Opinions

Toendertijd sterk geproot als horror, wat uiteindelijk veel mensen teleurstelde. Maar het is ligt maar aan wat je bij horror wilt. De terror in het hoofd van Robert Kraft zou al moeten volstaan. Al hoorde ik ook weleens regsseurs die het liever ook terror noemde. Goede gebruik van het steeds hypnotischer wordende bord met de spelden. 3 sterren

In de film volgen we de gebeurtenissen van Lucy met verschillende mannen die ze date. Vooral in het begin lijkt dat maar op saaie truuk, maar langzamerhand bloeit de film toch behoorlijk op. 3.5 sterren

De eerste Ice Age film had naast een standaard moraalverhaal een enkele maal een leuke grap. Zoals een football scene met een of andere vrucht en die eekhoorn momenten. Geweldig memorabel karakter. De tweede heb ik niet gezien, maar wel de losse momenten van de eekhoorn. Maar die toen was al wel weer zo'n beetje welletjes geweest. Geheel volgens verwachting kwam daarna de rekensom: 1+1= dubbel plezier. Verre van. Ja, het zijn nog altijd de meest onderhoudende stukken van de film, maar het had niet gehoeven.

Ice Age 3 kent veel schreeuwerige ''pas op ik vlieg naar beneden en krijg de meegevlogen tak op mijn hoofd'' humor. Nergens scherp of grappig. Ook DAT hele avontuurlijke element is zo normaal en braaf, dat er niet veel te genieten valt. Het is TE hopen dat iemand nu eens echt wil doorzetten met iets fatsoenlijks. Denk aan het sublieme begin van Wall-E, maar dan in een volwaardige speelfilmduur.

Zo had je Leef! wat (te)veel drama was en veel humor bezat. Ik Omhels Je is wat mij betreft beter in de zin dat het minder soapachtig is en oprechter aanvoelt als het op emoties aankomt. In deze zitten veel meer betere scenes, maar misschien was enige verlichting door humor (en dan bedoel ik niet die stukken op die vakantie waar ik niet om kon lachen) gewenst geweest. Met Tijn Docter heb ik altijd het probleem gehad dat ik niet kan wennen aan de stem bij zijn persoon, voor mij heeft het nooit geklopt. Dat zorgt nogal voor een grote afleiding. En er is weer hoop als het op Fons aankomt vind ik! Betere plaatsing, het greep mij weer. 3 sterren

In 1980 maakte Jan Wouter van Reijen een documentaire over Co Westerik. Ruim 20 jaar later volgende een tweede documentaire over dezelfde kunstenaar.

Ik Wil Het Niet Zien, Maar Het Moet wil een overzichtelijk beeld geven van het werk van Westerik door de decennia heen en gunt de kijker de kans om de werken rustig te absorberen. Ergens waardeer ik zo aanpak bijzonder; de werken komen zo immers goed tot hun recht. Dit is echter nadelig voor de kijkbaarheid. Westerik's werk is bij vlagen briljant, maar het is zo wel erg veel plaatjes kijken in een langzaam tempo.

Toch poogt de documentaire ook deze werken af te wisselen met beelden van de kunstenaar zelf, dichters die kortstondig iets vertellen en een reeks verhalende scenes. Dat laatste is een leuke methode om wat werken wat filmisch in te leiden. De scene bij zijn beste werk, Grammofoonspeler, is bijzonder goed. De meer dan uitstekende muziek van Paul Prenen helpt natuurlijk ook behoorlijk mee.Verder zijn deze scenes van behoorlijk wisselende kwaliteit.

Ondanks speelse elementen is het toch vooral een 'kijkplaatjes'' documentaire. Een integer kwaliteitsproduct, maar wel behoorlijk saai. Dat doet afwaarderen.

