik had tijdens het kijken wat moeite met het telkens onderbreken van het verhaal met het zoveelste subplotje, het zoveelste karakter dat even iets moet melden. Maar achteraf heb ik daar dan wel weer vrede mee - het onderbreekt wel, maar aan de andere kant wordt het verhaal zo wel compleet gemaakt.

De komische inhoud van het onwaarschijnlijke verhaal wordt ten volle benut - geen cliche blijft op de plank liggen. Maar het wordt wel met een geniale timing gebracht, tot en met het emotionele einde aan toe, als Mélanie Laurent haar mooiste scene heeft. Emotioneel, sentimenteel, maar wel passend.

Waar gebeurd.

Meestal is dat niet echt een recept voor een behoorlijke film. Nu ook weer is het hier en daar moeizaam met de plotelementjes en het (neem ik maar even aan) romantische subplotje wat er een beetje bijgesleept is. Of misschien ook niet, en ik hoop maar voor de echt Dr. Omalu dat het er wat op lijkt.

Hoe dan ook, het verhaal is op zich best indrukwekkend en vooral ook heel, heel erg Amerikaans. Maar dat is lang niet wat ik in deze film bijzonder vond. Smith! Hoe ver komt hij wel niet los van zijn gewone popie-jopie karakter. Geniaal, zo goed als de man deze rol neerzet - of het op de echte Dr. Omalu lijkt kan ik echt niet zeggen, maar ik zie er onmiddelijk alle maniertjes en het loopje van mijn Somalische en Ethiopische buurmannen van vroeger in. Nergens meer herkenbaar als de jongeman die vroeger iets met de prins van Bel-Air was.

En als er al iets is dat dat dient, dan is het wel om eer te bewijzen aan de man die hij speelt. Dat mag ik dan graag zien - iemand als Smith die zijn uiterste best doet om een dienende rol neer te zetten.

Post Mortem (2010), NO (2012), El Club (2015) en nu El Conde (2023). Vier films waarin Pablo Larraín afrekent met het verleden van Chile onder Pinochet. Daarvan zag ik eerder NO, en de nogal revisionistische benadering daarvan lag me echt verkeerd - het is nogal wat als de echte persoon waar je je hoofdrol op baseert publiekelijk zegt dat het echt heel anders in elkaar zat.

Deze film houdt zich dan ook niet aan de werkelijkheid, maar is een stuk beter te verteren. Op zijn minst al doordat het weer eens een nieuwe kijk is op het ondertussen toch (ahem) nogal bloedeloze vampierengenre. De mix met de historie van Chile werkt ook gewoon erg goed, met symboliek en steken onder water te over. Tel daarbij op de passend zwartgallige muziek en de fijne zwart-witte beelden en strakke styling. Erg knap gedaan allemaal - en in tegenstelling tot veel voorgangers hier vond ik het gedeelte op het eiland zeker net zo sterk als de inleiding. Een soort ode aan La Caduta degli Dei, welhaast - is dat te ver gezocht? Toch, de rest van de film is ook behoorlijk pretentieus, maar Larraín brengt het wel tot waar het zijn moet, en dan mag dat.

Toch misschien de andere twee delen van het Chile-vierluik eens opzoeken. Wellicht dat die me ook beter liggen dan NO.

Een soort roadmovie maar dan zonder dat er een reis aan te pas komt. Wel een zoektocht waarbij vader en zoon een serie merkwaardige situaties meemaken, vreemde personen ontmoeten en uit onverwachte hoek hulp of tegenwerking krijgen. Nergens echt opzienbarend, maar wel aangenaam kijkvoer met een goed spelende Owen.

Sterk plotje.

Ik was meer onder de indruk van het mysterie dan mijn bovenbuurman, ik vond het zelfs best sterk hoe lang de ontknoping verborgen gehouden wordt - en de manier waarop het mysterie in het begin plaatsmaakt voor actie een prima uitgewerkte manier om de ontknoping uit te stellen. Echt vergezocht vind ik die ontknoping overigens ook niet - er is nogal wat gekkigheid in de wereld, en een mysteriefilm gaat natuurlijk niet over de buurman die de hond uitlaat. De love interest had wel wat beter uitgewerkt mogen worden, die is nu wat merkwaardig erin gevlochten.

