Opinions

Met weinig budget gedraaide combinatie van verschillende genres. Het begint als een misdaadverhaal en vervalt daarna in een mysterieuze sfeer met vleugjes horror, dan een berg romantiek, dan weer een vleugje horror en nog actie ook. Het is alleen zo ongestructureerd en amateuristisch dat het nu niet bepaald een geweldige ervaring is. Cogon is het hardnekkige gras wat ien die omgeving overal en nergens groeit. Voor wie het nog niet wist...

Op het IFFR kwam de regisseur nog even wat vertellen en na de voorstelling was Gert Jan Zuil er om met hem te praten over de film en waarom hij vond dat deze film op het festival thuis hoorde. Hij prees, hoe onbegrijpelijk dat dan ook moge zijn, de verfrissende kijk op het horrorgenre en alle zijpaden die deze film neemt. Tja, het is nu al het zoveelste jaar dat ik bij een slechte Aziatische film na de film een lofuiting hoorde van deze zelfde man. Hij koos de film mede omdat deze totaal niet leek op andere Filippijnse films die hij zag... Ook vond hij de muziek zeer bijzonder, wat op zich ook nogal vreemd commentaar is. Goed er zitten wat triphop beats bij enkele actiescènes, maar ongebruikelijk kun je het amper noemen. Verder zijn het de gebruikelijke spannende klanken en de gitaar die de romantische scènes ondersteunt. Het werkt wel goed natuurlijk. De regisseur vertelde dat de componist, Malek Lopez, zowel klassieke training heeft gehad als dat hij beïnvloed was door zijn werk als lid van een triphop band. En dat is ook prima te horen aan zijn score.

Eindigde ook nog erg hoog in een de IFFR publiekslijst van editie 2005.

Vond het fijne film, die het drama vrij lichtjes aan de kijker toont. Goed punt is ook dat het script beter in elkaar steekt dan je zou denken. Arsinée Khanjian, bekend van de rollen die ze speelde in films van Atom Egoyan, is heel goed. Ze speelt der rol met verve; Sabah's kwetsbaarheid is levensecht. 3.5 sterren

Eens. Hitchcock lijkt in het begin en helemaal aan het eind de weg even kwijt te zijn. Het ''voorstel rondje'' van hoe, wie is wie, wat duurt iets te lang, alhoewel erg belangrijk voor een van de meest suspensevolle scene uit in een Hitchcock film ook. Er zit zelfs een tragische kant aan die je slechts in enkele andere films van hem ziet. Een redelijke grote psychische kwaliteit zit hierin ala Vertigo. Er is zo'n opname waarin hij uitlegt hoe je suspense kan oproepen met een klok. Dat gebruik in Sabotage is inwezen het spektakel van het eind van Number 17 maar op een manier heel anders. Het einde voelt aan als inpakken en wegwezen. Homolka speelt zijn rol erg beangstigend onderkoeld. 4 sterren

Naar een comic, en verfilmd in een eerste film, verdeeld in twee stukken. Vliegensvlugge kennismaking met karakters, wat gelijk staat aan veel vaart. Vooral het tweede gedeelte is best spectaculair, met de spannend slag onder water. Sfeervol en prima animatie. Dit smaakt naar meer. 3.5 sterren

Jan Decleir en Ann Petersen acteren zeer goed, net als de rest van de cast. Maar het sleperige, saaie, trage verloop van de film, met weinig medeleven met de karakters... 1.5 sterren

Zeer behoorlijke film van Haynes. Ondanks de traagheid van de film, weet de film te irriteren, maar toch te boeien. Je krijgt zelf ook een hekel aan die bank, aan de vuile lucht, de bedoeling van de regisseur met deze film is in ieder geval duidelijk. Uiteindelijk begin je je vervuild te voelen bij het kijken, het maakte mij ook nogal verward. Qua sfeer, en vooral voordat Carol het oord gaat is zeer hypnotiserend met prachtige composities van Ed Tomney. Moore is overtreft haar rol van Far From Heaven, al lijkt die en andere er wel erg veel op. 4 sterren

Aardige drama film met goede neergezette karakters, gespeeld door oa. de geweldige Surandon en Shepard. Mark Isham's score is nog zeer goed in toom gehouden. 3 sterren