Indrukwekkende momenten zijn die waarin alle familieleden opbiechten dat ze liever hadden dat hij na het ongeluk was overleden. Het is ook heel moeilijk om vast te stellen in hoeverre hij nog communiceert met andere, wat hij denkt, voelt... Een subtiele en krachtige documentaire. 4 sterren

Erg leuke oorlogsfilm met een vermakelijke plot.Met veel humor wordt de ontvoering van de generaal gebracht.Het leek soms nog net geen slapstick.Bogarde is helemaal op zijn plaats.Mikis Theodorakis, een griek deed de score, die natuurlijk Grieks getint is.Een vreemd verschijnsel is is dat er nooit sprake is van de normale militaristische march muziek, of echte spannende underscore stukken.Juist veel vaker is een Grieks lied te horen of opgetogen, vrolijke melodieen.Dit doet vermoeden dat de film ook volgens de makers haast 1 grote grap geweest moet zijn. 3.5 sterren

Als groot liefhebber van Jaques Tati is L'Illusioniste een film die je niet zomaar links kan laten liggen. Tati schreef het script met zichzelf in de hoofdrol. Helaas heeft hij het nooit kunnen verfilmen. Zoals Manoel de Oliveira de enige was die ik een vervolg op Belle de Jour (van Bunuel) toevertrouwde, is Sylvain Chomet naar mijn idee de enige die met een script van Tati aan de haal mocht gaan. Kijkend naar zijn vorige werk (Les Triplettes de Belleville) niet meer dan logisch.

De film is prachtig geanimeerd en is op dat punt (bijna) het neusje van zalm. Ik vraag mij af waarom de makers soms nadrukkelijk met 3d animatie aan de haal zijn gegaan, want echt mooi is het niet altijd. Chomet weet uitstekend in de voetstappen van Tati te treden met zo nu en dan briljant situaties, maar ook erg veel sfeer. De film legt echter ook de nadruk op emotionele ontwikkelingen wat gepaard gaat met een onvergetelijk tedere score, gecomponeerd door Chomet zelf. Die treurnis is wel een mooie troef binnen het geheel, maar zorgt ook voor wat relatief 'dode' momenten.. Gelukkig dat de film op een werkelijk ontroerende manier eindigt met een prachtig lange compositie van Chomet. Beluister deze hier.

Typisch een film die nog wat kan groeien in waardering.

Vlotte en effectieve film die in korte duur een gedegen spanning opbouwt. Voordeel met zo'n lengte en de gekozen aanpak is ook dat het vrijwel direct datgeen laat zien waar het om draait en geen onnodige poespas inbrengt. Nu ja, behalve dan de onnodige toevoeging van enkele zinnen aangaande het waargebeurde hiervan.

Ondanks dat de film lelijk geschoten is, is deze stijl in combinatie met de uitstekende camerabewegingen een schot in de roos. Ook zijn de gehele omgeving, het akelig goede sound design en de uitstekende muziek van componist René-Marc Bini grote pluspunten.

Leni Riefenstahl, bekend als filmmaker van Hitler, maakte tijdens de Tweede Wereldoorlog een laatste speelfilm genaamd Tiefland. Deze werd pas in 1954 uitgebracht in Duitsland. Haar verleden bleef behoorlijk aan haar kleven en verder projecten kwamen niet van de grond. Zo had ze het plan om een film in Afrika op te nemen, maar kreeg deze niet gerealiseerd. Ze hield zich daarom vooral bezig met fotografie, van onder meer een Afrikaanse stam in Sudan, en er verschenen enkele boeken.

Niemand had verwacht dat ze ooit nog eens een film zou maken. Tien jaar lang dook Riefenstahl samen met Horst Kettner in het koraalrif, op zoek naar mooie verschijnselen. Deze werden in de loop der jaren gemonteerd tot een korte documentaire van zo'n 45 minuten. Het doel was om deze op haar 100ste verjaardag uit te brengen. Een jaar later overleed de filmmaakster.

Impressionen unter Wasser begint met een korte introductie van de Riefensthal, wat meteen ook de enige vorm van dialoog is in de documentaire. De gehele speelduur is een montage van het pracht en praal wat het koraalrif heeft te bieden, onder begeleiding van rustgevende, kitscherige muziek. Er komt een scala aan bijzonder leven voorbij, maar de vorm waarin het gegoten is niet zo interessant. Het doet wat denken aan een clichématige snoezelfilm voor dementerende mensen.

Een mindere variant op U571. Ondanks diens geschiedsvervalsing was het een spannende, geloofwaardig gebrachte film. In Enemy Hands wordt storend onlogisch naarmate de film vordert. Vooral het einde is in vele opzicht te gek voor woorden. Er wordt via radio contact openlijk gesproken over de geheime enigma coderingsmachine.... En dat is nog maar 1 klein onlogische frutseltje.