Mooi verhaal waar op zich eigenlijk maar weinig in gebeurt maar waar toch je aandacht door vastgehouden wordt. En tot in de perfectie gefilmd, met een paar echt heel mooie vondsten erin - de roltrap in de openingsscene en de scene aan het einde met de kraan, bijvoorbeeld. Of de echte eindscene in de elektriciteitsmast. Maar is dit daarmee meteen de beste film die ik ooit gezien heb? Mwah...

1997.

Toen waren dit soort samenzweringstheorietjes nog ergens in de verte grappig - hoewel het in het begin toch ook wel duidelijk wordt neergezet hoe onprettig mentaal getroubleerd de samenzweringsmensen precies zijn. Fraai spel van Gibson, zonder meer. Een engerd, een stalker, een halve gare die in het gekkenhuis thuis hoort.

En laten we er duidelijk over zijn, dat geldt dus gewoon onverkort voor iedereen die denkt dat de aarde plat is, dat de verkiezingen in de VS in 2020 gekaapt zijn, dat Oekraine de oorlog begonnen is of dat de maanlandingen gefaked zijn. Die mensen hebben hulp nodig, net als het karakter dat Gibson speelt in deze film - en nee, ik ben bang dat dat voor zo ongeveer niemand van hen zal komen in de vorm van ons'Zjuul.

Waar ik me mateloos aan erger is het spel wat de film speelt met de werkelijkheid - want dat is precies wat de samenzweringsondernemers ook maar al te graag doen. Het eeuwige ja maar, en wat als dan toch misschien. Het waar rook is is vuur. Maar laten we het even duidelijk maken. Geen enkele, en dan bedoel ik dus echt nul, 0, zero, nada, niente van al dit soort onzinverhalen is achteraf ooit waar gebleken, van Nostradamus tot Engel. Ik wacht op de tribunalen, maar dan die waar die 5G-terroristen berecht gaan worden. Die dansleraars. Die influencers, die youtubers. Al die mensen die tégen het WEF zijn, of vóór Putin. Gewoon een schijnproces, zoals zijzelf beweren dat er zouden zijn. Serieus, het kan me niet snel genoeg gaan. Zij willen zelf geen rechtsstaat of geestelijke gezondheidszorg, is het dan aan ons om dat aan ze op te dringen?

Ohja het ging over de film. Wat ik al zei, het begin is best wel goed eigenlijk in de karakterisering, maar daarna verliest het plot zich in een poging om een Jason Bourne te vermengen met dat ding wat Kubrick over de maanlandingen had, en dat struikelt aan alle kanten. Echt zo'n plot waar je niet langer dan drie seconden over nadenken moet.

Wel erg leuk om Patrick Stewart in deze rol te zien, en wat doet hij dat goed. Daarbij vergeleken zijn Gibson en Zjuul toch wel vrij kansloos, en dat is dan ongeveer het enige wat ik kan waarderen in de film.

Sterk.

Mooi begin waarin we Ellie leren kennen, en snappen waarom ze zo fanatiek is. En meteen daarna rolt de film van de ene gebeurtenis in de andere, met een strakke timing en een mooie spanningsboog zodat de toch best lange speelduur nauwelijks opvalt. Het verhaal zit prima en - voor zover dat gaat - geloofwaardig in elkaar. Er hebben dan ook niet de minsten aan geschreven.

Jodie Foster is precies op de juiste plek als de wat highly strung wetenschapster, met Matthew McConaughey als perfecte tegenpool. In de bijrollen nog een serie bekende en goede acteurs. Geen speld tussen te krijgen.

En ruim 15 jaar nadat ik de film voor het eerst zag staat het nog als een huis. Dat zie je wel eens anders, zeker in dit genre. Grotendeels is het verhaal daar wel de oorzaak van, maar ook een paar erg mooie shots en slimme details maken het nog steeds tot iets bijzonders.