Van 39' tot 1941 speelde George Sanders maar liefst 5 keer de rol van Simon Templer in een film. The Saint In London was zijn tweede in rij. Regisseur Carstairs regisseurde ook tweemaal een aflevering van de serie met Roger Moore uit de jaren zestig. De gehele cast is goed van In London, er zitten een serie erg scherpe dialogen in en zelfs het nogal magere mysterie staat het vermaak niet in de weg. 3.5 sterren

Niet de beste The Saint film met George Sanders, maar wel een zeer aardige. Het fijne van dit soort films zijn de relatief korte lengte, waardoor het niet al te moeilijke verhaal prima tot zijn recht komt. Echt spannend wordt het nooit, maar onderhoudend wel..

Sanders speelt zijn rol nog altijd verve en heeft zijn charisma mee, net zoals een Basil Rathbone zo geweldig de rol van Sherlock Holmes vervulde. Opvallend ook dat Wendy Barrie in drie verschillende rollen in drie verschillende Saint films is te zien naast Sanders.

Aan het einde loopt Sanders fluitend over straat, waarna deze gefloten melodie het begin is van de eindgeneriek van Roy Webb. Dit soort bewuste speelsheid tussen een acteur en de gecomponeerde muziek bevallen mij altijd wel.

Na de reeks met George Sanders werd Hugh Sinclair aangetrokken om Simon Templar te vertolken. Met deze verandering week de productie weer uit naar Engeland en werd geproduceerd door een Britse afdeling van RKO. Dat pakt positief uit, ondanks het gemis van Sanders.

Gevoelsmatig lijken de films met Sinclair ook weer Brits. Het msyterie heeft hier aardig wat weg van het soort films waarmee Hitchcock in zijn beginjaren furore mee maakte (The 39th Steps, The lady Vanishes..) High Sinclair is een ander soort Saint en heeft wel wat weg van Robert Donat. Bovendien is er wat voor te zeggen dat zijn ingetogenheid, ofwel stiff upper lip, een fijne verandering is tegenover de de gladheid van de vorige speler.

Echt spannend wordt het niet, maar het mysterie rondom het muziekdoosje intrigeert redelijk. Aardig.

Dit is nu eens een zeldzame film die horror achtige praktijken brengt op zo'n manier dat het in je hoofd blijft rondspoken. Het hele verhaal doet er niet zo toe, het is de sfeer en het uiterlijk van de film die zo op je psyche inwerken. Zo heb ik een afkeer voor bepaalde handelingen in de film die mij echter zo ontzettend fascineren. De wereld van het sadisme greep mij bij mijn strot. Een nadeel vind ik enkele vrouwen wie enkele verhalen praktisch herhalen op een manier die een tikkeltje begin te vervelen. Oftewel die de sfeer die het allemaal zo goed maakt nogal onderbreekt. 4.5 sterren

Een nogal moeizame start waarbij de relatie tussen de twe meisjes mij bitter weinig deed. Maar zodra de vader de boel begon te onderzoeken zat ik aan het beeld gekluisterd. Kim Duk Kim weet hier weer te fascineren met een hoop mooie visueels (als een van de weinige toont hij bloed in zijn schoonheid) alsmede een pracht van een score Ji-woong Park en nog een andere componist. 4 sterren

Op en top vermaak met de altijd geweldige Flynn in de hoofdrol. Ik kan even langs het cliche script, de steorotype bad guy, en dit is een enorm leuke film met een partij vaart, spektakel en weet ik veel wat niet. De humor was helaas ietsje minder als het geprobeerd werd door andere karakters dan die van Flynn. 4 sterren

Een prima dramatische actiefilm met Chan. Tot aan New Police Story toch wel zijn beste serieuze rol. Eerdere soortgelijke rollen in Crime Story en Heart of the Dragon waren toch wat minder, net als de films zelf. De serieuze verwikkelingen staan een flink tempo weliswaar in de weg, maar dat wordt ruimschoots goed gemaakt met de uitstekende actiescenes. Ook de muziek, met name het koor eigenlijk, is ook uitstekend.

En voor de goede orde;

Deze film heeft niks te maken met de Police Story reeks. Het is dus geen vervolg, ook al doet de titel anders vermoeden.