De film is wel vlot gemaakt en verveeld nooit, maar echt spannend wil het nooit worden. De score van Steve Bramson is eneverend, maar weet de spanning, voor zover die er al is, niet verder op te schroeven. De Duitsers spreken voor de verandering eens hun eigen taal, met natuurlijk wel enkele die het Engels ook beheersen. Duitse acteurs Til Schweiger en Thomas Kretschmann (die eerder al kapitein was in U571) stelen overduidelijk de show in een film waarin door de rest van de cast vrij matig wordt geacteerd.

Van Gogh kreeg hiervoor een Gouden Kalf toendertijd. Herrinner het mij (het is alweer een jaar of drie terug dat ik deze zag) als vrij sterk drama. Vanaf de start zie je al dat die Aziz absoluut fout is, en daarmee wordt de spanningsboog bepaald voor de verdere film. 3.5 sterren

Als Rotterdammer is het een onderwerp wat toch altijd wel iets met je blijft doen. Die archiefbeelden blijven tot op de dag van vandaag indruk maken. Onder de gesprekken met mensen zijn enkele verhalen die al zo vaak zijn verteld; vrouwen in schuilkelders. Daar tegenover staan enkele fascinerende gesprekken. Er is het verhaal van een Duitse bootsmansjongen die voor handel naar Rotterdam voer ten tijden van het bombardement. Of wat te denken van het verhaal van een man die vocht toen de Duitsers binnen- en aanvielen. Aardig zijn ook de mooie passages uit dagboeken van Duitse militairen. Het zijn deze elementen die deze documentaire nog de moeite waard maken.

Op het eerste gezicht je zoveelste formule film met verlies en leed, maar toewerken naar succes op het eind. Sterke troef vond ik hierbij de relatie tussen Remco en zijn vader die als geest hem blijft ondersteunen. Zeer goed acterende kinderen, een prima Acda ook. En het spelen met de fantasie van een kind zorgt voor dat beetje extra wat films als ''When Saturday Comes'' mist. Score van Merkies ontroert wederom weer. 4 sterren

Visueel veel gedoe met onscherpe beelden en af en toe wel vindinrijke montage.De seksuele spanning is op veel momenten groter dan de spanning van het moordplot. Hierdoor wil het niet altijd even veel boeien, omdat de ''relatie'' verwikkelingen een beetje voortslepen. Ik moest trouwens onzettend lachen het rolletje van Kevin BaconRyan wil hem niet meer zien dus hij wordt helemaal gek. Op de achtergrond een boord met de titel: Psychic 8.5 Overigens is er ook nog zo'n soortgelijk te boord te zien met $5 erop. 3 sterren

Winterbottom bezocht vluchtelingenkampen als Shamshatoo en Sangatte, om inzicht te krijgen in de situatie van deze mensen. Iedereen weet er wel wat over, gelezen in de krant, gezien op tv, maar echt werkelijk weten hoe het er aan toe gaat.. Dat weet ik nu pas. Zeer ingetogen, met een mooie visuele stijl spoken de beelden door je hoofd heen. Marinelli's muziek, misschien niet altijd even gepast, draagt bij aan het slechte gevoel wat je krijgt bij het zien. 4.5 sterren

Die vertelwijze van het verhaal vond ik uitermate vervelend, met een steeds terugkerende harp en wazige beelden die te lang door gingen en allang makkelijk te herkennen waren als flashbacks. Uiteindelijk stelt de film ook weinig voor, ook al zou het normaal verteld worden. Hier en daar een goede scene en een goede Coward en Mills. Let ook op Celia Johnson's debuut. 2 sterren

Een film met een wat vreemd script. De film wil verschillende dingen vertellen, maar had zich beter enkel kunnen concentreren op de rouwverwerking. De thriller elementen had men beter achterwege kunnen laten.

Gelukkig speelt Michelle Williams haar rol vol passie. Dat de film mij toch weet te raken is verder haast volledig te danken aan de overweldigende, door piano en strijkers gedomineerde, score gecomponeerd door Shigeru Umebayashi en Barrington Pheloung. Wat een geweldige keuze om deze twee componisten, behorende tot de crème de la crème, samen te laten werken!

Het is een goed iets dat een docu als mensen deze nog meer aanwakkert, al is het niks nieuws. Hoop dat dit bijdraagt aan het echt willen werken aan het probleem. Maar maakt dat een goede documentaire? Vind het in een geval als dit moeilijk te bepalen; aan de ene kant is een belangrijke docu, maar aan de andere kant is het niks bijzonders (ook vanuit de docu positie gezien). Er kon echter makkelijk wat ingeknipt worden, zoals dat familiegeleuter; zag echt wat zaken die niet persee bijdroegen aan waar de docu in de essentie over handelde. 3 sterren

Toby Jones lijkt de rol van Capote wat meer te overdrijven en in het begin van de film lijkt er ook meer plaats voor spot als bij de andere. Ook zijn de hogere concentratie sterren wat afleidend. Niet meer of minder als Capote; het blijft uitermate intrigerend. Het enige echte verschil in kwaliteit is de score van Rachel Portman die wat treffender is.

Standaard vertelling waarin de IRA weer eens wordt afgeschilderd als een niet meer als een clubje criminelen en de Britten de goedzakken. De gaten die erin zitten zijn vooral te wijten aan de verknipte versie die ik zag. 3 sterren

Boeiend film, maar niet zonder gebreken. Allereerst mag gezegd worden dat de film met deze lengte prima wegkijkt. De lengte van de film is op zich niet het probleem, wel de lengte van sommige scenes. Zeg maar liever de lengte van de dialogen. De opening is geweldig. Je weet nog niet precies waar het naar toe gaat, al was er wel een redelijk vermoeden na verloop van tijd. Van alle muziek die gebruikt wordt in de film is de kippenvel opwekkende uitbarsting van Morricone's klanken van Il Segreto del Sahara in deze scene het absolute hoogtepunt. Alleen dit soort scenes keren een enkele keer terug met soortgelijke uitkomst. Praten om het het praten, maar wel toewerkend naar een doel wat de kijker allang begrijpt. Jammer. Geen dialogen met pit die echt bijblijven, maar langgerekte, onfunctionele dialogen. Het blijft weliswaar boeiend dankzij de verdienste van een acteur als Christoph Waltz. De vraag is ook of sommige scenes nog wel zo interessant zijn om meerdere malen te zien.

Ook is het exploitatiegehalte, waar ik toch wel op gerekend had, haast ingetogen te noemen. Tarantino koos teveel voor kleine losse filmpjes, waarin het eskader relatief weinig bezig is. Was Tarantino niet de man die zei een Dirty Dozen, Quel Maledetto Treno Blindato (en nog enkele) te willen maken met een groep soldaten die moordend de dag doorbrengen? Het zit er wel in, maar te veel verspreid en te kort.

De zoveelste western knipoog met dito muziek hebben nu ook wel weer gezien. Sommige muziek werkt wel , andere niet.Overigens zijn de hoeveelheid referenties voor mijn idee veel duidelijker te herkennen dan in vorige films. Of wat te denken van de onvermijdelijke confrontatie tussen Shosnanna en Landa? Die had gewoon plaats moeten vinden. De oplossing is nu een vrij simpele en geen eens zo krachtige: een Revolver referentie met Un Ami van Morrricone. Dat past perfect bij mensen die niet zonder elkaar kunnen, maar toch elkaar van kant maken. Hier zijn het nu niet echt bepaald karakters die iets met elkaar hadden, iets wederzijds voelde.

Veel onnodige montagetruukjes, een overdaad aan slowmotion, actie die praktisch nooit normaal in beeld wordt gebracht... En nog veel meer. Het is nog net te doen, maar het is wel een behoorlijke rommel.

Blijf mij erover verbazen hoe ongelooflijke vreemd de muziek keuze bij flink wat Aziatische films is. Het is niet onbekend dat men nog wel eens bestaande muziek wil gebruiken, zo ook bij deze film. De overlapping seconden van de ene scene naar een ontmoeting bij tankstation bevat een paar seconden muziek van Danny Elfman's Mission Impossible. Vlak voor het einde klinkt ineens Morricone's Once Upon A Time In The West op de achtergrond. Verder is het een vermakelijke score van Sung-Wo Joo, met veel basviool en piano, maar ook een variatie aan Koreaanse poprock geluid wat erg vervelend is.