Lisa Gerrard is iemand die mij al jaren en jaren inspireert, dag in dag uit. Haar stem en haar eigen verzonnen taal is nog altijd even betoverend als de eerste keer toen ik haar hoorde. Deze documentaire loodst je door haar hele leven heen; van haar Dead Can Dance periode naar haar solo carriere en haar werk voor films. Voor wie meer van haar weet zal zich niet verbazen over het feit dat al ze haar werk diep serieus neem. Ze geeft ook zelf aan dat wat ze zegt/voelt prentieus mag klinken, maar het geeft wel aan voor persoon ze is. Het is dus niet geheel een interessante docu voor mensen die al genoeg voorkennis hebben, maar alsnog is het een uitstekende documentaire. Het zijn vooral de gesprekken met andere die weer wat nieuw licht werpen op de persoon Gerrard. Vooral het bezoek van Collier aan haar familie en wat die te zeggen hebben is intrigerend.

De dvd extra's zijn ook zeer aardig. Zo zit er een videoclip bij van

Come Tenderness (die al stond op de cd The Silver Tree) en is het leuk om uit te vinden dat Collier een echte fan is. Het is overigens prima te zien dat het niet door een buitenstaande gemaakt is.

De officiële website:

http://www.sanctuary-lisagerrard.com/home.html

Dat ik doorgaans niet zo van Dracula/vampier films heeft mij er niet van weerhouden deze door onder andere Warhol geproduceerde film te kijken. De hand van Warhol is bij deze geregisseerde van Morrissey ver te zoeken. Heb ook nog Flesh of Frankens klaarliggen, al zal het daar niet heel veel anders zijn. Daarbij komt wel dat ik veel leukere ervaringen heb met Frankenstein films.

Maar positief iets dan; Udo Kier is fenomenaal! De beste man voor deze rol. Ondanks dat ik mij nog vrij verveeld heb tijdens het kijken, maakte hij zoveel goed. Pefecte Dracula. Ook Claudio Gizzi's muziek mag niet ongenoemd blijven. Polanksi duikt ook nog even op een in cameo. 2.5 sterren

Fascinerende film. Het mooie van de film zijn de ongrijpbare, complexe karakters die gedurende de hele film voor een intense spanning zorgen. Het zijn de doodse blikken, verleidelijke en gevaarlijk spelletjes die, voortkomen uit verveling, die je helemaal in dit verhaal over een verknipte familie zuigen.

Kunstenaars met onaangepast gedrag bekijken in een film... Niet iedereen zou het uit kunnen houden. Alles is groot theaters, met veel geschreeuw en drukte. Redelijk. 3 sterren

Lemmon's beste karakter rol dat zeker. Maar de kwaliteit van de film laat nogal wat te wensen over met een beetje slepend verhaal. Lemmon heeft zich natuurlijk wel uitgesproken over deze rol die hem zijn tweede Oscat opleverde maar nooit was hij zo eerlijk en oprecht over deze rol in het interview met James Lipton van Inside the Actors Studio. Dus voor wie performance kan ontvangen...

3 sterren

Lancaster is op zijn leukst indien hij flink smijt met cynische opmerkingen zoals in deze film. Aan Ossie Davis had hij een goede die diens karakter ook met veel verve en plezier speelt, modder gooiend en alles erop en eraan. Elmer Bernstein heroische en vrolijke westerscore mag dan geen Magnificent Seven niveau zijn, maar is altijd nog beter als Wild Wild West. 3 sterren

Het begint allemaal met een groot mysterie, wat na een tijdje erg op de achtergrond gedrukt wordt en plaats maakt voor het huisje,boompje, beestje drama. Nog voordat het saai kan worden wordt weer overgeschakeld naar het mysterie element. Guinness is prima in zijn dubbelrol. Het einde: de dubbelganger weer wil omwisselen was prachtig qua op zet. Na weigering van John, pakt hij een wapen uit de la. John pakt daarop ook zijn wapen, ze draaien wat om de tafel in. Hij dooft het licht: bam. Volgende shot John weer terug in zijn ''gezin'' en le fin Dat einde heeft wat. 3.5 sterren

De Voice of Terror uit de reeks uit 44' belichten de Duisters in oorlogstijd. In The Scarlet Claw sluit Holmes af met een quote van Churchill waarin de Canadezen positief besproken worden. Overigens is deze specifieke film een geheel nieuw verhaal (niet van de hand van Doyle). Werden drie Holmes films met Rathbone gemaakt in zowel '44 als '45. Vooral de setting in het moeras zorgt voor extra sfeer. 3.5 sterren

Aanstaande woensdag ipv slechts in het weekend op de bbc weer eentje.