Zelden zo'n extreem verbluffende combinatie gezien van zoveel moois en zoveel lelijks op visueel gebied gecombineerd. De vele prachtige 3d geanimeerd objecten zijn een waar genot, waartegen over ik mij soms kon ergeren aan lelijke helikopters, bewegende figuren en nog wel meer. Neem de bejubelde carnavalsoptocht die uitermate sfeervol is er verbluffend oogt, maar tegelijkertijd wat zeer amateuristisch ogende animatie bevat (de voorbij lopende figuren met masker op etc.). Dat de ergenis niet overhand neemt komt vooral doordat op het zelfde moment dat je iets minder moois zag, toch ergens anders door geraakt wordt. Maar toch haalt het mijn waardering voor de film wat naar beneden. Ik vrees dan ook dat de 2.0 versie van Ghost in the Shell I mij iets minder zal bevallen. Toch is het een grootste ervaring met de gebruikelijke filosofische lagen, krachtige muziek van Kawai en verbluffende sfeer die je keer op keer wil beleven.

Uitermate geslaagde thriller. Het is een film die naadloos aansluit bij betere detectives Deze serene aanpak zet voor een deel de sfeer neer. De wat lege, maar effectieve en soms rauwe aanpak weet de film echt naar een hoger niveau te tillen. De rol van licht, de flitsen en de uitstekend spelende Skarsgård weten op treffende wijzen zijn vermoeidheid weer te geven. Deze vermoeidheid in relatie tot het steeds meer moeite hebben met de controle te behouden, zorgen voor een goede karakterstudie. Ook de muziek van Biosphere is van groot belang bij het bewerkstelligen van dit alles.

Dan de onvermijdelijke vergelijking met de remake (die ik eerder zag)... Ik heb ze ondertussen maar even synchroon gezet qua stem. Het origineel is rauwer/natuurlijker, waar de remake vooral de gladde wegen bewandelt van de Hollywoodformule. Enkele vrij ruwe scenes zijn in de remake niet terug te vinden en het karakter, gespeeld door Pacino, probeert meer sympathie op te wekken bij de kijker. Ook is daar alle actie een stuk spectaculairder gebracht. De muziek van het origineel is geheel op atmosferische basis, waar in de remake orkestrale muziek meer de overhand heeft. Natuurlijk heeft Al Pacino een van nature slaperige uilenblik, wat niet te zeggen valt van Skarsgård. En die moeheid en het verhaal worden weliswaar langer en uitgebreider in de remake behandelt, maar het effect is nagenoeg hetzelfde als bij het origineel. In vergelijking met elkaar hebben ze beiden een punt wat net iets sterker is:

het kat-en muisspelletje is sterker in de remake en de karakterstudie (veel) beter in het origineel.

De balans opmaken kan is echter vrij lastig. Omdat mijn voorkeur meer ligt bij het ''minder is meer'' principe zou zou het origineel meer moeten beklijven. Maar dat kan weleens anders zijn als je eerst de remake enkele malen hebt gezien.

in eerste instanties dacht ik dat het een spannende thriller was.de eerste 30 minuten zijn nog wel spannend.hopkins speelt een soort van hannibal-perosnage.

daarna werd het een soort van gorilla's in the mist film.sommige scenes met stropers waren best wel indrukwekkend.nog net 3 sterren vanwege hopkins en cuba.

Eric Morecambe is een beetje zo'n Norman Wisdom typetje. En wat denk je? Asher's andere geregisseerde films hebben allemaal dezelfde Wisdom erin. Een uur leuk, waarna het wat teveel van het goede werd. 2.5 sterren

Boeit niet 90 minuten lang; had wel wat minuten vanaf gekund. Aardig spel van Bokma en Schuurman. Het nadeel is voor een gedeelte het matige script, en het afgeraffelde einde. Was de zogenaamde gimmick weggelaten en was de film wat korter geweest, had ik het het denk ik meer gewaardeerd. 3 sterren

De verhalen over hoe men het kindertransport begon en hoe dat in zijn werk ging waren ontroerend. Die brieven waren ook bijzonder mooi. Maar toen ging men verder over hoe het iedereen verging nadat de oorlog was uitgebroken en begon mijn aandacht min of meer te verslappen.

Het is al gelijk de openingsscene met Rush die de toon zet voor de film. Voor de rest heel veel waanzinnig vreemde en grappige karakters, zoals ik al gewend ben in een film van de Coen Brothers. Afgezien van de romance was de film ook niet echt heel voorspelbaar naar mijn mening (wat normaal gesproken naturlijk prue formule werkje is). Clooney en Jones vormen een geweldig duo in deze film. Viel mij wel op dat een bepaalde clue erg op een ander recente film leek (waar ik de naam niet van ga zeggen). 4 sterren