The Woman in the Window is inderdaad beter, maar heeft wel het verschrikkelijke einde. Wat dat betreft heeft Scarlet een einde zoals ik het graag zie bij een film-noir; teneergeslagen. Sfeervolle film toch. Nog steeds geen echte goede film-noir gezien van Lang. Human Desire, Scarlet Street, The Woman in the Window en Secret Beyond the Door zijn allemaal 3.5 * waardig. Wat ik niet helemaal begrijp is waarom naast het op zich prima plot die zogenaamd overleden man ook nog eens komt opdraven en Chris chanteert. Waarom? 3.5 sterren

Rondwandelen en ouwehoeren in Deventer, dat beschrijft zo'n beetje de film. Naast het filmfonds stopte Stichting Stadsmarketing Deventer er ook geld in. De muziek van Fons Merkies wordt erg leuk gebruikt; als source uit de trompet komend die een van de personages bespeelt, maar aangevuld met een hele jazzband. Erg leuke film die paden bewandelt tussen surrealistische en realistische stukken. Keer op keer de beweging van vele karakters, soms wat herhaling dus, maar niet erg. Wouterse heeft een leuk rolletje, net als Dirk Zeelenberg en enkele andere. 3.5 sterren

Met Duits geld gemaakte Indiaanse tragedie. Het is een universeel liefdesdrama, wat gelukkig niet ontaardt in oversentimentele taferelen. Niet bijzonder, maar toch wel meeslepend en zonder het soms onvermijdelijke sleperige tempo bij dit soort films. 3.5 sterren

De cameravoering en montage ogen vaak erg fris. Dat is het eerste wat mij opviel. De gehele chaos in de keuken is echt ontzettend leuk in beeld gebracht, met diens knettergekke personeel erbij. Gernardt is geen eens de leukste naar mijn mening maar de grommende hell angel's achtige Willem (een verwijzing naar?).

De lengte vond ik prima, want op het moment waar andere films te lang ''stil liggen'', is dat bij Het Schnitzelparadijs niet het geval. En de romantiek werkte, mede dankzij de score. Heb dan ook niets dan lof voor de drie componisten van rec sound! 3.5 sterren

Na Eternal Sunshine was dit wederom weer een wervelende achtbaanrit. Tegen het einde zwakt het wat af, maar dat doet niet af aan de ervaring. Komt beter tot zijn recht op groot scherm lijkt mij, dus iedereen die em nog wil zien....

Het is al meerdere malen hier aan gehaald dat en niet helemaal passend is en deze film aanvoelt als een mix van eerder Woody Allen films. Iemand die mij kan vertellen of ze beter was in Match Point? Het is ondanks deze twee nadelen toch een van de leukere films van Allen. Kan het nog steeds niet goed bevatten dat de films van New York naar naar de Uk zijn verhuisd qua locatie. 3.5 sterren

Het is voornamelijk een documentaire die de nadruk legt op Amerikaanse filmmuziek en weinig diepgravende zaken belicht. Daarbij is de leidraad dat voornamelijk componisten aan het woord komen die op dit moment zeer gewild zijn, maar weinige hebben echt iets noemenswaardigs te melden. Wellicht zijn enkel wat momenten die iets laten zien van het werkproces matig interessant. Score is duidelijk gemaakt voor een gemiddeld publiek. Als grote liefhebber van filmmuziek is dit een behoorlijk saaie bedoening.

Even goed als Drunken Master I. Hoe kan het ook anders als ze wel erg gelijk zijn, als nog wel een stel Chan films dat zijn. Een enkele maal klinkt een noot van een John Barry Bond-score door alsmede magisch gebruik van Jean-Michel Jarre's Oxygène: Part II (in een training montage en bij het eindgevecht). 3.5 sterren